Ακολουθήστε μας

Άμυνα

Παναγιώτης Ήφαιστος, Το “Τρίγωνο των Βερμούδων” στο Αιγαίο «12 Αιγιαλίτιδα-Υφαλοκρηπίδα-ΑΟΖ»

Δημοσιεύτηκε στις

Μέσα στο «Τρίγωνο των Βερμούδων» στην Καραϊβική θάλασσα πλοία και αεροσκάφη, λέγεται, εξαφανίστηκαν μυστηριωδώς. Οι ερμηνείες για τα αίτια εκτείνονται από εξωγήινη δράση μέχρι παραφυσικές δραστηριότητες. Οι Αμερικανικές αρχές όμως επιμένουν ότι δεν εντόπισαν κάποιο υπερφυσικό φαινόμενο.

Τόσο γραμμική απάντηση δεν θα υπάρξει, όμως, για το πώς τα Ελληνικά εθνικά συμφέροντα καταποντίστηκαν μέσα στο «Τρίγωνο του Αιγαίου 12 Αιγιαλίτιδα-Υφαλοκρηπίδα-ΑΟΖ». Ενώ το τι ισχύει για αυτά τα τρία συνδεδεμένα ζητήματα πανεύκολα ορίζεται στην Συνθήκη για το δίκαιο της θάλασσας το οποίο εφάρμοσαν όλα τα κράτη του κόσμου, στην Ελλάδα δίνη αντίθετων, αντιφατικών, μπερδεμένων, ελλειμματικών και συνειδητά ή ανεπίγνωστα σκοπίμως αποσπασματικών θέσεων δημιουργούν μια δίνη που καταποντίζει κάθε δυνατότητα ορθής και ορθολογιστικής απόφασης που αφορά ζωτικά την κρατική κυριαρχία. Εάν μη τι άλλο, όποια απόφαση και να πάρουμε θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο τι ισχύει νομικά, πολιτικά και στρατηγικά.

Τι σημαίνουν αυτά πιο απτά εάν δεν ασκήσουμε τις πρόνοιες του διεθνούς δικαίου της θάλασσας; Σημαίνουν:

α) ακύρωση του ενδεχομένου νόμιμου και νομιμοποιημένου διπλασιασμού περίπου της Ελληνικής Επικράτειας,

β) απώλεια πλουτοπαραγωγικών πόρων που θα μπορούσαν να αλλάξουν την Ελλάδα εκ βάθρων καθιστώντας την πιο πλούσια και πιο ισχυρή και

γ) ισχυροποίηση του περιφερειακού ρόλου του Ελληνικού κράτους ούτως ώστε οι Τούρκοι ηγέτες να μην μιλούν προς τους Έλληνες ως και να είναι άτακτα παιδιά νέο-Οθωμανικού νηπιαγωγείου.

Πάντως, ενόψει της επίσκεψης του πρωθυπουργού στην Ουάσιγκτον εν μέσω καταιγιστικών στρατηγικών εξελίξεων στην περιφέρειά μας και μετά από παλινωδίες, κατευνασμούς, κρίσεις και κυρίως ελλειμματικές αποφάσεις, το ζήτημα της εφαρμογής των προνοιών του διεθνούς δικαίου εξ αντικειμένου και υποχρεωτικά βρίσκεται στην αιχμή της Ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Για ένα ακόμη λόγο η Τουρκία κλιμακώνει τις απειλές και τις αναθεωρητικές αξιώσεις ενώ τα ταξίδια στην Λιβύη, οι υπογραφές για τους αγωγούς με Ισραήλ και Κύπρο και ανάλογες κινήσεις με την Αίγυπτο καθιστούν αναπόφευκτο η Αθήνα να ξεκαθαρίσει την θέση της και να προσανατολιστεί ορθολογιστικά νομικά, πολιτικά και στρατηγικά.

Η εθνική στρατηγική είναι ένα αναπόδραστο και αδιάλειπτο άθλημα συνεχών προσπαθειών κορύφωσης της ισχύος με βέλτιστο συνδυασμό των συντελεστών ισχύος

 Αφενός τα άλλα κράτη πρέπει να ξέρουν την στρατηγική της Ελλάδας και αφετέρου η Ελλάδα εάν θέλει να είναι βιώσιμο κράτος να συνεκτιμηθεί δεόντως ότι υπάρχουν κόκκινες γραμμές που δεν μπορεί να διασχίσει. Όπως το έθεσε ο Hans  Morgenthau με την γνωστή και στις ΗΠΑ αλλά και ευρύτερα κοινώς αποδεκτή θέση, «βιώσιμο είναι εκείνο το κράτος το οποίο έχει επαρκή ισχύ [και ως προς τούτο αναπτύσσει αξιόπιστη στρατηγική] εφαρμογής των προνοιών του διεθνούς δικαίου που αφορούν την κυριαρχία της Επικράτειάς του».

Στις δημόσιες συζητήσεις στην Ελλάδα, αντί να εστιαστεί το ενδιαφέρον το τι σημαίνουν οι παλινωδίες μας από το 1995 μέχρι σήμερα και πως άμεσα θα ληφθεί απόφαση εφαρμογής των προνοιών της Συνθήκης ταυτόχρονα και αποτελεσματικής στρατηγικής κατά των απειλών, παρατηρείται ότι αναδεικνύονται δύο ανορθολογικες τάσεις:

Πρώτον, κατά κάποιο τρόπο, ακούμε, δεν πρέπει να ανησυχούμε γιατί η Τουρκία όπου νάναι σύντομα καταρρέει. Ως προς αυτό ισχύει το Θουκυδίδειο «η ελπίδα είναι σπάταλη».

Πόλεμος δεν είναι μόνο οι «ντουφεκιές» αλλά μια μεγάλη αλυσίδα με πολλούς κρίκους εκ των οποίων μόνο ο τελευταίος είναι η ένοπλη σύρραξη.

Δεύτερον, υπάρχει δήθεν δυνατότητα για μια“τίμια και αναγκαία” διαπραγμάτευση με τους γείτονες που ουσιαστικά παραχωρεί μεγάλο μέρος της εθνικής κυριαρχίας, θρέφει τον Τουρκικό αναθεωρητισμό και καθηλώνει το Ελληνικό κράτος σύμφωνα με την βούληση και τις αποφάσεις της Άγκυρας.

Ουκ ολίγοι, επιπλέον, κατά την εκτίμησή μας πολιτικά, στρατιωτικά και στρατηγικά ανεύθυνα «τρομοκρατούν» με το να επισείουν τον κίνδυνο πολέμου ως και να μην διαθέτουμε Ένοπλες Δυνάμεις και αποτρεπτική ισχύ. Ακούμε, ακόμη: αμέσως διαπραγματεύσεις και συνεκμετάλλευση «μην και «συμβούν επεισόδια». Εισηγούνται, δηλαδή, ακόμη μεγαλύτερο κατευνασμό και φοβικές υποχωρητικές στάσεις απέναντι στις Τουρκικές απειλές ως και στην στρατηγική ανάλυση να μην ισχύει το αξίωμα ότι «κατευνασμός=πόλεμος ή ήττα χωρίς πόλεμο».

Ακυρώνουν επίσης νοηματικά και εκμηδενίζουν την στρατηγική σκέψη όταν δεν γνωρίζουν ή κάνουν πως δεν γνωρίζουν πως ο πόλεμος δεν είναι μόνο οι «ντουφεκιές» αλλά μια μεγάλη αλυσίδα με πολλούς κρίκους εκ των οποίων μόνο ο τελευταίος είναι η ένοπλη σύρραξη. Οι ποιοτικές βαθμίδες ενός διεθνολόγου, έγραψε με νόημα ο μεγάλος Δάσκαλος των διεθνών σχέσεων Martin   Wight, κρίνονται από το τι λέει για τον πόλεμο. Επιπόλαιες, εξωπραγματικές και γραμμικές θέσεις για το ζήτημα αυτό δεν είναι μόνο ανορθολογικές αλλά είναι σαν να παίζεις με την φωτιά. Φέρνουν πολεμική σύρραξη εκεί που θα μπορούσε να αποτραπεί.

Της ένοπλης σύρραξης μικρής ή μεγάλης προηγούνται προθέσεις, εξοπλισμοί, ανάπτυξη δυνάμεων, διπλωματικές θέσεις και στάσεις, απειλές (και οι απειλές στην στρατηγική θεωρία ορίζονται επακριβώς στην βάση πάγιων τυπολογιών) και κυρίως «μπλόφα» μια από τις σημαντικότερες έννοιες της στρατηγικής ανάλυσης. «Μπλόφα» είναι η διαφορά μεταξύ διακηρύξεων και πολιτικής, στρατιωτικής και διπλωματικής ικανότητας εκτέλεσης των απειλών. Ο κίνδυνος λοιπόν για μια χώρα ορίζεται ως η διαφορά μεταξύ απειλής και ικανότητας να την εκτελέσει και οι σταθμίσεις και εκτιμήσεις των κρατικών επιτελείων των εμπλεκομένων κρατών φέρουν την ευθύνη ανάληψης κινδύνων και στρατηγικό σχεδιασμό για εναλλακτικές αποφάσεις (contingency   plans).

Επειδή αυτά είναι κύρια ζητήματα κάθε εθνικής στρατηγικής απαιτείται να γνωρίζουμε ότι αφενός κανένα κράτος δεν κάνει περίπατο μέσα σε ένα ανθόσπαρτο πεδίο αλλά μέσα στο ανελέητα συγκρουσιακό και ανταγωνιστικό κρατοκεντρικό διεθνές σύστημα και αφετέρου ότι όταν ένα κράτος αντιμετωπίζει ρητές αναθεωρητικές απειλές δεν έχει την πολυτέλεια να επιδίδεσαι σε στρατηγικό κρυφτούλι.

Οι μεγάλες δυνάμεις παρακολουθούν και αναλύουν τα πάντα συνεκτιμώντας δεόντως τις θέσεις μας στην δική τους στρατηγική.

Η εθνική στρατηγική είναι ένα αναπόδραστο και αδιάλειπτο άθλημα συνεχών προσπαθειών κορύφωσης της ισχύος με βέλτιστο συνδυασμό των συντελεστών ισχύος που διαθέτεις (όριο είναι ο ουρανός για συνδυαστική βελτίωση της θέσης μιας χώρας, συνηθίζεται να γράφεται στην στρατηγική θεωρία). Αφέλειες, ερασιτεχνισμοί και και έλλειμμα ορθολογιστικών σταθμίσεων και εκτιμήσεων για τις εκατέρωθεν ικανότητες, για την μπλόφα του απειλητικού κράτος και το πραγματικό ρίσκο σημαίνει στρατηγικό ανορθολογισμό και πιθανότητα πρόκληση ένοπλης σύρραξης η οποία θα μπορούσε να είχε αποτραπεί. Με κάθε κριτήριο ως προς αυτά Ελλάδα και Τουρκία έφθασαν όχι τα όρια στρατηγικού ανορθολογισμού αλλά τα όρια στρατηγικής παράκρουσης η πρώτη με ακατάσχετο κατευνασμό και η δεύτερη με επιθετικότητα που σωστά μερικοί εκτιμούν ότι υπερβαίνει τις δυνάμεις της.

Μια χώρα εισέρχεται σε επικίνδυνα πεδία εάν με ευκολία και «στρατηγικά παραμιλητά», κινδυνολογίες και λανθασμένες εκτιμήσεις ακυρώνονται οι αποτρεπτικές δυνατότητες της χώρας ταυτόχρονα και ακυρώνονται οι πόροι που δεσμεύονται για την άμυνα της χώρας. Για το κράτος μας σημαίνει ότι ακυρώνονται επίσης οι Ελληνικές Ένοπλες δυνάμεις, ενδεχομένως οι ισχυρότερες και πιο αξιόμαχες της περιφέρειάς μας. Συναφώς, αν και αυτό θα πρέπει να εκτιμηθεί επακριβώς από τα κρατικά επιτελεία, ολοφάνερα η Τουρκία εσωτερικά αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα και στην εξωτερική πολιτική με δηλώσεις και ενέργειες ολοφάνερα υπερ-επεκτάθηκε. Εν τούτοις, την ενθαρρύνουμε να μας επιτεθεί εάν οι ηγέτες της πιστέψουν ότι η Ελλάδα είναι ανίσχυρη, ανήμπορη, ακίνητος στόχος και η κυριαρχία της αναλώσιμη.

Τα ζητήματα που τίθενται είναι πολλά. Πρωτίστως κρατικού σχεδιασμού και ποιος αναλύει, προτείνει και αποφασίζει. Επίσης, επακριβέστερης εκτίμησης της Τουρκικής απειλής και των σκοπών της νέο-Οθωμανικής εξουσίας όπως εξελίχθηκαν οι πρωτοβουλίες της τα τελευταία χρόνια. Τα ζητήματα αυτά είναι μείζονος σημασίας καθότι αφορούν τον πόλεμο-αστάθεια ή ισορροπία και σταθερότητα συν άσκηση των Ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων όπως έκαναν όλα τα άλλα κράτη και την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πόρων εντός του κυριαρχικού χώρου που μας προσφέρει το διεθνές δίκαιο. Αφορούν βέβαια την ευημερία, την οικονομική ανάπτυξη και την ασφάλεια της Ελλάδας και της κοινωνίας της.

Να ξέρουμε πάντως, ιδιαίτερα ενόψει της επίσκεψης του Πρωθυπουργού στην Ουάσιγκτον, ότι οι μεγάλες δυνάμεις παρακολουθούν και αναλύουν τα πάντα συνεκτιμώντας δεόντως τις θέσεις μας στην δική τους στρατηγική. Το ίδιο και κράτη της Ανατολικής Μεσογείου με τα οποία συνάπτουμε συμφωνίες για αγωγούς και άλλα ζητήματα που αφορούν τις θαλάσσιες ζώνες.

Επανερχόμενοι στο «τρίγωνο 12 Αιγιαλίτιδα-Υφαλοκρηπίδα-ΑΟΖ», ασάφειες, αντιφάσεις και εξόφθαλμα λανθασμένες γνώμες δεν ενδείκνυνται και δεν μας τιμούν ως πολιτικό σύστημα και ως επιστημονικές κοινότητες. Ερωτάται: Γιατί μετά το 1982 ή τουλάχιστον το 1995 δεν επεκτείναμε την Αιγιαλίτιδα ζώνη στα 12 μίλια, κάτι που είναι προσδιοριστικό για την υφαλοκρηπίδα των Νησιών και προσανατολιστικό όσον αφορά την ανακήρυξη της ΑΟΖ; Η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι απογοητευτική. Συνεκτιμώντας το γεγονός ότι κάθε ίντσα της κυριαρχίας που προβλέπεται από το διεθνές δίκαιο είναι έσχατη λογική και αφορά την βιωσιμότητα του Ελληνικού κράτους, παρατηρείται ότι επί δεκαετίες βασικά και ουσιαστικά δεν υπάρχει κανείς να αποφασίσει υπεύθυνα, αξιόπιστα και σύμφωνα με τα Ελληνικά συμφέροντα. Η παρούσα κυβέρνηση λόγω περιστάσεων και εξελίξεων έχει την ευκαιρία και ταυτόχρονα την υποχρέωση για μια νέα στρατηγική αφετηρία και ένα νέο στρατηγικό προσανατολισμό που διασφαλίζει την ασφάλεια της χώρας, τα συμφέροντά της και την σταθερότητα στις σχέσεις με την Τουρκία.

Αυτό σημαίνει αξιόπιστη εθνική στρατηγική. Μήπως δεν διαθέτουμε επαρκή ισχύ παρά τους κολοσσιαίους πόρους που η Ελληνική κοινωνία έδωσε για την ασφάλειά της μετά το 1974; Μήπως η εκάστοτε πολιτική ηγεσία λειτουργεί στο πόδι ή επηρεασμένη από τα εκάστοτε κυρίαρχα ιδεολογήματα αντί να διαπραγματεύεται και να συναλλάσσεται με τα άλλα κράτη αφού πριν τεθούν οι κόκκινες γραμμές των ζωτικών συμφερόντων;

Η ετοιμότητα της Ελλάδας για προσφυγή στην Χάγη είναι δεδομένη, μετά όμως την άσκηση του δικαιώματος και όχι πριν..

Ενώ η Συνθήκη του 1982 που τέθηκε σε ισχύ το 1995 είναι σαφής, όπως επίσης και γνωστό τι έκαναν όλα τα άλλα κράτη, τρεις δεκαετίες μετά, μια έρευνα των δημόσιων συζητήσεων στην Ελλάδα θα εντοπίσει χιλιάδες κειμένων μεταξύ φορέων επιστημονικών τίτλων κάθε είδους, μεταξύ νομικών και μεταξύ μελών του πολιτικού προσωπικού οι οποίοι διαφωνούσαν και συνεχίζουν να διαφωνούν για το κατά πόσο υπάρχει ΑΟΖ και το πώς σχετίζεται με την υφαλοκρηπίδα και τα 12 μίλια.

Τα 12 μίλια; Πλην μερικών που πεισματικά επέμεναν για συνολική εφαρμογή του διεθνούς δικαίου και ετοιμότητα αφενός αποτροπής κατά των απειλών και αφετέρου προσφυγής στην Χάγη (μετά την εφαρμογή όχι πριν) με όποιον έχει «παράπονο», δεν τέθηκε επιτακτικά και συστηματικά στον Ελληνικό δημόσιο διάλογο. Πρωτίστως, δεν ξεκαθαρίστηκε μέχρι και σήμερα ότι αυτονόητα και αδιαμφισβήτητα προηγείται η άσκηση του δικαιώματος επέκτασης της Αιγιαλίτιδας ζώνης στα 12 μίλια σύμφωνα με τις πρόνοιες του διεθνούς δικαίου, συνοδευτικά και η υφαλοκρηπίδα. Η ετοιμότητα της Ελλάδας για προσφυγή στην Χάγη είναι δεδομένη, μετά όμως, επαναλαμβάνεται, την άσκηση του δικαιώματος και όχι πριν. Εάν μη τι άλλο η εμπειρία δεκαετιών διδάσκει ότι όχι μόνο διμερείς διαπραγματεύσεις είναι ατελέσφορες οδηγώντας σ’ ένα αδιέξοδο και επικίνδυνο λαβύρινθο αλλά επιπλέον ο πολιτικός, νομικός και στρατηγικός ανορθολογισμός που προκαλεί οδηγεί σε σύγκρουση.

Διαδοχικές κυβερνήσεις παρέλειψαν να αποφασίσουν κάτι που για ένα κράτος είναι έσχατη λογική και υποχρεωτικό. Λογικά και αναμενόμενα είχαμε μεταξύ άλλων Ίμια, Ελσίνκι, ανορθολογική «διπλωματία του ζεϊμπέκικου», σχέδια Αναν και ακατάσχετο κατευνασμό σε όλο το φάσμα της εξωτερικής μας πολιτικής. Συνολικά παρά τους σπάνιους πόρους που δεσμεύσαμε για την άμυνα είχαμε έλλειμμα ή και παντελή απουσία εθνικής στρατηγικής, γεγονός που επιτάθηκε λόγω οικονομικής κρίσης, μνημονίων και αβάστακτων διαιρέσεων.

Λογικά και αναμενόμενα όπως διδάσκει η ιστορική εμπειρία (για παράδειγμα η συμφωνία του Μονάχου) όταν ο επιθετικός, αναθεωρητικός και δονκιχωτικά απειλητικός αντίπαλος αφήνιασε, ο κατευνασμός οδηγεί σε πολεμική σύρραξη. Προκλήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο, Γαλάζια Πατρίδα, Μνημόνια με Λιβύη και ολοφάνερα πολλά επέρχονται. Αυτό σημαίνει στρατηγικός ανορθολογισμός που πάντα θρέφει τον αναθεωρητισμό, τις απειλές και την αστάθεια. Από όποια οπτική γωνία και αν το δει κάποιος συν το ταξίδι του πρωθυπουργού στην Ουάσιγκτον και οι συμφωνίες με κράτη της Ανατολικής Μεσογείου καθιστούν επιτακτική μια νέα στρατηγική αφετηρία και τις αναγκαίες αποφάσεις που προσανατολίζουν την χώρα στρατηγικά ορθολογιστικά.

Πηγή: https://www.huffingtonpost.gr/entry/to-triyono-ton-vermoedon-sto-aiyaio_gr_5e07a950c5b6b5a713aee619?utm_hp_ref=gr-homepage

Ο Σταύρος Καλεντερίδης, ξεκίνησε τις σπουδές του στην Αθήνα, σπουδάζοντας Πολιτική Επιστήμη στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έπειτα από τέσσερα χρόνια συμμετοχής στα φοιτητικά όργανα συνδιοίκησης της σχολής του και σε διάφορες οργανώσεις νέων, αποφάσισε να συνεχίσει τις σπουδές του στο εξωτερικό. Στη Βοστόνη των Η.Π.Α. ολοκλήρωσε δύο μεταπτυχιακά προγράμματα, στις Διεθνείς Σχέσεις (Αμερικανική εξωτερική πολιτική) και στην Επικοινωνία (Πολιτική Επικοινωνία), ενώ παράλληλα εργάστηκε στο Ελληνικό Προξενείο της Βοστόνης, στη σχολή του ως βοηθός έρευνας και σε δύο πολιτικές καμπάνιες Αμερικανών πολιτικών (Δημοκρατικών – Ρεπουμπλικάνων). Μετά από τρία χρόνια στις Η.Π.Α., άκουσε το κάλεσμα της πατρίδας του και επέστρεψε πίσω με μεγάλο πόθο για προσφορά στην Ελλάδα. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος δύο κοινωφελών οργανισμών, του δέλτα – πολιτική επανάσταση (πολιτικός οργανισμός) και της Λεοντίδας (ίδρυμα προώθησης θεμάτων ιστορίας, πολιτισμού και δημοκρατίας). Σήμερα ζει και εργάζεται στην Αθήνα, ασχολείται με διάφορα εγχειρήματα πολιτικής διπλωματίας και δημοκρατίας, γράφει πολιτικά άρθρα, σχολιάζει την επικαιρότητα και συνεχίζει την προσωπική του μελέτη στην ιστορία και την πολιτική φιλοσοφία.

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Η Ινδία ανοίγει αμυντική αγορά στην Κεντρική Ασία: Τατζικιστάν και Τουρκμενιστάν επιλέγουν Akash

Νέους πελάτες στην Κεντρική Ασία αποκτά η ινδική αμυντική βιομηχανία, με το Τατζικιστάν και το Τουρκμενιστάν να προστίθενται στους αγοραστές του αντιαεροπορικού συστήματος Akash. Η εξέλιξη ενισχύει την εξαγωγική παρουσία του Νέου Δελχί σε μια περιοχή όπου κυριαρχεί ακόμη ο σοβιετικός και ρωσικός εξοπλισμός.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Την εξαγωγή των συστημάτων στις δύο χώρες επιβεβαίωσε ο γραμματέας Άμυνας της Ινδίας, Ρατζές Κουμάρ Σινγκ, σε δηλώσεις του στο πρακτορείο Asian News International στις αρχές Οκτωβρίου, σύμφωνα με δημοσίευμα της Catherine Putz στο The Diplomat, στις 13 Οκτωβρίου 2026.

Ο Ινδός αξιωματούχος παρουσίασε το εγχώριας σχεδίασης και παραγωγής κινητό αντιαεροπορικό σύστημα μέσου βεληνεκούς ως παράδειγμα της προόδου της αμυντικής βιομηχανίας της χώρας.

Όπως ανέφερε, πρώτη πελάτισσα ήταν η Αρμενία, η οποία απέκτησε πολλαπλές πυροβολαρχίες. Ακολούθησαν οι εξαγωγές προς το Τατζικιστάν και το Τουρκμενιστάν. Ο ίδιος πρόσθεσε ότι η παραγωγή έχει σταθεροποιηθεί, υπάρχουν επιπλέον παραγγελίες για τις ινδικές Ένοπλες Δυνάμεις και αναμένονται νέοι πελάτες από άλλες περιοχές του κόσμου.

Επιβεβαίωση από την Ινδία, χωρίς λεπτομέρειες για τις συμφωνίες

Οι δηλώσεις Σινγκ επιβεβαιώνουν προηγούμενο δημοσίευμα του ινδικού επιχειρηματικού περιοδικού BW Businessworld, τον Ιούλιο, το οποίο επικαλούνταν επίσημα στοιχεία και περιλάμβανε τις δύο χώρες στους εξαγωγικούς προορισμούς του Akash.

Σύμφωνα με το ANI, την προσθήκη τους στον κατάλογο των αγοραστών επιβεβαίωσαν τόσο ο Οργανισμός Αμυντικής Έρευνας και Ανάπτυξης της Ινδίας, DRDO, όσο και το ινδικό υπουργείο Άμυνας.

Ωστόσο, ούτε το Τατζικιστάν ούτε το Τουρκμενιστάν έχουν τοποθετηθεί δημοσίως, σύμφωνα με το δημοσίευμα. Δεν έχουν γνωστοποιηθεί ο αριθμός των συστημάτων, η αξία των συμφωνιών και τα χρονοδιαγράμματα παραδόσεων. Συνεπώς, η ινδική επιβεβαίωση δεν αρκεί για να προσδιοριστεί σε ποιο στάδιο βρίσκεται η παραλαβή και η επιχειρησιακή ένταξή τους.

Περισσότεροι προμηθευτές στην Κεντρική Ασία

Η επιλογή ινδικών συστημάτων εντάσσεται στη σταδιακή διαφοροποίηση των προμηθευτών των κρατών της Κεντρικής Ασίας. Παρότι μεγάλο μέρος του εξοπλισμού τους παραμένει σοβιετικής ή ρωσικής προέλευσης, στις ένοπλες δυνάμεις της περιοχής προστίθενται κινεζικά, τουρκικά, ινδικά και δυτικά μέσα.

Το The Diplomat, επικαλούμενο σχετικό ρεπορτάζ του RFE/RL, αναφέρει ότι το Τουρκμενιστάν παρουσίασε στην παρέλαση της ανεξαρτησίας του, στις 27 Σεπτεμβρίου, το κινεζικό σύστημα αεράμυνας FK-2000. Παρουσιάστηκαν επίσης βραζιλιάνικα αεροσκάφη A-29 Super Tucano και ιταλικά εκπαιδευτικά Leonardo M-346.

Το Τατζικιστάν έχει εμφανίσει κινεζικά συστήματα αεράμυνας HQ-17AE και τεθωρακισμένα οχήματα κινεζικής κατασκευής, ενώ το Κιργιστάν έχει αποκτήσει τα τελευταία χρόνια διάφορους τύπους τουρκικών στρατιωτικών drones.

Η εικόνα δείχνει ότι οι κυβερνήσεις της περιοχής αναζητούν περισσότερες επιλογές για την κάλυψη των αμυντικών αναγκών τους. Αυτό δεν σημαίνει άμεση ανατροπή της θέσης της Ρωσίας, αλλά διεύρυνση των διαθέσιμων συνεργασιών.

Το προηγούμενο της Αρμενίας

Η Αρμενία αποτελεί το προηγούμενο εξαγωγικό παράδειγμα για το Akash. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η πρώτη πυροβολαρχία παραδόθηκε τον Νοέμβριο του 2024 και περιλάμβανε τέσσερις εκτοξευτές και ένα ραντάρ Rajendra. Δεύτερη παράδοση φέρεται να πραγματοποιήθηκε τον Ιούλιο του 2025.

Τα στοιχεία αυτά προσφέρουν μια εικόνα της εξαγωγικής πορείας του συστήματος, χωρίς να επιτρέπουν συμπεράσματα για το μέγεθος ή τη σύνθεση των παραγγελιών του Τατζικιστάν και του Τουρκμενιστάν.

Η παλαιότερη σχέση με το Τατζικιστάν

Η αμυντική παρουσία της Ινδίας στο Τατζικιστάν έχει βαθύτερες ρίζες. Το The Diplomat επικαλείται έκθεση της Oxus Society, σύμφωνα με την οποία η συνεργασία αναπτύχθηκε από τη δεκαετία του 1990 και τις αρχές του 2000, με σημαντικό σταθμό την ανακαίνιση της αεροπορικής βάσης Αϊνί.

Τα σχέδια για εγκατάσταση ινδικών στρατιωτικών μέσων στη βάση δεν προχώρησαν, καθώς η Ντουσάνμπε στράφηκε στη Μόσχα και συμφώνησε να επιτρέψει τη χρήση της από ρωσικές δυνάμεις. Η Ινδία είχε επίσης πρόσβαση στην αεροπορική βάση Φαρχόρ, κοντά στα σύνορα με το Αφγανιστάν, χωρίς μόνιμη παρουσία.

Κατά το δημοσίευμα, πριν από τις συμφωνίες για το Akash δεν είχαν καταγραφεί ινδικές πωλήσεις αμυντικού εξοπλισμού στις δύο χώρες.

Η νέα εξαγωγική εξέλιξη προσφέρει στο Νέο Δελχί ένα επιπλέον έρεισμα στην Κεντρική Ασία. Για τους αγοραστές, όμως, η διεύρυνση των προμηθευτών συνοδεύεται από την πρόκληση της διαλειτουργικότητας: διαφορετικά συστήματα πρέπει να μπορούν να συνεργάζονται αποτελεσματικά μέσα στην ίδια αμυντική δομή.

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Δένδιας–Πιστόριους στην Κρήτη: Αμυντική συνεργασία και SPARTAN ARROW στο επίκεντρο

Το ενδιαφέρον στρέφεται πλέον στις δηλώσεις των δύο υπουργών και στο κατά πόσο θα προκύψουν συγκεκριμένα επόμενα βήματα.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Συνάντηση με τον Γερμανό υπουργό Άμυνας Μπόρις Πιστόριους πραγματοποιεί σήμερα, Τετάρτη 14 Οκτωβρίου, στο Πεδίο Βολής Κρήτης ο Νίκος Δένδιας, με αντικείμενο την ευρωπαϊκή ασφάλεια και τη διμερή αμυντική συνεργασία.

Σύμφωνα με την προαναγγελία του ΥΠΕΘΑ, οι συνομιλίες θα επικεντρωθούν στις προκλήσεις άμυνας και ασφάλειας που αντιμετωπίζει η Ευρώπη, στη συνεργασία Ελλάδας–Γερμανίας στους τομείς της αμυντικής βιομηχανίας και της τεχνολογίας και στην ανάπτυξη ευρωπαϊκών αμυντικών δυνατοτήτων.

Η συνάντηση θα συνδυαστεί με παρακολούθηση βολών στο πλαίσιο της άσκησης αεράμυνας «SPARTAN ARROW – 26».

Οι δύο υπουργοί αναμένεται να παρακολουθήσουν βολές των συστημάτων PATRIOT και LEFLASYS-OZELOT, καθώς και βολή πιστοποίησης του νέου συστήματος IRIS-T SLM. Η άσκηση διοργανώνεται κάθε χρόνο από τις γερμανικές Ένοπλες Δυνάμεις στο NATO Missile Firing Installation, το Πεδίο Βολής Κρήτης.

Οι κοινές δηλώσεις στον Τύπο έχουν προγραμματιστεί περίπου στις 14:40.

Η ατζέντα συνδέει τη συζήτηση για την ευρωπαϊκή άμυνα με την πρακτική συνεργασία στη βιομηχανία, στην τεχνολογία και στην εκπαίδευση. Το ενδιαφέρον στρέφεται πλέον στις δηλώσεις των δύο υπουργών και στο κατά πόσο θα προκύψουν συγκεκριμένα επόμενα βήματα.

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

«Πυρπολητής»: Ελληνική σχεδίαση και ναυτική κρούση χωρίς πλήρωμα – Το επόμενο βήμα για τον Στόλο

Το Πολεμικό Ναυτικό παρουσίασε στον Σκαραμαγκά το δικό του μη επανδρωμένο σκάφος επιφανείας. Επιτήρηση, αναγνώριση και προσβολή πλεόντων στόχων στις αποστολές του, με στόχο την παραγωγή σε μεγάλους αριθμούς.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Ένα νέο εργαλείο για τη θαλάσσια επιτήρηση και τις επιχειρήσεις κρούσης παρουσίασε το Πολεμικό Ναυτικό, εντάσσοντας την εγχώρια ανάπτυξη μη επανδρωμένων συστημάτων στον σχεδιασμό ενίσχυσης του Στόλου.

Ο «Πυρπολητής», μη επανδρωμένο σκάφος επιφανείας που σχεδιάστηκε, αναπτύχθηκε και κατασκευάστηκε εξ ολοκλήρου από το Πολεμικό Ναυτικό, αποκαλύφθηκε την Τρίτη 13 Οκτωβρίου στο Ναυτικό Οχυρό Σκαραμαγκά. Η παρουσίαση έγινε κατά τα εγκαίνια του Κέντρου Διακλαδικής Εκπαίδευσης Μη Επανδρωμένων και Αυτόνομων Θαλάσσιων Συστημάτων, παρουσία του υπουργού Εθνικής Άμυνας Νίκου Δένδια.

Η σημασία του προγράμματος βρίσκεται τόσο στις αποστολές που μπορεί να αναλάβει όσο και στην ελληνική προέλευση της σχεδίασης και της κατασκευής του. Ο στόχος παραγωγής σε μεγάλους αριθμούς δίνει στο εγχείρημα προοπτική ευρύτερης αξιοποίησης από τον Στόλο, υπό την προϋπόθεση της επιτυχούς ολοκλήρωσης των δοκιμών.

Επιτήρηση και δυνατότητα προσβολής στόχων

Το σκάφος έχει μήκος πέντε μέτρων και μέγιστη ταχύτητα άνω των 40 κόμβων. Η αυτονομία του χαρακτηρίζεται υψηλή, χωρίς να έχουν ανακοινωθεί συγκεκριμένες τιμές επιχειρησιακής εμβέλειας ή διάρκειας αποστολής.

Διαθέτει ηλεκτροοπτικό σύστημα, ραντάρ επιφανείας, συστήματα επικοινωνιών και αισθητήρες για την πλοήγηση και την επιχειρησιακή χρησιμοποίησή του.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της παρουσίασης, έχει σχεδιαστεί για τρεις βασικές κατηγορίες αποστολών: συλλογή πληροφοριών, επιτήρηση και αναγνώριση· επιχειρήσεις εναντίον στόχων επιφανείας· και επιθέσεις μονής κατεύθυνσης με μεταφορά εκρηκτικού φορτίου.

Στην τελευταία περίπτωση, το ίδιο το μη επανδρωμένο σκάφος αποτελεί το μέσο προσβολής. Προβλέπονται επίσης δυνατότητες περαιτέρω αναβάθμισης και διεύρυνσης των αποστολών του.

Οι ενσωματωμένες δυνατότητες αυτόνομης λειτουργίας βρίσκονται στο τελικό στάδιο δοκιμών. Η διάκριση έχει σημασία: η απουσία πληρώματος από το σκάφος και η αυτόνομη εκτέλεση λειτουργιών αποτελούν διαφορετικά χαρακτηριστικά, τα οποία πρέπει να αξιολογούνται χωριστά.

Η επιχειρησιακή κατεύθυνση που περιέγραψε ο Δένδιας

Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας ανέφερε ότι ο «Πυρπολητής» μπορεί «να συλλέγει πληροφορίες, να επιτηρεί, να αναγνωρίζει, να λειτουργεί —όπως το όνομά του λέει— σαν σκάφος δυνατοτήτων επίθεσης εναντίον πλεόντων στόχων».

Παράλληλα, επισήμανε τη δυνατότητα μεταφοράς μέρους των αποστολών επιτήρησης και περιπολίας σε μη επανδρωμένα και αυτόνομα μέσα, με αντίστοιχη μείωση των ημερών παραμονής του προσωπικού στη θάλασσα.

Αυτή η κατεύθυνση αναδεικνύει τον συμπληρωματικό ρόλο των νέων συστημάτων στον Στόλο. Η αξιοποίησή τους μπορεί να διευρύνει τις επιλογές επιτήρησης και κρούσης και να επιτρέψει διαφορετική κατανομή των αποστολών μεταξύ επανδρωμένων και μη επανδρωμένων μέσων.

Από τα πυρπολικά στην ελληνική τεχνογνωσία

Η επιλογή του ονόματος συνδέει το πρόγραμμα με την παράδοση των πυρπολικών της Επανάστασης του 1821: τη χρήση μικρότερων σκαφών για την προσβολή ισχυρότερων εχθρικών μονάδων.

Στον σύγχρονο «Πυρπολητή», η ιστορική αναφορά συνοδεύεται από συστήματα αισθητήρων, επικοινωνιών και πλοήγησης, με το πλήρωμα να απουσιάζει από το μέσο που εκτελεί την αποστολή.

Το ουσιαστικό ζητούμενο είναι η διατήρηση και η εξέλιξη αυτής της τεχνογνωσίας. Η εγχώρια ανάπτυξη αποκτά επιχειρησιακή αξία όταν συνοδεύεται από αξιόπιστη παραγωγή, υποστήριξη και δυνατότητα αναβαθμίσεων σε βάθος χρόνου.

Εκπαίδευση σε ευρύ φάσμα θαλάσσιων συστημάτων

Το νέο Κέντρο Διακλαδικής Εκπαίδευσης προορίζεται για την εκπαίδευση και την εξοικείωση του προσωπικού με μη επανδρωμένα και αυτόνομα θαλάσσια μέσα.

Στην παρουσίαση περιλαμβάνονταν συστήματα επιφανείας για επιτήρηση, συλλογή πληροφοριών, υδρογραφικές έρευνες και αποστολές έρευνας και διάσωσης, καθώς και υποβρύχια μέσα για εντοπισμό και εξουδετέρωση ναρκών.

Μεταξύ αυτών ήταν τα FLEXUS, NIRIIS, BLUE BOAT, ΜΕΣΕ και ΚΑΝΑΡΗΣ «1» και «2», καθώς και τα υποβρύχια PLUTO PLUS και PLUTINO MIKI. Η ποικιλία των μέσων δείχνει ότι η εκπαίδευση καλύπτει περισσότερες αποστολές από την αποκλειστική χρήση σκαφών κρούσης.

Το αίτημα για τα Corsair

Ξεχωριστή θέση είχε το Corsair της Saronic, μη επανδρωμένο και αυτόνομο σκάφος επιφανείας μήκους επτά μέτρων, με ταχύτητα άνω των 35 κόμβων.

Σύμφωνα με την ενημέρωση της παρουσίασης, διαθέτει δυνατότητα συνεργατικής αυτόνομης δράσης σε σμήνη και μπορεί να αναλαμβάνει αποστολές επιτήρησης, επιχειρήσεων κατά στόχων επιφανείας, επίθεσης μονής κατεύθυνσης και έρευνας και διάσωσης.

Το Πολεμικό Ναυτικό έχει πραγματοποιήσει δοκιμές και αξιολόγηση του συστήματος και έχει αποστείλει σχετικό Letter of Request για προμήθεια σκαφών μέσω του μηχανισμού Foreign Military Sales των ΗΠΑ. Η αποστολή του αιτήματος αποτελεί βήμα στη διαδικασία προμήθειας και δεν ισοδυναμεί με ολοκληρωμένη αγορά ή παράδοση.

Το κρίσιμο βήμα είναι η παραγωγή

Η παρουσίαση του «Πυρπολητή» αποτελεί αφετηρία για την αξιολόγηση ενός ελληνικού μη επανδρωμένου μέσου με πολλαπλές αποστολές. Η ολοκλήρωση των δοκιμών, η οργάνωση της παραγωγής και η ένταξή του στις διαδικασίες του Στόλου θα καθορίσουν το πραγματικό επιχειρησιακό του αποτύπωμα.

Μέχρι στιγμής δεν έχουν δημοσιοποιηθεί συγκεκριμένα στοιχεία για την εμβέλεια, το εκρηκτικό φορτίο, το κόστος ανά μονάδα ή το χρονοδιάγραμμα μαζικής παραγωγής. Τα διαθέσιμα δεδομένα τεκμηριώνουν τις κατευθύνσεις του προγράμματος· η συνολική αποτίμησή του θα απαιτήσει τα αποτελέσματα των δοκιμών και τις αποφάσεις για την παραγωγή.

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO44 λεπτά πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός2 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις2 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή