Γενικά θέματα
Ποδέμος, το μεγάλο στοίχημα στην Ισπανία

πλατεία της Πουέρτα ντε Σολ δεν τελεί πλέον υπό κατάληψη. Η επιθυμία
για αλλαγή όμως παραμένει, αλλά απροσδόκητα εκδηλώνεται γύρω από ένα νέο
πολιτικό κόμμα, τους Ποδέμος.
Ενώ τα περισσότερα πολιτικά κόμματα στην Ευρώπη έχουν απαξιωθεί, οι Ποδέμος καταγράφουν αξιοσημείωτη επιτυχία. «Είναι δύσκολο να το πιστέψω», μου εξομολογήθηκε ο ευρωβουλευτής των Ποδέμος Πάμπλο Ετσενίκε πρόσφατα στο Παρίσι: «Το κόμμα μας δημιουργήθηκε τον Ιανουάριο του 2014. Πέντε μήνες μετά, αποσπάσαμε το 8% των ψήφων στις ευρωεκλογές. Σήμερα, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι είμαστε η μεγαλύτερη πολιτική δύναμη της χώρας». Οι Ποδέμος γνωρίζουν πολύ καλά ότι οι δημοσκοπήσεις και οι εκλογές δεν είναι το ίδιο πράγμα. Οι δημοσκοπήσεις του Ιανουαρίου, πάντως, εμφανίζουν το κόμμα τους μπροστά και από το Λαϊκό Κόμμα, και από το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα της Ισπανίας. Έτσι, η πιθανότητα μιας επικράτησης των Ποδέμος στις εκλογές του Δεκεμβρίου 2015, πιθανή.
Η δημιουργία των Ποδέμος προέκυψε από τη συνειδητοποίηση ότι «το κίνημα της 15ης Μαΐου εγκλωβίστηκε σε μια κινηματίστικη αντίληψη για την πολιτική», είπε ο κοινωνιολόγος Χόρχε Λάγκο, μέλος του Συμβουλίου Πολιτών των Ποδέμος, ένα όργανο της καθοδηγητικής δομής του κόμματος. «Η ιδέα ότι μια προοδευτική ενδυνάμωση των διαδηλώσεων θα οδηγούσε αναπόφευκτα σε πολιτικά αποτελέσματα αποδείχθηκε λανθασμένη». Συγκροτήθηκαν ενώσεις για την καταπολέμηση των εξώσεων και δίκτυα αντιστάσεων ενάντια στις περικοπές του τομέα της υγείας, αλλά η δυναμική του κινήματος στέρεψε και γρήγορα φυλλορρόησε.
Υπήρχε δυσαρέσκεια και καταγράφηκε και στις κάλπες επίσης. Σύμφωνα με τον Λάγκο, «Το 80% του κόσμου δήλωσε ότι ταυτίζεται με το κίνημα, αλλά συνέχιζαν να ψηφίζουν με τον ίδιο, παλιό τρόπο». Οι συντηρητικοί κατήγαγαν έναν εκλογικό θρίαμβο στις γενικές εκλογές του 2011. Αυτό παρακίνησε τους ιδρυτές των Ποδέμος να αναρωτηθούν για ορισμένα πράγματα: Τι γίνεται στην περίπτωση που κάποιοι που υποστήριξαν το κίνημα της 15ης Μαΐου συνεχίζουν να επιθυμούν την πολιτική τους εκπροσώπηση; Και τι μπορεί να γίνει στην περίπτωση που η χρησιμοποίηση του κρατικού μηχανισμού αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την κοινωνική αλλαγή;
Το πνεύμα του Μαΐου
Αν και δεν ταυτίζονται απολύτως με τις εκκλήσεις της Πουέρτα Ντελ Σολ για άμεση δημοκρατία, οι Ποδέμος θέλουν να καταστούν κληρονόμοι του «πνεύματος του Μαΐου», ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά στην αυτοχρηματοδότησή τους, στη διαφάνεια και στη διαδικασία λήψεως συλλογικών αποφάσεων. Την ίδια στιγμή, τα μέλη τους αναγνωρίζουν κάποιες από τις παγίδες που κρύβει η απομάκρυνσή τους από τις παραδοσιακές πολιτικές δομές. Στο πρώτο συνέδριο του κόμματος, τον προηγούμενο Νοέμβριο, ο Ετσενίκε κατέθεσε μια πρόταση για την αύξηση της αποκέντρωσης, την οριζόντια δομή του κόμματος και την ευελιξία της. Ο Πάμπλο Ιγκλέσιας, ηγέτης των Ποδέμος, αντιπρότεινε ότι η επίτευξη των στόχων του κινήματος περνάει μέσα από το να επικεντρώνεται λιγότερο σε διαμάχες για τις εσωτερικές πολιτικές του διεργασίες. Νίκησε κατά κράτος.
Για τους πιο φανατικούς υποστηρικτές του κινήματος της 15ης Μαΐου, αυτό αντιπροσώπευε μια προδοσία της αυτονομίας: Το νέο κόμμα δεν θα μπορούσε να είναι τίποτε περισσότερο από ένα πρόθυμο ανδρείκελο του συστήματος. «Οι Ποδέμος αναδείχθηκαν ως μια μορφή εκτόνωσης της κοινωνικής ενέργειας και των πειραματισμών σε μεγάλη κλίμακα που έλαβαν χώρα τα τελευταία χρόνια», είπε η Νούρια Αλμπάο, ακτιβίστρια της Βαρκελώνης (1). Από τον στενότερο κύκλο περί τον Ιγκλέσιας, ανταπαντούν ότι οι Ποδέμος δεν ενσωμάτωσαν το κίνημα της 15ης Μαΐου, αλλά προσέφεραν έναν νέο δρόμο περαιτέρω ανάπτυξης των αγώνων. «Τα κοινωνικά κινήματα είναι απολύτως ικανά να διατηρούν την αυτονομία τους και την ίδια στιγμή να υποστηρίζουν, εάν όντως το πιστεύουν, μία κυβέρνηση που είναι φιλικότερη προς αυτά σε σύγκριση με της προηγούμενες», λέει ο Λάγκο.
Αλλά τι θα συμβεί στην περίπτωση που μια κυβέρνηση θεωρείται από τα κοινωνικά κινήματα ως υπερβολικά διστακτική, ενώ ταυτόχρονα αντιμετωπίζει τα πυρά των συντηρητικών; Θα πρέπει αυτά να λειτουργήσουν σε τελευταία ανάλυση υπέρ των τελευταίων, ασκώντας αντιπολίτευση, ή να σιωπήσουν προδίδοντας τους σκοπούς τους; Δεν υπάρχει εύκολη απάντηση σε αυτό.
Ακόμα και εάν δεν υπάρχει ευθεία συνέχεια μεταξύ του κινήματος της 15ης Μαΐου και την άνοδο των Ποδέμος, οι ηγέτες του κόμματος πιστεύουν ότι το κίνημα επέτρεψε τη δημιουργία του κόμματος, προσδίδοντάς του μια πολιτική αναφορά που είναι πλέον εξαιρετικά ασαφής στην υπόλοιπη Ευρώπη –τον λαό. «Δεν είναι ‘ο λαός’ που παράγει την επανάσταση, αλλά η επανάσταση που παράγει τον λαό», όπως το έθεσε η Αόρατη Επιτροπή στο τελευταίο της βιβλίο (2). Ενώ στις περισσότερες χώρες η έννοια του «λαού» παραμένει συγκεχυμένη, απέκτησε πραγματική ουσία στην Ισπανία κατά την περίοδο όπου οι πλατείες ήταν κατειλημμένες.
Η διαφθορά είναι δομική
Η ανάδυση αυτού του συλλογικού «εμείς» είναι μια απάντηση στον βίο και την πολιτεία των ελίτ της χώρας, τις οποίες οι Ποδέμος αποκαλούν «η κάστα». Το επίπεδο της διαφθοράς στην Ισπανία κάνει τη Γαλλία να φαντάζει ως μια ενάρετη χώρα. Πάνω από 2.000 υποθέσεις διαφθοράς τελούν υπό επίσημη διερεύνηση, εμπλέκοντας πάνω από 500 ανώτερους δημοσίους υπαλλήλους και δημιουργώντας μια μαύρη τρύπα 40 δισ. € το χρόνο (3). Τα κύρια κόμματα –το κυβερνών Λαϊκό Κόμμα και το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα– απάντησαν σε αυτή συμφωνώντας «να περιορίσουν τις νομικές ευθύνες όσων εισέπραξαν παράνομα δωρεές», (4) κρατώντας έτσι τα πολιτικά κόμματα που επωφελήθηκαν από αυτές έξω από τη λαβίδα του νόμου. Ακόμα και η μοναρχία, που παραδοσιακά θεωρείται αδιάφθορη, στάθηκε ανίκανη να αποκαταστήσει την φήμη των ισπανικών ελίτ, καθώς τα σκάνδαλα εμπλέκουν και την αδελφή του νέου Βασιλιά, ινφάντα Κριστίνα των Βουρβόνων.
Ο Ιγκλέσιας υποστηρίζει ότι η διαφθορά σε αυτό το επίπεδο είναι «δομική» (5). Καθίσταται αναπόσπαστη από την ευρύτερη αντίληψη περί της πολιτικής, που αποτυπώθηκε εξαιρετικά σε μια δήλωση που είχε κάνει ο συντηρητικός βουλευτής του κοινοβουλίου Αντρέα Φάμπρα, το 2012: Όταν ο τότε πρωθυπουργός Μαριάνο Ραχόι ανακοίνωσε περαιτέρω περικοπές στα επιδόματα ανεργίας, ο Φάμπρα δήλωσε για τους ανέργους: «Μπορούν να πάνε να γαμηθούνε».
Οι μισοί άνεργοι της Ισπανίας δεν έχουν πρόσβαση σε επιδόματα, ενώ οι τριάντα τρεις από τις τριάντα πέντε μεγαλύτερες επιχειρήσεις αποφεύγουν τη φορολογία, μέσω θυγατρικών σε φορολογικούς παραδείσους (6). Μισό εκατομμύριο παιδιά έπεσαν κάτω από το όριο της φτώχειας από το 2009, αλλά ο πλούτος των υπερπλούσιων της Ισπανίας αυξήθηκε κατά 67%, από τη στιγμή της ανόδου του Ραχόι στην εξουσία (7). Προς αποφυγήν της οργής ενός περιθωριοποιημένου πληθυσμού, ο «νόμος-φίμωτρο» του προηγούμενου Δεκεμβρίου απαγόρευε οτιδήποτε είχε καταστήσει τις διαδηλώσεις του 2011 εφικτές, συμπεριλαμβανομένων και των συναντήσεων σε δημόσιους χώρους και της δημόσιας διανομής φυλλαδίων.
Οι Ποδέμος υποστηρίζουν ότι, από τη στιγμή που έσκασε η φούσκα ακινήτων της Ισπανίας, καταστράφηκαν τα θεμέλια της συναίνεσης που είχε εγκαινιαστεί από το Σύνταγμα του 1978: Ένα σύμφωνο μετάβασης, από τη μία η μοναρχία –που σήμερα έχει απονομιμοποιηθεί σε τέτοιο βαθμό ώστε ο Χουάν Κάρλος αναγκάστηκε να παραιτηθεί υπέρ του γιου του τον προηγούμενο χρόνο– και από την άλλη οι φιλοδοξίες της κοινωνικής κινητικότητας. «Η οικονομική κρίση», λέει ο Λάγκο, «προκάλεσε πολιτική κρίση, μια ‘κατάσταση εξαίρεσης’ που είναι απαραίτητη προϋπόθεση για μια βαθιά κοινωνική αλλαγή». Μετά την «απορριπτική ετυμηγορία» του Μαΐου 2011, ίσως να ήρθε η ώρα για μια συντακτική διαδικασία: Να μεταμορφώσουμε το κράτος μέσω των μηχανισμών του.
Η κατάσταση της Ισπανίας επιφυλάσσει μεγάλα ρίσκα. Καθιστά την άκρα δεξιά, όπως είπε ο Ιγκλέσιας, «τόσο άνετη, όσο το ψάρι μέσα στο νερό» (8). Ωστόσο, η ισπανική αριστερά διατηρεί ένα πλεονέκτημα σε σχέση με τη γαλλική: Ένα μεγάλο κομμάτι της ακροδεξιάς είναι ενσωματωμένο στο Λαϊκό Κόμμα, γεγονός που δεν τους επιτρέπει να εγκαινιάσουν τόσο εύκολα μια αντισυστημική πλατφόρμα και, σε αντίθεση με το Εθνικό Μέτωπο της Γαλλίας, έχουν συμμετάσχει μόνο στις εκλογές για την τοπική αυτοδιοίκηση. Αλλά η κατάσταση της Ισπανίας δεν εξηγεί αυτόματα την πρόσφατη ανάδυση των Ποδέμος. Η Ενωμένη Αριστερά προωθούσε επί μακρόν ένα αντίστοιχο πολιτικό πρόγραμμα δίχως να επιδιώκει την αλλαγή της πολιτικής τάξης πραγμάτων. Έτσι, γίνεται σαφές πως επίσης είναι ζήτημα τακτικής.
Οι ηγέτες του Ποδέμος πιστεύουν πως η αριστερά υπήρξε για πάρα πολύ καιρό ένοχη δυσνόητων αναλύσεων, συγκεχυμένων αναφορών και αδιαφανούς φρασεολογίας. Ο Ιγκλέσιας επαναλαμβάνει ότι «ο κόσμος δεν ψηφίζει κάποιον μόνο και μόνο επειδή παραμένει πιστός στην ιδεολογία του, στην κουλτούρα ή στις αξίες του, αλλά επειδή συμφωνεί μαζί του». Και είναι πιο πιθανό να πετύχουν κάτι τέτοιο εάν οι υποψήφιοί τους δείχνουν απλοί, καθημερινοί, και έχουν αίσθηση του χιούμορ.
Οικονομική Δημοκρατία
Το πρώτο έργο των Ποδέμος ήταν να μετασχηματίσουν τις παραδοσιακές αξίες της αριστεράς σε ζητήματα ικανά να κερδίσουν ευρύτερη υποστήριξη: τη δημοκρατία, την κυριαρχία και την κοινωνική δικαιοσύνη. «Για να είμαι ειλικρινής», είπε ο Λάγκο, «δεν μιλούμε για τον καπιταλισμό. Υπερασπιζόμαστε την ιδέα της οικονομικής δημοκρατίας». Ούτε μιλούν για τη διαίρεση μεταξύ αριστεράς και δεξιάς: «Η βασική διαίρεση», είπε ο Ιγκλέσιας, «διαχωρίζει κάποιους, όπως εμάς, που υπερασπίζονται τη δημοκρατία, από κάποιους άλλους που είναι υπέρ των ελίτ, των τραπεζών και των αγορών. Υπάρχουν άνθρωποι στην κορυφή και άνθρωποι στη βάση… μια ελίτ και απέναντί της η πλειοψηφία».
Οι θεματοφύλακες της μαρξιστικής ορθοδοξίας κριτικάρουν αυτή την αδιαφοροποίητη κοινωνική κριτική. Τον προηγούμενο Αύγουστο, ένας ακτιβιστής ρώτησε τον Ιγκλέσιας γιατί δεν χρησιμοποιεί ποτέ την έννοια «προλετάριος». Και εκείνος απάντησε: «Όταν ξεκίνησε το κίνημα της 15ης Μαΐου, οι φοιτητές του τμήματός μου –δηλαδή εξαιρετικά πολιτικοποιημένοι άνθρωποι που έχουν διαβάσει Λένιν και Μαρξ– συμμετείχαν για πρώτη φορά σε διαδηλώσεις μαζί με ‘φυσιολογικούς’ ανθρώπους. Γρήγορα, τραβούσαν τα μαλλιά τους: ‘Δεν καταλαβαίνουν τίποτα!’, φώναζαν: ‘Είστε εργάτες ακόμα και εάν δεν το συνειδητοποιείτε’! Οι άνθρωποι τους κοιτούσαν λες και είχαν έρθει από άλλον πλανήτη και οι φοιτητές μου επέστρεφαν σπίτι αποκαρδιωμένοι… Αυτό περιμένει ο εχθρός από εμάς να κάνουμε: Να χρησιμοποιούμε λέξεις που κανένας πλέον δεν καταλαβαίνει, να παραμείνουμε μειοψηφία και να υπαναχωρήσουμε στα παραδοσιακά μας σύμβολα. Και γνωρίζουν ότι όσο επιμένουμε σε κάτι τέτοιο, δεν αντιπροσωπεύουμε καμία απειλή εναντίον τους».
Παρ’ όλο που κάποιοι από τους ιδρυτές του προέρχονται από την άκρα αριστερά και από το κόμμα της Ενωμένης Αριστεράς, οι Ποδέμος κατάφεραν να προσελκύσουν το 10% των ψήφων τους, κατά τις ευρωεκλογές του 2014, από ανθρώπους της δεξιάς. Η υποστηρικτική βάση των μελών του κόμματος διευρύνθηκε σ’ όλη την Ισπανία, με τη δημιουργία πάνω από 1.000 «κύκλων». Οι νέοι με την πανεπιστημιακή μόρφωση συνέπραξαν με τους χειρόνακτες και τους υπαλλήλους, καθώς και με τους κατοίκους της περιφέρειας.
Η ιστορία δείχνει ότι τέτοιες ταξικές συμμαχίες τείνουν να φυλλορροούν όταν ικανοποιούνται οι φιλοδοξίες των πιο ευκατάστατων κομματιών τους. Πώς οι Ποδέμος θα αποφύγουν μια τέτοια μοίρα; «Δεν μπορούμε», παραδέχεται ο Λάγκο. «Αλλά αυτό είναι ένα ερώτημα που απαντιέται μόνο από κάποιους που είναι σε θέση να νικήσουν. Προτιμώ να το αντιμετωπίσω τότε, παρά να κρυφτώ στο περιθώριο, που αποτελεί παραδοσιακό καταφύγιο της αριστεράς».
Διαμορφωμένοι από τη σκέψη του Γκράμσι, οι ηγέτες του Ποδέμος πιστεύουν ότι ο πολιτικός αγώνας δεν θα πρέπει να περιορίζεται στην ανατροπή των κοινωνικών και οικονομικών δομών, αλλά θα πρέπει να εστιάζει και εναντίον της ηγεμονίας που νομιμοποιεί την κυριαρχία του ισχυρού στα μάτια του κυριαρχούμενου. Σε αυτό το πολιτισμικό πεδίο ο εχθρός επιβάλλει τον κώδικά του, τη γλώσσα και την αφήγησή του. Και ένα εργαλείο ξεχωρίζει για τη δυνατότητά του να διαμορφώνει την «κοινή λογική»: η τηλεόραση.
Από το 2003, ο Ιγκλέσιας και οι φίλοι του (μεταξύ των οποίων και ο καθηγητής Χουάν Κάρλος Μονεδέρο, τώρα ένας από τους ηγέτες του Ποδέμος) είχαν τις δικές τους εκπομπές, μεταξύ των οποίων και τη Λα Τουέρκα, ένα πολιτικό μαγκαζίνο που εξέπεμπε σε τοπικούς τηλεοπτικούς σταθμούς και μέσω του διαδικτύου. Σύμφωνα με τον Ιγκλέσιας, λειτουργούσε ως εργαλείο για την «κατανόηση του κόσμου από μια λενινιστική σκοπιά, έτσι ώστε να είμαστε έτοιμοι όταν θα έρθει η στιγμή». Ο ίδιος και οι φίλοι του, που συχνά προσκαλούσαν και δεξιούς στο πλατό, είναι ήδη αρκετά αναγνωρίσιμοι και τώρα εμφανίζονται σε πολιτικές συζητήσεις των μεγάλων καναλιών. Το δεύτερο στοιχείο της στρατηγικής των Ποδέμος είναι «να μη δωρίζεις το πεδίο στον εχθρό».
Όχι ότι πρόκειται για μια ειδυλλιακή σχέση. Τον προηγούμενο Δεκέμβριο, ο Ιγκλέσιας ήταν προσκεκλημένος στην εκπομπή La Noche en 24 Horas στο TVE, τον βασικό δημόσιο τηλεοπτικό σταθμό της Ισπανίας.
Κατέστησε σαφές ότι δεν θεωρεί τιμητική την πρόσκληση: «Έπρεπε να παλέψουμε ώστε να μου επιτραπεί η συμμετοχή στην εκπομπή», είπε στον εμβρόντητο παραγωγό και δημοσιογράφο Σέρχιο Μαρτίν. «Παρακαλώ, επιτρέψτε μου να ευχαριστήσω τους εργαζόμενους σε αυτό τον οργανισμό, επειδή, όπως γνωρίζετε, δίχως την πίεσή τους δεν θα με προσκαλούσατε ποτέ».
Η άρχουσα τάξη της Ισπανίας έχει επιβάλει ένα εκλογικό σύστημα που έχουν ευνοεί τα δύο μεγαλύτερα κόμματα, καθώς και τα κόμματα έχουν αναφορές σε περιφερειακό επίπεδο, όπως οι εθνικιστές:
«Οι Καταλανοί εθνκιστές του Γκερόα Μπάι χρειάζονται 42.411 ψήφους για να κερδίσουν μια έδρα. Το Λαϊκό Κόμμα χρειάζεται 60.000, το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα 64.000 και η Ενωμένη Αριστερά 155.000».
Το Ποδέμος έχει αποκλείσει τις συμμαχίες –μια «σούπα συμβόλων» που απειλεί να σύρει το κόμμα πίσω στην παλαιά διαίρεση μεταξύ δεξιάς κι αριστεράς– γεγονός που μπορεί να του κοστίσει ψήφους από τους αριστερούς εθνικιστές και τους ακτιβιστές της Ενωμένης Αριστεράς, που έχουν ασκήσει κριτική στην «ιστορική ανευθυνότητα» του Ποδέμος (9). Η ελίτ της Ισπανίας είναι ανήσυχη: Τον Δεκέμβριο, ο ηγέτης του Συνδέσμου Επιχειρηματιών, Χουάν Ροσέλ, απηύθυνε έκκληση για τον σχηματισμό μιας μεγάλης συμμαχίας «α λα γερμανικά», μεταξύ του Λαϊκού και του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος, προκειμένου να αντιμετωπίσουν τους Ποδέμος.
«Δεν υπάρχει τίποτα το εξτρεμιστικό στο πρόγραμμα των Ποδέμος» (10), δήλωσε ο Ιγκλέσιας:
Συντακτική συνέλευση, φορολογικές μεταρρυθμίσεις, αναδιάρθρωση του χρέους, άρνηση αύξησης του ορίου συνταξιοδότησης στα 67 χρόνια, εισαγωγή της 35ώρης εβδομάδας εργασίας (σήμερα 40), δημοψήφισμα για τη μοναρχία, επανεκκίνηση της βιομηχανικής παραγωγής, ανάκτηση εξουσίας από τις Βρυξέλλες, αυτοδιάθεση για τις περιφέρειες της Ισπανίας.
Προετοιμάζοντας μια συμμαχία με παρόμοια κινήματα της Νοτιοανατολικής Ευρώπης (του ΣΥΡΙΖΑ από την Ελλάδα, που ανήλθε ήδη στην εξουσία με τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου) τα σχέδια του Ποδέμος απειλούν όντως τη χρηματιστηριακή εξουσία, αυτό που ο Ιγκλέσιας αποκαλεί «Γερμανική Ευρώπη» και «κάστα».
Και αυτές οι δυνάμεις ήδη ακονίζουν τα δόντια τους. Ένα κείμενο του δημοσιογράφου Σαλβαδόρ Σόστρες, στην Ελ Μούντο του Δεκεμβρίου, συνέκρινε τον Ιγκλέσιας με τον πρώην πρόεδρο της Ρουμανίας Νικολάι Τσαουσέσκου και ισχυρίζεται ότι διακατέχεται από μια μόνον εμμονή: «Να στραγγίσει το αίμα των φτωχών μέχρι τελευταίας ρανίδας». Ένας πολιτικός του Λαϊκού Κόμματος ήταν ακόμα πιο σαφής: «Κάποιος πρέπει να του φυτέψει μια σφαίρα στο πίσω μέρος του κεφαλιού του».
Ο Ρενό Λαμπέρ είναι αναπληρωτής εκδότης της Λε Μοντ Ντιπλοματίκ
Σημειώσεις:
(1) Nuria Alabao, “Podemos y los movimientos”, Periódico Diagonal, 7Νοεμβρίου 2014.
(2) Comité Invisible, A nos amis, La Fabrique, Παρίσι, 2014.
(3) “Investigadores de la ULPGC analizan como estimar el coste social de la corrupción en España”, Las Palmas University communiqué, 29 Ιουλίου 2013.
(4) Europa Press, Madrid, 28 Νοεμβρίου 2014.
(5) Pablo Iglesias Turrión, Disputar la democracia: Política para tiempos de crisis, Akal, Μαδρίτη, 2014.
(6) “La responsabilidad social corporativa en las memorias anuales del IBEX 3”, 10th edition, Observatorio de Responsabilidad Social Corporativa, Μαδρίτη, 2012.
(7) Vicente Clavero, “Los dueños del Ibex son un 67% más ricos desde que gobierna Rajoy”, Público, 7 Μαΐου 2014.
(8) Οι παραπομπές στα λόγια του Πάμπλο Ιγκλέσιας, προέρχονται από δημόσιες ομιλίες του που εμφανίζονται στο διαδίκτυο. Σε διαφορετική περίπτωση, παρατίθεται η πηγή.
(9) Europa Press, 12 Δεκεμβρίου 2014.
(10) Pablo Iglesias Turrión, Disputar la democracia,op cit.
Άρδην Δημοσιεύθηκε στην αγγλική έκδοση της Λε Μοντ Ντιπλοματίκ, Φεβρούαριος 2015..
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
Γενικά θέματα
Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.
Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.
Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.
Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.
Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.
Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.
Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.
Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.
Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).
Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.
Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.
Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»
Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.
Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».
Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.
Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.
Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.
Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.
Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».
Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.
Η πίστη στον Πούτιν
Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.
«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».
Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.
Τα οφέλη για την οικογένειά του
Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.
Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».
Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.
Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».
Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».
Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.
Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.
Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.
«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.
«Ηγέτης και φίλος»
Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».
Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».
Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ
Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.
Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.
Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.
«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.
Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».
Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».
Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες
Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.
Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.
Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.
«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.
Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.
Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.
Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο
Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.
«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».
«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.
Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»
Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.
Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.
Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.
«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».
Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».
protothema.gr
-
Αναλύσεις4 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας