Απόψεις
Πολ Κρεγκ Ρόμπερτς: Αυτη είναι η στιγμή του Πουτιν
Δημοσιεύτηκε στον ρωσικό Τύπο το πρωί της Δευτέρας, 6 Ιανουαρίου 2020.
Πολ Κρεγκ Ρόμπερτς* – Μετάφραση Wan Wert
Ο Βλαντιμίρ Πούτιν είναι ένας από τους πιο εντυπωσιακούς ηγέτες στην παγκόσμια σκηνή. Επέζησε και αναδείχθηκε από μια Ρωσία που είχε διαφθαρεί από την Ουάσιγκτον και το Ισραήλ κατά τη διάρκεια των ετών Γιέλτσιν και επανέφερε τη Ρωσία στο προσκήνιο ως παγκόσμια δύναμη. Αντιμετώπισε επιτυχώς την αμερικανο/ισραηλινή επίθεση κατά της Νότιας Οσετίας και κατά της Ουκρανίας, ενσωματώνοντας ξανά κατόπιν αιτήματος της Κριμαίας τη ρωσική επαρχία στη Μητέρα Ρωσία. Έχει ανεχτεί ατελείωτες προσβολές και προκλήσεις από την Ουάσιγκτον και την αυτοκρατορία της χωρίς να ανταποκριθεί ανάλογα . Είναι από θέση ισχύος διαλλακτικός και ειρηνευτής.
Γνωρίζει ότι η αμερικανική αυτοκρατορία που βασίζεται στην αλαζονεία και τα ψέματα αποτυγχάνει οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά και στρατιωτικά. Κατανοεί ότι ο πόλεμος δεν εξυπηρετεί το ρωσικό συμφέρον.
Η δολοφονία του Qasem Soleimani, μεγάλου Ιρανού ηγέτη, πράγματι, ενός από τους σπάνιους ηγέτες στην παγκόσμια ιστορία, έχει θολώσει την εικόνα της ηγεσίας του Τραμπ και έχει στρέψει το φως της δημοσιότητας στον Πούτιν. Η σκηνή είναι έτοιμη να υποδεχθεί τον Πούτιν και τη Ρωσία στην ηγεσία του κόσμου.
Η δολοφονία του Σολιμάνι από την Ουάσινγκτον αποτελεί εγκληματική πράξη η οποία ενδέχεται να ξεκινήσει τον τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο ,όπως δολοφονία του Αυστριακού Αρχιδούκα στην Σερβία ξεκίνησε τον πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο . Μόνο ο Πούτιν και η Ρωσία με τη βοήθεια της Κίνας μπορούν να σταματήσουν τον πόλεμο που έχει ξεκινήσει η Ουάσιγκτον.
Ο Πούτιν κατάλαβε ότι η επιδιωκόμενη αποσταθεροποίηση της Συρίας από την Ουάσιγκτον και το Ισραήλ στόχευε τη Ρωσία. Χωρίς προειδοποίηση, η Ρωσία παρενέβη, νίκησε τις χρηματοδοτούμενες ένοπλες δυνάμεις των αντιπροσώπων της Ουάσινγκτον και αποκατέστησε τη σταθερότητα στη Συρία.
Ηττημένοι, η Ουάσιγκτον και το Ισραήλ αποφάσισαν να παρακάμψουν τη Συρία και να μεταφέρουν την επίθεση κατά της Ρωσίας απευθείας στο Ιράν. Η αποσταθεροποίηση του Ιράν εξυπηρετεί τόσο την Ουάσιγκτον όσο και το Ισραήλ. Για το Ισραήλ, η εκμηδένιση του Ιράν θα το οδηγούσε να σταματήσει να υποστηρίζει τη Χεζμπολάχ, την πολιτοφυλακή του Λιβάνου που νίκησε δύο φορές τον στρατό του Ισραήλ και εμπόδισε την κατοχή του Ισραήλ στο νότιο Λίβανο. Για την Ουάσιγκτον,η κατάρρευση του Ιράν θα επιτρέψει στους τζιχαντιστές της CIA να προξενήσουν αστάθεια στη Ρωσική Ομοσπονδία.
Έκτος κι αν ο Πούτιν υποκύψει στην αμερικανική και ισραηλινή βούληση, δεν έχει άλλη επιλογή από το να εμποδίσει οποιαδήποτε επίθεση της Ουάσιγκτον και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν.
Ο ευκολότερος και καθαρότερος τρόπος για να το κάνει αυτό είναι να ανακοινώσει ότι το Ιράν τελεί υπό την προστασία της Ρωσίας. Αυτή η προστασία θα πρέπει να επισημοποιηθεί σε μια συνθήκη αμοιβαίας άμυνας μεταξύ της Ρωσίας, της Κίνας και του Ιράν, με την Ινδία και την Τουρκία ίσως ως μέλη. Αυτό είναι δύσκολο για τον Πούτιν , επειδή ανίκανοι ιστορικοί έχουν πείσει τον Πούτιν ότι οι συμμαχίες είναι η αιτία κάθε πολέμου. Μια τέτοια συμμαχία όμως θα εμπόδιζε τον πόλεμο. Ούτε καν ο παράλογος εγκληματίας Νετανιάχου και οι τρελαμένοι Αμερικανοί νεοσυντηρητικοί δεν θα κυρηταν πολεμο , ακόμη και αν ήταν τελείως μεθυσμένοι ή απατημένοι, πόλεμο κατά του Ιράν, της Ρωσίας, της Κίνας ιδίως αν συμπεριλαμβάνονταν στη συμμαχία η Ινδία και η Τουρκία. Θα σήμαινε τον θάνατο της Αμερικής, του Ισραήλ και οποιασδήποτε άλλης ευρωπαϊκής χώρας που θα ήταν αρκετά ηλίθια για να συμμετάσχει.
Εάν ο Πούτιν δεν είναι σε θέση να απελευθερωθεί από την επιρροή των ανίκανων ιστορικών, οι οποίοι στην πραγματικότητα δεν υπηρετούν τα ρώσικα, συμφέροντα, αλλά αυτά της Ουάσιγκτον έχει άλλες επιλογές. Μπορεί να καθησυχάσει το Ιράν παρέχοντας του, τα καλύτερα ρωσικά συστήματα αεράμυνας με ρωσικά πληρώματα για να εκπαιδεύσει τους Ιρανούς και η παρουσία τους θα χρησιμεύσει ως προειδοποίηση στην Ουάσιγκτον και το Ισραήλ ότι η επίθεση κατά των ρωσικών δυνάμεων αποτελεί επίθεση κατά της Ρωσίας.
Όταν γίνει αυτό , ο Πούτιν μπορεί τότε, όχι μόνο να προσφέρει, αλλά να απαιτήσει την διαμεσολάβηση του . Αυτός είναι ο ρόλος του Πούτιν, καθώς δεν υπάρχει άλλη τέτοια δύναμη με επιρροή και αντικειμενικότητα για να αναλάβει την διαμεσολάβηση.
Η δουλειά του Πούτιν δεν είναι τόσο να σώσει το Ιράν όσο να βγάλει τον Τραμπ από έναν χαμένο πόλεμο που θα τον κατέστρεφε . Ο Πούτιν θα μπορούσε να ορίσει την ανταμοιβή του . Για παράδειγμα, η τιμή του Πούτιν μπορεί να είναι η αναβίωση της συνθήκης INF/START, η αντιβαλλιστική συνθήκη, η απομάκρυνση του ΝΑΤΟ από τα ρωσικά σύνορα. Στην πραγματικότητα, ο Πούτιν βρίσκεται σε θέση να απαιτήσει ό,τι θελήσει .
Ιρανικοί πύραυλοι μπορούν να βυθίσουν οποιαδήποτε Αμερικανικά σκάφη οπουδήποτε κοντά στο Ιράν. Κινέζικοι πύραυλοι μπορούν να βυθίσουν οποιονδήποτε Αμερικανικό στόλο οπουδήποτε κοντά στην Κίνα. Οι Ρώσικοι πύραυλοι μπορούν να βυθίσουν Αμερικανικούς στόλους οπουδήποτε στον κόσμο. Η ικανότητα της Ουάσιγκτον να ασκήσει εξουσία στη Μέση Ανατολή είναι μηδενική ιδίως τώρα που όλοι, Σιίτες και Σουνίτες καθώς και οι πρώην σύμμαχοι της Ουάσιγκτον όπως το ISIS, μισούν τους Αμερικανούς με πάθος. Το Υπουργείο Εξωτερικών αναγκάστηκε να διατάξει την απόσυρσης των Αμερικανικών δυνάμεων από τη Μέση Ανατολή. Πώς μπορεί η Ουάσινγκτον να θεωρηθεί ως δύναμη στη Μέση Ανατολή όταν κανένας Αμερικανός δεν είναι ασφαλής εκεί;
Φυσικά, η Ουάσιγκτον είναι ηλίθια μες στην αλαζονεία της, και ο Πούτιν, η Κίνα και το Ιράν πρέπει να το λάβουν αυτό υπόψη. Μια ηλίθια κυβέρνηση είναι ικανή να καταστρέψει όχι μόνο τον εαυτό της αλλά και άλλους.
Υπάρχουν λοιπόν κίνδυνοι για τον Πούτιν. Αλλά υπάρχουν επίσης κίνδυνοι για τον Πούτιν αν δεν αναλάβει την ευθύνη. Εάν η Ουάσιγκτον και το Ισραήλ επιτεθούν στο Ιράν, η Ρωσία ούτως ή άλλως θα εμπλακεί σε πόλεμο ιδίως σε ένα σενάριο στο οποίο το Ισραήλ θα προσπαθήσει να προκαλέσει πόλεμο από κάποιο ψευδές γεγονός σημαίας, όπως να βυθίσει το ίδιο ένα αμερικανικό πολεμικό πλοίο και να κατηγορήσει έπειτα το Ιράν,. Καλύτερα η πρωτοβουλία να βρίσκεται στα χέρια του Πούτιν. Και καλύτερα για τον κόσμο και τη ζωή στη Γη να είναι η Ρωσία επικεφαλής.
Ο Πούτιν πρέπει να πάρει από το Ισραήλ τον έλεγχο της ιρανικής κατάστασης.
6 Ιανουαρίου 2020
Πολ Κρεγκ Ρόμπερτς – Μετάφραση Wan Wert
Επί του παρόντος, εναπόκειται στο Ισραήλ να αποφασίσει εάν θα προκύψει ή όχι ένας πόλεμος μεταξύ των “ΗΠΑ και του Ιράν. Το Ισραήλ θέλει πάρα πολύ αυτόν τον πόλεμο ως μέσο για να φέρει χάος στο Ιράν και την Συρία , αφήνοντας έτσι τη Χεζμπολάχ απομονωμένη και απροετοίμαστη. Τότε το Ισραήλ θα κατορθώσει να καταλάβει τον νότιο Λίβανο.
Οι Αμερικανοί νεοσυντηρητικοί θέλουν μα οδηγήσουν το Ιράν στο χάος, διότι τότε αυτο το χάος θα μπορούσε να εξαχθεί στις μουσουλμανικές περιοχές της Ρωσικής Ομοσπονδίας με σκοπό να προκληθεί επαρκής εσωτερική αναταραχή ώστε να μην μπορεί η Ρωσία να περιορίσει την μονομέρεια των “ΗΠΑ.
Το Ισραήλ και οι Νεόσυντηρητικοί έφεραν τον Τραμπ εκεί που τον θέλουν. Η εξωφρενική και απερίσκεπτη δολοφονία του Qasem Soleimani από τον Τραμπ προκάλεσε σοβαρές ιρανικές απειλές κατά των ΗΠΑ στις οποίες ο Τραμπ απάντησε με απειλές. Αν και υπάρχουν κάποιες ενδείξεις ότι ο Τραμπ έχει συνειδητοποιήσει το λάθος του και προσπαθεί να ηρεμήσει την κατάσταση, αυτήν την ηρεμία δεν την θέλουν ούτε το Ισραήλ ούτε οι νεοσυντηρητικοί.
Δημοσκοπήσεις του αμερικανικού κοινού δείχνουν ότι η αντι-ιρανική προπαγάνδα έχει επιτύχει. Το μόνο που χρειάζεται να κάνει το Ισραήλ ή οι νεοσυντηρητικοί, οι οποίοι βρίσκονται σε καλή θέση, είναι να επιχειρήσουν μια ψεύτικη επίθεση με σημαία σε κάποια αμερικανική οντότητα, στρατιωτική βάση, προσωπικό ή πλοίο και στην συνέχεια να κατηγορήσουν το Ιράν. Ο αμερικανικός Τύπος όπως και το μεγαλύτερο μέρος της εκλογικής περιφέρειας του Τραμπ θα απαιτήσει ιρανικό αίμα, Δεδομένου ότι ο Τραμπ έχει ήδη δεσμευτεί για μια απάντηση, θα πρέπει να την τηρήσει.
Όλοι οι πόλεμοι έχουν άγνωστες και ακούσιες συνέπειες. Ως αποτέλεσμα της επιφυλακτικότητας του Πούτιν, το Ιράν στερείται επαρκούς αεροπορικής άμυνας για να αποτρέψει τους βομβαρδισμούς εναντίον της χώρας του . Η Ουάσιγκτον θα στειλει τζιχαντιστές αντί για τους δικούς της στρατιώτες, και η αποστολή των τζιχαντιστών θα ειναι να μεταφέρουν την αναταραχή στη Ρωσία.
Αν φαινόταν ότι το Ιράν κυριαρχούσε στη σύγκρουση με τις “ΗΠΑ, ο Τραμπ θα γλύτωνε μόνο αν έκανε χρήση πυρηνικών εναντίον του Ιράν. Πράγματι, ορισμένοι από την αμερικανική δεξιά ζητούν ήδη να εκτοξευθεί ένας τέτοιος πύραυλος εναντίον του Ιράν.
Αντί να εικάζω για τις οποίες τις συνέπειες,αναρωτιέμαι , “γιατί να το διακινδυνεύσουμε;”
Μια αμυντική συμμαχία μεταξύ της Ρωσίας, του Ιράν και της Κίνας, και άλλων χωρών που θα έτειναν να προσχωρήσουν, θα έδενε τα χέρια του Ισραήλ και θα εμπόδιζε το ξέσπασμα του πολέμου. Ούτε ο Τραμπ ούτε το Νατανιάχου θα πάνε σε πόλεμο με τη Ρωσία, την Κίνα και το Ιράν.
Ο λόγος για τον οποίο η επιθετικότητα των ΗΠΑ και του Ισραήλ συνεχίζεται αμείωτη είναι ότι δεν έχει σχηματιστεί αμυντική συμμαχία εναντίον τους.
Καθώς η επίθεση κατά του Ιράν αποτελεί επίθεση κατά της Ρωσίας, ο σχηματισμός αμυντικής συμμαχίας είναι ένας τρόπος για την πρόληψη της επίθεσης και ίσως ο μόνος τρόπος. Μια συμμαχία θα ήταν απλώς μια επισημοποίηση της σιωπηρής, de facto συμμαχίας που υπάρχει ήδη. Στην πραγματικότητα, θα μείωνε την απειλή κατά του Ιράν και της Ρωσίας και είναι ο ασφαλέστερος τρόπος σταθεροποίησης της επικίνδυνης κατάστασης.
*Ο Πολ Κρεγκ Ρόμπερτς είναι πρώην υφυπουργός των Ηνωμένων Πολιτειών και πρώην συντάκτης της εφημερίδας Wall Street Journal. Έχει συγγράψει περισσότερα από 20 επιστημονικά άρθρα και 12 βιβλία, με το τελευταίο του βιβλίο να έχει τίτλο «Η Νεοφιλελεύθερη Απειλή στην Παγκόσμια Τάξη: Ο Επικίνδυνος Πόλεμος της Ουάσιγκτον για Ηγεμονία».
GEOPOLITICO
Μηνύματα Αναγνωστών: Ήρθε η ώρα για έμπρακτες αποδείξεις συμμαχίας
Στρατηγικός σύμμαχος ή απλώς χρήσιμος εταίρος; Η σημερινή συγκυρία ίσως είναι η στιγμή που θα δώσει την απάντηση.
Καλησπέρα σας κύριε Καλεντερίδη,
Ίσως η σημερινή επίσκεψη του Αμερικανού Υπουργού Εξωτερικών στην Ελλάδα αποτελεί την πιο κρίσιμη ευκαιρία για τη χώρα μας. Είναι η στιγμή κατά την οποία η ελληνική πολιτική ηγεσία οφείλει να κινηθεί με ψυχραιμία, αποφασιστικότητα και πλήρη προετοιμασία.
Η Ελλάδα πρέπει να μιλήσει με όρους στρατηγικού συμμάχου και να θέσει στο τραπέζι, χωρίς άλλες καθυστερήσεις, τα κρίσιμα εθνικά μας ζητήματα: ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα, έμπρακτη διασφάλιση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων στο Αιγαίο και ουσιαστική αντιμετώπιση κάθε πρόκλησης που θίγει τα συμφέροντα και την αξιοπρέπεια της χώρας μας.
Εφόσον οι ΗΠΑ θεωρούν την Ελλάδα σημαντικό και αξιόπιστο σύμμαχο και επιθυμούν να στηρίζονται στη χώρα μας για την εξυπηρέτηση ευρύτερων στρατηγικών τους συμφερόντων, ήρθε η ώρα για έμπρακτες αποδείξεις συμμαχίας. Όχι μόνο λόγια, αλλά συγκεκριμένες συμφωνίες, δεσμεύσεις και εγγυήσεις.
΄Ενας σύμμαχος δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως χρήσιμος εταίρος, αλλά πρέπει να αισθάνεται ότι η στρατηγική του αξία αναγνωρίζεται και αντανακλάται έμπρακτα στις αποφάσεις και στις συμφωνίες. Δεν θα ήταν, άλλωστε, ιδιαίτερα πειστικό να επαναληφθούν πρακτικές που δημιουργούν την εντύπωση ότι η Ελλάδα λαμβάνει τελικά λιγότερα από όσα δικαιούται — όπως έχει συμβεί και σε ζητήματα πολιτιστικής κληρονομιάς, όπου η σύγκριση με άλλες χώρες αφήνει εύλογα ερωτήματα.
Συνεπώς, είναι η ώρα των ελληνικών απαιτήσεων και των αμερικανικών πρακτικών αποφάσεων.
Και εδώ γεννάται ίσως το πιο ουσιαστικό ερώτημα:
Έχει άραγε η Ελληνική Κυβέρνηση ετοιμάσει τη δική της λίστα απαιτήσεων;
Είναι σαφής, συγκεκριμένη και διεκδικητική η λίστα αυτή, την οποία θα θέσει στο τραπέζι τώρα — και όχι αύριο — ώστε η Ελλάδα να μετατρέψει τη στρατηγική της αξία σε συγκεκριμένα εθνικά οφέλη;
Ευχολόγιο ΤΕΛΟΣ. Η σημερινή συγκυρία είναι μια κρίσιμη ευκαιρία για να αποδειχθούν όλα αυτά και στην πράξη τόσο από την Ελληνική κυβέρνηση τόσο και από την Αμερικανική.
Στρατηγικός σύμμαχος ή απλώς χρήσιμος εταίρος; Η σημερινή συγκυρία ίσως είναι η στιγμή που θα δώσει την απάντηση.
Με εκτίμηση,
Μαρία Σουλιώτη
GEOPOLITICO
Γιάννης Ιωαννίδης στα 150 χρόνια της «Εστίας»: Αριστεία, ελευθερία και οι χρόνιες παθογένειες της Ελλάδας
Ο καθηγητής Ιατρικής του Stanford άσκησε αιχμηρή κριτική στην ελληνική πραγματικότητα, μιλώντας για εκπαίδευση, brain drain, ελευθερία και την ανάγκη να αποκτήσει ξανά ουσιαστικό περιεχόμενο η έννοια της αριστείας
Με μια ομιλία που κινήθηκε πέρα από τον καθιερωμένο επετειακό λόγο, ο καθηγητής Ιατρικής του Πανεπιστημίου Stanford Γιάννης Ιωαννίδης παρενέβη στην εκδήλωση για τη συμπλήρωση 150 χρόνων από την ίδρυση της εφημερίδας «Εστία», θέτοντας στο επίκεντρο κρίσιμα ζητήματα για τη σύγχρονη Ελλάδα.
Ο διεθνώς αναγνωρισμένος ακαδημαϊκός αναφέρθηκε στην αριστεία, στην ελευθερία, στην εκπαίδευση, στο brain drain, αλλά και στις διαχρονικές παθογένειες που, όπως υπογράμμισε, εμποδίζουν τη χώρα να αξιοποιήσει το ανθρώπινο δυναμικό της.
Η ομιλία του είχε σαφή κριτική διάσταση, καθώς ο Γιάννης Ιωαννίδης δεν περιορίστηκε σε γενικές διαπιστώσεις, αλλά έθεσε το ζήτημα της απόστασης που συχνά χωρίζει τη δημόσια ρητορική από την πραγματική λειτουργία των θεσμών.
Η αριστεία δεν είναι σύνθημα
Κεντρική θέση στην παρέμβασή του είχε η έννοια της αριστείας.
Ο καθηγητής στάθηκε στην ανάγκη η αριστεία να πάψει να χρησιμοποιείται ως κενό σύνθημα και να αποκτήσει ουσιαστικό περιεχόμενο μέσα από θεσμούς που επιτρέπουν στους ικανότερους να προχωρούν χωρίς κομματικές, κοινωνικές ή διοικητικές εξαρτήσεις.
Στο πλαίσιο αυτό, η κριτική του στράφηκε στις στρεβλώσεις της ελληνικής πραγματικότητας, όπου η αξιοκρατία συχνά υποχωρεί μπροστά σε μηχανισμούς γνωριμιών, εξαρτήσεων και εσωτερικών ισορροπιών.
Το πρόβλημα, όπως αναδείχθηκε στην ομιλία του, δεν είναι η έλλειψη ικανών ανθρώπων.
Είναι η αδυναμία του συστήματος να τους αναγνωρίσει, να τους αξιοποιήσει και να τους κρατήσει στη χώρα.
Η ελευθερία ως προϋπόθεση δημιουργίας
Ο Γιάννης Ιωαννίδης συνέδεσε την αριστεία με την ελευθερία.
Χωρίς ελεύθερη σκέψη, ελευθερία της έρευνας και δυνατότητα έκφρασης διαφορετικών απόψεων, η πρόοδος –επιστημονική, κοινωνική ή πολιτική– περιορίζεται.
Η ελευθερία, υπό αυτή την έννοια, δεν παρουσιάστηκε απλώς ως συνταγματικό δικαίωμα, αλλά ως βασική προϋπόθεση για να μπορεί μια κοινωνία να παράγει ιδέες, γνώση και ανθρώπους που δεν φοβούνται να αμφισβητήσουν τις κυρίαρχες αντιλήψεις.
Η επιστημονική δημιουργία, αλλά και συνολικά η πνευματική ζωή, δεν μπορεί να αναπτυχθεί σε περιβάλλον που τιμωρεί την ανεξάρτητη σκέψη ή αντιμετωπίζει την κριτική ως απειλή.
Η εκπαίδευση στο επίκεντρο
Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στην ελληνική εκπαίδευση.
Ο καθηγητής έθεσε εμμέσως αλλά σαφώς το ερώτημα εάν το εκπαιδευτικό σύστημα δημιουργεί ανθρώπους με ανεξάρτητη κρίση ή αν αναπαράγει ένα μοντέλο που περιορίζει τη δημιουργικότητα και την πραγματική αξιοκρατία.
Η εκπαίδευση, όπως προέκυψε από την παρέμβασή του, δεν μπορεί να περιορίζεται στη μετάδοση γνώσεων.
Οφείλει να καλλιεργεί κριτική σκέψη, υπευθυνότητα και τη δυνατότητα των νέων να κινηθούν πέρα από την πεπατημένη.
Σε διαφορετική περίπτωση, ακόμη και οι πιο ταλαντούχοι αναζητούν διέξοδο εκτός Ελλάδας.
Το brain drain ως σύμπτωμα βαθύτερου προβλήματος
Ακριβώς εκεί ο Γιάννης Ιωαννίδης έφερε στο προσκήνιο το brain drain.
Η φυγή νέων επιστημόνων και επαγγελματιών στο εξωτερικό δεν αποτελεί μόνο οικονομικό ή δημογραφικό ζήτημα.
Αποτελεί ένδειξη ότι ένα σημαντικό τμήμα του πιο παραγωγικού ανθρώπινου δυναμικού της χώρας δεν βρίσκει στην Ελλάδα τις συνθήκες για να εξελιχθεί.
Το πρόβλημα δεν λύνεται μόνο με οικονομικά κίνητρα.
Αφορά το συνολικό περιβάλλον: τις ευκαιρίες, την αξιοκρατία, την ελευθερία στην εργασία και στην έρευνα, την ποιότητα των θεσμών και τη δυνατότητα ενός νέου ανθρώπου να πιστέψει ότι η προσπάθειά του θα ανταμειφθεί.
Η Ελλάδα, με άλλα λόγια, δεν χάνει μόνο ανθρώπους.
Χάνει γνώση, δημιουργικότητα, πρωτοβουλία και ένα μέρος της μελλοντικής της προοπτικής.
Αιχμές για τις ελληνικές παθογένειες
Η ομιλία του Ιωαννίδη είχε και σαφές μήνυμα αυτοκριτικής.
Οι χρόνιες παθογένειες του ελληνικού κράτους και της κοινωνίας –η γραφειοκρατία, η αναξιοκρατία, η δυσπιστία προς την καινοτομία και η αδυναμία ουσιαστικής μεταρρύθμισης– εξακολουθούν να επιβαρύνουν την πορεία της χώρας.
Και όσο οι ίδιες δομές αναπαράγονται, τόσο δυσκολότερο γίνεται να δημιουργηθεί ένα περιβάλλον στο οποίο η αριστεία να είναι πραγματικά επιθυμητή και όχι απλώς ανεκτή.
Το ζήτημα, τελικά, δεν είναι εάν η Ελλάδα διαθέτει ικανούς ανθρώπους.
Το ζήτημα είναι εάν μπορεί να δημιουργήσει τις συνθήκες ώστε αυτοί οι άνθρωποι να θέλουν να μείνουν, να επιστρέψουν και να προσφέρουν.
Το μήνυμα από την επέτειο της «Εστίας»
Στην επετειακή εκδήλωση για τα 150 χρόνια της «Εστίας», η παρέμβαση του Γιάννη Ιωαννίδη λειτούργησε ως υπεν
GEOPOLITICO
Γιατί ο φόβος του “φράχτη ελληνικης κυριαρχίας” δεν αντέχει νομικά – Απάντηση στον Ροζάκη για το “άπιαστο όραμα”
Η ίδια η UNCLOS έχει προβλέψει ειδικά, μέσω του καθεστώτος των διεθνών στενών, τη συνύπαρξη της παράκτιας κυριαρχίας με την απρόσκοπτη διεθνή διέλευση. Του Νικόδημου Καλλιντέρη.
Του Νικόδημου Καλλιντέρη
Η θέση του Καθηγητή Χρήστου Ροζάκη («Το άπιαστο όραμα των δώδεκα μιλίων», Τα ΝΕΑ, 3-4/10/2026), ότι ενδεχόμενη επέκταση της ελληνικής αιγιαλίτιδας ζώνης στα 12 ναυτικά μίλια θα μετέτρεπε το Αιγαίο σε «ελληνική λίμνη» και θα δημιουργούσε έναν «φράχτη ελληνικής κυριαρχίας» που θα παρεμπόδιζε την ελεύθερη διεθνή ναυσιπλοΐα, χρήζει νομικής αποσαφήνισης.
Πρόκειται, άλλωστε, για επιχείρημα που προβάλλεται διαχρονικά και από την τουρκική πλευρά κατά της επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων στο Αιγαίο.
Η UNCLOS, πέραν του δικαιώματος της αβλαβούς διέλευσης (innocent passage), θεσπίζει στα άρθρα 34-44 ειδικό καθεστώς για τα στενά που χρησιμοποιούνται για τη διεθνή ναυσιπλοΐα: τη διέλευση τράνζιτ (transit passage).
Στα στενά αυτά όλα τα πλοία και αεροσκάφη απολαμβάνουν δικαίωμα συνεχούς και ταχείας διέλευσης και υπέρπτησης. Τα παράκτια κράτη μπορούν μεν να θεσπίζουν κανόνες για την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας και τη ρύθμιση της θαλάσσιας κυκλοφορίας, την πρόληψη της ρύπανσης, την αποτροπή αλιευτικών δραστηριοτήτων κατά τη διέλευση και την εφαρμογή τελωνειακών, δημοσιονομικών, μεταναστευτικών και υγειονομικών κανόνων, δεν μπορούν όμως οι ρυθμίσεις αυτές να έχουν ως πρακτικό αποτέλεσμα την άρνηση, παρεμπόδιση ή αποδυνάμωση του δικαιώματος transit passage. Κυρίως, το άρθρο 44 UNCLOS ορίζει κατηγορηματικά ότι η διέλευση τράνζιτ δεν μπορεί να ανασταλεί (“There shall be no suspension of transit passage”).
Η Ελλάδα, εξάλλου, ήδη κατά την υπογραφή της UNCLOS το 1982 και εκ νέου κατά την κύρωσή της το 1995, δήλωσε ότι σε περιοχές με πολυάριθμα διάσπαρτα νησιά και πολλά εναλλακτικά στενά που εξυπηρετούν ουσιαστικά την ίδια διεθνή ναυτιλιακή οδό, το παράκτιο κράτος μπορεί να καθορίζει συγκεκριμένες διαδρομές μέσω των οποίων πλοία και αεροσκάφη τρίτων κρατών θα ασκούν το δικαίωμα transit passage, ώστε να συνδυάζονται οι ανάγκες της διεθνούς ναυσιπλοΐας και υπέρπτησης με τις απαιτήσεις ασφαλείας. Η ίδια η ελληνική δήλωση, επομένως, προϋποθέτει τη διατήρηση της διεθνούς ναυσιπλοΐας ακόμη και μέσα σε θαλάσσιες περιοχές που τελούν υπό ελληνική κυριαρχία.
Ένας θαλάσσιος χώρος μπορεί, συνεπώς, να βρίσκεται υπό την κυριαρχία της Ελλάδας και ταυτόχρονα να επιβαρύνεται από ένα ισχυρό και μη αναστελλόμενο δικαίωμα διελεύσεως υπέρ τρίτων κρατών.
Η επέκταση στα 12 ν.μ. θα μετέβαλε πράγματι ριζικά τη νομική γεωγραφία του Αιγαίου και θα αύξανε σημαντικά τη θαλάσσια έκταση υπό ελληνική κυριαρχία. Δεν θα δημιουργούσε, όμως, έναν «αδιαπέραστο φράχτη» ούτε θα απέκλειε τη διεθνή ναυσιπλοΐα, διότι η ίδια η UNCLOS έχει προβλέψει ειδικά, μέσω του καθεστώτος των διεθνών στενών, τη συνύπαρξη της παράκτιας κυριαρχίας με την απρόσκοπτη διεθνή διέλευση.
-
Αναλύσεις3 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις1 μήνα πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO3 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας
