Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Τιτίνα Λοϊζίδου: Η γυναίκα που νίκησε τον Αττίλα στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων

Δημοσιεύτηκε στις

Τριάντα χρόνια αγώνα
στο ΕΔΑΔ συμπληρώθηκαν στις 22 Ιουλίου
για την ξεναγό από την Κερύνεια, «τη
γυναίκα που νίκησε τον Αττίλα», την
Τιτίνα Λοϊζίδου. Κατάφερε να καταδικάσει
την Τουρκία, να πάρει τις αποζημιώσεις
για τη μη χρήση της περιουσίας της και
από το 2005 αγωνίζεται για την απόδοση
της περιουσίας της. Αυτή είναι η πιο
δύσκολη μάχη, όπως λέει, μια που η Άγκυρα
επενδύει πολιτικό κεφάλαιο για κλείσιμο
της υπόθεσης Λοϊζίδου.

Αποκαλύπτει πως ενώ το
σύστημα έχει δουλέψει εξαιρετικά μέχρι
τώρα, όσον αφορά την εφαρμογή της απόφασης
υπεισέρχονται άλλοι παράγοντες, οι
οποίοι το υπονομεύουν, τα πολιτικά
παιχνίδια που παίζονται πολλές φορές
είναι πιο δυνατά από τις νομικές
αποφάσεις. Ενώ κέρδισε την υπόθεση,
διασφαλίστηκε το ιδιοκτησιακό δικαίωμα
των περιουσιών στα κατεχόμενα, διερωτάται
τι θα γίνουν οι περιουσίες, αφού το θέμα
έχει γίνει ακόμη πιο πολύπλοκο. Η επόμενη
μεγάλη μάχη θα δοθεί τον Σεπτέμβριο στο
Στρασβούργο.

-Ποια εικόνα δεν έσβησε
30 χρόνια μετά την καταχώρηση της αγωγής
εναντίον της Τουρκίας στο Ευρωπαϊκό
Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στις
22 Ιουλίου 1989;
-Η οικογένειά μου στην
Κερύνεια και η δράση μου στην πορεία
«Οι Γυναίκες Επιστρέφουν». Αυτές οι δύο
εικόνες κυριαρχούν μέσα μου όσον αφορά
τα 30χρονα από την αίτηση στην Επιτροπή
Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, σχετικά με την
ειρηνική απόδοση της περιουσίας μου
στην κατεχόμενη Κερύνεια.

-Η μνήμη έχει ξεθωριάσει;
-Όχι, η μνήμη της ζωής
μου στην Κερύνεια δεν έχει ξεθωριάσει
-μπορεί κάποιες λεπτομέρειες, οι οποίες
ανακαλούνται σε διάφορες περιόδους.
Όσον αφορά τις λεπτομέρειες, το γιατί
αποφάσισα να κάνω την αίτηση, δεν έχει
ξεθωριάσει καθόλου.

-Πόσο χρονών φύγατε
από την Κερύνεια;
– Έφυγα το 1972, όταν
παντρεύτηκα τον Αντρέα και ήλθα Λευκωσία.
Σκοπός μας ήταν να εγκατασταθούμε στην
Κερύνεια, αλλά την εποχή εκείνη η πρόσβαση
από και προς την Κερύνεια ήταν δύσκολη,
γιατί υπήρχε το «κομβόι» των Ηνωμένων
Εθνών.

-Τι ήταν το κομβόι;
-Το 1963, όταν έγιναν οι
διακοινοτικές φασαρίες και οι Τούρκοι
αποχώρησαν από την κυβέρνηση, έλεγχαν
το βόρειο μέρος της εντός των τειχών
Λευκωσίας, όπου και δημιουργήθηκε η
Πράσινη Γραμμή, αλλά και τον δρόμο
Λευκωσίας – Κερύνειας. Αφού πήραν τον
Άγιο Ιλαρίωνα, δημιούργησαν έναν θύλακα,
από όπου μόνο με τη συνοδεία των Ηνωμένων
οι Κερυνειώτες ερχόντουσαν, σε
συγκεκριμένες ώρες, στη Λευκωσία. Ήταν
το λεγόμενο «κομβόι».

-Ο αγώνας σας ξεκίνησε
με τις «Γυναίκες Επιστρέφουν»;
-Ναι, συμμετείχα από το
1975, όταν έγινε η πρώτη πορεία με επικεφαλής
τη Μελίνα Μερκούρη. Συνόδευσα την ομάδα
της στην πορεία της Αμμοχώστου ως νεαρή
ξεναγός. Ο πατέρας μου εκείνη την εποχή
ήταν εγκλωβισμένος στο ξενοδοχείο
Ντόουμ στην Κερύνεια και ήθελα με την
πράξη μου αυτή να δείξω ότι καταπατούνται
τα ανθρώπινα δικαιώματα, ότι θέλουμε
να επιστρέψουμε στα σπίτια μας, ότι η
Κύπρος είναι μια. Ο πατέρας μου έμεινε
εγκλωβισμένος από τον Ιούλιο 1974 μέχρι
τον Απρίλιο 1975, όταν τον έδιωξαν οι
Τούρκοι.

-Ποια ήταν η πιο
δυναμική πορεία των Γυναικών;
-Αυτή που έγινε στον
Άγιο Παύλο το 1988, στην οποία η δρ Helen
Σωτηρίου, με τις γυναίκες πίσω της, ήλθε
αντιμέτωπη με τον τουρκικό κατοχικό
στρατό. Και οι πορείες στα Λύμπια και
στην Άχνα το 1989 ήταν εξίσου δυναμικές.
Στην πορεία στα Λύμπια είχα συλληφθεί
μαζί με άλλες γυναίκες. Είναι αυτή η
πορεία που μου άνοιξε μιαν άλλη πορεία,
αυτήν στο ΕΔΑΔ.

-Πώς εμπιστευτήκατε
έναν 27χρονο τότε δικηγόρο, τον Αχιλλέα
Δημητριάδη, για να ξεκινήσετε τον αγώνα
στο ΕΔΑΔ;
-Λίγες βδομάδες μετά
την πορεία, έμαθα από τον δικηγόρο μου
Αχιλλέα Δημητριάδη, ο οποίος είχε κάνει
μια εξειδίκευση «stage» στο Συμβούλιο της
Ευρώπης στο Στρασβούργο, ότι η Τουρκία
είχε υπογράψει το άρθρο 25 της Ευρωπαϊκής
Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, το
οποίο επέτρεπε σε άτομα να καταχωρήσουν
εναντίον της αιτήσεις για παραβίαση
των ατομικών τους δικαιωμάτων. Θεώρησα,
λοιπόν, όταν ο Αχιλλέας μου εξήγησε ότι
θα μπορούσα να αιτηθώ, ότι ήταν ένας
πολύ αξιοπρεπής τρόπος να χρησιμοποιήσω
τον μηχανισμό που μου επέτρεπε η Ευρωπαϊκή
Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, για να
διεκδικήσω το δικαίωμα για την ελεύθερη
και ειρηνική απόλαυση της περιουσίας
μου. Ναι, τον εμπιστεύθηκα, γιατί το
ένστικτό μου μού έλεγε ότι ήταν πολύ
σωστός δρόμος.

-Ξέρατε τι ήταν το
ΕΔΑΔ;
-Είχα κάποια αντίληψη
για την Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων,
όχι όμως γνώση των διαδικασιών της
αίτησης.
Ο πατέρας μου, όταν
γύρισε εγκλωβισμένος, ως γιατρός
κατέθεσε, για την καταπάτηση των
ανθρωπίνων δικαιωμάτων που είχε βιώσει,
στην 1η Διακρατική, της οποίας, δυστυχώς,
το θετικό για μας πόρισμα δημοσιεύθηκε
πολύ αργότερα, για πολιτικούς λόγους.

-Βέβαια τότε κανείς
δεν ήξερε για ανθρώπινα δικαιώματα;
-Όλοι οι πρόσφυγες με
την εκδίωξή τους από τις πατρογονικές
τους εστίες είχαν βιώσει την καταπάτηση
του δικαιώματος ειρηνικής απόλαυσης
της περιουσίας τους. Ένα πράγμα που
πιστεύω ότι δημιούργησε η υπόθεσή μου
και η δημοσιότητα που πήρε είναι πως
έδωσε ουσία στο ότι υπάρχει κάποιο
σύστημα, που είναι έτοιμο να εξετάσει
το γεγονός ότι κανείς δεν έχει το δικαίωμα
να μας στερήσει τον χώρο από όπου
καταγόμαστε.

-Προβληματιστήκατε
πριν να λάβετε την απόφαση;
-«Οι Γυναίκες Επιστρέφουν»
και η τελευταία πορεία προς τα κατεχόμενα
μου δημιούργησαν κατά κάποιον τρόπο
ένα αδιέξοδο… Μια νέα, παρόμοια απόπειρα
ίσως να είχε το ίδιο αποτέλεσμα. Ο
Αχιλλέας μου άνοιξε τον δρόμο προς το
Στρασβούργο. Ενδόμυχα ήξερα ότι έπαιρνα
τη σωστή απόφαση. Το συζήτησα με τον
άντρα μου και με τον πατέρα μου, ο οποίος
μου είπε να προχωρήσω, «για να βάλω ένα
μικρό τουβλούδι». Έτσι και προχώρησα,
έχοντας εμπιστοσύνη στον Αχιλλέα.

-Πώς σας αντιμετώπισε
στην αρχή ο κόσμος;
-Ο απλός ο κόσμος το
έβλεπε θετικά, δυσπιστία όμως εισέπραττα
από ορισμένα ανώτερα κυβερνητικά
στελέχη. Νομίζω ότι φοβόντουσαν μήπως
η δική μου υπόθεση έμπαινε εμπόδιο στις
συνομιλίες …

-Πώς ήταν πρώτη μέρα
που βρεθήκατε στην αίθουσα δικαστηρίου
στο Στρασβούργο;
-Να σας πω ότι η υπόθεσή
μου είναι από τις λίγες που πέρασαν από
όλα τα νενομισμένα τμήματα, όλες τις
διαδικασίες για ατομική προσφυγή. Το
σύστημα τότε ήταν διαφορετικό. Πήγα
πρώτα από την Επιτροπή Ανθρωπίνων
Δικαιωμάτων, της οποίας τα μέλη ήταν
πρέσβεις, νομικοί, η οποία είχε πολιτικό
χαρακτήρα. Η Επιτροπή αυτή εξέτασε εκ
πρώτης όψεως αν υπήρχε παραβίαση. Έκριναν
πρώτα ότι ο γεωγραφικός περιορισμός
που έβαλε η Τουρκία ήταν άκυρος και μετά
εξέτασαν την υπόθεση στην ουσία της.
Με τον τρόπο που μέτρησαν
τις ψήφους δεν την έστειλαν στο Δικαστήριο.
Χρησιμοποίησα το όπλο που μου παρείχε
το σύστημα, να κάνω αίτηση στην Κυπριακή
Κυβέρνηση μέσω του Γενικού Εισαγγελέα,
για να πάρει εκείνη την υπόθεση στο
Δικαστήριο, παραμένοντας όμως ατομική.
Το έκανε η Κυβέρνησή μας πέντε λεπτά
πριν τις 12 που έληγε η προθεσμία, με
απόφαση του αείμνηστου Προέδρου Γλαύκου
Κληρίδη, ο οποίος είχε πάρει νομική
συμβουλή από τον Άγγλο νομικό Ian Brownly.
Από τότε την υπόθεση υποστήριζε και η
Κυβέρνηση με την παρουσία του Γενικού
Εισαγγελέα Μιχαλάκη Τριανταφυλλίδη
και αργότερα του Αλέκου Μαρκίδη.

-Αν δεν έπαιρνε αυτή
την απόφαση η Κυπριακή Κυβέρνηση;
-Τότε η υπόθεση δεν θα
προχωρούσε. Ήταν μεγάλη καμπή. H Κυπριακή
Κυβέρνηση παραπέμπει την υπόθεση στο
Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, και
το 1996 βγαίνει η πιο σημαντική απόφαση,
που λέει ότι το ψευδοκράτος είναι μια
υποτελής διοίκηση της Τουρκίας, θεωρεί
ότι η Τουρκία είναι υπεύθυνη για οτιδήποτε
συμβαίνει στα κατεχόμενα και αναγνωρίζει
ως νόμιμη κυβέρνηση την Κυπριακή
Δημοκρατία. Επίσης αναγνωρίζει ότι
υπάρχει συνεχιζόμενη καταπάτηση του
ανθρώπινου δικαιώματος της ειρηνικής
απόλαυσης της περιουσίας μου. Μετά,
αυτεπάγγελτα το Δικαστήριο επιδίκασε
αποζημιώσεις για τη μη χρήση της
περιουσίας. Το 1998 το δικαστήριο επιδίκασε
αποζημιώσεις, που συμπεριελάμβαναν
ποσό μη χρήσης της περιουσίας, τα
δικαστικά έξοδα και ποσό της ηθικής
ζημιάς.

Η απόφαση για καταβολή
αποζημιώσεων για μη χρήση

-Πώς θυμάστε τη μέρα
που βγήκε η απόφαση το 1996;
-Πήγα στο Στρασβούργο
με τον σύζυγό μου και τη δικηγόρο Ιωάννα
Λοϊζίδου. Ο Αχιλλέας Δημητριάδης έμεινε
στην Κύπρο. Η λειτουργός του ΕΔΑΔ που
μας συνόδευσε στην αίθουσα του Δικαστηρίου
φαίνεται ότι ήξερε την απόφαση. Μπήκαμε
σε ένα άδειο Δικαστήριο. Ήταν μόνο ο
πρόεδρος και κάποιος από τους γραμματείς.
Οι Τούρκοι δεν είχαν έλθει. Καθόταν η
Ιωάννα από τη μια και ο Αντρέας μου από
την άλλη. Μας έβαλαν την απόφαση μπροστά
μας. Πριν αρχίσει να τη διαβάζει ο
δικαστής, είχα άγχος και η λειτουργός
πλησίασε τον Ανδρέα και του είπε
χαμογελώντας να μου κρατά το χέρι. Όταν
άρχισε να διαβάζει ο δικαστής -αρκετές
σελίδες-, χάθηκα μέσα στους νομικούς
όρους. Η Ιωάννα με παρέπεμψε στη σελίδα
με την τελική απόφαση.

-Χαρακτηριστική είναι
η φωτογραφία σας στα ΜΜΕ βγαίνοντας από
το Δικαστήριο, ανεμίζοντας την απόφαση
στο χέρι γεμάτη χαρά.
-Ναι, ήταν μια αυθόρμητη
κίνηση, ένιωσα ότι ήθελα να μοιραστώ τη
χαρά μου μαζί με τον κόσμο που τόσο
αγκάλιασε αυτή την υπόθεση. Αυτή ήταν
η πρώτη νίκη, το 1996. Δύο χρόνια μετά βγήκε
η απόφαση για τη χρηματική αποζημίωση.
Ύστερα άρχισε άλλος αγώνας, για εφαρμογή
της απόφασης. Μια άλλη καινοτομία ήταν
ότι πήγαινα στο Στρασβούργο, με τη
συμβουλή του Αχιλλέα Δημητριάδη, και
έβλεπα τους μόνιμους αντιπροσώπους των
κρατών μελών που ήταν υπεύθυνοι για την
εκτέλεση των αποφάσεων.
Το 1998 έγινε μια μεγάλη
αλλαγή στο σύστημα των δικαστηρίων,
διότι έγιναν μέλη όλες οι χώρες του
πρώην Ανατολικού Μπλοκ και έτσι έκαναν
διαβαθμίσεις. Ξεκίνησε το σύστημα να
ξεχειλίζει από αιτήσεις, πράγμα που
χρησιμοποίησαν και οι Τούρκοι. Πήγα στο
Στρασβούργο το 1998 για να εκτελεστεί η
απόφαση, το 2000, 2001 και το 2002. Μετά από
πάρα πολλές πιέσεις από το ίδιο το
σύστημα, η Τουρκία έδωσε την αποζημίωση
για τη μη χρήση της περιουσίας και βγήκε
ψήφισμα ότι θα εξετάσει το θέμα της
απόδοσης της περιουσίας το 2005.

Η πιο δύσκολη περίοδος
είναι η παρούσα

-Πώς έγινε η πληρωμή;
-Η Τουρκία πλήρωσε μέσω
του Συμβουλίου της Ευρώπης στον λογαριασμό
μου στην Κύπρο. Τα λεφτά δεν ήταν ο
σκοπός, αλλά μια απόδειξη ότι λειτουργεί
το σύστημα, ότι υπάρχει τεράστια ζημιά
με την κατακράτηση των περιουσιών όλων
των Κυπρίων. Πήγα ξανά στο Στρασβούργο
το 2005, όπου μπήκε στην ατζέντα για να
εκτελεστεί η απόφαση της ειρηνικής
απόδοσης της περιουσίας, που είναι και
η πιο δύσκολη φάση για την υπόθεσή μου.
-Γιατί τώρα είναι η
πιο δύσκολη στιγμή;
-Η Επιτροπή Υπουργών
είναι δεσμευμένη να εφαρμόσει τις
αποφάσεις του ΕΔΑΔ. Το ΕΔΑΔ το 2010
αναγνώρισε την Επιτροπή Αποζημιώσεων
που δημιούργησε η Τουρκία στα κατεχόμενα.
Το 2007, η Τουρκία, μέσω της παράνομης τότε
Επιτροπής, αυτεπάγγελτα μου έκανε
πρόταση για να πάρει την περιουσία και
να μου δώσει αποζημίωση, αντίθετα με
την απόφαση για απόδοση της ειρηνικής
απόλαυσης της περιουσίας, ισχυριζόμενη
ότι η περιουσία μου δόθηκε σε Τουρκοκύπριους
πρόσφυγες, χωρίς να δώσει πληροφορίες
σε ποιους και πότε, παρόλο που οι τίτλοι
ιδιοκτησίας εξακολουθούν να μου ανήκουν.
Φυσικά και δεν δέχτηκα. Το θέμα τέθηκε
ξανά το 2018, με την Τουρκία να επιμένει
να κλείσει η υπόθεσή μου και να πάω στην
επιτροπή.
-Γι’ αυτό πήγατε στο
Στρασβούργο με την κόρη σας τον Μάιο
του 2018;
-Ναι, είδαμε όλους τους
πρέσβεις, εξηγώντας τους ότι η υπόθεσή
μου είναι στα χέρια τους πολύ πριν από
τη δημιουργία της Επιτροπής Αποζημιώσεων
και θα πρέπει να δοθούν εξηγήσεις. Η
Τουρκία αποχώρησε από την Επιτροπή
Υπουργών τον περασμένο Ιούνιο, επιμένοντας
να κλείσει η υπόθεσή μου, και επανήλθε
σφοδρότερη τον Ιούνιο του 2019 με το ίδιο
επιχείρημα, με αποτέλεσμα να τεθεί σε
ψηφοφορία να μην περάσει και την ίδια
να επιμένει να ξανασυζητηθεί τον ερχόμενο
τον Σεπτέμβριο του 2019. Ήλπιζε ότι μετά
από την ψηφοφορία των μελών-κρατών θα
έκλεινε την υπόθεση. Πολλοί τήρησαν
αποχή, γεγονός που βοήθησε, αλλά υπάρχουν
χώρες που είναι εναντίον μας, όπως οι
Αγγλία και Γερμανία, και ελπίζω ότι αυτή
τη φορά, και υπό το φως της ενημέρωσης
που κάναμε στον Ύπατο Αρμοστή της
Βρετανίας στη Λευκωσία, θα έχουμε αλλαγή
στη στάση της Αγγλίας. Σε όλη αυτή τη
διαδικασία είναι μεγάλη η βοήθεια του
υπουργού Εξωτερικών, κυρίου Νίκου
Χριστοδουλίδη, και της Εισαγγελίας.
-Τώρα τι γίνεται;
-Θα δοθεί ξανά μάχη τον
Σεπτέμβριο και καθώς μιλάμε ήρθε ένα
δημοσίευμα συνέντευξης του Κύπριου
πρέσβη στο Στρασβούργο, κυρίου Αττά,
που λέει ότι η Άγκυρα επενδύει πολιτικό
κεφάλαιο για κλείσιμο της υπόθεσης
Λοϊζίδου. Είναι πολύ σημαντικό για την
Τουρκία να κλείσει η υπόθεσή μου, διότι
μαζί μου θα κλείσουν και άλλες 30 υποθέσεις
που είναι στην Επιτροπή Υπουργών, με
την πιο σημαντική, της Αρέστη, που έχει
να κάνει με το Βαρώσι, και η υπόθεση
Λόρδου.
-Είστε έρμαιο πολιτικών
υπόγειων συνδιαλλαγών;
-Ναι. Ενώ το σύστημα
έχει δουλέψει εξαιρετικά μέχρι τώρα
όσον αφορά στην εφαρμογή της απόφασης,
υπεισέρχονται πλέον άλλοι παράγοντες,
οι οποίοι υπονομεύουν το σύστημα. Η
ατμόσφαιρα στο Στρασβούργο έχει
διαφοροποιηθεί. Τα πολιτικά παιχνίδια
που παίζονται πολλές φορές είναι πιο
δυνατά από τις νομικές αποφάσεις.
-Τα 30 αυτά χρόνια
σκεφτήκατε κάποια στιγμή να σταματήσετε;
– Όχι. Κατά την εκδίκαση
υπήρχαν στιγμές που ήμουν πολύ
προβληματισμένη, όταν άκουγα τα
επιχειρήματα των Τούρκων -πάντα τα ίδια.
Ήταν πάρα πολύ μεγάλη ευθύνη και το
νιώθω ακόμα. Είχα δίπλα μου τον άντρα
μου, Αντρέα, και τον Αχιλλέα Δημητριάδη,
ο οποίος δρούσε προληπτικά. Η πιο δύσκολη
περίοδος είναι η παρούσα, διότι έχω να
κάνω με ψήφους των χωρών-μελών και όχι
με νομικά επιχειρήματα. Δεν ξέρεις πάνω
σε ποιες αρχές δίνονται οι ψήφοι. Βέβαια
μου έδωσε θάρρος η τελευταία απόφαση
της Επιτροπής Υπουργών, που απέρριψε
την πρόταση της Τουρκίας να κλείσει η
υπόθεσή μου.
Γράφω βιβλίο με βάση
το αρχείο μου που θα προσφέρω στον
ακαδημαϊκό κόσμο
-Ξεκινήσατε τη
διαδικασία με μαύρα μαλλιά, τώρα άσπρισαν
και στον δρόμο χάσατε το στήριγμά σας,
τον άντρα σας.
-Ναι, γι’ αυτό δίπλα
μου τώρα είναι τα δυο μου παιδιά.
-Τι είναι η Κερύνεια
για τα παιδιά σας;
-Ζουν την Κερύνεια μέσω
εμου, αλλά και της υπόλοιπης
οικογένειας. Τους έχω δίπλα μου για κάθε
απόφαση που θα πάρω και η σκυτάλη περνά
σε αυτά.
-Πήγατε στην Κερύνεια
μετά το άνοιγμα των οδοφραγμάτων;
-Όχι, γιατί περιμένω να
εφαρμοστεί η απόφαση και να ολοκληρωθεί.
-Η δημοσιότητα άλλαξε
τη ζωή σας;
-Όχι, έπρεπε να τη
χειριστώ με σεβασμό προς τον κόσμο που
αγκάλιασε την υπόθεση με πολλή αγάπη.
Χαίρομαι που είχε τέτοια απήχηση. Πάντα
ένιωθα ότι έπρεπε να είμαι προσεκτική,
γιατί είναι η μόνη υπόθεση που έχει
εφαρμοστεί όσον αφορά στην αποζημίωση
για τη μη χρήση της περιουσίας. Το μεγάλο
μου δίλημμα είναι ότι κερδίσαμε την
υπόθεση, αλλά ο αγώνας για το τι θα γίνουν
οι περιουσίες δεν έχει τελειώσει, και
το θέμα έχει γίνει ακόμη πιο πολύπλοκο.
-«Η γυναίκα που νίκησε
τον Αττίλα»!
-Η νίκη είναι το νομικό
πλαίσιο που δημιουργήθηκε για τις
περιουσίες όλων των προσφύγων. Το άλλο
θετικό αυτής της υπόθεσης είναι ότι
ευαισθητοποιήθηκε ο κόσμος για τα
ανθρώπινα δικαιώματα, τα οποία έχουν
και άλλες, πολλές παραμέτρους, όπως των
αγνοουμένων. Υπάρχει ένα διεθνές Σώμα,
αυτό του Συμβουλίου της Ευρώπης, στο
οποίο μπορεί ένα άτομο να αιτηθεί
εναντίον κράτους-μέλους του Σ.Ε. για
οποιαδήποτε καταπάτηση ανθρωπίνων
δικαιωμάτων και να παρθούν αποφάσεις.
-Με τι ασχολείστε
τώρα;
-Εκτός από το επάγγελμά
μου, του ξεναγού και της εκπαιδεύτριας
ξεναγών, ασχολούμαι με την καταγραφή
του αρχείου της υπόθεσής μου, το οποίο
άπτεται πολλών πτυχών. Είμαι επίσης στη
διαδικασία συγγραφής βιβλίου με βάση
το αρχείο και πρόθεσή μου είναι,
μελλοντικά, να έχουν πρόσβαση στο αρχείο
φοιτητές των νομικών, πολιτικών και
κοινωνιολογικών σπουδών. Ελπίζω ότι
έτσι θα προσφέρω στον ακαδημαϊκό κόσμο
το πολύ σημαντικό αυτό υλικό για περαιτέρω
μελέτη, συμβάλλοντας στην έρευνα των
νομικών αλλά και πολιτικών στοιχείων
αυτής της υπόθεσης, του ενός ατόμου
εναντίον της Τουρκίας.

ΠΗΓΗ: Philenews.com

Ο Σάββας Καλεντερίδης γεννήθηκε στη Βέργη Σερρών το 1960. Το 1977 εισήλθε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, από την οποία αποφοίτησε το 1981, ως ανθυπίλαρχος. Υπηρέτησε σε διάφορες μονάδες των τεθωρακισμένων και των καταδρομών και σε κρίσιμες θέσεις στο εξωτερικό. Το Μάρτιο του 2000, ενώ φοιτούσε στην Ανωτάτη Σχολή Πολέμου, παραιτήθηκε από τις τάξεις του Ελληνικού Στρατού, με το βαθμό του αντισυνταγματάρχη. Από το φθινόπωρο του 2000 ίδρυσε και διευθύνει τον εκδοτικό οίκο Ινφο-Γνώμων. Με το ψευδώνυμο Κώστας Νικοπολίδης μετέφρασε από τα τουρκικά και επιμελήθηκε την έκδοση του βιβλίου "Κράτος συμμορία", Εκδόσεις Τουρίκη, ενώ μετέφρασε από τα τουρκικά και την "Έκθεση Σουσουρλούκ", που συμπεριλήφθηκε στο ομώνυμο βιβλίο των Εκδόσεων Α.Α. Λιβάνη. Σε συνεργασία με το ίδρυμα "Φίλοι Λαογραφικού Μουσείου Μέλπως Μερλιέ" συμμετείχε και προλόγισε την έκδοση του διπλού CD "Τραγούδια του Πόντου, Ηχογραφήσεις του 1930" και του CD "Τραγούδια από τις παράλιες πόλεις του Πόντου και της Μικράς Ασίας". Επιμελήθηκε επίσης της έκδοσης του δίτομου έργου "Ανάλυση της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, Μύθος και πραγματικότητα", του βιβλίου "Οι μειονότητες στην Τουρκία" και των ιστορικών ταξιδιωτικών οδηγών "Κάτω Ιταλία - Μεγάλη Ελλάδα", "Σικελία", "Ρόδος - Σύμη - Καστελόριζο - Καρία - Λυκία", "Χίος - Σμύρνη", "Βουλγαρία - Ανατολική Ρωμυλία", "Καππαδοκία - Κεντρική Ανατολία" και "Κωνσταντινούπολη - Μαρμαράς". Έγραψε τους ιστορικούς ταξιδιωτικούς οδηγούς "Κοζάνη, στην αγκαλιά των βουνών", "Ιωνία, Σάμος - Έφεσος - Μίλητος - Πριήνη", "Δυτικός Πόντος, Βιθυνία - Παφλαγονία" και "Ανατολικός Πόντος, Κοτύωρα - Κερασούντα - Τραπεζούντα - Αργυρούπολη - Καρς". Αναλύσεις και άρθρα του Σάββα Καλεντερίδη, με κύριο θέμα την Τουρκία και άλλα περιφερειακά ζητήματα, έχουν δημοσιευθεί στις εφημερίδες "Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία" και "Παρόν" και στα περιοδικά "Άμυνα και διπλωματία", "Απόρρητο Δελτίο" και "Διπλωματία".

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO15 ώρες πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός16 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις16 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO16 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO16 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή