Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

31 Ιουλίου 1920: Η δολοφονία – εκτέλεση του Ίωνα Δραγούμη

Δημοσιεύτηκε στις

Η
Συνθήκη των Σεβρών – Η απόπειρα δολοφονίας
του Ελευθερίου Βενιζέλου – Ταραχές στην
Αθήνα – Η σύλληψη του Ίωνα Δραγούμη από
παρακρατικούς – Ο περίεργος ρόλος του
Εμμανουήλ Μπενάκη – Το τραγικό τέλος
του Ίωνα Δραγούμη

Ένα
από τα τραγικότερα γεγονότα της νεότερης
ελληνικής ιστορίας, είναι αναμφίβολα
η δολοφονία (ή εκτέλεση εν ψυχρώ), του
Ίωνα Δραγούμη στις 31 Ιουλίου 1920. Ακόμα
και σήμερα, σχεδόν εκατό χρόνια μετά,
υπάρχουν πολλά «σκοτεινά» σημεία σε
αυτήν την ιστορία. Θα προσπαθήσουμε να
φωτίσουμε, όσο αυτό είναι εφικτό,
σκοτεινές πτυχές της δολοφονίας του
Ίωνα Δραγούμη.
Η
Συνθήκη των Σεβρών (28/7/1920)
Στις
28 Ιουλίου 1920 (10 Αυγούστου με το νέο
ημερολόγιο), υπογράφτηκε στις Σέβρες
(γαλ. Sevres), η γνωστή ως «Συνθήκη των
Σεβρών», ανάμεσα στους αντιπροσώπους
των Συμμάχων της Αντάντ και της Οθωμανικής
αυτοκρατορίας, η οποία ουσιαστικά
οδήγησε στην κατάλυση του οθωμανικού
κράτους.
Παράλληλα,
με τη Συνθήκη αυτή, γινόταν πραγματικότητα
ένα όνειρο δεκαετιών για τον ελληνισμό
καθώς η Ελλάδα γινόταν η χώρα των δύο
ηπείρων και των πέντε θαλασσών. Επρόκειτο
για μία σπουδαία επιτυχία του Ελευθερίου
Βενιζέλου, κατά κύριο λόγο. Δυστυχώς,
ακόμα και μετά από αυτή τη μεγάλη
διπλωματική επιτυχία, δεν υπήρξε σύμπνοια
μεταξύ των Ελλήνων.
Ο
διχασμός έχει ριζώσει για τα καλά στο
λαό εκείνη την εποχή. Και δεν άργησε να
εκδηλωθεί έμπρακτα με ολέθριες συνέπειες
και οδυνηρά αποτελέσματα…
Η
απόπειρα δολοφονίας του Ελευθερίου
Βενιζέλου
Λίγο
μετά την υπογραφή της Συνθήκης των
Σεβρών, συγκεκριμένα στις 30 Ιουλίου
1920, έγινε απόπειρα δολοφονίας του
Ελευθερίου Βενιζέλου στον σιδηροδρομικό
σταθμό «Gare de Lyon» στο Παρίσι. Η απόπειρα
πραγματοποιήθηκε από δύο απότακτους,
από τη βενιζελική κυβέρνηση, αξιωματικούς.
Τον Υποπλοίαρχο Απόστολο Τσερέπη, από
το Αιτωλικό και τον Υπολοχαγό Γεώργιο
Κυριάκη από την Κόρινθο. Αν και οι δύο
θεωρούνταν δεινοί σκοπευτές και
πυροβόλησαν τον Βενιζέλο δέκα φορές,
απλά τον τραυμάτισαν επιπόλαια στο
αριστερό του χέρι (όπως φαίνεται και
από τις φωτογραφίες που παραθέτουμε).
Όπως
γράφει ο Δρ. Ιωάννης Σ. Παπαφλωράτος,
στο έργο του «Η ιστορία του Ελληνικού
Στρατού 1833-1949», «…αξιόπιστες πηγές
αναφέρουν ως αιτία της απόπειρας την
απώλεια της Βορείου Ηπείρου».
Οι
δύο δράστες, καταδικάστηκαν σε ειρκτή
5 ετών, στις 14 Φεβρουαρίου 1921. Όπως
αναφέρει ο Δρ. Ιωάννης Παπαφλωράτος:
«Έχει γραφτεί ότι αργότερα ο μεν Τσερέπης
ανέλαβε διαχειριστής της περιουσίας
του πρίγκιπα Χριστόφορου, ο δε Κυριάκης
διορίστηκε νομάρχης επί κυβερνήσεως
Παν. Τσαλδάρη. Βλέπε Στ. Χαρατσής, τ.Α’
σελ. 76. Δυστυχώς, αυτό δεν κατέστη δυνατόν
να επιβεβαιωθεί”.
Οι
αντιδράσεις στην Αθήνα
Στην
Αθήνα η είδηση έφτασε παραποιημένη.
Δημιουργήθηκε σε πολλούς η εντύπωση
ότι ο Βενιζέλος είχε δολοφονηθεί. Αυτό
είχε σαν αποτέλεσμα οι οπαδοί των
Φιλελευθέρων, οι (φιλο)βενιζελικοί
δηλαδή, να εξοργιστούν.
Ο
Διονύσιος Κόκκινος γράφει χαρακτηριστικά:
«Η
πρωτεύουσα έζησεν ώρας αληθούς κολάσεως».
Οργισμένοι
οπαδοί της κυβέρνησης κατέβηκαν στους
δρόμους, επιτέθηκαν σε γραφεία
αντιπολιτευομένων εφημερίδων («Αθηναϊκή»,
«Αστραπή», «Εσπερινή», «Η Καθημερινή»,
«Νέα Ημέρα», «Πολιτεία», «Ριζοσπάστης»,
«Σκριπ», η γαλλόφωνη «Opinion» κ.ά.),
τυπογραφεία, τα γραφεία του Δικηγορικού
Συλλόγου Αθηνών, ενώ λεηλάτησαν τα
σπίτια των ηγετικών στελεχών της
αντιπολίτευσης Δ. Ράλλη, Σ. Σκουλούδη
και Ν. Στράτου.
Επίσης,
συνελήφθησαν 13 από τα 16 ηγετικά στελέχη
της «Ηνωμένης Αντιπολιτεύσεως» και ο
εκδότης της «Εσπερινής» Π. Γιάνναρης.
Πολλοί από τους συλληφθέντες, κρατήθηκαν
σε πλήρη απομόνωση στις φυλακές Συγγρού
για 25 ημέρες.
Ο
Εμμανουήλ Ρέπουλης που εκτελούσε χρέη
πρωθυπουργού (ίσως ο σπουδαιότερος
ρήτορας που «πέρασε» από την ελληνική
Βουλή, όπως έχουμε ξαναγράψει), δεν
θεώρησε σκόπιμο να κηρύξει την πρωτεύουσα
σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Την
επόμενη μέρα, η κυβέρνηση ισχυρίστηκε
ότι μόνο ένα τμήμα της 5ης Μεραρχίας
βρισκόταν στην πόλη. Βέβαια, παρέλειψε
να αναφέρει ότι την 5η Μεραρχία αποτελούσαν
Κρητικοί, λιγότερο ή περισσότερο
φανατικοί οπαδοί του Ε. Βενιζέλου, οι
οποίοι ήταν πολύ πιθανό αντί να τιθασεύσουν
το μανιασμένο πλήθος να συμπράξουν μαζί
του σε πράξεις αντεκδίκησης.
Ο
Ίωνας Δραγούμης ήταν πολιτικός και
συγγραφέας. Γεννήθηκε το 1878.
Ήταν
γιος του Στέφανου Δραγούμη. Πρωτοστάτησε
στον μακεδονικό αγώνα, ενώ σημαντική
εθνική δράση ανέπτυξε στη συνέχεια στην
πρεσβεία της χώρας μας στην Κωνσταντινούπολη.
Αργότερα,
τοποθετήθηκε σε διάφορες πρεσβείες
στην Ευρώπη. Το 1915, παραιτήθηκε από το
διπλωματικό σώμα και εκλέχθηκε βουλευτής
Φλωρίνης ως ανεξάρτητος. Υποστηρικτής
της πολιτικής Βενιζέλου αρχικά, στη
συνέχεια εξέφρασε αντιβενιζελικές
απόψεις. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να
εξοριστεί για δύο χρόνια στην Κορσική,
μετά την επιτυχία του βενιζελικού
κινήματος της Εθνικής Άμυνας και την
άνοδο του Ε. Βενιζέλου στην εξουσία.
Είχε επίσης αξιόλογη συγγραφική
δραστηριότητα. Χρησιμοποιούσε μάλιστα
το λογοτεχνικό ψευδώνυμο Ίδας. Είναι
γνωστός ο έρωτας του με την Πηνελόπη
Δέλτα (1874-1941), κόρη του Εμμανουήλ Μπενάκη,
όταν υπηρετούσε ως υποπρόξενος στην
Αλεξάνδρεια (1905).
Η
Δέλτα όμως, δεν θέλησε να αντιταχθεί
στις κοινωνικές επιταγές και να
εγκαταλείψει τον σύζυγο και τα παιδιά
της. Η πλατωνική σχέση των δύο, τελείωσε
το 1908, όταν ο Δραγούμης συνδέθηκε ερωτικά
με τη Μαρίκα Κοτοπούλη.
Η
μοιραία Παρασκευή 31 Ιουλίου 1920
Το
πρωί της Παρασκευής 31 Ιουλίου 1920, ο Ίων
Δραγούμης, είχε πάει στο θέατρο όπου
έπαιζε η Μαρίκα Κοτοπούλη, για να
παρακολουθήσει τις πρόβες για το έργο
που θα ανέβαζε. Όταν μαθεύτηκε η είδηση
της δολοφονικής απόπειρας εναντίον του
Βενιζέλου (αρχικά όπως αναφέραμε υπήρχε
η εντύπωση ότι ο Κρητικός πολιτικός
ήταν νεκρός), η Κοτοπούλη προέβλεψε
σωστά ότι οι βενιζελικοί θα εκδικηθούν.
Καθώς ήταν και η ίδια γνωστή αντιβενιζελική,
έκλεισε το θέατρο της, φοβούμενη αντίποινα
και καταστροφές.
Ωστόσο,
το ίδιο κιόλας απόγευμα το θέατρο της
Κοτοπούλη λεηλατήθηκε. Ο Ι. Δραγούμης,
έσπευσε να δηλώσει ότι καταδίκαζε την
απόπειρα, όποιοι και αν ήταν οι εμπνευστές
της.
Στη
συνέχεια, γύρισε σπίτι του συνοδευόμενος
από την Κοτοπούλη. Μαθαίνοντας όμως τις
μεγάλες ταραχές που γίνονταν στην Αθήνα,
σκέφτηκε ότι δεν θα ήταν ασφαλείς στο
σπίτι της οδού Ξενίας στην Αθήνα και
ότι θα ήταν καλύτερα να πάνε στο σπίτι
του στην Κηφισιά. Καθώς όμως η Κοτοπούλη
ήταν ανεπιθύμητη στο σπίτι του Στέφανου
Δραγούμη, πήγαν στο σπίτι της αδελφής
του Ίωνα, που βρισκόταν δίπλα.
Μαρίκα
Κοτοπούλη
Στο
μεταξύ, η ελληνική κυβέρνηση, μέσω του
Υπουργού Εξωτερικών Πολίτη, ζητούσε
από τη Βρετανία να μεσολαβήσει στην
Ελβετία, όπου βρισκόταν εξόριστος ο
βασιλιάς Κωνσταντίνος, για να του
επιβληθούν μέτρα απομόνωσης (isolation) και
αστυνομικής επιτήρησης (supervision), αν και
παραδεχόταν ότι δεν υπήρχαν αποδείξεις
για την εμπλοκή του στην απόπειρα
δολοφονίας του Βενιζέλου.
Στέφανος
Δραγούμης
Ο
Ίωνας Δραγούμης, έμεινε για λίγο στην
Κηφισιά, όμως έκανε το μοιραίο λάθος.
Αποφάσισε να κατέβει στην Αθήνα, για να
γράψει ένα κείμενο για το περιοδικό
«Πολιτική Επιθεώρησις», του οποίου
υπήρξε συνεκδότης και συνδιευθυντής,
στο οποίο θα καταδίκαζε ρητά την απόπειρα
(πλέον είχε μαθευτεί ότι ο Βενιζέλος
είχε μόνο τραυματιστεί). Παρά τις
αντιρρήσεις και τις εκκλήσεις της
Κοτοπούλη και της αδελφής του Ναταλίας
Μελά, δεν άλλαξε άποψη. Και μάλιστα
ακολούθησε το ίδιο δρομολόγιο, παρά το
ότι ήδη είχε περάσει μία φορά από ένα
μπλόκο ανδρών του Τάγματος Ασφαλείας
του Γύπαρη, το πρωί καθώς «ανέβαινε»
για την Κηφισιά.
Ο
Παύλος Γύπαρης και οι παραστρατιωτικοί
Ποιος
ήταν όμως ο Παύλος Γύπαρης; Δεν ήταν
απλά ένας φανατικός οπαδός του Ελευθερίου
Βενιζέλου και της παράταξής του, αλλά
και ένας γενναίος εθνικός αγωνιστής.
Γεννήθηκε
το 1882 στην Ασή Γωνιά Χανίων. Πήρε μέρος
στον μακεδονικό αγώνα από το 1903, με τη
δική του ένοπλη ομάδα. Συμμετείχε μάλιστα
στην περίφημη ενέδρα στο Σκλήθρο της
Φλώρινας, όπου οι Κρητικοί μακεδονομάχοι
εξόντωσαν τους περισσότερους Βούλγαρους
κομιτατζήδες. Μάλιστα στη Μακεδονία
ανέπτυξε φιλικές σχέσεις με τον Ίωνα
Δραγούμη.
Το
1911, έλαβε ενεργό μέρος στην εξέγερση
της Σάμου και το 1914 επικεφαλής αντάρτικου
σώματος πολέμησε στη Βόρεια Ήπειρο. Το
1915, επικεφαλής 850 Κρητών εθελοντών,
πολέμησε στο Δυτικό Μέτωπο και στα
Δαρδανέλια. Το 1916, συντάχθηκε με το
Κίνημα της Εθνικής Άμυνας και πολέμησε
στο Μακεδονικό Μέτωπο.
Το
1917, όταν ο Βενιζέλος έγινε πρωθυπουργός
όλης της Ελλάδας με έδρα την Αθήνα, ο
Γύπαρης που είχε στο μεταξύ μονιμοποιηθεί
στο Στρατό με τον βαθμό του Λοχαγού,
ανέλαβε επικεφαλής του Τάγματος πού
ήταν επιφορτισμένο με την ασφάλεια της
πρωτεύουσας αλλά και του ίδιου του
Βενιζέλου προσωπικά. Ο Γύπαρης ήταν
ιδιαίτερα αγαπητός στον Κρητικό πολιτικό.
Ο
Γύπαρης, ήταν επικεφαλής των λεγόμενων
«Γυπαραίων».
Επρόκειτο
για φιλοβενιζελικούς παραστρατιωτικούς.
Άλλοι
αναφέρουν ότι ήταν 1.000 άτομα, ενώ ορισμένοι
ανεβάζουν τον αριθμό τους στις 4.000.
Επρόκειτο σχεδόν αποκλειστικά για
νεαρούς Κρητικούς, αγροτικής καταγωγής
που είχαν τυφλή πίστη και αφοσίωση στον
Βενιζέλο. Αμείβονταν με 150-180 δραχμές
τον μήνα, όταν την ίδια εποχή ο Λοχαγός
του Ελληνικού Στρατού είχε μισθό 600
δραχμές. Ορισμένοι από τους «Γυπαραίους»
συμπλήρωναν το εισόδημά τους «πουλώντας
προστασία» σε νυχτερινά κέντρα.
Η
σύλληψη του Ίωνα Δραγούμη
Γύρω
στις 3 το μεσημέρι της 31ης Ιουλίου 1920, ο
Ίωνας Δραγούμης οδηγώντας στην ανοιχτή
Ford του, είχε φτάσει στην περιοχή Θων,
στην αρχή της σημερινής Λεωφόρου
Κηφισίας, στους Αμπελόκηπους. Εκεί
υπήρχε «μπλόκο» των «Γυπαραίων» που
τον αναγνώρισαν και τον συνέλαβαν.
Εκεί
κοντά βρισκόταν άλλωστε και το «στρατηγείο»
τους.
Καθώς
οδηγούσαν τον Δραγούμη σ’ αυτό, ορισμένοι
από τους παραστρατιωτικούς αλλά και
από το οργισμένο πλήθος που είχε
συγκεντρωθεί, κλότσησαν και έφτυσαν
τον Δραγούμη. Τότε φαίνεται ότι
τραυματίστηκε («έφερε κατάγματα» κατά
τον ιατροδικαστή) και έσπασε το μονόκλ
του (ειδικός φακός για διόρθωση της
όρασης που φοριέται στο ένα μάτι).
Στη
συνέχεια, οδηγήθηκε ενώπιον του Γύπαρη.
Πλέον ήταν ασφαλής, καθώς κανείς ότι
δεν θα τολμούσε να πειράξει τον Δραγούμη
μπροστά στον Γύπαρη. Οι δύο άνδρες,
γνωστοί από το μακεδονικό αγώνα όπως
αναφέραμε, είχαν μία σύντομη συνομιλία
χωρίς να ειπωθεί μεταξύ τους κάτι
σημαντικό.
Από
δω και πέρα, τα πράγματα περιπλέκονται.
Υπάρχουν πολλές και διαφορετικές εκδοχές
για το τι έγινε στη συνέχεια. Σύμφωνα
με τον Γιάννη Μάζη, στην έπαυλη Θων
έφτασαν δύο επισκέπτες. Ο πρώτος ήταν
ο Πλωτάρχης Πέτρος Βούλγαρης, Γενικός
Γραμματέας του Υπουργείο Ναυτικών.
Γνωστός βενιζελικός και άψογος
στρατιωτικός. Μάλιστα το 1944 έγινε αρχηγός
του Στόλου και το 1945, για έξι μήνες,
πρωθυπουργός. Ο Βούλγαρης, ζήτησε από
τον Γύπαρη να προστατεύσει τον Δραγούμη
από τον αγριεμένο όχλο και να τον
παραδώσει στον στρατιωτικό διοικητή
της Αθήνας. Πραγματικά, ο Γύπαρης αφού
έκανε 1-2 τηλεφωνήματα, συμφώνησε.
Επειδή
μάλιστα η απόσταση από την έπαυλη Θων
ως το Φρουραρχείο ήταν μικρή, η μεταφορά
του θα γινόταν με τα πόδια.
Το
δεύτερο πρόσωπο, σύμφωνα με τον Γιάννη
Μάζη, που έφτασε στην έπαυλη Θων, ήταν
ο Εμμανουήλ Μπενάκης. Ο Δρ. Ι. Παπαφλωράτος,
αναφέρει ότι η «φυσική παρουσία» του
Μπενάκη αμφισβητείται.
Αν
δεχτούμε ότι ο Μπενάκης πήγε όντως στην
έπαυλη Θων, τι ήταν αυτό που τον οδήγησε
εκεί; Ήταν γνωστός βενιζελικός, ενίοτε
και χρηματοδότης των Φιλελευθέρων και
δεν κινδύνευε από κανέναν. Παράλληλα,
δεν θεωρούσε τον Γύπαρη πρόσωπο με το
οποίο μπορεί να έχει κοινωνικές ή άλλες
σχέσεις.
Ο
Γιάννης Μάζης γράφει ότι κατά μία εκδοχή,
ο Μπενάκης πήγε στον Γύπαρη για να μάθει
από «πρώτο χέρι» τι συνέβαινε στην
Αθήνα. Μία άλλη εκδοχή, είναι ότι καθώς
πήγαινε από το σπίτι του (το σημερινό
Μουσείο Μπενάκη) προς την Κηφισιά, είδε
να συλλαμβάνουν το Δραγούμη και πήγε
να δει τι συμβαίνει. Ο Μπενάκης είχε
προσωπικό μίσος για τον Δραγούμη, λόγω
της σχέσης του κατά το παρελθόν με την
κόρη του Πηνελόπη Δέλτα, η οποία μερικά
χρόνια αργότερα, έγραφε ότι ο πατέρας
της πήγε να ζητήσει από τον Γύπαρη να
προστατεύσει τον Δραγούμη. Κάτι τέτοιο
όμως δεν επιβεβαιώθηκε ούτε από τον
ίδιο τον Γύπαρη.
Λίγο
αργότερα, ο Γύπαρης μίλησε με κάποιον
στο τηλέφωνο. Ποιος ήταν ο συνομιλητής
του; Δεν θα μαθευτεί ποτέ. Στη συνέχεια,
έδωσε εντολή σε 18 άνδρες του να οδηγήσουν
τον Δραγούμη στο Φρουραρχείο.
Ενώ
ο Δραγούμης με το απόσπασμα που τον
συνόδευε είχαν φτάσει περίπου εκεί που
βρίσκεται σήμερα το ξενοδοχείο Hilton,
ξαφνικά σταμάτησαν.
Η
εκτέλεση του Ίωνα Δραγούμη
Εκείνο
το καλοκαιρινό απομεσήμερο, με την
έντονη ζέστη, οι δρόμοι της Αθήνας που
είχε τότε 425.000 κατοίκους περίπου, ήταν
σχεδόν έρημοι. Στο σημείο που σταμάτησαν
ο Δραγούμης με το απόσπασμα των
«Γυπαραίων», υπήρχαν μόνο μάντρες που
πουλούσαν υλικά οικοδομών, ένα-δύο
υπαίθρια καφέ-μπιραρίες και οι στρατώνες
του Πυροβολικού, τα λεγόμενα «Παραπήγματα».
Οι αυτόπτες μάρτυρες ήταν ελάχιστοι.
Ένας
εργάτης, μία γυναίκα που πουλούσε
γκαζόζες και μερικοί ακόμα, που δεν
είχαν καμία ιδιαίτερη διάθεση να
καταθέσουν όσα είδαν. Η μοίρα έπαιξε
όμως ένα περίεργο παιχνίδι. Αυτόπτης
μάρτυρας ήταν και ο Ίγκορ Λεμπέντιεφ,
Συνταγματάρχης του Ρωσικού Αυτοκρατορικού
Στρατού που υπηρετούσε στη ρωσική
διπλωματική αποστολή στην Αθήνα, αν και
η χώρα μας δεν είχε ακόμα αναγνωρίσει
το σοβιετικό καθεστώς. Ας δούμε την
λεπτομερή και, κατά πάσα πιθανότητα
ακριβή και αμερόληπτη μαρτυρία του,
όπως υπάρχει στη «Νεώτερη Ιστορία του
Ελληνικού Έθνους, 1826-1974», του Γεωργίου
Ρούσσου:
«Την
31ην Ιουλίου, ημέραν καθ’ ην εγνώσθη η
κατά του Βενιζέλου απόπειρα, υπήρξα,
τυχαίως μάρτυς την ακολούθων. Περί την
4ην απογευματινήν ανέμενον μεθ’ ομάδος
εκ τριών ή τεσσάρων προσώπων την άφιξιν
του τραμ πάρα την γωνίαν της Λεωφόρου
Κηφισίας και της οδού Ι. Παπαδιαμαντοπούλου
πλησίον του υπ. αριθμ. 907 στύλου των
ηλεκτρικών συρμάτων. Την προσοχή μου
επέσυρεν ομάς στρατιωτών αγόντων εν
συνοδεία ένα πολίτη καλού παρουσιαστικού
και βαδίζοντα μετά πολλής αξιοπρέπειας.
Δεξιόθεν
και αριστερόθεν εβάδιζον δύο στρατιώται,
δεκάς δε ετέρων ηκολούθει εκ του σύνεγγυς.
Πάντες έφερον τυφέκια. Μόλις το απόσπασμα
επλησίασεν εις τον υπ. αριθμ. 905 στύλον,
μετέβαλε κατεύθυνσιν προς τα αριστερά
και εσταμάτησε παρά το πεζοδρόμιον,
αφήσαν τον αιχμάλωτον πολίτη επί του
πεζοδρομίου, εις απόστασιν τεσσάρων
περίπου βημάτων. Οι στρατιώται αφού
εσταμάτησαν, επυροβόλησαν. Ερρίφθησαν
περί τους δέκα πυροβολισμούς. Ουδέν
πρόσταγμα ηκούσθη. Ο πυροβοληθείς
πολίτης κατέπεσεν άπνους, χωρίς να
βγάλει κραυγήν, χωρίς να είπη τι. Εν
αυτοκίνητον επλησίασεν. Οι στρατιώται
επέβησαν αυτού και ανεχώρησαν. Αργότερα
διέβην και πάλιν εκ του αυτού σημείου.
Δεν υπήρχεν όμως πλέον ίχνος του δράματος,
το οποίο είχε προ ολίγου διαδραματισθή
εκεί.
Είχε
γραφτεί, ότι κάποιος πολίτης φώναξε
προς τα μέλη του αποσπάσματος «Τι τον
κρατάτε; Σκοτώστε τον!». Αυτό βέβαια δεν
μπορεί να έπαιξε κάποιο ρόλο στην απόφαση
για την εκτέλεση του Δραγούμη. Μία άλλη
εκδοχή, «θέλει» έναν Λοχία να έρχεται
τρέχοντας από την έπαυλη Θων και να
ψιθυρίζει κάτι στο αφτί του επικεφαλής
του αποσπάσματος που συνόδευε τον
Δραγούμη, Λοχία Κίτσου. Οι ίδιες πηγές
αναφέρουν ότι ο άγνωστος Λοχίας είπε
«Εδώ, εδώ», δείχνοντας κάποιο, συμφωνημένο
υποτίθεται, σημείο.
Η
δολοφόνοι του Δραγούμη, δεν αρκέστηκαν
στους δεκατρείς πυροβολισμούς που του
έριξαν, αλλά τον λόγχισαν τουλάχιστον
πέντε φορές με ξιφολόγχη.
Έφερε
επίσης κάταγμα δεξιού μηρού που είχε
προκληθεί από υποκόπανο όπλου. Στον
τόπο της δολοφονίας έφτασε ο πατέρας
του Ίωνα, Στέφανος Δραγούμης, για την
αναγνώριση του γιου του. Η κηδεία του
Ίωνα Δραγούμη, έγινε νωρίς το πρωί της
επόμενης μέρας.
Οι
εξελίξεις μετά τη δολοφονία του Ίωνα
Δραγούμη
Η εν
ψυχρώ εκτέλεση του Ίωνα Δραγούμη,
συγκλόνισε την κοινή γνώμη. Όχι μόνο οι
αντιβενιζελικοί αλλά και πολύ σώφρονες
βενιζελικοί κατέκριναν έντονα τη
δολοφονία. Ο ίδιος ο Βενιζέλος,
στεναχωρήθηκε πολύ και ήταν έξαλλος με
τους υπευθύνους της αποτρόπαιας πράξης.
Δήλωσε μάλιστα ότι οι ένοχοι της
δολοφονίας «θα τυφεκιστούν οιοιδήποτε
κι αν είναι ούτοι». Λέγεται μάλιστα, ότι
απάντησε καταφατικά σε ερώτηση της
Πηνελόπης Δέλτα, αν υπεύθυνος της
δολοφονίας ήταν ο Γύπαρης, θα είχε κι
αυτός την ίδια τύχη. Έστειλε μάλιστα
συλλυπητήριο τηλεγράφημα στον Στέφανο
Δραγούμη. Όπως γράφει ο Γιάννης Μάζης,
μάλλον άγνωστο είναι το τηλεγράφημα
που έλαβε η Μαρίκα Κοτοπούλη: «Παραλήπτης:
Μαρίκα Κοτοπούλη, καλλιτέχνις».
Το
περιεχόμενο ήταν λιτό: «Σας εκφράζω τα
θερμά μου συλλυπητήρια». «Β». Θεωρείται
μάλλον βέβαιο ότι αποστολέας του
τηλεγραφήματος ήταν ο ίδιος ο Βενιζέλος.
Οι
αντιπολιτευόμενες εφημερίδες, καθώς
είχαν υποστεί μεγάλες ζημιές, κυκλοφόρησαν
στις 11 Αυγούστου. Αρχικά κράτησαν
χαμηλούς τόνους, σύντομα όμως ο Ίων
Δραγούμης έγινε μάρτυρας και σύμβολο
της «βενιζελικής τυραννίας».
Οι
φιλοκυβερνητικές εφημερίδες, παρουσίασαν
ορισμένες έωλες θεωρίες, όπως π.χ. ότι
ο Δραγούμης πυροβόλησε εναντίον των
φρουρών του, οι οποίοι αμυνόμενοι, τον
σκότωσαν! Κάτι τέτοιο βέβαια, ήταν
παντελώς ανυπόστατο.
Η
βενιζελική κυβέρνηση, καθυστερημένα
αντικατέστησε τον ανεπαρκή στρατιωτικό
διοικητή Αθηνών με τον ικανότατο Στρατηγό
Ευθύμιο Τσιμικάλη, ο οποίος σχεδόν
αμέσως κατάφερε να αποκαταστήσει την
τάξη στην πόλη.
Ποιος
έδωσε την εντολή για την εκτέλεση του
Ι. Δραγούμη
Αρχικά,
η κυβέρνηση ξεκίνησε ενδελεχείς
ανακρίσεις για να βρεθεί ο ηθικός
αυτουργός της δολοφονίας, σταδιακά
όμως, καθώς φωτιζόταν όλο και περισσότερο
ο ρόλος που έπαιξαν το μοιραίο απομεσήμερο
της 31ης Ιουλίου, επιφανείς παράγοντες
της βενιζελικής παράταξης, ο αρχικός
ζήλος υποχώρησε… Στα τέλη Αυγούστου
1920, ο εισαγγελέας που έχει αναλάβει την
υπόθεση, αποφάσισε να περιοριστούν οι
έρευνες στους άντρες του αποσπάσματος
που ήταν υπεύθυνο για τη δολοφονία.
Πάντως,
μετά την ήττα του Ε. Βενιζέλου στις
εκλογές του Νοεμβρίου 1920, η αντιβενιζελική,
κυβερνητική πλέον, παράταξη, άνοιξε και
πάλι τον σχετικό φάκελο, χωρίς όμως να
προκύψει τελικά, κανένα, αποτέλεσμα.
Οι
περισσότεροι από τους άντρες του
αποσπάσματος, επέστρεψαν στην Κρήτη
όπου «περιφέρονται ελεύθεροι και
διασκεδάζουν”, σύμφωνα με δημοσιεύματα
της εποχής.
Ένας
μόνο από αυτούς, έφυγε από την Ελλάδα.
Την
1η Σεπτεμβρίου 1921, εκδόθηκε βούλευμα με
το οποίο παραπεμπόταν σε δίκη ως ηθικός
αυτουργός ο Εμμανουήλ Μπενάκης. Η δίκη
του έγινε τελικά το Νοέμβριο του 1922 και
ο Μπενάκης αθωώθηκε. Δύο μάλιστα από
τις αδελφές του Ίωνα Δραγούμη, κατέθεσαν
ως μάρτυρες υπεράσπισης του!
Τα
μέλη του αποσπάσματος, μετά τις εκλογές
του Νοεμβρίου, συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν
σε δίκη. Ανάμεσά τους, δεν ήταν οι Λοχίες
Σαρτζέτης και Κίτσος, οι επικεφαλής
τους (το όνομα του Λοχία Σαρτζέτη αναφέρει
ο Δρ. Ιωάννης Παπαφλωράτος). Μαζί τους
δικάστηκε και ο υποπρόξενος Β.
Αντωνιάδης,που σύμφωνα με το κατηγορητήριο
ήταν αυτός που τους προέτρεψε να σκοτώσουν
τον Δραγούμη (ο άγνωστος που αναφέραμε
παραπάνω). Τα μέλη του αποσπάσματος
καταδικάστηκαν σε ισόβια κάθειρξη. Ο
Δρ. Ι. Σ. Παπαφλωράτος που (και σε αυτό
το κεφάλαιο…), περιγράφει εξαιρετικά
και με νέα στοιχεία την υπόθεση της
δολοφονίας Δραγούμη, αναφέρει τα ονόματα
μερικών από αυτούς:
Μαλιγκουνάκης,
Χατζόπουλος, Πεπαζόγλου, Κατσίγαρης,
Γιαλεδάκης, Δασκαλογρηγοράκης,
Καλλιτσάνης, Καραβανάκης, Μαυρογένης,
Ξυδάκης, Παντελάκης, Χαλκιαδάκης και
Χριστοδουλάκης. Ο Β. Αντωνιάδης,
καταδικάστηκε σε 20ετή κάθειρξη. Όλοι
οι παραπάνω έμειναν στη φυλακή ως το
1924, οπότε και αμνηστεύθηκαν.
Ο Π.
Γύπαρης, δεν συνελήφθη. Το 1935, ενώ
δικαζόταν για συμμετοχή του στο κίνημα
Μαρτίου εκείνου του έτους, δήλωσε ότι
έλαβε διαταγές από τον Ε. Μπενάκη για
την δολοφονία του Δραγούμη. Ο Μπενάκης
όμως δεν ζούσε τότε για να απαντήσει.
Ας
δούμε όμως ποιος θα μπορούσε να είχε
δώσει τη διαταγή για την εκτέλεση του
Δραγούμη.
Ο
Γύπαρης ήταν στενός συνεργάτης του Ε.
Βενιζέλου.
Δεν
θα μπορούσε να δεχθεί εντολές από κάποιο
«μεσαίο» στέλεχος των βενιζελικών. Ο
ίδιος, ήταν πραγματικά μπαρουτοκαπνισμένος
και ψύχραιμος. Λέγεται ότι κάποτε
κοιμήθηκε στο διπλανό δωμάτιο από
εκείνο,του Βενιζέλου, έχοντας τις τσέπες
του γεμάτες με χειροβομβίδες.
Η
πιθανότητα να έδρασε εν βρασμώ ψυχής,
είναι ανύπαρκτη. Άλλωστε, με τον Ίωνα
Δραγούμη γνωρίζονταν από τον μακεδονικό
αγώνα και στο παρελθόν είχαν φιλικές
σχέσεις. Μάλλον λοιπόν, αποκλείεται να
ήταν αυτός ηθικός αυτουργός της
δολοφονίας.
Η
βενιζελική εφημερίδα «Εμπρός», έγραψε
στις 11 Αυγούστου 1920, ότι η εντολή να
μεταφερθεί ο Δραγούμης στο Φρουραρχείο,
δόθηκε από τον στρατιωτικό διοικητή
Αθηνών. Κάτι τέτοιο «βόλευε» πολιτικά,
καθώς οι ευθύνες θα έπεφταν σε κάποιον
που είχε πέσει σε δυσμένεια και είχε
αντικατασταθεί. Ούτε αυτό όμως φαίνεται
πιθανό.
Σύμφωνα
με τον Ι. Μάζη, το πρόσωπο με το οποίο
μίλησε τηλεφωνικά ο Γύπαρης, ήταν ο,
εκτελών χρέη πρωθυπουργού Εμμανουήλ
Ρέπουλης. Όμως και ο ίδιος, θεωρεί απίθανο
ο Ρέπουλης να έδωσε τη μοιραία εντολή.
Ο
ίδιος ο Ίωνας Δραγούμης, πίστευε ότι ο
Ρέπουλης ήταν πολύ πιο μετριοπαθής απ’
ότι πίστευε η αντιπολίτευση και αντίθετος
στο να χύνεται «αδελφικό αίμα».
Παράλληλα,
είχε συνυπάρξει πολιτικά στην «ομάδα
των Ιαπώνων» με τον πατέρα του Ίωνα,
Στέφανο.
Εμμανουήλ
Μπενάκης
Μένει
τελικά ο Εμμανουήλ Μπενάκης, τον οποίο
ανέφερε το 1935 ο Γύπαρης. Ποιο λόγο είσαι
όμως να θέλει τον θάνατο του Ι. Δραγούμη.
Έτρεφε έντονη αντιπάθεια, ίσως και μίσος
γι’ αυτόν, λόγω της παλιάς σχέσης του με
την κόρη του, αλλά αυτό μπορούσε να τον
οδηγήσει στο να ζητήσει την εκτέλεση
του; Εξάλλου ήταν όπως αναφέραμε επιφανής
βενιζελικός, αλλά με ποια ιδιότητα θα
«διέτασσε» τον σκληροτράχηλο Γύπαρη;
Και το ότι είχε προπηλακιστεί στο
παρελθόν από αντιβενιζελικούς και ήθελε
να πάρει εκδίκηση, δεν αποτελεί απόδειξη
ενοχής του. Άλλωστε στη δίκη που έγινε,
αθωώθηκε και είχε μάλιστα και την
υποστήριξη δύο αδελφών του Ι. Δραγούμη.
Επίλογος
Ο
Llewellyn-Smith, κάνει λόγο για δολοφονία από
βενιζελικούς μπράβος και χαρακτηρίζει
το γεγονός ως «το πιο ασυγχώρητο έγκλημα
των χρόνων του διχασμού».
Ο Μ.
Μάλαινος, έγραψε για «εκτέλεση εν μέση
οδώ».
Η
Ναταλία Μελά, αδελφή του Ίωνα, όταν
συνάντησε τον Ε. Βενιζέλο το 1925 στο σπίτι
της Πηνελόπης Δέλτα, έφυγε αμέσως όταν
εμφανίστηκε εκείνος, χωρίς να τον
χαιρετήσει.
Ο
Γύπαρης, οποίος είχε αντιστασιακή δράση
και εναντίον των Γερμανών, παρόλο ότι
ήταν περίπου 60 ετών τότε, συνομιλώντας
πολλά χρόνια αργότερα με τον Κωνσταντίνο
Βαβούσκο, είπε για την εκτέλεση Δραγούμη:
«Αδικία».
Μία
απ’ τις πολλές αδικίες σ’ αυτή τη χώρα,
που πληρώθηκαν με αίμα και εθνικές
συμφορές…
Ευχαριστούμε
θερμά τον Δρα Ιωάννη Σ. Παπαφλωράτο για
τις πολύτιμες πληροφορίες που μας έδωσε
τηλεφωνικά και την άδειά του να
χρησιμοποιήσουμε στοιχεία από το έργο
του «Η Ιστορία του Ελληνικού Στρατού,
1833-1949», Εκδόσεις Σάκκουλα, 2014.
ΠΗΓΗ: protothema.gr

Ο Σάββας Καλεντερίδης γεννήθηκε στη Βέργη Σερρών το 1960. Το 1977 εισήλθε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, από την οποία αποφοίτησε το 1981, ως ανθυπίλαρχος. Υπηρέτησε σε διάφορες μονάδες των τεθωρακισμένων και των καταδρομών και σε κρίσιμες θέσεις στο εξωτερικό. Το Μάρτιο του 2000, ενώ φοιτούσε στην Ανωτάτη Σχολή Πολέμου, παραιτήθηκε από τις τάξεις του Ελληνικού Στρατού, με το βαθμό του αντισυνταγματάρχη. Από το φθινόπωρο του 2000 ίδρυσε και διευθύνει τον εκδοτικό οίκο Ινφο-Γνώμων. Με το ψευδώνυμο Κώστας Νικοπολίδης μετέφρασε από τα τουρκικά και επιμελήθηκε την έκδοση του βιβλίου "Κράτος συμμορία", Εκδόσεις Τουρίκη, ενώ μετέφρασε από τα τουρκικά και την "Έκθεση Σουσουρλούκ", που συμπεριλήφθηκε στο ομώνυμο βιβλίο των Εκδόσεων Α.Α. Λιβάνη. Σε συνεργασία με το ίδρυμα "Φίλοι Λαογραφικού Μουσείου Μέλπως Μερλιέ" συμμετείχε και προλόγισε την έκδοση του διπλού CD "Τραγούδια του Πόντου, Ηχογραφήσεις του 1930" και του CD "Τραγούδια από τις παράλιες πόλεις του Πόντου και της Μικράς Ασίας". Επιμελήθηκε επίσης της έκδοσης του δίτομου έργου "Ανάλυση της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, Μύθος και πραγματικότητα", του βιβλίου "Οι μειονότητες στην Τουρκία" και των ιστορικών ταξιδιωτικών οδηγών "Κάτω Ιταλία - Μεγάλη Ελλάδα", "Σικελία", "Ρόδος - Σύμη - Καστελόριζο - Καρία - Λυκία", "Χίος - Σμύρνη", "Βουλγαρία - Ανατολική Ρωμυλία", "Καππαδοκία - Κεντρική Ανατολία" και "Κωνσταντινούπολη - Μαρμαράς". Έγραψε τους ιστορικούς ταξιδιωτικούς οδηγούς "Κοζάνη, στην αγκαλιά των βουνών", "Ιωνία, Σάμος - Έφεσος - Μίλητος - Πριήνη", "Δυτικός Πόντος, Βιθυνία - Παφλαγονία" και "Ανατολικός Πόντος, Κοτύωρα - Κερασούντα - Τραπεζούντα - Αργυρούπολη - Καρς". Αναλύσεις και άρθρα του Σάββα Καλεντερίδη, με κύριο θέμα την Τουρκία και άλλα περιφερειακά ζητήματα, έχουν δημοσιευθεί στις εφημερίδες "Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία" και "Παρόν" και στα περιοδικά "Άμυνα και διπλωματία", "Απόρρητο Δελτίο" και "Διπλωματία".

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO8 λεπτά πριν

Τουρκική οπλική υποστήριξη

Το σχέδιο TRIPP, οι νέες σιδηροδρομικές και ενεργειακές συνδέσεις, οι στρατηγικές επαφές στην Τεχεράνη και οι καταγγελίες από το Αζερμπαϊτζάν...

Αναλύσεις23 λεπτά πριν

Η Ινδία πληρώνει με αίμα τη δράση τρομοκρατικών οργανώσεων με έδρα το Πακιστάν

Νεκροί, εκτοπισμένες οικογένειες, πλήγματα στον τουρισμό και διαρκείς ανάγκες στρατιωτικής ετοιμότητας συνθέτουν το κόστος της τρομοκρατίας για την Ινδία. Δημοσίευμα...

GEOPOLITICO51 λεπτά πριν

Ρούμπιο: Αδιανόητη μια σύγκρουση Ελλάδας–Τουρκίας – Παρασκηνιακή διπλωματία για το καλώδιο

Αμερικανική διπλωματική κινητοποίηση για την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου, διατήρηση του εμποδίου των S-400 για τα τουρκικά F-35 και εξέταση του...

GEOPOLITICO1 ώρα πριν

Καραϊτίδης: Να μη φύγουν οι Patriot για την Ουκρανία – Η Ελλάδα να ζητήσει ουσιαστικά ανταλλάγματα από τις ΗΠΑ

Η ελληνική άμυνα δεν μπορεί να υποχωρεί μπροστά στις ανάγκες τρίτων χωρών, όταν η Αθήνα αντιμετωπίζει την τουρκική απειλή. Αυτό...

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

Το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου θα κρίνει την αποφασιστικότητα της Αθήνας – Προβληματισμός για τους Meteor στην Τουρκία

Την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου ως κρίσιμη δοκιμασία για την υπεράσπιση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων ανέδειξε ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας στην εκπομπή...

Δημοφιλή