Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Ο Ύμνος εις την Ελευθερίαν καθιερώνεται ως εθνικός ύμνος της Ελλάδας

Δημοσιεύτηκε στις


Η
δημιουργία, η ιστορία, η καθιέρωση και
η σημασία του ελληνικού Εθνικού Ύμνου
Γράφει
ο δημοσιογράφος-ερευνητής Ευθύμιος
Χατζηϊωάννου.

Τα
περισσότερα κράτη έχουν ύμνους, που
ορίζονται ως «τραγούδια εξύμνησης,
αφοσίωσης ή πατριωτισμού». Οι περισσότεροι
ύμνοι είναι είτε εμβατήρια, είτε ύμνοι
στο ύφος. Ένας ύμνος γίνεται εθνικός
ύμνος συνταγματικά, είτε με νόμο ή απλά
από παράδοση. Ο βασιλικός ύμνος είναι
πατριωτικό άσμα παρόμοιο με εθνικό
ύμνο, με την διαφορά ότι εξυμνεί
συγκεκριμένα τον μονάρχη ή την βασιλική
δυναστεία. Τέτοιοι ύμνοι συνήθως
εκτελούνται σε δημόσιες εμφανίσεις του
μονάρχη ή σε άλλα γεγονότα βασιλικού
ενδιαφέροντος. Κάποια κράτη χρησιμοποιούν,
μάλιστα, τον βασιλικό ύμνο και ως εθνικό,
όπως είναι ο εθνικός ύμνος της Ιορδανίας.

Ο
παλαιότερος εθνικός ύμνος είναι ο
ολλανδικός εθνικός ύμνος «Χετ Βιλχέλμους»,
ο οποίος γράφτηκε μεταξύ 1568 και 1572. Ο
ιαπωνικός ύμνος «Kimi Ga Yo» έχει στίχους
από ένα ποίημα της περιόδου 794-1185, όμως
μελοποιήθηκε μετά το 1880. Οι ύμνοι άρχισαν
να γίνονται βαθμιαία δημοφιλείς στα
ευρωπαϊκά κράτη τον 18ο αιώνα. Για
παράδειγμα ο βρετανικός εθνικός ύμνος
«God Save the Queen» εκτελέστηκε για πρώτη φορά,
υπό τον τίτλο τότε God Save the King, το 1745.
Εντούτοις, ο πρώτος εθνικός ύμνος που
υιοθετήθηκε επίσημα ως τέτοιος, είναι
ο ισπανικός ύμνος «Μάρτσα ρεάλ», το
1770. Η προέλευσή του παραμένει αβέβαιη,
ενώ έχουν προταθεί οι απόψεις, ότι έχει
βενετσιάνικη καταγωγή από τον δέκατο
έκτο αιώνα, ή ότι έχει συντεθεί από τον
Μέγα Φρειδερίκο, ενώ είναι ένας από τους
λίγους ύμνους, που δεν είχαν ποτέ
επίσημους στίχους. Ο Γαλλικός ύμνος, «Η
Μασσαλιώτιδα» γράφτηκε μισό αιώνα
αργότερα το 1792 και υιοθετήθηκε το 1795.
Οι
εθνικοί ύμνοι είναι συνήθως γραμμένοι
στην πιο κοινή γλώσσα του κράτους, την
de facto ή την επίσημη γλώσσα. Για παράδειγμα
ο ινδικός ύμνος «Τζάνα Γκάνα Μάνα» είναι
γραμμένος σε μία σανσκριτικοποιημένη
εκδοχή της γλώσσας Μπενγκάλι, που και
οι δύο είναι επίσημες γλώσσες της Ινδίας.
Κράτη με πολλές εθνικές γλώσσες μπορεί
να έχουν διάφορες εκδοχές του εθνικού
τους ύμνου. Για παράδειγμα ο εθνικός
ύμνος της Ελβετίας, «Ελβετικός ψαλμός»
έχει τέσσερις εκδοχές στις τέσσερις
επίσημες γλώσσες του κράτους, δηλαδή
στα γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά και
ρομανσικά. Η πρώτη στροφή του εθνικού
ύμνου της Νέας Ζηλανδίας από παράδοση
τραγουδιέται στα μαορί (Aotearoa) και η
δεύτερη στα αγγλικά («God Defend New Zealand»). Η
μουσική και για τις δύο εκδοχές είναι
ίδια, οι στίχοι όμως δεν είναι επί λέξη
μετάφραση. Ο εθνικός ύμνος της Νότιας
Αφρικής είναι μοναδικός από την άποψη,
ότι χρησιμοποιούνται πέντε από τις
έντεκα επίσημες γλώσσες του κράτους
στον ίδιο ύμνο, στο οποίο κάθε στροφή
είναι σε άλλη γλώσσα.
Τα
πρώτα εθνικά άσματα του νεοελληνικού
κράτους
Από
την αρχή που ξέσπασε η Επανάσταση του
1821 για την απελευθέρωση του υποδουλωμένου
Γένους μας, δημιουργήθηκε η ανάγκη να
καθιερωθεί ένας κοινός πατριωτικός
ύμνος για τους Έλληνες, με σκοπό να τους
ενώνει στον αγώνα τους «υπέρ πίστεως
και πατρίδος» και να τους εμψυχώνει.
Έτσι οι αγωνιζόμενοι Έλληνες χρησιμοποιούσαν
για τον σκοπό αυτό πολλά κλέφτικα
τραγούδια, αποσπάσματα από τον Θούριο
του Ρήγα Φεραίου και άλλα θρησκευτικά
και πατριωτικά άσματα, μερικά από τα
οποία ήταν ευρύτατα διαδεδομένα. Τους
ύμνους και τα άσματα αυτά τα τραγουδούσαν
σε στιγμές εθνικής έπαρσης, σε μάχες,
σε επινίκιους πανηγυρισμούς, αλλά και
όταν τιμούσαν τους αρχηγούς και τους
πεσόντες συναγωνιστές τους. Δεν ήταν,
όμως, δυνατό να καθιερωθεί την εποχή
εκείνη ένας ενιαίος «εθνικός ύμνος»
για όλους τους αγωνιζόμενους. Παρόλα
αυτά διασώζονται κάποιοι από τους ύμνους
αυτούς, που ήταν εκείνη την εποχή πολύ
διαδεδομένοι. Ένας από αυτούς είναι και
το πατριωτικό τραγούδι, που παραθέτουμε,
το οποίο βασίζεται στο ποίημα του
Κωνσταντίνο Κοκκινάκη (1781 Αίγινα – 1831
Χίος), λόγιο της εποχής:
Ω,
λυγηρόν και κοπτερόν σπαθί μου,
κι
εσύ τουφέκι, φλογερόν πουλί μου.
Εσείς
τον Τούρκον σφάξατε,
τον
τύραννον σπαράξατε,
ν’
αναστηθεί η Πατρίς μου,
να
ζήσει το σπαθί μου.
Για
της Πατρίδος την Ελευθερίαν,
για
του Χριστού την πίστιν την αγίαν,
γι’
αυτά τα δύο πολεμώ,
μ’
αυτά να ζήσω επιθυμώ
και
αν δε τα αποκτήσω,
τι μ’
ωφελεί να ζήσω;
Μέχρι
το 1865 δεν υπήρχε επίσημος εθνικός ύμνος,
καθώς επί Καποδίστρια χρησιμοποιούνταν
ως ύμνοι του νεοσύστατου κράτους μας
κατά περίσταση διάφοροι θούριοι, ενώ
επί βασιλείας του Όθωνα είχε καθιερωθεί
ως εθνικός ύμνος ο μουσικός σκοπός του
βαυαρικού εθνικού ύμνου, στον οποίο
είχαν προσαρμοστεί οι ελληνικοί στίχοι
«Τον Βασιλέα μας Όθωνα τον Πρώτον σώσον
Θεέ. Αύξησον, κράτυνον την βασιλεία του.
Τον Βασιλέα μας σώσον Θεέ» Έμελλε, όμως,
λίγο αργότερα το Έθνος μας και το
νεοσύστατο νεοελληνικό κράτος αποκτήσει
έναν επίσημο και αναγνωρισμένο διεθνώς
εθνικό ύμνο, το μελοποιημένο υπέροχο
ποίημα του εθνικού μας ποιητή Διονυσίου
Σολωμού, αφιερωμένο στο υπέρτατο αγαθό
των Ελλήνων, την Ελευθερία.
Ποιός
ήταν ο Διονύσιος Σολωμός
Ο
εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός
γεννήθηκε στις 8 Απριλίου του 1798 στη
solomos02Ζάκυνθο, ως εξώγαμο τέκνο του κόντε
Νικόλαου Σολωμού και της υπηρέτριάς
του Αγγελικής Νίκλη. Σε πολύ μικρή ηλικία
έμεινε ορφανός και το 1808 έφυγε για
σπουδές στην Ιταλία, με τη συνοδεία του
Ιταλού δασκάλου του Ρώσση. Επτά χρόνια
αργότερα πήρε το απολυτήριο από το
Λύκειο της Κρεμόνας και γράφτηκε στο
πανεπιστήμιο της Παβίας, απ’ όπου πήρε
το πτυχίο της Νομικής. Παράλληλα με τις
σπουδές στη νομική, για την οποία ουδέποτε
ενδιαφέρθηκε επαγγελματικά, άρχισε να
γράφει στίχους στην ιταλική γλώσσα, ενώ
ήρθε σε επαφή με διαπρεπείς φιλοσόφους,
φιλολόγους και αξιόλογους εκπροσώπους
της λογοτεχνικής κίνησης της εποχής.
Το 1818 επέστρεψε στη Ζάκυνθο, όπου
παρέμεινε για δέκα χρόνια. Εκεί άρχισε
να γράφει τα πρώτα του αξιόλογα
στιχουργήματα στα ελληνικά. Το πρώτο
εκτενές ελληνικό ποίημά του και πλέον
γνωστό είναι ο «Ύμνος εις την Ελευθερίαν».
Λίγο αργότερα, συνέθεσε το λυρικό ποίημα
«Εις τον θάνατο του Λόρδου Μπάυρον» και
ακολούθησαν «Η καταστροφή των Ψαρών»,
«Η Φαρμακωμένη», «Ο Λάμπρος», «Εις
Μοναχήν», «Ο Κρητικός», «Οι ελεύθεροι
πολιορκημένοι», «Ο Πορφύρας». Στα τέλη
του 1828 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Κέρκυρα,
συνεχίζοντας την ενασχόλησή του με την
ποίηση σχεδόν απομονωμένος. Δεν έκανε
ούτε ένα ταξίδι στην ελευθερωμένη
Ελλάδα, γιατί, όπως υποστηρίζεται, «δεν
εσυνηθούσε να θεατρίζει στο εθνικό του
φρόνημα αλλά μες το άγιο βήμα της ψυχής».
Στις 3 Φεβρουαρίου του 1849 παρασημοφορήθηκε
με το Χρυσό Σταυρό του Σωτήρος, διότι
«με την ποίηση του διέγειρε τα αισθήματα
του λαού στον αγώνα για εθνική ανεξαρτησία».
Πέθανε στις 9 Φεβρουαρίου του 1857 στην
Κέρκυρα, ύστερα από αλλεπάλληλες
εγκεφαλικές συμφορήσεις. Τα οστά του
μεταφέρθηκαν το 1865 στη Ζάκυνθο και
τοποθετήθηκαν αρχικώς σ’ ένα μικρό
μαυσωλείο στον τάφο του Κάλβου.
Πότε
και πως καθιερώθηκε ο «Ύμνος εις την
Ελευθερίαν» ως Εθνικός μας Ύμνος
Το
ποίημα «Ύμνος εις την Ελευθερίαν»
γράφτηκε από τον Διονύσιο Σολωμό τον
Μάιο του 1823 στην Ζάκυνθο και ένα χρόνο
αργότερα τυπώθηκε στο Μεσολόγγι. Το
ποίημα συνδυάζει στοιχεία από τον
ρομαντισμό αλλά και τον κλασικισμό. Οι
στροφές που χρησιμοποιούνται είναι
τετράστιχες ενώ στους στίχους παρατηρείται
εναλλαγή τροχαϊκών οκτασύλλαβων και
επτασύλλαβων. Το 1828 μελοποιήθηκε από
τον Κερκυραίο Νικόλαο Χαλικιόπουλο-Μάντζαρο
(1795-1872, ευρύτερα γνωστό μόνο με το επίθετο
Μάντζαρος) επάνω σε λαϊκά μοτίβα, για
τετράφωνη ανδρική χορωδία.
Η
μουσική του Εθνικού Ύμνου είναι γραμμένη
σε ρυθμό 3/4, στο ρυθμό του Τσάμικου, του
πιό λεβέντικου Ελληνικού χορού. Από
τότε ακουγόταν τακτικά σε εθνικές
γιορτές, αλλά και στα σπίτια των Κερκυραίων
αστών και αναγνωρίστηκε στη συνείδηση
των Ιονίων ως άτυπος ύμνος της Επτανήσου.
Ακολούθησαν και άλλες μελοποιήσεις από
τον Μάντζαρο (2η το 1837 και 3η το 1839-1840), ο
οποίος υπέβαλλε το έργο του στον βασιλιά
Όθωνα (4η «αντιστικτική» μελοποίηση,
Δεκέμβριος 1844).manzaros001
Παρά
την τιμητική επιβράβευση του μουσικοσυνθέτη
Νικόλαου Χαλικιόπουλου-Μάντζαρου με
τον Αργυρό Σταυρό του Τάγματος του
Σωτήρα (Ιούνιος 1845) και του Διονυσίου
Σολωμού με Χρυσό Σταυρό του ίδιου
Τάγματος (1849), το έργο (και ειδικά η πρώτη
μελοποίησή του) διαδόθηκε μεν ως
«θούριος», αλλά δεν υιοθετήθηκε ως ύμνος
από τον πρώτο βασιλιά του Νεοελληνικού
Κράτους. Ο Μάντζαρος το 1861 επανεξέτασε
για 5η φορά το έργο, αυτή τη φορά σε ρυθμό
εμβατηρίου κατά παραγγελία του υπουργού
Στρατιωτικών. Όταν ο βασιλιάς Γεώργιος
Α΄ επισκέφθηκε την Κέρκυρα το 1865 για να
παρευρεθεί στις εκδηλώσεις της ένωσης
των Επτανήσων με την Ελλάδα, άκουσε την
εκδοχή για ορχήστρα πνευστών της αρχής
της πρώτης μελοποίησης, που έπαιζε η
μπάντα της Φιλαρμονικής Εταιρείας
Κερκύρας και του έκανε εντύπωση. Ακολούθως
με Βασιλικό Διάταγμα του Υπουργείου
Ναυτικών της τότε Κυβέρνησης Αλ.
Κουμουνδούρου (υπουργός Δ. Στ. Μπουντούρης),
το χαρακτήρισε «επίσημον εθνικόν άσμα»
και διατάχθηκε η εκτέλεσή του «κατά
πάσας τας ναυτικάς παρατάξεις του
Βασιλικού Ναυτικού». Επίσης ενημερώθηκαν
οι ξένοι πρέσβεις, ώστε να παίζεται και
από τα ξένα πλοία στις περιπτώσεις
απόδοσης τιμών προς τον βασιλιά της
Ελλάδας ή την Ελληνική Σημαία. Από τότε
καθιερώθηκε και θεωρείται ως εθνικός
ύμνος της Ελλάδας.
Το
σύνολο της πρώτης μελοποίησης του «Ύμνου
εις την Ελευθερίαν» τυπώθηκε για πρώτη
φορά σε 27 μέρη στο Λονδίνο το 1873, ένα
χρόνο μετά το θάνατο του συνθέτη του. Ο
αντισυνταγματάρχης ε.α. Μαργαρίτης
Καστέλλης, πρώην διευθυντής Μουσικού
Σώματος, διασκεύασε τον «Εθνικό Ύμνο»
για μπάντα, κι αυτή η μεταγραφή (από την
οποία απουσιάζει η σύντομη εισαγωγή)
παίζεται από τις στρατιωτικές μπάντες
μέχρι σήμερα. Πάντως, αξίζει να σημειωθεί,
ότι στα επτανησιακά μουσικά αρχεία
σώζονται διασκευές του έργου για μπάντα,
χρονολογούμενες τουλάχιστον από τη
δεκαετία του 1840. Το ποίημα «Ύμνος εις
την Ελευθερίαν» αποτελείται από 158
τετράστιχες στροφές• από αυτές οι 24
πρώτες στροφές καθιερώθηκαν ως Εθνικός
μας Ύμνος το 1865. Από αυτές μόνο οι δύο
πρώτες είναι εκείνες, που ανακρούονται
και συνοδεύουν πάντα την έπαρση και την
υποστολή της σημαίας και ψάλλονται σε
επίσημες στιγμές και τελετές:
Σε
γνωρίζω από την κόψη
του
σπαθιού την τρομερή,
σε
γνωρίζω από την όψη
που
με βία μετράει τη γη.
Απ’
τα κόκαλα βγαλμένη
των
Ελλήνων τα ιερά,
και
σαν πρώτα ανδρειωμένη,
χαίρε,
ω χαίρε, Ελευθεριά!
Έτσι
και παρά το γεγονός, ότι και οι 158 στροφές
του ποιήματος ομοιοκαταλήγουν και
μπορούν να τραγουδιστούν στην μουσική
του Εθνικού Ύμνου, τελικά μόνο οι πρώτες
δύο στροφές καθιερώθηκαν και αποτελούν
τον Εθνικό Ύμνο της χώρας μας. Κατά τη
διάρκεια της ανάκρουσής του αποδίδονται
ορθίως τιμές στρατιωτικού χαιρετισμού
«εν ακινησία».
Ο
Εθνικός μας Ύμνος καθιερώθηκε και
χρησιμοποιείται επίσης από το 1966 και
ως εθνικός ύμνος της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Η
πατριωτική διάσταση του Εθνικού μας
Ύμνου
Κάθε
Μάϊο η μνήμη μας στρέφεται στον ιστορικό
εκείνο Μάϊο του 1823, όταν o Διονύσιος
Σολωμός έγραφε μέσα σε σύντομο χρονικό
διάστημα τις 158 στροφές του «Ύμνου εις
την Ελευθερίαν». Βρισκόταν στην
γενέτειρά του Ζάκυνθο και παρακολουθούσε
από εκεί την πολιορκία του Μεσολογγίου.
Ήταν εγκατεστημένος στο σπίτι του
φίλου του Στράνη, στον ομώνυμο λόφο,
λίγο πιό έξω από την πόλη. Λέγεται
μάλιστα, ότι σε στιγμές βαθειάς
συγκίνησης φώναζε: «Βάστα καημένο
Μεσολόγγι»! Και έγραφε. Εμπνεόταν από
τον δίκαιο αγώνα των Ελλήνων, που είχε
ξεκινήσει δύο χρόνια πρίν. Ο
επαναστατημένος Μωριάς απείχε μερικά
μόνο μίλια από τις ακτές της
Αγγλοκρατούμενης Ζακύνθου και τα νέα
της Επανάστασης έφθαναν γρήγορα εκεί.
Έτσι ο Σολωμός μπορούσε να μαθαίνει
όλες τις εξελίξεις του Αγώνα των
επαναστατημένων Ελλήνων.
Όπως
προαναφέραμε, η καθιέρωση του έργου του
ως επίσημος Εθνικός Ύμνος της Ελλάδος
έγινε το 1865, όμως ο ποιητής δεν πρόλαβε
να ζήσει αυτή την χαρά, διότι είχε
πεθάνει τό 1857. Τουλάχιστον πρόλαβε
να δει ένα μικρό μέρος της Ελλάδος
ελεύθερο. Ὁ Ύμνος του είχε επιδράσει
θετικά στο ηθικό των επαναστατών, όπως
είχε συμβεί και με τον Θούριο του Ρήγα
Φεραίου. Είναι άραγε συμπτωματικό, ότι
ὁ Σολωμός γεννήθηκε τό 1798, δηλαδή την
χρονιά κατά την οποία στραγγαλίσθηκε
από τους Τούρκους στο Βελιγράδι ὁ
Ρήγας Βελεστινλής; Πολλά έχουν γραφεί
και έχουν λεχθεί για το ποίημα αυτό,
το οποίο προκαλεί ρίγη συγκίνησης σε
κάθε Έλληνα, εντός ή εκτός Ελλάδος.
Το ποίημα αυτό αποτέλεσε εκτός των άλλων
μια υψίστης σημασίας πολιτική πράξη
και «θεμέλιον ιερόν ερμηνείας και
αξιοποιήσεως της Επαναστάσεως», είναι
δε κατά τον λόγιο Ιάκωβο Πολυλά (1825-1896)
«ο πρώτος γνήσιος καρπός της ελληνικής
φαντασίας, ύστερα από είκοσι αιώνες
μαρασμού της». Ο ιστορικός μας Κωνσταντίνος
Παπαρρηγόπουλος (1815-1891 το χαρακτηρίζει
ως «εν των μάλλον υψιπετών τολμημάτων
της νεωτέρας ελληνικής ποιήσεως».
Ο
«Ύμνος εις την Ελευθερίαν» ορίζει την
Ελευθερία, την Ελλάδα, την Θρησκεία με
νέα πλατύτατα όρια, σύμφωνα με την
παράδοση, την πίστη του Έθνους και την
ιστορία του παρόντος και του παρελθόντος.
Δίνει νόημα στον Αγώνα, στις μάχες, στις
εκδικήσεις, στις σφαγές και τις θυσίες.
Εξαίρει τους ηρωϊσμούς και τα κατορθώματα
σε όλη την επαναστατημένη Ελλάδα,
ταυτίζει τους αρχαίους με τους νέους
Έλληνες, θέτει οδηγό την Χριστιανική
μας Ορθόδοξη πίστη και χωρίς να εξαίρει
τα προσωπικά κατορθώματα των αγωνιστών,
εξισώνει την αξία του αίματος όλων των
πολεμιστών μας. Όμως, το πιο σημαντικό
και διαχρονικό διδακτικό του μήνυμα
είναι, ότι η διχόνοια αποτελεί ολέθριο
κακό, ενώ η ομόνοια αποτελεί το
αποτελεσματικότερο όπλο των Ελλήνων.
Η
θρησκευτική σημασία και αξία του
ελληνικού Εθνικού Ύμνου
Ας
δούμε, τώρα την ιδιαίτερη Ορθόδοξη
Χριστιανική διάσταση του έργου. Ο
Σολωμός θεωρεί και διακηρύσσει, ότι ο
Αγώνας του Γένους δεν γίνεται μόνο
για την Ελευθερία της Πατρίδας μας,
αλλά και για την Πίστη του Χριστού. Η
θρησκευτικότητα του Σολωμου είναι
διάχυτη σε πάμπολλα έργα του. Είναι δε
εντυπωσιακή η σύνδεσή του με την
Ορθοδοξία , αν λάβουμε υπ’ όψη, ότι
έλειψε πολλά χρόνια, σπουδάζοντας
στην Ιταλία με Ρωμαιοκαθολικούς
δασκάλους. Ο καθηγητής Ηρακλής Καλλέργης
γράφει σχετικά:
«Ας
προσθέσουμε ότι, όσο ὁ Σολωμός προχωρά
στη μελέτη της ελληνκής γλώσσας και
όσο εμβαθύνει στο νόημα της ποίησης,
τόσο η θρησκευτικότητά του συνδέεται
στενότερα με τα ιδανικά της πατρίδας
και της Ελευθερίας. Όσο περνούν τα
χρόνια η πίστη του παίρνει ελληνικότερο
χρώμα, αλλά και το ιδανικό της πατρίδας
θεμελιώνεται στην θρησκευτική αυτή
πίστη και από εκεί παίρνει δύναμη και
βάθος. Η συνύφανση αυτή των δύο
ἰδανικών, που ορίζουν ολόκληρο τό
έργο του Σολωμού, εκδηλώνεται έκτυπα
στον «Ὕμνον εἰς τήν Ἐλευθερίαν», όπου
-καθώς παρατηρεί ο ἀείμνηστος καθηγητής
Νικόλαος Τωμαδάκης-, «ἡ Ελευθερία, η
Ἑλλάδα καί η Θρησκεία ορίζονται με
νέα πλατύτατα όρια, σύμφωνα με την
Παράδοση, την Πίστη του Έθνους και την
Ιστορία του παρελθόντος και του
παρόντος, ενώ μετά από τόσους αιώνες
ποιητικής αδράνειας ενώθηκαν πάλι ο
θαυμασμός προς την Ελλάδα και η πίστη
στη δικαιοσύνη του Θεού».
Το
κατ’ εξοχή σημείο του Ύμνου όπου ο
ποιητής διατρανώνει την πνευματική
συμπόρευση Ορθοδοξίας και Ελληνισμού
είναι οι στροφές 88 -92, που αναφέρονται
στην πρώτη πολιορκία τοῦ Μεσολογγίου.
Τις παραθέτουμε, διότι δυστυχώς πολλοί
συμπατριώτες μας γνωρίζουν μόνον τις
δύο πρώτες στροφές του ύμνου:
Πῆγες
εἰς τό Μεσολόγγι
Τήν
ἡμέρα τοῦ Χριστοῦ,
Μέρα
πού ἄνθισαν οἱ λόγγοι
Γιά
τό τέκνο τοῦ Θεοῦ.
Σοὖλθε
ἐμπρός λαμποκοπῶντας
Ἡ
Θρησκεία μ’ ἕνα Σταυρό,
Καί
τό δάκτυλο κινῶντας
Ὁπού
ἀνεῖ τόν οὐρανό,
Σ’αὐτό,
ἐφώναξε , τό χῶμα
Στάσου
ὁλόρθη, Ἐλευθεριά·
Καί
φιλῶντας σου τό στόμα
Μπαίνει
μές στήν ἐκκλησιά.
Εἰς
τήν Τράπεζα σιμώνει,
Καί
τό σύγνεφο τό ἀχνό
Γύρω
γύρω της πυκνώνει
Πού
σκορπάει τό θυμιατό.
Ἀγρικάει
τήν ψαλμωδία
Ὁπού
ἐδίδαξεν αὐτή·
Βλέπει
τή φωταγωγία
Στούς
Ἁγίους ἐμπρός χυτή.
Είναι
αξιοσημείωτο, ότι για να ἐξηγήσει τον
στίχο «μέρα που άνθισαν οι λόγγοι» ο
ίδιος ο ποιητής γράφει στις σημειώσεις
του, που συνοδεύουν τον Ύμνο: «Ἀγαλλιάσθω
ἔρημος καί ἀνθείτω ὡς κρίνον.Ἠσαῒας
κεφ. λε’ «. Ενώ σαφή αναφορά στο κεφ.
κα’ της Αποκάλυψης του Ἰωάννου κάνουν
οι στροφές 97 καί 98 του Ύμνου.
Μέ
φωνή πού καταπείθει
Προχωρῶντας
ὁμιλεῖς·
«Σήμερ’
ἄπιστοι, ἐγεννήθη,
Ναί
τοῦ κόσμου ὁ Λυτρωτής.
Αὐτός
λέγει…Ἀφοκρασθῆτε.
Ἐγώ
εἶμ’Ἄλφα, Ὠμέγα ἐγώ·
Πέστε
ποῦ θά ἀποκρυφθῆτε
Ἐσεῖς
ὅλοι ἄν ὀργισθῶ;
Η
προσήλωση του Σολωμού στην Ορθόδοξη
Εκκλησία γίνεται φανερή και από τον
θρήνο του για τον απαγχονισμό του
Εθνομάρτυρα Πατριάρχου Γρηγορίου Ε’.
Ο θρήνος καταγράφεται στις στροφές
135 και 136 του Ύμνου.
Ὅλοι
κλαῦστε· ἀποθαμένος
Ὁ
ἀρχηγός τῆς Ἐκκλησιᾶς·
Κλαῦστε,
κλαῦστε· κρεμασμένος
Ὡσάν
νἄτανε φονιάς.
Ἔχει
ὁλάνοικτο τό στόμα
Π’ὧρες
πρῶτα εἶχε γευθεῖ
Τ’
Ἅγιον Αἷμα, τ’ Ἅγιον Σῶμα·
Λές
πώς θέ νά ξαναβγεῖ….
Ποιά
ήταν, λοιπόν, τα ιδανικά των αγωνιστών
του 1821; Σαφώς η Χριστιανική Πίστη και
η Ελευθερία της Πατρίδας. Αυτά δηλώνουν
τα κείμενά τους. Κι’ όμως σήμερα
κάποιοι αμφισβητούν την Ιστορία, θέλουν
δε να την ξαναγράψουν, διαστρεβλώνοντάς
την, για δικούς τους ιδιοτελείς σκοπούς.
Όμως, μέσα στον Εθνικό Ύμνο των Ελλήνων
ο Διονύσιος Σολωμός διερμηνεύει
ξεκάθαρα τα αισθήματα όλων των
εξεγερμένων Ρωμιών και βάζει αυτά τα
λόγια στο στόμα της Ελευθερίας: (στροφές
148 καί 149).
Τέτοια
ἀφήστενε φροντίδα·
Ὅλο
τό αἷμα ὅπου χυθεῖ
Γιά
θρησκεία καί γιά πατρίδα
ὅμοιαν
ἔχει τήν τιμή.
Στό
αἷμα αὐτό πού δέν πονεῖτε
Γιά
πατρίδα, γιά θρησκειά,
Σᾶς
ὁρκίζω ἀγκαλιασθῆτε
Σάν
ἀδέλφια γκαρδιακά.
Ο
«Ύμνος εἰς την Ελευθερίαν» του Διονυσίου
Σολωμού μπορεί κάλλιστα νά ονομαστεί
και ο «Εθνικός Ύμνος των Ορθοδόξων».
Γι’ αυτό και ο γνωστός πανεπιστημιακός
δάσκαλος και κληρικός π. Γεώργιος
Μεταλληνός παρατηρεί χαρακτηριστικά:
«Μέσα στο πλαίσιο αυτό μπορούν να
θεωρηθούν ορθόδοξα οι αναφορές του
στο υπερκόσμιο φως,. Στην ποίησή του
κυριαρχεί η ουράνια φωτοχυσία. Η
Ελευθερία -ο μόνιμος έρωτάς του- είναι
λουσμένη στο φως: Φως το χέρι, φως το
πόδι, κι όλα γύρω σου είναι φως». Εντελώς
πασχαλινή η ατμόσφαιρά του: «Νῦν πάντα
πεπλήρωται φωτός, οὐρανός τε καί γῆ
καί τά καταχθόνια» ( βλ. στροφή 95 του
Εθνικού Ύμνου).
Το
φως, όμως, αυτό δεν είναι φυσικό-κτιστό,
διότι αναβλύζει από την Αγία Τράπεζα
(«γλυκοφέγγει
ἀπ’ τή θυρίδα τσ’ ἅγιας Τράπεζας τό
φῶς». Εἰς τόν θάνατον τοῦ Λόρδου
Μπάυρον, στροφή 111) και είναι ουράνιο
( «τό φῶς πού σέ στολίζει… σάν ἡλίου
φεγγοβολή καί μακρόθεν σπινθηρίζει
δέν εἶναι, ὄχι, ἀπό τή γῆ». Ὕμνος εἰς
τήν Ἐλευθερίαν, στροφή 94) .
Βλέπουμε,
λοιπόν, ότι ο Διονύσιος Σολωμός, που
δικαιολογημένα πήρε τον τίτλο του
«εθνικού» μας ποιητή δίνει με το έργο
του μια ξεχωριστή και βαρυσήμαντη
μαρτυρία Ορθοδοξίας και Ελληνισμού.
Η
μαρτυρία αυτή αποτελεί την αποστομωτική
απάντηση σε όλους όσοι αρνούνται την
σύνδεση της Ορθοδοξίας με την εθνική
μας ταυτότητα, είτε λόγω άγνοιας είτε
από οποιαδήποτε κακόβουλη πρόθεση. Στα
σημερινά χρόνια της «Νέας Εποχής» και
της Παγκοσμιοποίησης, που πολλοί θέλουν
να καταργήσουμε -σαν έθνος και σαν
κράτος- τον Εθνικό μας Ύμνο, με τον οποίο
γαλουχήθηκαν γενιές και γενιές Ελλήνων,
οφείλουμε όλοι μας να συνειδητοποιήσουμε,
ότι αυτός αποτελεί για τους σημερινούς
και τους μελλοντικούς Έλληνες, όχι μόνο
ένα θαύμα της νεοελληνικής λογοτεχνικής
δημιουργίας και μια ανεκτίμητη εθνική,
πολιτιστική και ιστορική παρακαταθήκη,
αλλά και ένα μοναδικό «θησαυρό»
πανανθρώπινων ηθικών αξιών και
συμπυκνωμένης ιστορικής γνώσης,
φιλοσοφίας, που συσπειρώνει και
«σφραγίζει» την ανά τον κόσμο διαχρονική
παρουσία του Ελληνισμού.
ΠΗΓΗ:
elliniki-gnomi.eu

Ο Σάββας Καλεντερίδης γεννήθηκε στη Βέργη Σερρών το 1960. Το 1977 εισήλθε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, από την οποία αποφοίτησε το 1981, ως ανθυπίλαρχος. Υπηρέτησε σε διάφορες μονάδες των τεθωρακισμένων και των καταδρομών και σε κρίσιμες θέσεις στο εξωτερικό. Το Μάρτιο του 2000, ενώ φοιτούσε στην Ανωτάτη Σχολή Πολέμου, παραιτήθηκε από τις τάξεις του Ελληνικού Στρατού, με το βαθμό του αντισυνταγματάρχη. Από το φθινόπωρο του 2000 ίδρυσε και διευθύνει τον εκδοτικό οίκο Ινφο-Γνώμων. Με το ψευδώνυμο Κώστας Νικοπολίδης μετέφρασε από τα τουρκικά και επιμελήθηκε την έκδοση του βιβλίου "Κράτος συμμορία", Εκδόσεις Τουρίκη, ενώ μετέφρασε από τα τουρκικά και την "Έκθεση Σουσουρλούκ", που συμπεριλήφθηκε στο ομώνυμο βιβλίο των Εκδόσεων Α.Α. Λιβάνη. Σε συνεργασία με το ίδρυμα "Φίλοι Λαογραφικού Μουσείου Μέλπως Μερλιέ" συμμετείχε και προλόγισε την έκδοση του διπλού CD "Τραγούδια του Πόντου, Ηχογραφήσεις του 1930" και του CD "Τραγούδια από τις παράλιες πόλεις του Πόντου και της Μικράς Ασίας". Επιμελήθηκε επίσης της έκδοσης του δίτομου έργου "Ανάλυση της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, Μύθος και πραγματικότητα", του βιβλίου "Οι μειονότητες στην Τουρκία" και των ιστορικών ταξιδιωτικών οδηγών "Κάτω Ιταλία - Μεγάλη Ελλάδα", "Σικελία", "Ρόδος - Σύμη - Καστελόριζο - Καρία - Λυκία", "Χίος - Σμύρνη", "Βουλγαρία - Ανατολική Ρωμυλία", "Καππαδοκία - Κεντρική Ανατολία" και "Κωνσταντινούπολη - Μαρμαράς". Έγραψε τους ιστορικούς ταξιδιωτικούς οδηγούς "Κοζάνη, στην αγκαλιά των βουνών", "Ιωνία, Σάμος - Έφεσος - Μίλητος - Πριήνη", "Δυτικός Πόντος, Βιθυνία - Παφλαγονία" και "Ανατολικός Πόντος, Κοτύωρα - Κερασούντα - Τραπεζούντα - Αργυρούπολη - Καρς". Αναλύσεις και άρθρα του Σάββα Καλεντερίδη, με κύριο θέμα την Τουρκία και άλλα περιφερειακά ζητήματα, έχουν δημοσιευθεί στις εφημερίδες "Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία" και "Παρόν" και στα περιοδικά "Άμυνα και διπλωματία", "Απόρρητο Δελτίο" και "Διπλωματία".

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO22 λεπτά πριν

Η Ευρώπη γνωρίζει, αλλά κάνει τα στραβά μάτια! Το διπλό παιχνίδι της Τουρκίας με Χαμάς και ισλαμιστικά δίκτυα

Η Ευρώπη δεν μπορεί να απαιτεί διαφάνεια από τους αιτούντες επιχορηγήσεων, ενώ παράλληλα αντιμετωπίζει την εξουσία της Άγκυρας επί των...

Αναλύσεις53 λεπτά πριν

Η ελευθερία της έκφρασης στην Τουρκία του Ερντογάν: Λουκέτα, καταλήψεις τηλεοπτικών σταθμών και φίμωση του Τύπου

Από τις εφημερίδες Zaman και Bugün μέχρι τους τηλεοπτικούς σταθμούς TELE1 και Halk TV, η Τουρκία μετρά μια δεκαετία μαζικών...

GEOPOLITICO1 ώρα πριν

«Ελευθερία» Λονδίνου: Αδιέξοδο στο Κυπριακό, νέα εποχή στις σχέσεις Βρετανίας–ΕΕ και τα μηνύματα Ρούμπιο προς την Τουρκία

Στο επίκεντρο του νέου φύλλου της ομογενειακής εφημερίδας η αμετακίνητη στάση της τουρκικής πλευράς στο Κυπριακό, οι πολιτικές εξελίξεις στο...

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

Αρμενία–Ινδία: Στο τραπέζι παραγωγή Pinaka Mk2 – Τα ανοίγματα σε ΕΕ και ΗΠΑ

Συζητήσεις για παραγωγή ινδικών πυραύλων στην Αρμενία, στενότερες σχέσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση και επαφές στην Ουάσιγκτον συνθέτουν την ατζέντα...

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

Τομ Μπάρακ: Ο μυστικός παίκτης της τουρκικής αναβάθμισης; Το παιχνίδι ισχύος από τον Λευκό Οίκο ως την Ανατολική Μεσόγειο

F-35, S-400, Συρία, Κούρδοι και ενεργειακοί διάδρομοι: οι επιχειρηματικές διασυνδέσεις και τα γεωστρατηγικά ερωτήματα που οφείλει να εξετάσει η Ελλάδα.

Δημοφιλή