Τη σημασία της επίσκεψης του Μάρκο Ρούμπιο στην Ελλάδα, αλλά και τα όρια της αμερικανικής στήριξης, ανέλυσε ο καθηγητής Οικονομικής Γεωγραφίας και Γεωπολιτικής Θεωρίας, Ιωάννης Μάζης, στην παρέμβασή του στη «Ναυτεμπορική». Στο επίκεντρο της τοποθέτησής του βρέθηκαν η ηλεκτρική διασύνδεση, η στάση απέναντι στην Τουρκία και η συναλλακτική λογική που, κατά την εκτίμησή του, καθορίζει την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης Τραμπ.

Ο καθηγητής χαρακτήρισε την επίσκεψη «θετικό βήμα των Ηνωμένων Πολιτειών προς την Ελλάδα», υπογραμμίζοντας ωστόσο ότι η αποτίμησή της απαιτεί εξέταση των αμερικανικών κινήτρων. Η Ουάσιγκτον, όπως εξήγησε, προσεγγίζει τις συνεργασίες με όρους αμοιβαίων ανταλλαγμάτων και στρατηγικής χρησιμότητας.

Η Ελλάδα και οι ρίζες της Δύσης

Ο Ιωάννης Μάζης απέδωσε ιδιαίτερη σημασία στην ομιλία Ρούμπιο με φόντο την Ακρόπολη και στη σύνδεση της Δύσης με τις ελληνικές πολιτισμικές ρίζες της.

Όπως επισήμανε, η προβολή της ελληνικής παιδείας, της οικουμενικότητας του ελληνικού πολιτισμού και των αξιών του αποτελεί θετικό στοιχείο που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Η αναγνώριση αυτής της παρακαταθήκης από την αμερικανική υπερδύναμη έχει, σύμφωνα με τον ίδιο, τη δική της βαρύτητα.

Παράλληλα, συνέδεσε το αμερικανικό ενδιαφέρον με ευρύτερους στρατηγικούς σχεδιασμούς. Εξέφρασε την εκτίμηση ότι προετοιμάζεται θερμή ρήξη με το Ιράν μετά τις ενδιάμεσες αμερικανικές εκλογές, εντάσσοντας σε αυτό το πλαίσιο τη σημασία βάσεων στην Ελλάδα, την Ισλανδία και τις Αζόρες.

Το μήνυμα Ρούμπιο και η ελληνική ευθύνη

Στην ανάγνωση του καθηγητή, ο αμερικανικός πραγματισμός δίνει προτεραιότητα στο αποτέλεσμα. Για την Ελλάδα, αυτό σημαίνει ότι η επίκληση του Διεθνούς Δικαίου πρέπει να συνοδεύεται από αποφασιστικότητα στην υπεράσπιση των συμφερόντων της.

Ερμηνεύοντας τη στάση Ρούμπιο για το καλώδιο, ο Μάζης υποστήριξε ότι η Αθήνα καλείται να προχωρήσει γνωρίζοντας πως η Τουρκία θα αντιδράσει. Εκτίμησε επίσης ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα επέτρεπαν μια θερμή ρήξη στην περιοχή.

Στην ανάλυσή του, επομένως, το κρίσιμο στοιχείο είναι η ελληνική πρωτοβουλία και οι επιλογές της κυβέρνησης: «Το μπαλάκι είναι στο δικό μας τερέν πλέον».

Κατά τον ίδιο, η Ουάσιγκτον αξιολογεί και τις αντοχές της Ελλάδας, προκειμένου να προσδιορίσει πόσο μπορεί να στηριχθεί σε αυτήν ως στρατηγικό εταίρο. Η συγκεκριμένη προσέγγιση αποτελεί ερμηνεία του καθηγητή για τα αμερικανικά μηνύματα.

Η προειδοποίηση για την τουρκική «άδεια»

Η πιο αιχμηρή τοποθέτηση του Ιωάννη Μάζη αφορούσε τον τρόπο με τον οποίο θα προχωρήσουν οι έρευνες και οι εργασίες για την ηλεκτρική διασύνδεση.

«Αλίμονό μας εάν κρυφτούμε πίσω από τη γαλλική εταιρεία», προειδοποίησε, ζητώντας καθαρή ελληνική στάση. Κατά την άποψή του, η ενημέρωση για τις εργασίες πρέπει να γίνεται μέσω NAVTEX.

Ο κίνδυνος, όπως τον περιέγραψε, είναι ένα πρόσθετο έγγραφο προς την Τουρκία να παρουσιαστεί από την Άγκυρα ως αίτημα λήψης άδειας. Έτσι, υποστήριξε, θα μπορούσε να αξιοποιηθεί ως προηγούμενο υπέρ της τουρκικής αντίληψης ότι καμία σχετική δραστηριότητα στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο δεν μπορεί να προχωρήσει χωρίς τη συναίνεσή της.

Επικαλούμενος την οριοθέτηση ΑΟΖ Ελλάδας–Αιγύπτου, ο καθηγητής υποστήριξε ότι στην περιοχή των εργασιών που συζητείται η Ελλάδα διαθέτει κυριαρχικά δικαιώματα και δεν πρέπει να εμφανιστεί να ζητά τουρκική άδεια.

Έδωσε επίσης έμφαση στην ευθύνη του ελληνικού διαχειριστή του έργου, του ΑΔΜΗΕ. Η παρουσία ξένων εταιρειών, κατά την ανάλυσή του, δεν απομακρύνει τις συνέπειες που θα μπορούσε να έχει ένα έγγραφο με ελληνική υπογραφή προς την Άγκυρα.

Οι υποχωρήσεις στην Κάσο δεν πρέπει να γίνουν κανόνας

Απαντώντας σε ερώτηση για τις προηγούμενες υποχωρήσεις στην Κάσο, ο Μάζης συμφώνησε ότι έχουν δημιουργήσει αρνητικό προηγούμενο. Τόνισε, όμως, ότι η επανάληψη μιας υποχώρησης δεν αποτελεί λόγο να παγιωθεί ως κανόνας.

Η θέση του ήταν ότι η Ελλάδα πρέπει να προχωρήσει με σοβαρότητα, αποφεύγοντας χειρισμούς που θα ενίσχυαν τις τουρκικές αξιώσεις.

Η «σκληρή λογική ισχύος» της κυβέρνησης Τραμπ

Σχολιάζοντας την παρασκηνιακή διπλωματία, ο καθηγητής την ενέταξε στη λογική του «δίνω και παίρνω», που θεωρεί κυρίαρχη στην αμερικανική πολιτική.

Υποστήριξε ότι επί Τραμπ η πρακτική άσκηση της διπλωματίας καθορίζεται από συναλλακτικές σχέσεις και συσχετισμούς ισχύος. Η επίκληση του Διεθνούς Δικαίου εξακολουθεί, στην ανάλυσή του, να έχει αξία για την καταγραφή των ελληνικών θέσεων, αλλά δεν αρκεί για να εξασφαλίσει το επιθυμητό αποτέλεσμα.

«Είναι σκληρή λογική ισχύος», ανέφερε χαρακτηριστικά, επιμένοντας ότι η Αθήνα πρέπει να κατανοήσει αυτό το περιβάλλον και να κινηθεί ανάλογα.

Του Αριστόβουλου

Σαββατιάτικα κατά το λαϊκώς λεγόμενο ανακοινώθηκε μια αξιοπρόσεκτη συμφωνία, τουλάχιστον ως προς εντυπώσεις. Ο πρόεδρος Τράμπ με τον ομόλογο του Πούτιν συμφώνησαν όπως διοχετευθεί στην παγκόσμια αγορά μια ποσότητα ρωσικού πετρελαίου. Δεν είναι απαραίτητο να σταθούμε στις ποσότητες και την χρονική διάρκεια αυτής της παροχής. Ακράδαντα πιστεύουμε ότι για μια ακόμα φορά πρέπει να δούμε «πέρα από τον λόφο». Και να εντοπίσουμε ποιους αφορά και ποιες καμπάνες χτυπούν…. Τα δεδομένα της εποχής είναι τα εξής. Στην μεγάλη εικόνα αυτό που είδαμε προ έτους στην Αλάσκα, διαπιστώνουμε ότι δεν ήτανε ένα πυροτέχνημα. Με την αστάθεια να βασιλεύει , λόγω της γεωοικονομικής σύγκρουσης στον Περσικό κόλπο και πέριξ αυτού, η παγκόσμια ανεφοδιαστική αλυσίδα ζητά λύσεις και μάλιστα με τρόπο επιτακτικό. Οι καταστάσεις που εξελίσσονται, σε συνθήκες ταλάντωσης του παγκόσμιου συστήματος και θα συνεχιστούν στο μεγαλύτερο μέρος του πρώτου μισού του αιώνα που διατρέχουμε, προσπαθούν να (προ)διαγράψουν τις τροχιές που θα ακολουθήσουν κατά το δεύτερο μισό του. Στην μικρή εικόνα οι τιμές των υγρών καυσίμων θα συνεχίσουν να είναι τσουχτερές με τις σημερινές συνθήκες. Η θέρμανση πανευρωπαϊκώς αποτελεί πονοκέφαλο ήδη, αν και του χρόνου μετά την οριστική διακοπή της ρωσικής παροχής θα δείξει τα δόντια της. Ο πόλεμος στην Ουκρανία, βαίνει αισίως να κλείσει τα πέντε χρόνια χωρίς ακόμα ορατό σημείο περάτωσης, όπως είχαμε συμπεράνει προ πολλών μηνών σε σχετικό μας άρθρο (21 & 28/12/25). Η απουσία της πολιτικής με την παραγωγική της έννοια (policy) κι όχι της ευτελούς διαχειριστικής της μορφής (politics), συνεχίζει να είναι παρούσα εντός της «ευρωπαϊκής απουσίας». Οι επερχόμενες αμερικανικές εκλογές είναι ένα ερώτημα για τον Πρόεδρο Τραμπ, που δέχεται κοινωνικές πιέσεις λόγω των τιμών των καυσίμων. Εδώ να πούμε ότι το γαλόνι (= 4 λίτρα) στις ΗΠΑ κοστίζει 6$. Με την τρέχουσα ισοτιμία προς το € ( 1$ = 0,89 €) και την σχετική αναγωγή βλέπουμε πως στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού το λίτρο πετρελαίου κοστίζει 1,34 € όταν στην Ευρώπη είναι στα 2€. Απλή αριθμητική είναι…. Την παραγωγό Ρωσία δεν την καταγράφουμε, διότι η διαφορά προς τα κάτω στις τιμές καυσίμων προκαλούν ίλιγγο …. πάντα επικίνδυνο, πόσο μάλλον σαββατιάτικα.

Να δούμε λίγο τους κερδισμένους και χαμένους αυτής της συμφωνίας? Μεγάλη κερδισμένη είναι η Ρωσία. Επανεμφανιζόμενη ηχηρά στο διεθνές προσκήνιο πέρυσι στην Αλάσκα, δραστικά κεφαλαιοποιεί την παρουσία της. Με σύμμαχο την αλάνθαστη Γεωγραφία, επαναπροωθεί προς τα δυτικά το βασικό αγαθό που διαθέτει προς πώληση. Αν και οι ΗΠΑ με το σχιστολιθικό πετρέλαιο έχουν πάψει να έχουν την βάσανο της αυτάρκειας, ξαναπαίρνουν ρωσικό πετρέλαιο από το οποίο για δεκαετίες συμπλήρωναν τα στρατηγικά τους αποθέματα σε ποσοστό μεγαλύτερο του 7%. Η Ρωσία δείχνει να αποκαθιστά ισορροπίες με τον βασικό (μοναδικό ουσιαστικά) πάροχο ασφαλείας για τον δυτικό κόσμο, τις ΗΠΑ. Οι οποίες επίσης κερδισμένες, δείχνουν για μια ακόμα φορά την αποφασιστικότητα τους προς την υπόλοιπη Δύση η οποία περί άλλων τυρβάζει… Σε μετρήσιμο πολιτικό επίπεδο ο Τράμπ προσπαθεί να ρεφάρει ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών και να προστατεύσει τα ποσοστά του. Σε στρατηγικό (μη μετρήσιμο) επίπεδο, δείχνει την ευελιξία του …. απλά. Οι γεωπολιτικές συνθήκες καμιά φορά παίζουν περίεργα παιχνίδια. Με την συγκεκριμένη προοπτική, οι ΗΠΑ δύνανται να διατηρήσουν τη στάση τους έναντι του Ιράν στο Ορμούζ και να μην νερώσουν το κρασί τους έναντι του γεωοικονομικού αντιπάλου τους. Ταυτόχρονα όμως και το Ιράν μπορεί να (αυτό)επιβεβαιώνεται για την σθεναρή του στάση στο Ορμούζ. Διότι πολύ απλά η αλάνθαστη Γεωγραφία συνδυάζεται πρωτίστως με την Οικονομία και μετά με την Γεωπολιτική, δίνοντας κατευθυντήριες γραμμές και άξονες στην Στρατηγική.

Όπου κερδισμένοι, δεν γίνεται να μην υπάρχουν και χαμένοι. Εκκινούμε από εκείνον που έχει χάσει κι ακόμα (…) δεν το ξέρει. Την Ουκρανία. Ο Τράμπ δείχνει πως δεν νοιάζεται και πολύ για την τύχη της. Όχι βέβαια πως θα κάνει πλάτες στον Πούτιν, αλλά σίγουρα δεν θα φέρει προσκόμματα κι εμπόδια στην ρωσική ειδική επιχείρηση (sic). Όποτε κι όπως τελειώσει αυτή, τα αμερικανικά συμφέροντα έχουν εδραιωθεί στην Ουκρανία. Φυσικά προς τέρψη του «συνδαιτυμόνος» έγινε και η ανάλογη σύσταση προς τον Ζελένσκι ώστε να μην στοχοποιεί ρωσικά διυλιστήρια. Τώρα εάν αυτός το ακούσει, είναι άλλο θέμα. Αφού ο πόλεμος και μόνον αυτός εξυπηρετεί την πολιτική του επιβίωση. Ο οποίος από την επανεκλογή Τράμπ και μετά έχει βρει αποκούμπι στους ευρωπαίους πολιτικούς κι επικεφαλής που έχουν προ πολλού διαζευχθεί με τον όρο του ηγέτη. Αν η πολύπαθη Ουκρανία είναι χαμένη, η Ευρώπη είναι πολλαπλά χαμένη. Και το χειρότερο είναι πως μυωπικά δεν το βλέπει, οπότε και δεν μπορεί να το αντιμετωπίσει. Εκτός αν κάποιοι επικεφαλής ηγετίσκοι έχουν καταλάβει το μέγεθος της βλακείας που διέπραξαν και δεν έχουν θάρρος κι ανάστημα να το πούνε νέτα/σκέτα στους ψηφοφόρους τους. Οπότε θα συνεχίσουν υπό την παρούσα ανεπαρκέσταση έως εντελώς ανύπαρκτη ηγεσία των θεσμικών ευρωπαϊκών οργάνων, να ρίχνουν δεκάδες δισεκατομμύρια από τους κοινοτικούς πόρους σε ένα κυριολεκτικά τρύπιο (ουκρανικό) σταμνί, τα οποία έχουν κι αμφίβολη πορεία χρησιμοποίησης. Φυσικά χαμένοι είναι και οι ευρωπαίοι πολίτες, οι οποίοι απλά θα πρέπει να καταλάβουν ότι θα ξεχάσουν για τα επόμενα (το ολιγότερο) είκοσι χρόνια τα φθηνά καύσιμα του πρόσφατου παρελθόντος. Κι επαναλαμβάνουμε πως τα ζόρια δεν είναι για τον φετινό χειμώνα αλλά για του χρόνου και μετά, οπότε παύει η ροή ρωσικού φυσικού αερίου και πετρελαίου.

Τότε θα καταλάβουν όπως και οι Έλληνες πολίτες πως, μπαρούφες του στυλ «πάρε το φυσικό σου αέριο και κάντο ότι θες, δεν σε έχουμε ανάγκη» είναι βαρύγδουπες μαγκιές που όταν λέγονται χωρίς λογική επιστρέφουν ως δυνατές φάπες που τσούζουν πολύ. Εδώ σκόπιμα δεν θα παραθέσουμε ποια επίσημα χείλη το είπανε, θα πρέπει να το ξέρει κάθε Έλληνας ή/και Ευρωπαίος ψηφοφόρος. Σπεύσαμε να παρακολουθήσουμε τις «αντιδράσεις – τοποθετήσεις» διαφόρων «πολιτικών» και λογής αυτοανακηρυχθέντων «αναλυτών», που μας προκάλεσαν το λιγότερο απορία….. με την κενότητα τους. Θα έπρεπε η Ελλάδα να διατρανώνει συνεχώς την ανάγκη εξόρυξης υδρογονανθράκων που βρίσκονται στην υφαλοκρηπίδα και δυνητική της ΑΟΖ, που η δεύτερη αποτελεί φυσικό τμήμα της ευρωπαϊκής ΑΟΖ. Κάποτε θα πρέπει και η ΕΕ να ασχοληθεί σοβαρά με το θέμα, διότι αφορά την υπόσταση της. Κλείνοντας και για να κάνουμε πικρό χιούμορ θα πούμε το εξής, που αν συμβεί θα είναι ο νέος ορισμός του τραγέλαφου, πανευρωπαϊκά. Με τον nord stream νεκρό όπως τον ξέραμε (από Ρωσία προς Γερμανία), ας αναλογιστούμε μήπως Βλαδίμηρος και Ντόναλντ, μεταβάλλουν το «ιδιοκτησιακό καθεστώς» του αγωγού…. Κι αρχίσει να ρέει προς την Ευρώπη ακριβό πετρέλαιο και φυσικό αέριο, το οποίο θα είναι το ίδιο ακριβώς που κάποτε ήτανε φθηνό…. στραγγίζοντας τις οικονομίες των κ-μ της ΕΕ και γεμίζοντας τις αντίστοιχες ΗΠΑ & Ρωσίας. Τέτοιο πικρό γεωπολιτικό γέλιο δεν θα έχει ξαναϋπάρξει. Το οποίο θα είναι και πολύ ακριβό διότι στους γάμους από παλιά στους γάμους πλήρωναν τις νύφες και τα χατίρια τους, ενώ ξυρίζανε τον γαμπρό….. Κι όπως φαίνεται η νύφη της Αλάσκα είναι πολύ απαιτητική και κάποιος πρέπει να πληρώσει τη νύφη. Βοήθεια μας.

Του Νίκου Ι. Σπανού, Ναυάρχου Λ.Σ.–ΕΛ.ΑΚΤ. ε.α. – Διεθνούς Πραγματογνώμονα Ναυτιλιακών Θεμάτων

Η παγκόσμια ναυτιλία εισέρχεται σε μια νέα εποχή. Τα πλοία καλούνται να περιορίσουν δραστικά τις εκπομπές τους, να εγκαταλείψουν σταδιακά τα συμβατικά καύσιμα και να υιοθετήσουν τεχνολογίες φιλικότερες προς το περιβάλλον.

Πίσω όμως από τη μεγάλη υπόσχεση της πράσινης μετάβασης αναδύεται ένα κρίσιμο ερώτημα:

Μήπως, στην προσπάθειά μας να προστατεύσουμε το περιβάλλον, δημιουργούμε νέους κινδύνους για την ανθρώπινη ζωή και την ασφάλεια των λιμένων;

Δεν πρόκειται για κινδυνολογία. Πρόκειται για ένα ζήτημα που απασχολεί πλέον σοβαρά τη διεθνή ναυτιλιακή κοινότητα.

Το καύσιμο του μέλλοντος μπορεί να γίνει ο κίνδυνος του παρόντος

Η αμμωνία, η μεθανόλη και το υδρογόνο βρίσκονται στο επίκεντρο της ενεργειακής μετάβασης της ναυτιλίας.

Κάθε καύσιμο, ωστόσο, παρουσιάζει διαφορετικά χαρακτηριστικά επικινδυνότητας.

Η αμμωνία είναι ιδιαίτερα τοξική και μια ανεξέλεγκτη διαρροή μπορεί να προκαλέσει σοβαρές επιπτώσεις στην ανθρώπινη υγεία. Η μεθανόλη είναι εύφλεκτη και τοξική, ενώ το υδρογόνο απαιτεί εξαιρετικά αυστηρές προδιαγραφές αποθήκευσης και διαχείρισης, λόγω της υψηλής ευφλεκτότητάς του.

Φανταστείτε ένα εμπορικό πλοίο που ανεφοδιάζεται με αμμωνία σε λιμάνι κοντά σε κατοικημένη περιοχή.

Ένα τεχνικό σφάλμα, μια αστοχία σύνδεσης ή η ανεπαρκής εφαρμογή διαδικασιών ασφαλείας θα μπορούσαν, υπό δυσμενείς συνθήκες, να οδηγήσουν σε επικίνδυνη έκλυση αερίου.

Τότε το ζήτημα δεν θα αφορούσε αποκλειστικά το πλήρωμα.

Θα αφορούσε τους χρήστες λιμένων, τις γειτονικές εγκαταστάσεις, τις υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης και ενδεχομένως τον πληθυσμό της ευρύτερης περιοχής.

Ποιος θα αντιμετωπίσει το πρώτο μεγάλο περιστατικό;

Τον Σεπτέμβριο του 2026, ο Διεθνής Ναυτιλιακός Οργανισμός επανέφερε στο επίκεντρο την ανάγκη εκπαίδευσης των ναυτικών στα εναλλακτικά καύσιμα και την αποτελεσματική αντιμετώπιση περιστατικών ρύπανσης που συνδέονται με αυτά.

Το μήνυμα είναι ουσιαστικό.

Δεν αρκεί να σχεδιάζουμε πλοία νέας τεχνολογίας. Πρέπει να εξασφαλίζουμε ότι τα πληρώματα και οι λιμενικές υπηρεσίες είναι πραγματικά προετοιμασμένα να διαχειριστούν τους νέους κινδύνους.

Ένα συμβατικό περιστατικό διαρροής πετρελαιοειδών δεν αντιμετωπίζεται με τις ίδιες επιχειρησιακές μεθόδους που απαιτεί μια διαρροή αμμωνίας.

Η αντιμετώπιση προϋποθέτει διαφορετικό εξοπλισμό, ειδική εκπαίδευση, κατάλληλα μέσα ατομικής προστασίας, σχέδια έκτακτης ανάγκης και σαφείς διαδικασίες συνεργασίας μεταξύ εμπλεκόμενων αρχών.

Η Ελλάδα μπροστά σε μια κρίσιμη πρόκληση

Για την Ελλάδα, με τη μεγάλη εμπορική ναυτιλία, τα πολυάριθμα λιμάνια και τη στενή σύνδεση λιμενικών δραστηριοτήτων με αστικές περιοχές, το θέμα αποκτά ιδιαίτερη σημασία.

Η προετοιμασία δεν μπορεί να περιοριστεί στην εγκατάσταση νέων υποδομών ανεφοδιασμού.

Απαιτείται προηγουμένως ολοκληρωμένη εκτίμηση επικινδυνότητας, καθορισμός ζωνών ασφαλείας, επικαιροποίηση σχεδίων αντιμετώπισης έκτακτων περιστατικών και συστηματική εκπαίδευση του προσωπικού.

Το Λιμενικό Σώμα, οι φορείς διοίκησης και εκμετάλλευσης λιμένων, οι πυροσβεστικές υπηρεσίες και οι ναυτιλιακές εταιρείες θα πρέπει να διαθέτουν σαφώς προσδιορισμένες αρμοδιότητες και επιχειρησιακά δοκιμασμένες διαδικασίες.

Η περιβαλλοντική πρόοδος δεν μπορεί να επιτυγχάνεται εις βάρος της ανθρώπινης ασφάλειας.

Η πράσινη μετάβαση χρειάζεται πρώτα μια κόκκινη γραμμή

Η απανθρακοποίηση της ναυτιλίας αποτελεί αναγκαίο στρατηγικό στόχο. Δεν πρέπει όμως να εξελιχθεί σε αγώνα τεχνολογικής ταχύτητας χωρίς αντίστοιχη εξέλιξη των κανόνων ασφαλείας.

Η πραγματική πρόοδος δεν μετριέται μόνο σε μειωμένες εκπομπές ρύπων, αλλά και στην ικανότητα πρόληψης ατυχημάτων, προστασίας της ανθρώπινης ζωής και αποτελεσματικής διαχείρισης κρίσεων.

Το μεγάλο στοίχημα δεν είναι απλώς να κατασκευάσουμε το πλοίο του μέλλοντος. Είναι να διασφαλίσουμε ότι το πλοίο του μέλλοντος δεν θα μεταφέρει μαζί με το φορτίο του και έναν νέο, ανεπαρκώς ελεγχόμενο κίνδυνο.

Γιατί η ναυτιλία δεν θα γίνει πραγματικά πράσινη εάν προηγουμένως δεν παραμείνει απολύτως προσηλωμένη στην ασφάλεια.

Και το επόμενο μεγάλο ναυτικό ατύχημα δεν πρέπει να αποτελέσει την αφορμή για να ανακαλύψουμε όσα οφείλαμε να έχουμε προβλέψει σήμερα.

Σε μια εποχή όπου οι τεχνολογικές εξελίξεις προηγούνται συχνά της θεσμικής και επιχειρησιακής προσαρμογής, η ναυτιλιακή ασφάλεια οφείλει να παραμείνει αδιαπραγμάτευτη προτεραιότητα. Η διεθνής ναυτιλιακή κοινότητα δεν πρέπει να περιμένει την εκδήλωση ενός σοβαρού ατυχήματος για να αναγνωρίσει τις αδυναμίες της. Χρειάζεται προληπτικός σχεδιασμός, διαρκής αξιολόγηση των νέων κινδύνων και ουσιαστική επένδυση στον ανθρώπινο παράγοντα. Γιατί η μεγαλύτερη ευθύνη της σύγχρονης ναυτιλίας δεν είναι μόνο να παραδώσει στις επόμενες γενιές καθαρότερες θάλασσες, αλλά και να διασφαλίσει ότι οι άνθρωποι που εργάζονται σε αυτές, καθώς και οι κοινωνίες που ζουν δίπλα τους, θα παραμείνουν ασφαλείς. Η πράσινη μετάβαση θα αποτελεί πραγματική επιτυχία μόνο όταν η περιβαλλοντική βιωσιμότητα συμβαδίζει με την προστασία της ανθρώπινης ζωής.