Γενικά θέματα
27 Σεπτεμβρίου 1831: Η δολοφονία του Καποδίστρια
ιστορικού
του Δ. Κοκκινάκη
θεωρείται μια από τις πιο σημαντικές
προσωπικότητες του 19ου αιώνα, που
επηρέασε και λάμπρυνε με τη δυναμική
του παρουσία όχι μόνο την Ελλάδα, αλλά
και ολόκληρη την Ευρώπη. Πολιτικός,
διπλωμάτης με ευρωπαϊκή μόρφωση και
εμπειρία, διαδραμάτισε σημαντικό σε
όλα τα μεγάλα πολιτικά γεγονότα της
Ευρώπης. Πρώτος αυτός οραματίσθηκε την
ιδέα μιας Ηνωμένης Ευρώπης και τον
άνθρωπο στον οποίο οφείλει την κρατική
της συγκρότηση και δομή η Ελβετία.
έφτασε στο Ναύπλιο τον Ιανουάριο του
1828, η εικόνα της Ελλάδας ήταν τραγική.
H χώρα εκτεινόταν ουσιαστικά μόνο στην
Πελοπόννησο, τη Στερεά Ελλάδα, τα νησιά
του Αργοσαρωνικού και τις Κυκλάδες,
αλλά ακόμη και σε αυτά τα ελάχιστα εδάφη
την εξουσία δεν ασκούσε το κράτος, αλλά
οι τοπικοί αρχηγοί και κοτζαμπάσηδες.
μια από τις ελάχιστες προσωπικότητες
εκείνης της εποχής που θα μπορούσε να
μεταμορφώσει σε κράτος αυτόν τον σωρό
ερειπίων που ήταν τότε η Ελλάδα. Η
δολοφονία του, στις 27 Σεπτεμβρίου του
1831, από τους Κωνσταντίνο και Γεώργιο
Μαυρομιχάλη έφερε τη χώρα στα πρόθυρα
της κατάρρευσης.
ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ-Η ΕΠΙΣΗΜΗ ΕΚΔΟΧΗ
Οκτωβρίου 1831 ο κυβερνήτης με την
ολιγάριθμη φρουρά του (τον μονόχειρα
Κρητικό Κοζώνη ή Κοκκώνη (1) και ένα
στρατιώτη, το όνομα του οποίου ήταν Λέων
ή Λεωνίδης) ξεκίνησε, σύμφωνα με την
μαρτυρία του Κοζώνη, στις 06.35, προκειμένου
να μεταβεί στον ιερό ναό του Αγίου
Σπυρίδωνος, για να παρακολουθήσει την
Κυριακάτικη λειτουργία. Οι δύο φρουροί,
βάδιζαν λίγα βήματα πιο πίσω από τον
Καποδίστρια, ενώ προπορευόταν ο
γέρο-Γούτος, ο οποίος και ειδοποιούσε
για την άφιξη του κυβερνήτη.
(100-150 μ. περίπου πριν την είσοδό του), σε
ένα ερημικό σημείο της διαδρομής, ο
Κωνσταντίνος και ο Γεώργιος Μαυρομιχάλης,
φορώντας τα γιορτινά τους ρούχα (2) και
ερχόμενοι από το σπίτι τους, πλησίασαν
τον Καποδίστρια και τη συνοδεία του από
πίσω, τον χαιρέτησαν με σεβασμό και τον
προσπέρασαν, φθάνοντας πρώτοι στην
εκκλησία. O κυβερνήτης, όπως ισχυρίστηκε
ο Κοζώνης, (στοιχείο όμως που δεν
αναφέρθηκε στη δίκη), ανταπέδωσε τον
χαιρετισμό.
Καποδίστρια στον Άγιο Σπυρίδωνα, ο
Κωνσταντίνος στάθηκε έξω από την εκκλησία
και στη δεξιά (ως προς τον εισερχόμενο)
πλευρά, κοιτάζοντας προς τα έξω, ενώ ο
Γεώργιος περίπου στον άξονα της στενής
θύρας και πιο βαθειά, στη στοά που
σχημάτιζε το αψιδωτό άνοιγμα μέχρι την
ξύλινη θύρα, στην οποία και στηρίχθηκε,
κοιτάζοντας προς το εσωτερικό της
εκκλησίας. Δεν εισήλθαν στον ναό αφού
βρίσκονταν υπό το καθεστώς της επιτήρησης
και δεν τους επιτρεπόταν η είσοδος στις
εκκλησίες, προς αποφυγή αιτήσεως ασύλου
εντός του ιερού ναού. Έξω από την εκκλησία
βρίσκονταν ακόμα οι φρουροί των
Μαυρομιχαλαίων (3) Καραγιάννης και
Γεωργίου, ο λοχαγός Κουτσιαφόπουλος
(που επέστρεφε στο σπίτι του) δύο ξένοι
περιηγητές, ένας άγνωστος φουστανελλοφόρος
«ξηρακιανός νέος» και ένας ζητιάνος
(4). Απέναντι από την εκκλησία, στο παράθυρο
του σπιτιού της στεκόταν μια γυναίκα
του Ναυπλίου, η Παρασκευούλα. Ο υπουργός
Εσωτερικών Ρόδιος τη στιγμή εκείνη
βρισκόταν στο παράθυρο της δικής του
οικίας. Μέσα στον ναό, με σχετική θέα
προς την είσοδο ευρίσκοντο οι επίτροποι
Μητρόπουλος και Νικολάου, ο στρατηγός
Βαλτινός, ο Ι. Σαράντου, ο Π. Σκούρας και
ο ένοπλος υπαξιωματικός Βούλγαρης (5),
οι οποίοι και κατάθεσαν στη δίκη καθώς
και 5-6 άτομα ακόμα, κυρίως γυναίκες.
το τσόχινο παλτό του (την ρεντικότα,
γνωστή από τις λαϊκές απεικονίσεις της
εποχής), το καπέλο του και κρατώντας τα
γάντια του, καθώς πλησίαζε στην είσοδο
του ναού, κοντοστάθηκε και έριξε μια
ματιά προς το σπίτι του Ροδίου. Λίγα
βήματα από το πλατύσκαλο της εκκλησίας
έβγαλε με το αριστερό χέρι το καπέλο
του, όχι για να χαιρετίσει τους
Μαυρομιχαλαίους, όπως λανθασμένα
παραδίδεται (6), αλλά επειδή ετοιμαζόταν
να εισέλθει στην εκκλησία ασκεπής για
να κάνει το σταυρό του. Την ίδια ακριβώς
στιγμή ο Κωνσταντίνος Μαυρομιχάλης,
που βρισκόταν απέναντι από τον Καποδίστρια,
τον άρπαξε με το αριστερό χέρι και τον
πυροβόλησε με την μπιστόλα που κρατούσε
στο δεξί του χέρι, στην περιοχή του
ινιακού οστού (στη βάση του κρανίου) και
συγκεκριμένα πίσω από το δεξί αυτί,
λέγοντάς του: «και γω κακά χερόβολα και
συ κακά δεμάτια».
Γεώργιος Μαυρομιχάλης μαχαίρωσε τον
Καποδίστρια με το αμφίστομο μαχαιρίδιό
του στη δεξιά βουβωνική περιοχή. Η φρουρά
του κυβερνήτη, το εκκλησίασμα (6-8 άτομα)
και οι γείτονες που κατέφθασαν, ξάπλωσαν
τον νεκρό στο δρόμο και ειδοποίησαν το
Φρουραρχείο με αποτέλεσμα πολύ σύντομα
να φθάσουν στο σημείο οι στρατιώτες.
(7)
του Καποδίστρια, ακουμπώντας το σώμα
του κυβερνήτη στο έδαφος, πυροβόλησε
τον Κωνσταντίνο Μαυρομιχάλη, τραυματίζοντάς
τον ελαφρά στη πλάτη. Ο Κωνσταντίνος
τραυματισμένος από τη βολή του Κοζώνη
έτρεξε στο δρόμο, με αποτέλεσμα το πλήθος
να τον λυντσάρει. Κάποιοι τον μετέφεραν
στην πλατεία Πλατάνου. Δεν ελήφθη καμιά
μέριμνα για την σύλληψη και την περίθαλψή
του, ενώ ο στρατηγός Φωτομάρας του
επέφερε το τελειωτικό κτύπημα, για να
τον λυτρώσει από το μαρτύριο.
προσέτρεξε στη Γαλλική Πρεσβεία όπου
και ζήτησε άσυλο. Παρεδόθη στην ελληνική
Δικαιοσύνη υπό την πίεση του πλήθους,
αφού εγγυήθηκε ο Πορτογάλος φρούραρχος
του Ναυπλίου Αλμέιντα (8) ο οποίος και
παρέδωσε το μαχαίρι με το οποίο χτυπήθηκε
ο Καποδίστριας.
δικάσθηκε από αναρμόδιο στρατοδικείο
(ως διατελέσας πρωθυπουργός, έπρεπε να
δικασθεί από Ειδικό Δικαστήριο) και με
συνοπτικές διαδικασίες καταδικάσθηκε
σε θάνατο. Η ποινή του εκτελέσθηκε σε
απίστευτα γρήγορα χρονικό διάστημα (11
Οκτωβρίου 1831), τη στιγμή που ο επίσης
καταδικασμένος σε θάνατο Καραγιάννης
(θεωρήθηκε αρχικά ότι πυροβόλησε και
αυτός εναντίον του Καποδίστρια και των
φρουρών του), αναιρώντας την αρχική του
κατάθεση, αφέθηκε ελεύθερος μετά από
έξι μήνες, καταθέτοντας εναντίον των
Μαυρομιχαλαίων (9).
Καποδίστρια πίνακας του Διονύσιου
Τσόκου
ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ
παραπάνω γεγονότα, μπορούμε να καταλήξουμε
σε κάποιες σκέψεις σχετικά με το πώς
πραγματοποιήθηκε η δολοφονία του
Καποδίστρια.
αναχώρησης του κυβερνήτη, όπως προκύπτει
από τις καταθέσεις των μαρτύρων, ήταν
πριν τις 06.00, γεγονός που αποδεικνύει
πως η δολοφονία πραγματοποιήθηκε μεταξύ
05.50-06.00 και όχι μετά τις 06.30.
ότι ακούσθηκαν τρεις πυροβολισμοί. Ο
ένας πυροβολισμός ρίφθηκε εναντίον του
κυβερνήτη, ο δεύτερος δεν βρήκε στόχο,
αλλά εξοστρακίστηκε στον τοίχο της
εκκλησίας (όπου ακόμα και σήμερα υπάρχει
το σημάδι), ενώ ο τρίτος πυροβολισμός
είχε ως στόχο τον Κωνσταντίνο Μαυρομιχάλη.
Ο Καποδίστριας πυροβολήθηκε σχεδόν εξ
επαφής, στην περιοχή του ινιακού οστού
(στη βάση του κρανίου) και συγκεκριμένα
πίσω από το δεξί αυτί. Ο Κωνσταντίνος
Μαυρομιχάλης που κατηγορήθηκε ότι τον
πυροβόλησε, βρισκόταν απέναντι από τον
κυβερνήτη, σύμφωνα με τις μαρτυρίες
όλων των αυτοπτών μαρτύρων, (πρόσωπο με
πρόσωπο) πριν εκείνος εισέλθει στο ναό.
Αν τον άρπαξε και τον γύριζε, προφανώς
θα γινόταν αντιληπτός από τους
παριστάμενους. Ακόμα και οι φρουροί του
Καποδίστρια βλέποντας αυτή τη κίνηση
του Κωνσταντίνου, θα είχαν το χρόνο για
να αντιδράσουν. Άρα η κίνηση αυτή μάλλον
αποκλείεται, διότι ο Μαυρομιχάλης
ευρισκόμενος μεταξύ του κυβερνήτη και
του Κοζώνη, θα αντιμετώπιζε λογικά την
αντίδραση των φρουρών του Καποδίστρια.
Αν είχε πράγματι σκοπό να κτυπήσει τον
Καποδίστρια ο Κωνσταντίνος, λόγω και
τη θέσης που βρισκόταν, πιθανότατα θα
έπρεπε να κινηθεί κατά πρόσωπο προς
αυτόν, βάλλοντας τον από μπροστά. Ο
Άγγλος ιστορικός Φίνλεϋ ήταν ο πρώτος
που υποστήριξε πως ο Κωνσταντίνος άρπαξε
τον Καποδίστρια από το ώμο, τον στριφογύρισε
και τον πυροβόλησε στο κεφάλι. Κανένας
όμως από τους μάρτυρες δεν κατέθεσε για
μια τέτοια κίνηση του Κωνσταντίνου,
όπως επίσης και κανένας δεν άκουσε τα
λόγια που υποτίθεται ότι είπε ο
Κωνσταντίνος στον Καποδίστρια λίγο
πριν τον πιάσει από τον ώμο και του
επιφέρει το φονικό κτύπημα. Σύμφωνα με
τον Κασομούλη, πιθανότατα αργότερα ο
Γεώργιος Μαυρομιχάλης, διηγήθηκε τη
σκηνή επιβεβαιώνοντας τα λόγια του
θείου του.
μαρτύρων («…έβγαλαν τα φέσια με το
αριστερό χέρι…»), αλλά και από την
αγόρευση του Εισαγγελέα, οδηγούμαστε
στο συμπέρασμα ότι οι Μαυρομιχαλαίοι
ήταν δεξιόχειρες. Αν υποθέσουμε ότι
πράγματι ο Κωνσταντίνος Μαυρομιχάλης
άρπαξε τον κυβερνήτη με το αριστερό του
χέρι (στο δεξί κρατούσε την πιστόλα) από
τον δεξιό ώμο, τότε το δεξί χέρι του
Κωνσταντίνου θα έπρεπε να περάσει πάνω
από το αριστερό του, προκειμένου να
πυροβολήσει τον κυβερνήτη στο κεφάλι.
Με την κίνηση αυτή το κεφάλι του κυβερνήτη
θα στρεφόταν προς τα αριστερά, ενώ το
δεξί αυτί του θα βρισκόταν μπροστά στα
μάτια του Κωνσταντίνου, ο οποίος και θα
τον πυροβολούσε. Με την στροφή αυτή
όμως, ο κυβερνήτης θα ερχόταν πρόσωπο
με πρόσωπο με τον Κοζώνη, οπότε τότε δεν
δικαιολογείται το κτύπημα που έφερε ο
Καποδίστριας στο τριχωτό της κεφαλής
(το οποίο αποδόθηκε στη πτώση του), καθώς
πέφτοντας πιθανότατα θα κτυπούσε στο
μέτωπο.
των βλημάτων («μπαλαρμάδες») καθώς και
την γωνία τους, θα μπορούσαμε να
καταλήξουμε σε συγκεκριμένα συμπεράσματα.
Σύμφωνα με την έκθεση των γιατρών, τα
βλήματα είχαν ανοδική γωνία (20-30 μοιρών)
φθάνοντας μέχρι τον αριστερό κρόταφο,
δηλαδή σε ευθεία γραμμή από το δεξί στο
αριστερό αυτί και χωρίς απόκλιση από
τη νοητή ευθεία της προέκτασης την κάνης
του όπλου. Δεδομένης της θέσης του
Κωνσταντίνου (στεκόταν σε υψηλότερο
επίπεδο από τον κυβερνήτη, στο πλατύσκαλο
της εκκλησίας, ενώ εκείνος στο επίπεδο
του δρόμου), της υψομετρικής διαφοράς
τους (ο Κωνσταντίνος ήταν ψηλότερος)
και ότι το δεξί χέρι του Κωνσταντίνου
θα έπρεπε να βρεθεί αναγκαστικά πάνω
από το αριστερό του, με την κεκτημένη
ταχύτητα του κορμιού του κυβερνήτη σε
συνδυασμό και με την κλίση της κεφαλής
του, η πορεία των «μπαλαρμάδων» στο
κρανίο του κυβερνήτη θα έπρεπε να έχει
ως κατάληξη το κάτω μέρος της αριστεράς
παρειάς του (δηλαδή υπό γωνία περίπου
15-20 μοιρών ως προς το οριζόντιο επίπεδο)
και όχι πιο ψηλά, τον κρόταφο και χωρίς
απόκλιση. Εάν επίσης η βολή πραγματοποιείτο
από απόσταση μεγαλύτερη των 10-15 εκ. είναι
προφανές ότι τα βόλια («μπαλαρμάδες»)
θα «άνοιγαν», θα δημιουργούσαν δηλαδή
πολύ μεγαλύτερο τραύμα, και δεν θα
εισέρχονταν τόσο βαθειά, συγκεντρωμένα
όλα σε τόσο μικρό χώρο. Άρα ο δολοφόνος
θα πρέπει να ήταν πολύ κοντά, πίσω από
τον κυβερνήτη, είτε ανάμεσα στους
σωματοφύλακές του ή και στην θέση αυτών.
Κωνσταντίνου Μαυρομιχάλη (ή κάποιου εκ
των φρουρών), καρφώθηκε στο τοίχο, χαμηλά
δίπλα στην είσοδο του ναού, όπου ακόμα
και σήμερα διακρίνεται το ίχνος που
άφησε. Αν η βολίδα αυτή ήταν του
Κωνσταντίνου, όπως κατατέθηκε από
πολλούς μάρτυρες, τότε η θέση του δεν
μπορεί να ήταν αυτή που αρχικά υποτέθηκε.
Δεν είναι δυνατόν δηλαδή να πυροβόλησε
προς την πλάτη του, αφού το ίχνος βρίσκεται
ακριβώς στο σημείο του τοίχου όπου
ακουμπούσε λίγο νωρίτερα. Με δεδομένο
πως ο Κωνσταντίνος πυροβόλησε μόνο μία
φορά, δεν θα μπορούσε να είχε πυροβολήσει
και τον κυβερνήτη.
Καποδίστρια, ο Κωνσταντίνος Μαυρομιχάλης
έτρεξε προς το ανηφορικό δρομάκι για
να ξεφύγει. Ο φρουρός του Καποδίστρια
(ο Κοζώνης) τον πυροβόλησε στη πλάτη. Ο
μόνος όμως που περιγράφει τις πληγές
του Κωνσταντίνου, ο επικεφαλής
υπαξιωματικός Βούλγαρης, κατέθεσε πως
ήταν τραυματισμένος στη κοιλιά και όχι
στη πλάτη. Η πληροφορία αυτή επιβεβαιώνει
μάλλον την άποψη ότι ο Καραγιάννης,
ευρισκόμενος σχεδόν απέναντι από τον
Κωνσταντίνο, τον πυροβόλησε στη κοιλιά,
πριν ανηφορίσει προς το στενό δρομάκι.
Κάποιοι υποστήριξαν ακόμα ότι το τραύμα
της πλάτης ήταν διαμπερές και ότι το
βόλι εξήλθε από το δεξί μέρος του στήθους.
Τα βόλια της εποχής όμως («μπαλαρμάδες»)
ήταν αδύνατο να δημιουργήσουν διαμπερή
τραύματα. Τα αίματα στο μαχαίρι που
βρέθηκε επάνω στον Κωνσταντίνο, και
αποδόθηκε αργότερα ότι ανήκε στον
Γεώργιο (κατηγορήθηκε ότι με αυτό
μαχαίρωσε τον κυβερνήτη), προέρχονταν
πιθανότατα από τη πληγή που έφερε στη
κοιλιά ο Κωνσταντίνος.
ώρας του φονικού, πλήθος στην εκκλησία
δεν υπήρχε. Άρα τον Κωνσταντίνο τον
λυντσάρισαν οι στρατιώτες, χωρίς να
ληφθεί εκ μέρους τους καμιά μέριμνα για
την σύλληψή του.
κτύπημα με το μαχαίρι που δέχτηκε ο
κυβερνήτης στη βουβωνική περιοχή από
τον Γεώργιο Μαυρομιχάλη, μάλλον ήταν
αδύνατο να προκληθεί στο σημείο εκείνο,
λόγω της στροφής του σώματος του
Καποδίστρια, γεγονός που θα κατεύθυνε
το μαχαίρι πιθανότατα στο πίσω δεξί
τμήμα του κορμιού του κυβερνήτη, κοντά
στο νεφρό και όχι στη δεξιά βουβωνική
χώρα, δηλαδή στο εμπρόσθιο τμήμα του
σώματος. Το μαχαίρι που βρέθηκε είχε
διαστάσεις 12,5 Χ 2,5 εκ. ενώ το τραύμα του
κυβερνήτη είχε πύλη εισόδου 8-9 εκ. και
βάθος σχεδόν 1 πόδι (33 εκ.), σύμφωνα με
την ιατροδικαστική έκθεση. Άρα το μαχαίρι
που χρησιμοποιήθηκε στην πραγματικότητα
ήταν πολύ μεγαλύτερο. Θα πρέπει επίσης
να ληφθεί υπόψη ότι ο Καποδίστριας
φορούσε εκείνο το πρωινό ρεντικότα,
πουκάμισό, περισκελίδα του και εσώρουχά.
Ένα μαχαίρι σαν αυτό που βρέθηκε, δεν
θα ήταν δυνατό να τρυπήσει ούτε καν τη
φόδρα του παλτού του Καποδίστρια (10).
δεν ζήτησε ποτέ άσυλο στο σπίτι του
Ρουάν. Η αλήθεια είναι ότι έτρεξε για
να βρει προστασία στο σπίτι του στρατηγού
Γεράρδου, που ως Στρατιωτικός Διοικητής
Ναυπλίου ήταν υποχρεωμένος να τον
προστατεύσει. Μετά από αρκετές αποτυχημένες
προσπάθειές του να εισέλθει σε κάποιο
σπίτι, βρήκε ανοιχτό το σπίτι του
ταγματάρχη Βαλλιάνου. Ακολουθώντας τον
Βαλλιάνο, πέρασε από μια μικρή εσωτερική
πορτούλα και κατέφυγε στην κατοικία
του Γάλλου αντιπρέσβη Ρουάν, ζητώντας
προστασία, αφού επιθυμούσε να παραδοθεί
στη νόμιμη κυβέρνηση για να δικασθεί.
Αρχικά μετά από όσα έγιναν πίστεψε ότι
είχε αναμιχθεί και ο θείος του, μην
μπορώντας όμως να πιστέψει ότι είχε
επιτεθεί εναντίον του Καποδίστρια. Είδε
πως ο Κωνσταντίνος πυροβόλησε (πράγματι
πυροβόλησε κάποιον, ίσως το φονιά του
κυβερνήτη) και έτρεξε να φύγει γιατί
αντιλήφθηκε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.
Μάλιστα οι Ρουάν και Γεράρδος, μην
βλέποντας ίχνη αίματος στα χέρια του,
στην κατάλευκη φουστανέλλα και στα άλλα
πολυτελή ρούχα του, διερωτήθηκαν αν
ήταν πράγματι αυτός που μαχαίρωσε τον
Καποδίστρια στη βουβωνική περιοχή.
το γεγονός ότι το δικαστήριο δεν αναζήτησε
τον φουστανελλοφόρο «ξηρακιανό» νέο
και τον ζητιάνο, που σύμφωνα με αρκετές
μαρτυρίες βρίσκονταν την στιγμή της
δολοφονίας έξω από την εκκλησία.
υπόθεσης γεννιούνται ορισμένα ερωτήματα.
Το τραύμα στο πίσω μέρος του κεφαλιού
του κυβερνήτη με τον τρόπο που
πραγματοποιήθηκε δεν δικαιολογείται
από τις περιγραφές. Πώς ένα μαχαιρίδιο,
διαστάσεων 12,5 Χ 2, 5 εκ. προξένησε τραύμα
με πύλη εισόδου 8-9 εκ. και βάθος 33εκ.;
Γιατί οι Μαυρομιχαλαίοι, αν πράγματι
σκόπευαν να δολοφονήσουν τον κυβερνήτη,
δεν εκμεταλλεύτηκαν την ασφάλεια του
σκοταδιού της νύκτας και την απουσία
μαρτύρων, όταν συναντήθηκαν με τον
Καποδίστρια πριν την έλευσή του στην
εκκλησία; Γιατί δεν υπάρχει μάρτυρας
που να βεβαιώνει τόσο την κίνηση του
Κωνσταντίνου Μαυρομιχάλη να βρεθεί
πίσω από τον κυβερνήτη, όσο και τα λόγια
που φέρεται να του είπε; Πώς βρέθηκε το
μαχαιρίδιο του Κωνσταντίνου Μαυρομιχάλη
που αποδόθηκε στο Γεώργιο στα πόδια του
νεκρού Καποδίστρια; Πώς δεν βρέθηκαν
λερωμένα τα ρούχα του Γεωργίου, αφού
φέρεται πώς εκείνος μαχαίρωσε τον
Καποδίστρια; Γιατί ο Γεώργιος είχε την
οικογένειά του στο Ναύπλιο, αφού σχεδίαζε
μια τέτοια ενέργεια; Γιατί αποκρύπτεται
το σημείωμα που βρέθηκε στο αρχείο του
Καποδίστρια ότι σχεδίαζε να συμφιλιωθεί
με τους Μαυρομιχαλαίους; Γιατί δολοφονήθηκε
ο Κωνσταντίνος από τους στρατιώτες, τη
στιγμή που είχαν το καθήκον να τον
προστατεύσουν και να τον προσαγάγουν
σε δίκη; Γιατί παραποιήθηκαν ή άλλαξαν
οι καταθέσεις σημαντικών μαρτύρων;
Γιατί υπάρχουν τόσες πολλές ανακρίβειες
και διαφορετικές εκδοχές στις αφηγήσεις
των ιστορικών; Γιατί δεν επιτρέπουν οι
Άγγλοι το άνοιγμα του σχετικού αρχείου
180 χρόνια μετά τη δολοφονία του κυβερνήτη;
(11)
Καποδίστρια. Έργο λαϊκού ζωγράφου μέσα
στην εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα
ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ ΤΟΥ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ
γεγονός ότι έπειτα από υστερόβουλες
σκέψεις των Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής
έγινε δεκτός ως προσωρινός κυβερνήτης
της Ελλάδας για μια επταετία. Σταδιακά
όμως διαπίστωσαν πώς στεκόταν εμπόδιο
στην πραγματοποίηση των σχεδίων τους
για την Ελλάδα. Ο κυβερνήτης ονειρευόταν
ένα ανεξάρτητο και ελεύθερο κράτος και
όχι περιορισμένο στα στενά όρια που
επιθυμούσαν οι Ευρωπαίοι. Η αντίθεσή
του στην εκλογή Ευρωπαίου μονάρχη και
οι προσπάθειές του να διευρύνει τα όρια
του νεοσυσταθέντος ελληνικού κράτους,
δημιουργούσαν εμπόδια στις επιδιώξεις
των Μεγάλων Δυνάμεων. Αλλά και στο
εσωτερικό της χώρας ο κυβερνήτης
αντιμετώπισε πρωτόγνωρη εχθρότητα. Η
αντιπάθεια προς το πρόσωπό του εκδηλώθηκε
κυρίως από τους Υδραίους πλοιοκτήτες,
τους κοτσαμπάσηδες και τους πολιτικούς,
που αντιλαμβάνονταν ότι συρρικνωνόταν
το πεδίο επιρροής τους. Οι Μαυροκορδάτος,
Κωλέττης και Κουντουριώτης, αντιμετώπισαν
από την αρχή με δυσπιστία τον κυβερνήτη,
αφού επιθυμούσαν το δικό τους μερίδιο
στην εξουσία. Αιχμή του δόρατος της
αντιπολίτευσης αποτέλεσε ο Πολυζωϊδης
με την εφημερίδα του «Απόλλων», ο οποίος
στο τελευταίο της φύλλο δήλωσε απροκάλυπτα
ότι σκοπός της εφημερίδας ήταν «η
διαπόμπευσις του Καποδίστρια» και μετά
την δολοφονία ότι «ο σκοπός επετεύχθη»,
με συνέπεια να μην χρειάζεται πλέον να
συνεχισθεί η έκδοσή της.
Μαυρομιχαλαίων προς τον κυβερνήτη,
άρχισε τον Ιούνιο του 1828, όταν ο
Καποδίστριας αντικατέστησε τον Ιωάννη
Μαυρομιχάλη από τη θέση του φρουράρχου
Μονεμβασίας, και εντάθηκε ακόμα
περισσότερο όταν άρχισε να ικανοποιεί
μόνο μερικώς τα οικονομικά αιτήματα
του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη. Οι σύμβουλοι
του κυβερνήτη, τοποθέτησαν νομάρχη στην
Καλαμάτα κάποιον Γενοβέλη και τοπάρχη
στη Μάνη τον Κορνήλιο, φανατικούς και
ορκισμένους εχθρούς των Μαυρομιχαλαίων,
οι οποίοι έκαναν ότι ήταν δυνατό για να
τους προσβάλλουν και να τους εξουθενώσουν
οικονομικά, με αποτέλεσμα οι Μανιάτες
να ξεσηκωθούν εναντίον των κρατικών
λειτουργών. Τα γεγονότα αυτά οδήγησαν
στην σύλληψη του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη.
Οι ταραχές όμως δεν σταμάτησαν. Ο
Καποδίστριας αντιλήφθηκε τότε ότι θα
έπρεπε να αντιμετωπίσει το ζήτημα με
διαφορετικό τρόπο. Γι’ αυτό και αρκετές
φορές στο παρελθόν είχε αποφασίσει την
αποφυλάκιση του Πετρόμπεη, αλλά την
τελευταία στιγμή αυτή ακυρωνόταν με
νομικίστικα κόλπα των «συμβούλων» του.
Το Ιούλιο του 1831, ο Καποδίστριας δήλωσε
στον Ανδρέα Ζαΐμη ότι θα δεχόταν να
συμβιβαστεί με τον Πετρόμπεη. Στον
κυβερνήτη όμως μεταφέρθηκαν φανταστικές
απειλές εκ μέρους των Μανιατών, με
αποτέλεσμα η προσέγγιση αυτή να ματαιωθεί.
Έτσι διατάχθηκε ο Κανάρης να συλλάβει
τον Κωνσταντίνο Μαυρομιχάλη παρά τη
συμφωνία του με τον Κασομούλη να
ειρηνεύσει η περιοχή της Μάνης με
αντάλλαγμα την αποπομπή του Κορνήλιου.
Ακολούθησε η μεσολάβηση του Ρώσου
ναυάρχου Ρίκορντ, ο οποίος έλαβε την
διαβεβαίωση της μητέρας του Πετρόμπεη
πως θα σταματήσει κάθε ταραχή στην
περιοχή, αν αποφυλακισθεί από το Ιτς
Καλέ, όπου κρατείτο σε έναν ανεμόμυλο,
ο Πετρόμπεης. Στις 22 Σεπτεμβρίου 1831, με
την έγκριση του κυβερνήτη, ο Ρίκορντ
συναντήθηκε στο πλοίο του με τον
Πετρόμπεη, συμφωνώντας σε όλα. Την ίδια
μέρα αναχώρησαν μαζί για το Κυβερνείο
με σκοπό να αναγγείλουν στον κυβερνήτη
τα ευχάριστα νέα. Ο Καποδίστριας, θέλοντας
να ακολουθήσει την τυπική διαδικασία,
υποσχέθηκε την αποφυλάκιση του Πετρόμπεη
σε διάστημα 5-6 ημερών (την οποία ο ίδιος
περιχαρής ανακοίνωσε στους Γεώργιο και
Κωνσταντίνο Μαυρομιχάλη), διατάσσοντας
μάλιστα να μεταφερθεί την νύχτα εκείνη
από τον ανεμόμυλο όπου κρατείτο στο
μικρό ιδιόκτητο σπίτι του στο Ναύπλιο.
Όπως αναφέρει ο Κ.Μ. Μπαζίλι (υπασπιστής
του Ρίκορντ), ήδη από τις 26 Σεπτεμβρίου
οι ταραχές στην ευρύτερη περιοχή της
Μάνης είχαν σταματήσει, γεγονός που
αποδεικνύει ότι ο κυβερνήτης κράτησε
το λόγο του. Κάποιοι ιστορικοί όμως
αναφέρουν την 26η Σεπτεμβρίου ως ημέρα
της συνάντησης των Καποδίστρια, Πετρόμπεη
και Ρίκορντ, υποστηρίζοντας ταυτόχρονα
πως το δημοσίευμα κάποιας αγγλικής
εφημερίδας εξόργισε τον κυβερνήτη με
αποτέλεσμα να αθετήσει το λόγο του και
να φερθεί ανεπίτρεπτα στον Πετρόμπεη.
Σύμφωνα όμως με τις εγγραφές από το
βιβλίο του λιμανιού του Ναυπλίου αλλά
και από τις αναφορές του Μπαζίλι, ο Ρώσος
ναύαρχος στις 23 Σεπτεμβρίου απέπλευσε
για τον Πόρο, όπου αποδεδειγμένα βρισκόταν
εκεί στις 26 Σεπτεμβρίου, επιστρέφοντας
στο Ναύπλιο το βράδυ της 29ης Σεπτεμβρίου.
Άρα η συνάντηση και μάλιστα με αρνητικά
αποτελέσματα δεν θα μπορούσε να είχε
λάβει χώρα στις 26 Σεπτεμβρίου. Το βασικό
ερώτημα που γεννάται λοιπόν είναι γιατί
οι Μαυρομιχαλαίοι αποφάσισαν να
δολοφονήσουν τον κυβερνήτη σε μια
περίοδο που οι μεταξύ τους διαφορές
όδευαν προς επίλυση;
ερευνητής, στο βιβλίο του «Ποιοι
δολοφόνησαν τον Καποδίστρια;» δηλώνει
ότι ασχολήθηκε επί χρόνια με το θέμα
της δολοφονίας του κυβερνήτη, μελετώντας
όλα τα σχετικά αρχεία της εποχής, τις
ιατροδικαστικές εκθέσεις, το πολιτικό
και ιστορικό πλαίσιο των γεγονότων αλλά
και τη δικογραφία της δίκης του Γεωργίου
Μαυρομιχάλη. Προσπάθησε να ανασυνθέσει
το παζλ των γεγονότων που οδήγησαν στη
δολοφονία του Καποδίστρια, καταλήγοντας
σε ένα διαφορετικό συμπέρασμα σχετικά
με τους δολοφόνους. Προσπαθώντας και ο
ίδιος να αναπαραστήσει το σκηνικό του
φόνου και χρησιμοποιώντας σχετικά
σύγχρονες μεθόδους της εγκληματολογίας,
καταλήγει στο συμπέρασμα ότι τον
Καποδίστρια δεν τον σκότωσαν οι
Μαυρομιχαλαίοι . Ποιοι ήταν όμως οι
δολοφόνοι του;
στο συμπέρασμα ότι επρόκειτο για μια
συνομωσία στην οποία πρωτοστάτησαν οι
Άγγλοι, οι οποίοι και είχαν αποφασίσει
τη δολοφονία του κυβερνήτη, αφενός για
να τερματίσουν τα όνειρα των Ελλήνων
για ένα μονάρχη ελληνικής καταγωγής,
αφετέρου για να επιτύχουν τον αφοπλισμό
των αξιόμαχων ελληνικών μονάδων που
προήλαυναν στη Στερεά Ελλάδα. Έτσι,
άρχισαν να δημιουργούν συνθήκες
ενοχοποίησης των Μαυρομιχαλαίων,
εμφανίζοντας την οικογένεια να προβαίνει
σε ενέργειες τις οποίες όμως προφανώς
δεν θα πραγματοποιούσε, αν πράγματι
είχε σκοπό να δολοφονήσει τον Καποδίστρια
(αγορά πιστολιών, εκτόξευση απειλών,
ψευδείς αναφορές για στάση στη Μάνη
κλπ.). Η επίρριψη του φονικού στους
Μαυρομιχαλαίους έπρεπε να γίνει με
πειστικό τρόπο. Τα σχέδια των Άγγλων
δεν θα εξυπηρετούσε η δολοφονία του
κυβερνήτη από έναν άγνωστο εκτελεστή,
δεδομένου ότι ο δολοφόνος θα έπρεπε να
βρεθεί αμέσως, ώστε να εξευμενισθεί
κατά κάποιο τρόπο η αντίδραση του
ελληνικού λαού. Ο φρουρός των Μαυρομιχαλαίων,
ο στρατιώτης Καραγιάννης, δεν
αντικαταστήθηκε ποτέ από την παρακολούθηση
και προστασία της οικογένειας, πιθανότατα
προκειμένου να μεταφέρει στους συνωμότες
όλες τις προσπάθειες προσέγγισης του
Καποδίστρια με τον Πετρομπέη.
όσα έχουν λεχθεί, αλλά και τις καταθέσεις
των μαρτύρων, ο Κοκκινάκης περιγράφει
τη δολοφονία με βάση τα δικά του στοιχεία.
Το πρωινό της 27ης Σεπτεμβρίου 1831, ο
κυβερνήτης συνοδευόταν από δύο φρουρούς,
το στρατιώτη Λεωνίδη και τον μονόχειρα
υπηρέτη του Κοζώνη, ο οποίος αντικατέστησε
εκείνη την ημέρα τον κανονικό του φρουρό
που αρρώστησε ξαφνικά (;). Καθοδόν, 100-150
μέτρα πριν την εκκλησία, σε ένα ιδιαίτερα
σκοτεινό σημείο του δρόμου, κοντά στην
πλατεία του Αναβρυτηρίου, συναντήθηκε
με τους Μαυρομιχαλαίους, οι οποίοι τον
χαιρέτησαν με σεβασμό και τον προσπέρασαν,
χωρίς να τον κτυπήσουν εκεί, όπου οι
συνθήκες ήταν περισσότερο κατάλληλες.
Οι Μαυρομιχαλαίοι, φθάνοντας πρώτοι
στην εκκλησία, στάθηκαν έξω από αυτή
(ως υπόδικοι που ήταν): Ο Κωνσταντίνος
στο δεξί (ως προς τον εισερχόμενο) τμήμα
της θύρας του ναού, ακουμπώντας στον
τοίχο, με μέτωπο προς την οικία του
υπουργού Ροδίου, δηλαδή αντίθετα από
την κατεύθυνση από την οποία ερχόταν ο
κυβερνήτης, ο δε Γεώργιος περίπου στο
μέσον της στενής θύρας, στο βάθος του
εσωτερικού πλατύσκαλου, 1,20-1,50 μ. από τον
δρόμο με μέτωπο προς το εσωτερικό του
ναού. Ο κυβερνήτης με τους φρουρούς του
πλησίασε την είσοδο της εκκλησίας,
αποκαλύφθηκε με το αριστερό χέρι για
να κάνει με το δεξί χέρι τον σταυρό του
(και όχι βέβαια για να χαιρετήσει τους
Μαυρομιχαλαίους, τους οποίους είχε ήδη
συναντήσει και χαιρετήσει).
Καποδίστρια
Κωνσταντίνο, σύμφωνα με τους αυτόπτες
μάρτυρες, βρισκόταν ένας «ξηρακιανός
νέος με μαύρην καππόταν», ενώ ένας άλλος
άγνωστος νέος (αναφέρθηκε από τον
Γεώργιο, στην κατάθεσή του ως ζητιάνος)
στεκόταν στο αριστερό, ως προς τον
εισερχόμενο, τμήμα της θύρας του ναού.
Ο Κωνσταντίνος διαπίστωσε κάποια ύποπτη
κίνηση (τράβηγμα όπλου;), είτε του Κοζώνη
είτε του «ξηρακιανού νέου» που στεκόταν
μπροστά του. Η πρώτη του σκέψη ήταν πως
κινδύνευε ο ίδιος. Αντέδρασε πηδώντας
στο μέσον του δρόμου και ταυτόχρονα
πυροβολώντας εναντίον του υπόπτου.
Επειδή όμως βρισκόταν εν κινήσει,
αστόχησε και η βολή του εξοστρακίσθηκε
στον τοίχο της εκκλησίας, εκεί που
στεκόταν προηγουμένως ο ίδιος (το ίχνος
υπάρχει ως σήμερα). Ο Καποδίστριας
αιφνιδιάσθηκε από το άλμα του Κωνσταντίνου
και το άκουσμα του πρώτου πυροβολισμού,
και έστρεψε το κεφάλι του δεξιά και
πίσω. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή πυροβολήθηκε
εξ επαφής στο πίσω μέρος του ινιακού
οστού, λίγο πάνω από το δεξί αυτί, από
τον «ξηρακιανό νέο» ή από τον Κοζώνη. Ο
τελευταίος είτε πυροβόλησε είτε όχι,
πιθανότατα ήταν μυημένος στη συνομωσία,
δεδομένου πως δεν κατονόμασε αυτόν που
πυροβόλησε, αφήνοντας να εννοηθεί πως
ήταν ο Κωνσταντίνος, τον οποίον δεν είδε
να πυροβολεί αλλά τον άκουσε (!).
που βρισκόταν στην άλλη πλευρά της θύρας
του ναού, τον κτύπησε με ένα μαχαίρι
μήκους μεγαλύτερου του ενός ποδός (33
εκ.) και πλάτους 8-9 εκ. Με βάση το μήκος
της πύλης εισόδου του μαχαιριού στο
σώμα του κυβερνήτη και το σύνηθες
ιχθυοειδές σχήμα των μαχαιριών,
υπολογίζεται πως πρόκειται για μάχαιρα
μήκους 40-45 εκ. Το όπλο αυτό δε βρέθηκε
ποτέ (το αποδιδόμενο στον Γεώργιο
μαχαιρίδιο δε θα μπορούσε να προκαλέσει
τόσο μεγάλο τραύμα). Ο στρατιώτης
Καραγιάννης πυροβόλησε τον ευρισκόμενο
πλέον πολύ κοντά του (στην αρχή του
ανηφορικού μονοπατιού) Κωνσταντίνο
Μαυρομιχάλη στην κοιλιά, ο οποίος
προσπάθησε τραυματισμένος να τρέξει
στο ανηφορικό δρομάκι. Ο υπαξιωματικός
Βούλγαρης, ευρισκόμενος συμπτωματικά
(;) ένστολος και ένοπλος μέσα στην εκκλησία
(η μονάδα του βρισκόταν στον Πλάτανο,
200 μέτρα από την εκκλησία), καταδίωξε
τον τραυματισμένο Κωνσταντίνο, (ο οποίος
αν και είχε ακόμη μία πιστόλα γεμάτη,
δεν αμύνθηκε!), τον πρόφθασε και τον
λόγχισε. Σχεδόν αμέσως κατέφθασαν ακόμη
έξι στρατιώτες, υπό τον Μομφεράτο, (πως
άραγε κατάφεραν να φθάσουν τόσο γρήγορα
από τον Πλάτανο, αν κάποιος δεν τους
είχε ειδοποιήσει από πριν;) και συνέχισαν
βάναυσα (ανεπίτρεπτα, για έναν δολοφόνο
που θα μπορούσε να έχει συλληφθεί) να
κτυπούν τον Κωνσταντίνο, ο οποίος τελικά
και πυροβολήθηκε στο κεφάλι από τον
στρατηγό Φωτομάρα (δήθεν για να τον
γλύτωσει από το μαρτύριό του). Ο Γεώργιος
διαπιστώνοντας την εμπλοκή του θείου
του στο συμβάν, και χωρίς να έχει καταλάβει
στην πραγματικότητα τι συνέβη, διέφυγε
τρέχοντας, καταδιωκόμενος από δύο
στρατιώτες, προς την κατοικία του
Στρατιωτικού Διοικητή Ναυπλίου, στρατηγού
Γεράρδου, θεωρώντας ότι εκεί θα ήταν
ασφαλής. Μετά από πολλές απόπειρες να
εισέλθει σε κάποιο σπίτι, ανακάλυψε
(κατά περίεργο τρόπο, αφού ήταν πολύ
νωρίς το πρωί) την πόρτα του σπιτιού του
ταγματάρχη Βαλλιάνου ανοικτή, στο οποίο
και εισήλθε. Ακολουθώντας τον Βαλλιάνο,
από μια πορτούλα του κήπου πέρασε στην
κατοικία του Γάλλου αντιπρέσβη Ρουάν,
δηλώνοντας αθώος και ζητώντας να τον
παραδώσουν στη νόμιμη κυβέρνηση της
Ελλάδας (δεν ζήτησε άσυλο, όπως υποστηρίζουν
πολλοί ιστορικοί).
δίκης και στην προσπάθεια να εφευρεθούν
και άλλα ενοχοποιητικά στοιχεία εναντίον
των Μαυρομιχαλαίων, εμφανίσθηκε ένα
πλαστό ιατρικό ανακοινωθέν (στο οποίο
γίνεται προσπάθεια να ανασκευασθεί το
μέγεθος των τραυμάτων του κυβερνήτη),
αλλά και το γνωστό μαχαιρίδιο που
αποδόθηκε στον Γεώργιο. Δε λήφθηκαν
υπόψη οι καταθέσεις των μαρτύρων, τόσο
για την παρουσία των δύο αγνώστων μπροστά
στην εκκλησία (δεν αναζητήθηκαν από το
δικαστήριο) όσο και για την παρουσία
δύο ακόμη άγνωστων φουστανελλοφόρων
που επέβαιναν σε μια άμαξα και συμμετείχαν
στην επιχείρηση κατά του κυβερνήτη,
αλλά ούτε και η κατάθεση της Παρασκευούλας
(που βρισκόταν στο παράθυρο του σπιτιού
της, κοιτάζοντας προς την εκκλησία), η
οποία δεν είδε ποτέ τον Κωνσταντίνο να
πυροβολεί τον κυβερνήτη. Η κατάθεση του
Γ. Τερζή (Ράπτη) η οποία αθώωνε τους
Μαυρομιχαλαίους, εξαφανίσθηκε μυστηριωδώς
από τα Γενικά Αρχεία του Κράτους, ενώ
εκτός από τον Καραγιάννη, κανείς από
τους μάρτυρες δεν κατονόμασε τους
Κωνσταντίνο και Γεώργιο Μαυρομιχάλη.
Επίσης τα γεγονότα αυτά επιβεβαιώνουν
και τα ημερολόγια δύο Ευρωπαίων
περιηγητών, ενός Σκώτου και ενός Ουαλλού,
τα οποία όμως από το 1979 και μετά, κατά
έναν περίεργο τρόπο έχουν εξαφανισθεί
(!).
δικάσθηκε από το στρατοδικείο (γεγονός
αντισυνταγματικό, διότι είχε διατελέσει
πρωθυπουργός της Ελλάδας), κρίθηκε
ένοχος και καταδικάσθηκε σε θάνατο. Ο
Καραγιάννης, αν και αρχικά είχε
καταδικασθεί σε θάνατο, άλλαξε την
κατάθεσή του εναντίον των Μαυρομιχαλαίων,
με αποτέλεσμα να απαλλαγεί (!) Η εκτέλεση
του Γεωργίου επισπεύσθηκε, «κλείνοντας»
την υπόθεση. Κατά την εντός του Ναυπλίου
διαδρομή του προς το σημείο της εκτέλεσης
του (Πλάτανος), ο Γεώργιος πέρασε κάτω
από το σπίτι όπου κρατείτο ο Πετρόμπεης
και ζήτησε να τον δει, αλλά του απαγορεύθηκε
από τις Αρχές. Το γεγονός αυτό αποδεικνύει
ότι πράγματι είχε μεταφερθεί από τον
Καποδίστρια από τον ανεμόμυλο, όπου
κρατείτο, στο σπίτι του στο Ναύπλιο και
ο Γεώργιος ήδη το γνώριζε. Αρνούμενος
κάθε ενοχή, έδωσε ο ίδιος το παράγγελμα
προς το εκτελεστικό απόσπασμα, φωνάζοντας
προς το συγκεντρωμένο πλήθος «Ομόνοια
αδέλφια».
Γεωργίου, το θέμα της δολοφονίας του
Καποδίστρια, σε συνδυασμό και με τις
μεγάλες εθνικές εξελίξεις, άρχισε
σιγά-σιγά να λησμονείται, ενώ και οι
σχετικές δημοσιεύσεις για συνομωσία
σταμάτησαν.
Μαυρομιχάλη στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο
της Αθήνας
συνομωσίας που ο καθένας θα μπορούσε
να επικαλεσθεί αλλά δύσκολα να αποδείξει,
είναι γεγονός ότι στην υπόθεση της
δολοφονίας του Καποδίστρια παραμένουν
ορισμένα αναπάντητα ερωτήματα σχετικά
με τους δράστες. Η σχέση του Καποδίστρια
με τους Μαυρομιχαλαίους υπήρξε πράγματι
θυελλώδης. Δεν πρέπει να λησμονούμε
όμως ότι ο Πετρόμπεης ήταν από τους
πρώτους που προσπάθησαν να πείσουν τον
Καποδίστρια να εγκαταλείψει την Αυλή
του τσάρου και να αναλάβει τη διακυβέρνηση
της χώρας, γεγονός που αποδεικνύεται
και από την κωδικοποιημένη αλληλογραφία
τους από το 1818.
αφορά τη στάση της αγγλικής κυβέρνησης,
η οποία 180 χρόνια μετά τη δολοφονία του
Καποδίστρια συνεχίζει να θεωρεί τον
φάκελο της υπόθεσης που υπάρχει στα
Βρετανικά Αρχεία «άκρως απόρρητον», μη
επιτρέποντας την πρόσβαση σε αυτόν. Τι
έχουν λοιπόν να κρύψουν οι Άγγλοι, οι
οποίοι σε άλλες περιπτώσεις δίνουν πολύ
εύκολα στη δημοσιότητα απόρρητα αρχεία
τους και μάλιστα νεώτερων χρόνων; Εξάλλου
ακόμη και οι υποστηρικτές της θεωρίας
ότι οι Μαυρομιχαλαίοι ήταν πληρωμένοι
δολοφόνοι, πιστοποιούν έμμεσα την ύπαρξη
συνομωσίας, αφού κάποιοι θα πρέπει να
κίνησαν τα νήματα από το παρασκήνιο
πληρώνοντας τους Μαυρομιχαλαίους και
στήνοντας το σκηνικό, όπως πραγματικά
ήθελαν.
Καποδίστρια ήταν η πρώτη πολιτική
δολοφονία αρχηγού κράτους στη Νεώτερη
Πολιτική Ιστορία της Ελλάδας. Η ανάμιξη
της Αγγλίας και της Γαλλίας θεωρείται
πλέον δεδομένη. Το νέο ελληνικό κράτος
ξεκινούσε τον ελεύθερο βίο του με μία
πράξη που αποτελούσε ταυτόχρονα μήνυμα
και προειδοποίηση προς κάθε κατεύθυνση.
Αμέσως μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια,
ακολούθησε χάος και αναρχία. Ο επικεφαλής
της Προσωρινής Διοίκησης, Αυγουστίνος
Καποδίστριας, ο οποίος αποτελούσε σκιά
του νεκρού αδελφού του, αδυνατούσε να
επιβάλει την τάξη. Το χάος αυτό άνοιξε
τον δρόμο για την επιβολή της «Ελέω
Θεού» βασιλείας του Όθωνα. Ίσως σ’ αυτό
να απέβλεπαν οι Μεγάλες Δυνάμεις με τη
δολοφονία του Καποδίστρια, του ανθρώπου
ο οποίος με απίστευτους διπλωματικούς
ελιγμούς, τους «εγκλώβισε» στην
αναγκαιότητα της αναγνώρισης του
ελληνικού κράτους και ο οποίος δεν ήταν
εύκολο να δεχθεί μοναρχίες και απολυταρχικά
καθεστώτα τέτοιου τύπου. Λίγο πριν το
τέλος του, είχε αναφέρει στον Γάλλο
ιστορικό και περιηγητή Μισό, όταν
ρωτήθηκε αν η Ελλάδα έμελλε να γίνει
βασίλειο ή δημοκρατία: «Ένα τέτοιο
πράγμα δε θα ήτο και τόσο εύκολον!
Ανηγέρθη πολλάκις ναός προς τον αληθή
Θεόν εκ των στηλών του Διός και της
Αθηνάς. Πώς όμως θα ιδρυθή θρόνος επί
του εδάφους των αρχαίων δημοκρατιών
και εκ της κόνεως αυτών;»
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
Γενικά θέματα
Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.
Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.
Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.
Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.
Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.
Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.
Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.
Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.
Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).
Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.
Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.
Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»
Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.
Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».
Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.
Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.
Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.
Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.
Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».
Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.
Η πίστη στον Πούτιν
Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.
«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».
Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.
Τα οφέλη για την οικογένειά του
Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.
Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».
Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.
Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».
Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».
Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.
Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.
Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.
«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.
«Ηγέτης και φίλος»
Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».
Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».
Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ
Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.
Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.
Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.
«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.
Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».
Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».
Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες
Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.
Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.
Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.
«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.
Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.
Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.
Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο
Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.
«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».
«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.
Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»
Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.
Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.
Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.
«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».
Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».
protothema.gr
-
Αναλύσεις1 μήνα πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας