Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Η έναρξη της Κρητικής Επανάστασης

Δημοσιεύτηκε στις

Σε γενική συνέλευση των Κρητών στα Σφακιά αποφασίζεται η ένωση της Μεγαλονήσου με την Ελλάδα. Αρχίζει η Κρητική Επανάσταση, που θα διαρκέσει έως το 1869, χωρίς επιτυχία.


Λόγω γεωγραφικής θέσης,
η Κρήτη ανέκαθεν κατέχει δεσπόζουσα
θέση από στρατηγική άποψη. Αποτελεί
κομβικό σημείο της θαλάσσιας οδού προς
τη Μέση Ανατολή και την Ανατολική
Μεσόγειο. Φυσικά, οι Μεγάλες Δυνάμεις
του 19ου αιώνα, η Μεγάλη Βρετανία, η Γαλλία
και η Ρωσία δεν αποτελούσαν εξαίρεση,
είχαν επίγνωση της στρατηγικής
σπουδαιότητας της Μεγαλονήσου αλλά και
της διαρκούς αποδυνάμωσης του «Μεγάλου
Ασθενούς», της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Χαρακτηριστική είναι η ρήση του Βρετανού
ναύαρχου Μάλκολμ: «H Κρήτη είναι το
ωραιότερον βασίλειον του κόσμου
σύμπαντος» και το δόγμα του Γάλλου
αυτοκράτορα Ναπολέοντα Γ’ «H Κρήτη
αποτελεί την οδόν την άγουσαν εις
Κωνσταντινούπολιν».

Συνεπώς, τον 19ο αιώνα,
ο έλεγχος της Κρήτης ισοδυναμούσε με
το μπήξιμο ενός ξιφιδίου στα πλευρά της
Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Ωστόσο, η
δεδομένη ισορροπία δυνάμεων δεν επέτρεπε
την κατοχή της Κρήτης από οποιαδήποτε
εκ των τριών Μεγάλων Δυνάμεων. Παράλληλα,
κάθε σκέψη για ένωση της Κρήτης με την
Ελλάδα ήταν απαγορευτική, καθώς μια
τέτοια εξέλιξη θα αναβάθμιζε σημαντικά
την Ελλάδα και θα την καθιστούσε δυναμικό
παίκτη στην Ανατολική Ευρώπη. Η Επανάσταση
του 1821 είχε αναδείξει ένα νέο, δυναμικό
και φιλόδοξο έθνος, με μακρά παράδοση,
το οποίο, υπό κατάλληλες συνθήκες, θα
μπορούσε να εξελιχθεί σε ισχυρή
περιφερειακή δύναμη και ναυτικό κράτος.
Μια τέτοια εξέλιξη θα είχε ως αποτέλεσμα
την ανατροπή ισορροπιών εις βάρος της
Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και την
παρεμπόδιση των ιμπεριαλιστικών σχεδίων
των Μεγάλων Δυνάμεων στην ευρύτερη
γεωπολιτική περιοχή. Σ’ αυτή την εξίσωση
όμως έμπαιναν τρεις σημαντικοί παράγοντες
που περιέπλεκαν την κατάσταση: ο πόθος
των Κρητών για ένωση με τη μητέρα Ελλάδα,
η αμέριστη συμπαράστασή στο σκοπό αυτό
εκ μέρους του Ελληνισμού και η παρουσία
ισχυρής μουσουλμανικής μειονότητας
Τουρκοκρητικών στη Μεγαλόνησο, που
αντιτίθετο σφοδρώς στο ενδεχόμενο της
ένωσης. Υπό μία έννοια και τηρουμένων
των αναλογιών, το Κρητικό Ζήτημα του
19ου αιώνα θα μπορούσε να συγκριθεί με
το Κυπριακό Ζήτημα που εξακολουθεί να
ταλανίζει τον Ελληνισμό ως τις μέρες
μας.

Ιωάννης Δασκαλογιάννης
(Ανώπολη Σφακίων 1722 ή 1730 – Ηράκλειο, 17
Ιουνίου 1771), Έλληνας αγωνιστής, ήρωας
της Κρητικής Επανάστασης του 1770
Οι Κρητικοί είχαν
επανειλλημένα επαναστατήσει εναντίον
της Οθωμανικής εξουσίας. Σημαντική ήταν
η συμβολή τους στον γενικό ξεσηκωμό του
1821 αλλά είχαν πραγματοποιήσει και
ξεχωριστές επαναστάσεις, όπως αυτή του
1841. Στον πυρήνα των εξεγέρσεων τους
βρισκόταν η σκληρή διοίκηση των Οθωμανών
(βαριά φορολογία, καταδιώξεις, φυλακίσεις
ακόμη και φόνοι χριστιανών για ασήμαντες
αφορμές), η οποία έφερνε σε απόγνωση τον
χριστιανικό πληθυσμό και τον ωθούσε σε
αναζήτηση ριζοσπαστικών λύσεων.
Φαινομενικά, στη Μεγαλόνησο επικρατούσε
ησυχία, σε αναμονή της εφαρμογής των
όρων του σουλτανικού φιρμανιού Χατί
Χουμαγιούν του 1858. Επρόκειτο για μια
σειρά φορολογικών και διοικητικών
μεταρρυθμίσεων και παραχωρήσεων προς
τον χριστιανικό πληθυσμό, που υποτίθετο
ότι θα ελάφρυνε τη θέση του και θα
διασφάλιζε τα δικαιώματά του. Αρχικά,
η σουλτανική κυβέρνηση έδειξε συμβιβαστική
διάθεση. Στη συνέχεια όμως μέσω του
Γενικού Διοικητή (Βαλή) Ισμαήλ Πασά
σκλήρυνε τη στάση της. Ο Ισμαήλ Πασάς
εφάρμοσε μια ασφυκτική πολιτική ελέγχου
των οικονομικών δραστηριοτήτων και των
πολιτικών δικαιωμάτων των Κρητών,
δημιουργώντας ένα μαζικό κύμα δυσαρέσκειας
σε όλη τη Μεγαλόνησο.
Στο επίκεντρο της
διένεξης μεταξύ της τοπικής οθωμανικής
διοίκησης και των χριστιανών Κρητών
βρέθηκε το λεγόμενο Μοναστηριακό Ζήτημα.
Το κύριο πρόβλημα ήταν η χρήση των
προσόδων των μονών της ανατολικής
Κρήτης. Ο ανώτερος κλήρος, οι ηγούμενοι
και η δημογεροντία του Ηρακλείου ζητούσαν
τον απόλυτο έλεγχο της οικονομικής
διαχείρισης των μονών. Αντίθετα, οι
καπετάνιοι και οι προεστοί της ανατολικής
Κρήτης, αλλά και γενικότερα η προοδευτική
μερίδα του πληθυσμού διεκδικούσε τα
έσοδα από τις μονές για την κατασκευή
και συντήρηση σχολείων. Ο Ισμαήλ Πασάς
δεν έμεινε αμέτοχος σ’ αυτή τη διένεξη.
Αντίθετα, πήρε σαφή θέση υπέρ του κλήρου
και της δημογεροντίας οξύνοντας τα
πνεύματα στην Κρήτη.
Ο Αλέξανδρος Κουμουνδούρος
(1815 – 26 Φεβρουαρίου 1883) ήταν ένας από τους
σημαντικότερους Έλληνες πολιτικούς
του 19ου αιώνα, οπότε και διετέλεσε δέκα
φορές πρωθυπουργός της Ελλάδας για
συνολικό διάστημα 7,5 σχεδόν ετών.
Ζυμώσεις για ένα νέο
επαναστατικό κίνημα ξεκίνησαν εκ νέου
μεταξύ των καπετάνιων και των εξέχοντων
προσωπικοτήτων της χριστιανικής
κοινότητας. Ψυχή των διεργασιών
αναδείχθηκε ο Ιωάννης Μιτσοτάκης,
υποπρόξενος της Ρωσίας στο Ηράκλειο, ο
οποίος οργάνωσε Μυστική Εταιρεία στην
πόλη. Ανάμεσα στις δραστηριότητες της
Εταιρείας ήταν η δημιουργία ενός δικτύου
επαφών με τους εξόριστους Κρητικούς
στην Αθήνα για την αποτελεσματικότερη
οργάνωση της Επανάστασης. Παράλληλα,
οι επαναστατικές πρωτοβουλίες των
Κρητικών λάμβαναν θερμή ενθάρρυνση και
από την Αθήνα. Η τότε κυβέρνηση του
Αλέξανδρου Κουμουνδούρου ήταν θερμός
υποστηρικτής του αιτήματος των Κρητών
για ένωση με την Ελλάδα και ήταν
διατεθιμένη να τους υποστηρίξει και σε
διπλωματικό και σε υλικό επίπεδο. Χωρίς
αμφιβολία, το γεγονός της Ένωσης των
Επτανήσων με την Ελλάδα αναζωπύρωσε
τους πόθους των Κρητικών για μια ριζική
λύση στο Κρητικό Ζήτημα, που θα περιλάμβανε
είτε την ένωση με την Ελλάδα είτε την
αυτονόμηση από την Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Η κίνηση των Κρητικών δεν άργησε να
εκδηλωθεί: στις 5 Μαϊου 1866, στη θέση
«Περιβόλια» της περιοχής Χανίων
συγκεντρώθηκαν οι πρόκριτοι και οι
καπετάνιοι των δυτικών επαρχιών καθώς
και 4.000 άνδρες. Εκλέχτηκε επιτροπή αγώνος
και συντάχθηκε αναφορά προς τον Ισμαήλ
Πασά, η οποία περιλάμβανε τα εξής:
«Οι υποσημειούμενοι
ευπειθείς υπήκοοι της Ημετέρας Εξοχότητος
λαμβάνομεν την τιμήν να ανακοινώσωμεν,
ότι οι κάτοικοι της Νήσου μετά ψυχικού
άλγους αισθανόμενοι την πολλαπλήν αυτών
κακοδαιμονίαν, στηριζόμενοι δε επί της
Αυτοκρατορικής γενναιοφροσύνης, παρά
της οποίας αναμένουν την θεραπείαν της
δυστυχίας των, εθεώρησαν επάναγκες να
συνέλθωσιν εις κεντρικήν θέσιν και δι’
αναφοράς προς την Α. Μεγαλειότητα τον
Σουλτάνον να γνωστοποιήσωσι τας ανάγκας
και τα παράπονά των. Συνήλθομεν άοπλοι,
ώστε να μη δύναται η ελαχίστη σκιά
υπονοίας να βαρύνη επί οιουδήποτε ουδέ
να θεωρηθή το διάβημα ημών ως φέρον τον
χαρακτήρα της ανταρσίας».
Η μετριοπαθής αναφορά
των Κρητών προκάλεσε τη μήνιν του Ισμαήλ
Πασά, ο οποίος σε συνάντησή του με τους
πρόξενους των Μεγάλων Δυνάμεων δήλωσε
τη διάθεσή του για λήψη αυστηρών μέτρων.
Εν τέλει, οι πρόξενοι τον απέτρεψαν
διατηρώντας προσωρινά την ηρεμία στη
Νήσο. Στις 14 Μαϊου 1866, στην Αγία Κυριακή
(μετόχι της μονής Χρυσοπηγής) συνευρέθησαν
οι αντιπρόσωποι όλων σχεδόν των επαρχιών.
Συντάχθηκε ομόφωνα μία νέα αναφορά,
αυτή τη φορά απευθυνόμενη στον ίδιο τον
Σουλτάνο στην Κωνσταντινούπολη. Τα
κύρια αιτήματα των Κρητών αντιπροσώπων
ήταν η μείωση της βαριάς φορολογίας, η
αλλαγή του συστήματος εκλογής των
δημογερόντων, ώστε να αντιπροσωπεύεται
πιο ξεκάθαρα η λαϊκή θέληση, η ικανοποίηση
του άρθρου που υπήρχε στο φιρμάνι Χατί
Χουμαγιούν περί ίδρυσης δανειστικής
Τράπεζας, η αναδιοργάνωση του δικαστικού
συστήματος και η διασφάλιση της προσωπικής
ελευθερίας και αξιοπρέπειας, καθώς και
η αρχή της ανεξιθρησκείας, η διευκόλυνση
της συγκοινωνίας και του εμπορίου μέσω
του ανοίγματος επιπλέον λιμανιών και
η αποστολή επιτροπής από την Υψηλή Πύλη
για την εξέταση της κατάστασης στη Νήσο.
Την επόμενη μέρα, στις
15 Μαϊου 1866, οι αντιπρόσωποι συνέταξαν
και απέδωσαν μυστικό υπόμνημα προς τους
προξένους της Βρετανίας, της Γαλλίας
και της Ρωσίας, μέσω του οποίου ζητούσαν
την ένωση με την Ελλάδα ή έστω να περιέλθει
η Κρήτη υπό την κηδεμονία τους:
«…Ικετεύομεν λοιπόν θερμώς την Υμετέραν
Μεγαλειότητα και τους Μεγαλειότατους
Μονάρχας των δύο ετέρων Μεγάλων και
Προστατίδων του Ελληνικού Έθνους
Δυνάμεων, να πραγματώσι την μόνην ημών
έφεσιν, την ένωσιν μετά των αδελφών ημών
Ελλήνων…Αν όμως τούτο είναι σήμερα
αδύνατον, τουλάχιστον…ευδοκήσατε…να
μας χορηγηθή οργανισμός πολιτικός, να
μας δοθώσι νόμοι, να συσταθώσι τακτικά
δικαστήρια, η βαρεία φορολογία μας να
μετριασθή και να τακτοποιηθή… Σύμπας
ο χριστιανικός πληθυσμός της Νήσου
ταύτης είναι εκ μακράς οδυνηράς πείρας
πεπεισμένος, ότι το μόνον μέσον πραγματικής
βελτιώσεως της τύχης του θα ήτο η ανάθεσις
της Νήσου εις την μέριμναν των τριών
Μεγάλων Δυνάμεων, αίτινες παρέχον μέχρι
τούδε τόσα δείγματα των δυμπάθειών των
προς τους χριστιανικούς λαούς της
Ανατολής…».
Το υπόμνημα προς τις
τρεις «Μεγάλες Δυνάμεις» φανερώνει,
μεταξύ άλλων, την έλλειψη κοινής στάσης
και κεντρικού στόχου των επαναστατών.
Τα αιτήματά τους για μεταρρυθμίσεις,
ένωση και ξένη κηδεμονία κάλυπταν ένα
ευρύ φάσμα πιθανών λύσεων, από την
παραμονή υπό οθωμανική κατοχή – έστω
ελαφρυμένη από τα έως τότε δυσβάσταχτα
βάρη της – ως μια εγγυημένη από τις
ξένες Μεγάλες Δυνάμεις αυτονομία και
την πλήρη ένωση με την Ελλάδα. Αυτή η
ασάφεια σε επίπεδο κεντρικής στρατηγικής
έμελλε να παίξει αρνητικό ρόλο στις
προσπάθειές τους κατά τη διάρκεια της
Επανάστασης.
Παλαιός Χάρτης της
Κρήτης
Η αντίδραση των Μεγάλων
Δυνάμεων στο υπόμνημα των αντιπροσώπων
του Κρητικού λαού υπήρξε η απόλυτη
σιωπή. Οι Μεγάλες Δυνάμεις δεν ήταν
διατεθιμένες να επιτραπούν με τη
συγκατάθεσή τους αλλαγές που θα οδηγούσαν
στην ριζική ίσως αλλαγή του status quo της
Μεγαλονήσου. Η αρνητική ουδετερότητα
ενθάρρυνε την σουλτανική κυβέρνηση να
υιοθετήσει μια πιο αδιάλλακτη στάση
στα αιτήματα των Κρητών. Κατά τους
Οθωμανούς η αληθινή επιδίωξη των
χριστιανών της Κρήτης δεν ήταν η βελτίωση
της θέσης τους αλλά η ένωση της Μεγαλονήσου
με την Ελλάδα, είτε με διπλωματικά μέσα
είτε μέσω μιας γενικευμένης επανάστασης.
Η απάντηση του Σουλτάνου, τρεις ολόκληρους
μήνες μετά την υποβολή του υπομνήματος
των Κρητών, δεν άφηνε περιθώρια
παρερμηνειών για τη μελλοντική στάση
της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Όλα τα
αιτήματα των αντιπροσώπων του χριστιανικού
πληθυσμού της Κρήτης απορρίφθηκαν,
καθώς σύμφωνα με τον Μεγάλο Βεζίρη της
Υψηλής Πύλης, Μεχμέτ Ρουσδή «…περισσότερον
από όλους τους υπηκόους της Αυτοκρατορίας,
οι Κρήτες απολαύουσι των ευεργετημάτων
της Κυβερνήσεως…» ενώ επισείονταν
βαριές τιμωρίες για τους επαναστάτες,
όπως αποκαλούντο οι Κρήτες αντιπρόσωποι:
«…εξηγέρθησαν, έκαμαν συγκεντρώσεις
και συμπεριεφέρθησαν κατά τρόπον ο
οποίος δεν ηδύνατο να χαρακτηρισθή ή
ως ανταρσία…Εάν οι επαναστάται δηλώσουν
εγγράφως, ότι θα είναι εις το μέλλον
ευπειθείς και επανέλθουν έκαστος εις
τας εστίας τους και τας εργασίας του,
τα πάντα θα λησμονηθούν…Εάν όμως
εμμείνουν εις την έκνομον και ποινικώς
κολάσιμον στάσιν των, όχι μόνο θα
διαλυθούν δια της βίας αλλά και θα
τιμωρηθούν αυστηρώς…».
Σε ξεχωριστή οδηγία
προς τον Ισμαήλ πασά οριζόταν η χρήση
στρατιωτικής βίας εναντίον των
«στασιαστών» αν αυτό κρινόταν αναγκαίο
«…Εάν παρ’ όλα αυτά επιμένουν εις την
ανυπακοήν των, ο στρατός θα βαδίση
εναντίον των, θα συλλάβη τους αρχηγούς
και θα τους στείλετε υπό αυστηράν φυλακήν
εις τα φρούρια, διασκορπίζοντας τους
άλλους δια της βίας».
Η αμείλικτη στάση των
Οθωμανών ενισχυόταν και από τις εξελίξεις
στο Μολδοβλαχικό Ζήτημα, δηλαδή τη στέψη
του Κάρολου Χοεντζόλερν ως ηγεμόνα της
Ρουμανίας στις 10 Μαϊου 1866 με την υποστήριξη
της Ρωσίας. Κατά συνέπεια, οι Οθωμανοί
εγκατέλειψαν τα σχέδια τους για
στρατιωτική εισβολή στη Μολδοβλαχία.
Οι αρχικές σκέψεις για μια μετριοπαθή
στάση απέναντι στα αιτήματα των Κρητών
εγκαταλείφθηκαν, καθώς το ενδεχόμενο
ενός διμέτωπου αγώνα απομακρύνθηκε
οριστικά. Πλέον η Υψηλή Πύλη μπορούσε
να ασχοληθεί απερίσπαστη με την κατάπνιξη
των αποσχιστικών τάσεων του χριστιανικού
πληθυσμού της Κρήτης. Παράλληλα με την
απόρριψη των αιτημάτων των Κρητών
απεστάλλησαν οθωμανικές στρατιωτικές
δυνάμεις στην Κρήτη τον Ιούνιο του 1866.
Στα μέσα Ιουλίου κατέφτασαν 4.600 Αιγύπτιοι
στρατιώτες υπό την ηγεσία του Σαχίν
Πασά στη Σούδα, προς ενίσχυση των Οθωμανών
και κατόπιν συμφωνίας μεταξύ του
Σουλτάνου και του Αντιβασιλέα της
Αιγύπτου.
Η αυστηρή απάντηση του
Σουλτάνου δεν υπέσκαψε το μαχητικό
πνεύμα του λαού της Κρήτης. Τα μηνύματα
δε από την Αθήνα ήταν θετικά. Η κυβέρνηση
Βούλγαρη – Δεληγιώργη εμφανιζόταν
φιλικά διακείμενη στο ενδεχόμενο μιας
επανάστασης εναντίον της οθωμανικής
εξουσίας, σε αντίθεση με την προηγούμενη
κυβέρνηση Αλ. Κουμουνδούρου. Στις 21
Αυγούστου, στο χωριό Ασκύφου των Σφακίων,
οι καπετάνιοι και οι προεστοί της
Μεγαλονήσου συνήλθαν σε Γενική Συνέλευση
και κήρυξαν την κατάλυση της οθωμανικής
κυριαρχίας στην Κρήτη και την ένωση με
την Ελλάδα. Το επαναστατικό ψήφισμα –
το οποίο κοινοποιήθηκε και στους
προξένους των τριών Μεγάλων Δυνάμεων
– όριζε τα εξής:
«Η Γενική Συνέλευσις
των Κρητών…1ον Καταργεί δια παντός επί
της νήσου Κρήτης και παντών των εξαρτημάτων
αυτής την Τουρκικήν εξουσίαν. 2ον Κηρύττει
την αδιάσπαστον και παντοτεινήν ένωσιν
της Κρήτης και παντών των εξαρτημάτων
αυτής μετά της Μητρός Ελλάδος υπό το
σκήπτρον της Α. Μεγαλειότητος του
Βασιλέως των Ελλήνων Γεωργίου Α΄. 3ον
Την εκτέλεσιν του Ψηφίσματος…ανατίθησιν
εις την ανδρείαν του γενναίου λαού της
Κρήτης, εις την συνδρομήν των ομοφύλων
και ομοεθνών και παντών των φιλελλήνων,
εις την κραταιάν μεσολάβησιν των
Προστάτιδων και Εγγυητριών Μεγάλων
Δυνάμεων και εις την παντοδυναμία του
Υψίστου Θεού».
Η σημαία τού Οπλαρχηγού
Αντωνίου Σήφακα κατά την Κρητική
Επανάσταση του 1866.
Η έναρξη μιας νέας
Κρητικής Επανάστασης ήταν γεγονός. Η
Ελληνική σημαία κυμάτιζε σε όλη την
Κρήτη ενώ οι συμπλοκές με τους Οθωμανούς
είχαν ήδη ξεκινήσει από τις 17 Αυγούστου
στην επαρχία Σελίνου των Χανίων.
Επαναστατικός και πολεμικός πυρετός
κατέλαβε όχι μόνο την Κρήτη αλλά και
την ελεύθερη Ελλάδα. Έρανοι διεξήχθησαν
για την οικονομική ενίσχυση των
επαναστατών και εθελοντικά στρατιωτικά
σώματα κατέφτασαν στην Κρήτη, έτοιμα
να πολεμήσουν στο πλευρό των Κρητών. Οι
Έλληνες εθελοντές ήταν υπό τη διοίκηση
αξιωματικών του ελληνικού στρατού, που
είχαν προτύτερα παραιτηθεί από τις
θέσεις τους για να είναι σε θέση να
συμμετάσχουν στην Επανάσταση χωρίς να
εκθέτουν το ελληνικό κράτος. Μεταξύ
αυτών των αξιωματικών ξεχωρίζουν οι
Ιωάννης Ζυμβρακάκης (κρητικής καταγωγής)
και Παναγιώτης Κορωναίος. Οι δύο
αξιωματικοί τέθηκαν επικεφαλής των
αρχηγείων των Κυδωνιών και της Ρεθύμνης
αντίστοιχα. Ένα τρίτο αρχηγείο συστάθηκε
στην περιοχή Ηρακλείου, του οποίου
αρχηγός ετέθη ο Κρητικός καπετάνιος
Κόρακας. Η Σύρος αποτέλεσε το κέντρο
συλλογής και αποστολής εφοδίων προς
τους επαναστατημένους Κρήτες. Ταχύπλοα
ελληνικά πλοία, όπως τα ατμόπλοια
«Πανελλήνιον» και«Ύδρα», καθώς και τα
καταδρομικά «Αρκάδι», «Κρήτη» και
«Ένωσις» πραγματοποίησαν αμέτρητα
επικίνδυνα ταξίδια για την ενίσχυση
των επαναστατών, διασπώντας τον ασφυκτικό
κλοίο του οθωμανικού στόλου. Οι πολεμικές
συγκρούσεις εξαπλώθηκαν σε όλη τη νήσο.
Οι Κρήτες μαχόμενοι με ενθουσιασμό
σημείωσαν τις πρώτες νίκες στις Βρύσες
του Αποκόρωνα Χανίων, στην Πλαταρά του
Σελίνου και στην πεδιάδα Χανίων εναντίον
των οθωμανικών και αιγυπτιακών
στρατευμάτων. Αντίθετα, στο Ρέθυμνο και
στο Ηράκλειο οι συγκρούσεις είχαν είτε
αμφίρροπα αποτελέσματα είτε έληξαν με
υποχώρηση των επαναστατών σε ασφαλέστερες
θέσεις.
Ο συσχετισμός δυνάμεων
ήταν σαφώς υπέρ των Οθωμανών και των
Αιγυπτίων συμμάχων τους. Παρέτασσαν
τακτικά σώματα στρατού, άρτια εξοπλισμένα,
των οποίων η συνολική δύναμη έφθανε
γύρω στις 45.000 στρατιώτες (15.000 Αιγύπτιοι),
καθώς και άτακτα σώματα Τουρκοκρητικών,
συνολικής δύναμης 10.000 ανδρών. Επιπλέον,
ο οθωμανικός στόλος είχε περιζώσει την
Μεγαλόνησο, εφοδιάζοντας αδιαλείπτως
τα οθωμανικά στρατεύματα και παρεμποδίζοντας
τις ενισχύσεις που κατέφταναν από την
ελεύθερη Ελλάδα. Οι επαναστάτες Κρήτες
αντέτασσαν περίπου 20.000 άνδρες, που
συγκροτούσαν πολλά μικρά τμήματα
διασκορπισμένα σε όλα τα μέρη της Κρήτης.
Επρόκειτο για άτακτες μονάδες, φτωχά
εξοπλισμένες, των οποίων το μεγαλύτερο
όπλο ήταν ο ενθουσιασμός και το υψηλό
φρόνημα, η υποστήριξη του τοπικού
πληθυσμού και η γνώση των γεωγραφικών
ιδιαιτεροτήτων της περιοχής ευθύνης
τους.
Το Ολοκαύτωμα της Ιεράς
Μονής Αρκαδίου το 1866 ξεσήκωσε τα
φιλελληνικά αισθήματα της Ευρώπης
Ωστόσο, αυτά τα
πλεονεκτήματα δεν στάθηκαν αρκετά για
να ανατρέψουν τα δεδομένα και να
επιτευχθεί η πολυπόθητη ένωση με την
Ελλάδα. Παρά τις ηρωικές θυσίες του
Κρητικού λαού και τον ολομέτωπο αγώνα
για τρία ολόκληρα χρόνια, η Επανάσταση
απέτυχε. Στο τελικό αποτέλεσμα μεγάλο
ρόλο έπαιξαν όχι μόνο οι επιτυχίες των
στρατευμάτων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
αλλά και η αδράνεια της πολιτικής ηγεσίας
στην Ελλάδα και η αρνητική θέση των
Μεγάλων Δυνάμεων, ιδιαίτερα της Βρετανίας,
στην υπόθεση των αγωνιζόμενων Κρητών.
ΠΗΓΗ: historical-quest.com

Ο Σάββας Καλεντερίδης γεννήθηκε στη Βέργη Σερρών το 1960. Το 1977 εισήλθε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, από την οποία αποφοίτησε το 1981, ως ανθυπίλαρχος. Υπηρέτησε σε διάφορες μονάδες των τεθωρακισμένων και των καταδρομών και σε κρίσιμες θέσεις στο εξωτερικό. Το Μάρτιο του 2000, ενώ φοιτούσε στην Ανωτάτη Σχολή Πολέμου, παραιτήθηκε από τις τάξεις του Ελληνικού Στρατού, με το βαθμό του αντισυνταγματάρχη. Από το φθινόπωρο του 2000 ίδρυσε και διευθύνει τον εκδοτικό οίκο Ινφο-Γνώμων. Με το ψευδώνυμο Κώστας Νικοπολίδης μετέφρασε από τα τουρκικά και επιμελήθηκε την έκδοση του βιβλίου "Κράτος συμμορία", Εκδόσεις Τουρίκη, ενώ μετέφρασε από τα τουρκικά και την "Έκθεση Σουσουρλούκ", που συμπεριλήφθηκε στο ομώνυμο βιβλίο των Εκδόσεων Α.Α. Λιβάνη. Σε συνεργασία με το ίδρυμα "Φίλοι Λαογραφικού Μουσείου Μέλπως Μερλιέ" συμμετείχε και προλόγισε την έκδοση του διπλού CD "Τραγούδια του Πόντου, Ηχογραφήσεις του 1930" και του CD "Τραγούδια από τις παράλιες πόλεις του Πόντου και της Μικράς Ασίας". Επιμελήθηκε επίσης της έκδοσης του δίτομου έργου "Ανάλυση της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, Μύθος και πραγματικότητα", του βιβλίου "Οι μειονότητες στην Τουρκία" και των ιστορικών ταξιδιωτικών οδηγών "Κάτω Ιταλία - Μεγάλη Ελλάδα", "Σικελία", "Ρόδος - Σύμη - Καστελόριζο - Καρία - Λυκία", "Χίος - Σμύρνη", "Βουλγαρία - Ανατολική Ρωμυλία", "Καππαδοκία - Κεντρική Ανατολία" και "Κωνσταντινούπολη - Μαρμαράς". Έγραψε τους ιστορικούς ταξιδιωτικούς οδηγούς "Κοζάνη, στην αγκαλιά των βουνών", "Ιωνία, Σάμος - Έφεσος - Μίλητος - Πριήνη", "Δυτικός Πόντος, Βιθυνία - Παφλαγονία" και "Ανατολικός Πόντος, Κοτύωρα - Κερασούντα - Τραπεζούντα - Αργυρούπολη - Καρς". Αναλύσεις και άρθρα του Σάββα Καλεντερίδη, με κύριο θέμα την Τουρκία και άλλα περιφερειακά ζητήματα, έχουν δημοσιευθεί στις εφημερίδες "Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία" και "Παρόν" και στα περιοδικά "Άμυνα και διπλωματία", "Απόρρητο Δελτίο" και "Διπλωματία".

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO8 λεπτά πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

GEOPOLITICO38 λεπτά πριν

Σοβαρή καταγγελία για το Σαχτάρ-ΑΕΚ! Χειρονομίες Τούρκων οπαδών προς τους Έλληνες – Συνελήφθησαν αστραπιαία από την αγγλική αστυνομία

Οι Τούρκοι βρέθηκαν στο Λονδίνο για τον προπονητή της ουκρανικής ομάδας Αρντά Τουράν, ο οποίος ακούγεται για τον πάγκο της...

GEOPOLITICO1 ώρα πριν

Η Ευρώπη γνωρίζει, αλλά κάνει τα στραβά μάτια! Το διπλό παιχνίδι της Τουρκίας με Χαμάς και ισλαμιστικά δίκτυα

Η Ευρώπη δεν μπορεί να απαιτεί διαφάνεια από τους αιτούντες επιχορηγήσεων, ενώ παράλληλα αντιμετωπίζει την εξουσία της Άγκυρας επί των...

Αναλύσεις2 ώρες πριν

Η ελευθερία της έκφρασης στην Τουρκία του Ερντογάν: Λουκέτα, καταλήψεις τηλεοπτικών σταθμών και φίμωση του Τύπου

Από τις εφημερίδες Zaman και Bugün μέχρι τους τηλεοπτικούς σταθμούς TELE1 και Halk TV, η Τουρκία μετρά μια δεκαετία μαζικών...

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

«Ελευθερία» Λονδίνου: Αδιέξοδο στο Κυπριακό, νέα εποχή στις σχέσεις Βρετανίας–ΕΕ και τα μηνύματα Ρούμπιο προς την Τουρκία

Στο επίκεντρο του νέου φύλλου της ομογενειακής εφημερίδας η αμετακίνητη στάση της τουρκικής πλευράς στο Κυπριακό, οι πολιτικές εξελίξεις στο...

Δημοφιλή