Ακολουθήστε μας

Άμυνα

Το μέλλον του ΝΑΤΟ και τι πρέπει να κάνει η Ελλάδα

Δημοσιεύτηκε στις

H αναθεωρητική εκδοχή του ΝΑΤΟ και η νέα παγκόσμια πραγματικότητα.

Από το 1948, το Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας των Η.Π.Α. κατέληξε στην αποδοχή της εισήγησης του Τζόρτζ Κέναν για μια εμπεριστατωμένη θεώρηση της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής προς τη Σοβιετική Ένωση όπως περιγράφεται στις αποφάσεις NSC-20/1 και NCS-20/4. 

Με βάση αυτές τις αποφάσεις προωθούνταν η ίδρυση του κράτους της Δυτικής Γερμανίας και η ίδρυση του ΝΑΤΟ ώστε να παγώσουν οι διαχωριστικές γραμμές στην Ευρώπη. 

Η συνολική πολιτική των Η.Π.Α. στην αντιπαράθεσή της με τη Σοβιετική Ένωση αποτυπώνεται στην απόφαση του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας NSC-68 στις 14 Απριλίου 1950. 

ASSOCIATED PRESS

Αναλυτικότερα, το ντοκουμέντο στηρίζεται στις κυριότερες παρακάτω υποθέσεις εργασίας: 

  1. Τα αμερικανικά συμφέροντα είναι παγκόσμια και κάθε περιοχή στον κόσμο είναι κρίσιμη για τα αμερικανικά συμφέροντα.
  2. Η Σοβιετική Ένωση είναι μια επεκτατική δύναμη και συνεπώς αποτελεί απειλή για τα αμερικανικά συμφέροντα.
  3. Μια ήττα των ελευθέρων θεσμών οπουδήποτε είναι μια ήττα παντού.
  4. Όταν υπάρχει διάσταση μεταξύ πολιτικών και στρατηγικών συμφερόντων να υπερισχύουν πάντα τα στρατηγικά συμφέροντα, που σημαίνει ακόμη ότι ακόμα και δημοκρατικά καθεστώτα μπορούν να παραγκωνιστούν, προκειμένου να εξασφαλιστούν τα στρατηγικά της συμφέροντα, όπως έγινε στην Ελλάδα της 21 Απριλίου 1967 με την κατάργηση της δημοκρατίας από τη χούντα των συνταγματαρχών. 

Έτσι, το ντοκουμέντο NCS-68 μετακινεί τις επιλογές από τη σφαίρα της οικονομίας και της εξωτερικής πολιτικής προς την στρατιωτική ισχύ. Απώτερος στόχος αυτής της πολιτικής ανάσχεσης είναι η καταστροφή του κομμουνιστικού συστήματος στη Σοβιετική Ένωση και η κατάρρευσή της. 

Μετά το 1989 το ΝΑΤΟ, ως το εργαλείο της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, συνέχισε να εξυπηρετεί τα αμερικανικά γεωπολιτικά συμφέροντα μέχρι τη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα. 

Το τέλος του ΝΑΤΟ όπως το ξέρουμε 

GAL_ISTVAN VIA GETTY IMAGES
Τα κράτη μέλη του ΝΑΤΟ με μπλε χρώμα.

Όμως, τα τελευταία χρόνια φαίνεται ότι οι Η.Π.Α. αρχίζουν να επεξεργάζονται μια αναθεωρητική εκδοχή του ΝΑΤΟ που να αντανακλά την νέα παγκόσμια πραγματικότητα. 

Σήμερα για τις Η.Π.Α. οι μεγάλοι αντίπαλοι στον παγκόσμιο ανταγωνισμό είναι η Κίνα και η Ρωσία, ενώ η Ευρώπη διέρχεται μια κρίση παρακμής. Η Γερμανία είναι μια δύναμη με ψευδαισθήσεις ηγεμονίας στην Ευρώπη και ο γαλλο-γερμανικός άξονας μετά το Brexit κινδυνεύει να μετεξελιχτεί σε ανταγωνισμό μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας. 

Έτσι η Αμερική δεν μπορεί να στηρίζεται στην ψυχροπολεμική Ατλαντική Συμμαχία αφού βλέπει ότι δεν εξυπηρετεί πλέον τα στρατηγικά της συμφέροντα. Επομένως οι Η.Π.Α. ενδεχομένως να αναζητήσουν μια νέα στρατηγική συμμαχία με τη Μεγάλη Βρετανία ως τη βασική σύμμαχό της στην Ευρώπη. 

Οι Η.Π.Α. ενδεχομένως να προγραμματίσουν την ασφάλειά τους στον εικοστό πρώτο αιώνα μαζί με τη Μεγάλη Βρετανία και τον Καναδά στον Ατλαντικό, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία στην Ασία. 

Στη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή, οι Η.Π.Α. θα επιλέξουν την Ιταλία, την Ελλάδα, την Κύπρο, την Αίγυπτο, τη Σαουδική Αραβία και το Ισραήλ ως το υποσύστημα ασφάλειας στην περιοχή, προκειμένου να εξασφαλίσουν τα στρατηγικά τους συμφέροντα, ενώ η Τουρκία δεν μπορεί να ενσωματωθεί σε αυτό το εγχείρημα. Η Τουρκία έχει πλέον αποκλίνει από τη δυτική συμμαχία και ακολουθεί τη δική της πορεία στον ανταγωνισμό μεταξύ του Ατλαντικού Βορειοαμερικανικού συστήματος, του Ευρωασιατικού συστήματος με τη Ρωσία και την Κίνα, και την προβληματική Ευρωπαϊκή Ένωση να βρίσκεται σε υπαρξιακή κρίση μετά το Brexit. 

Η Ελλάδα λοιπόν θα κληθεί στο μέλλον να επιλέξει τα εθνικά της συμφέροντα μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των νέων αμερικανικών επιλογών και το νέο σύστημα ασφάλειας που θα εξασφαλίζει τα συμφέροντα των Η.Π.Α. 

Η Τουρκία ως βασικός ανταγωνιστής της Ελλάδας θα αναζητά το δρόμο της μεταξύ αυτών των αμυντικών συστημάτων, των Η.Π.Α., της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωασίας (Ρωσία-Κίνα), θέτοντας την ασφάλεια της Ελλάδας σε σκληρή δοκιμασία, αφού η επεκτατική της πολιτική θα αναζητά κέρδη σε βάρος της εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδας, εκμεταλλευόμενη τη στρατηγική της αξία στον διεθνή ανταγωνισμό. 

Στις σημερινές συνθήκες που επικρατούν στις παγκόσμιες διεθνείς σχέσεις και ανταγωνισμού των μεγάλων δυνάμεων, μπορούμε να αναμένουμε ένα νέο τριπολικό σύστημα ανταγωνισμού με βασικούς πυλώνες τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, τη Ρωσία-Κίνα και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Έτσι εδώ τελειώνει το πάλε ποτέ ψυχροπολεμικό ΝΑΤΟ και αρχίζει ένα νέο σύστημα παγκόσμιας ασφάλειας που θα εκφράζει την πραγματικότητα του 21ου αιώνα. 

Αναδιάταξη δυνάμεων – Το νέο τοπίο 

PENGPENG VIA GETTY IMAGES
Conflict between China and USA in Asia-Pacific region

Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής θεωρούν ως τον πλέον ζωτικό τους χώρο τα εθνικά τους συμφέροντα στον Ειρηνικό Ωκεανό. Εδώ κυριαρχεί η σινο-αμερικανικός ανταγωνισμός, αφού οι Η.Π.Α. και η Κίνα, ως οι πιο ισχυρές οικονομικές δυνάμεις στον πλανήτη, αναμένεται να έχουν στις επόμενες δεκαετίες μεγάλο ανταγωνισμό για οικονομική και στρατηγική κυριαρχία στον Ειρηνικό. Συνεπώς η απάντηση των Η.Π.Α. στη δυναμική παρουσία της Κίνας στις θάλασσες της ανατολικής και νότιας Κίνας θα είναι μια στενή αμυντική συμμαχία με την Ιαπωνία, την Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία και τη Νότιο Κορέα. Σε αυτή τη συμμαχία μπορούμε να δούμε στο πλευρό των Η.Π.Α. τον Καναδά και τη Μεγάλη Βρετανία, ενώ χώρες όπως αυτές της Ινδοκίνας, της Ινδονησίας και των Φιλιππίνων θα ισορροπούν μεταξύ Κίνας και Η.Π.Α. 

Η Ρωσία ως Ευρωασιατική δύναμη μαζί με την Κίνα ενδεχομένως να δημιουργήσουν έναν ξεχωριστό Ευρωασιατικό άξονα με δύο ψήφους στο Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε. και με δορυφόρους τη Βόρεια Κορέα, το Ιράν, τη Συρία και τις ασιατικές πρώην χώρες της Σοβιετικής Ένωσης. 

Έτσι στον δεύτερο πυλώνα ισχύος Ρωσίας-Κίνας θα υπάρχουν τρεις πυρηνικές δυνάμεις με πληθυσμό άνω των 1.7 δισεκατομμυρίων και με έκταση περίπου το 1/3 της γης. 

Στον τρίτο πυλώνα θα βρίσκεται η Ευρωπαϊκή Ένωση, με πληθυσμό περίπου 500 εκατομμυρίων, με μια μόνο πυρηνική δύναμη και μια εκπρόσωπο στο Συμβούλιο Ασφαλείας, τη Γαλλία, και μια απαισιόδοξη και νοσταλγική Γερμανία που αισθάνεται ανασφάλεια για την οικονομική της κυριαρχία στην Ευρώπη. Η Ευρωπαϊκή Ένωση θα παραμένει εγκλωβισμένη στην έλλειψη ενέργειας που θα υπονομεύει το μέλλον της και θα αναζητά ισορροπίες μεταξύ της Ρωσίας και της Μέσης Ανατολής. 

Ε.Ε., Τουρκία, Ελλάδα, Βαλκάνια στο νέο τοπίο

Έτσι και τα τρία ανταγωνιστικά κέντρα θα εστιάσουν στην αναζήτηση των στρατηγικών και ενεργειακών τους συμφερόντων στην ενέργεια της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής. 

Εδώ οι Η.Π.Α. θα ορίσουν τα νέα σύνορα της ασφάλειάς τους με χώρες όπως η Ελλάδα, η Κύπρος, το Ισραήλ και η Σαουδική Αραβία ώστε να ταυτίζονται με τα στρατηγικά τους συμφέροντα. 

Η Τουρκία ως επιτήδεια ουδέτερη χώρα κατά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο και ως στρατηγικός εταίρος των Η.Π.Α. στον Ψυχρό Πόλεμο, έχει ήδη επιλέξει να κινηθεί μακριά από τη Δύση (Ευρωπαϊκή Ένωση και ΝΑΤΟ) και να προσεγγίσει τη Ρωσία και τον Ευρωασιατικό άξονα που ελπίζει να της εξασφαλίσει τα επεκτατικά της σχέδια στην Ανατολική Μεσόγειο. Έτσι η Τουρκία εγκαταλείπει πλέον την πολιτική του Κεμάλ Ατατούρκ, ειρήνη με τους γείτονές της και στροφή προς τη Δύση, και θα εκμεταλλευτεί τη φοβισμένη Ευρώπη και τη δοκιμαζόμενη αμερικανική κυριαρχία στη Μέση Ανατολή. Μια τέτοια επιλογή θα αφήσει την Τουρκία το δίλημμα μιας ανεξάρτητης πορείας ιδεολογικού νέο-οθωμανισμού ή την επιστροφή της στο αμερικανικό σύστημα ισχύος, με αναθεώρηση της πολιτικής της για το διεθνές δίκαιο με κάποια ανταλλάγματα στην Ανατολική Μεσόγειο. 

Η Ελλάδα λοιπόν με την ΑΟΖ της στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, θα βρίσκεται αντιμέτωπη με την Τουρκία και η ασφάλειά της θα ισορροπεί μεταξύ των αμερικανικών και ευρωπαϊκών συμφερόντων, ενώ η στρατιωτική συμμαχία με Κύπρο και Ισραήλ φαίνεται πλέον αναπόφευκτη.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο θα δοκιμαστούν και οι βαλκανικές σχέσεις, αφού χώρες όπως η Βουλγαρία και η Σερβία, μπορεί να αναζητήσουν μια ισορροπία μεταξύ Ε.Ε. και Ρωσίας. 

Έτσι το μέλλον της Ε.Ε. μετά το Brexit φαίνεται να εισέρχεται σε μια διαρκή κρίση και θα πρέπει να αναζητήσει την πολιτική και αμυντική της ολοκλήρωση, αλλιώς θα αναζητά προστασία με μεγάλο κόστος μεταξύ των Η.Π.Α. και του ρωσικό-κινεζικού άξονα. 

Η Ιστορία διδάσκει

COMMONS WIKIMEDIA
30 Σεπτεμβρίου 1938: Επιστρέφοντας στο Λονδίνο ο Νέβιλ Τσάμπερλεν επιδεικνύει την υπογραμμένη δεύτερη Συνθήκη με τον Χίτλερ, της “έντιμης ειρήνης”

Εφόσον η Ε.Ε. δεν θέλει να βυθιστεί σε μια κρίση ασφάλειας και αποσύνθεσης στα επόμενα χρόνια, θα πρέπει να προχωρήσει στη συνολική ολοκλήρωση της ως μια ενιαία οντότητα με αμυντικές ικανότητες στην ΑΟΖ της στην Ανατολική Μεσόγειο και σε μια ξεκάθαρη αντι-τουρκική στρατηγική που θα σταματήσει πλέον τον νέο-οθωμανικό επεκτατισμό της Τουρκίας.Αν δεν πράξει αυτό, θα επαναλάβει τον κατευνασμό που επιχείρησε η Μεγάλη Βρετανία με τον Χίτλερ το 1938 και θα θυμηθεί το συμπέρασμα του Τσόρτσιλ στην πολιτική του Τσάμπερλεν στη διάσκεψη του Μονάχου: 

Η διάσκεψη του Μονάχου, στις 29 Σεπτεμβρίου 1938, έγινε προκειμένου οι ηγέτες της Γαλλίας Νταλαντιέ, της Μεγάλης Βρετανίας Τσάμπερλεν, της Γερμανίας Χίτλερ και της Ιταλίας Μουσολίνι να διευθετήσουν την κρίση που είχε ξεσπάσει στην Κεντρική Ευρώπη και η οποία οφειλόταν στις προσπάθειες της Γερμανίας να θέσει την Τσεχοσλοβακία υπό την κυριαρχία της. Οι πρωθυπουργοί της Γαλλίας και της Βρετανίας υποχώρησαν στις απαιτήσεις του Χίτλερ για να αποφύγουν έναν πόλεμο. Η συμπεριφορά των Τσάμπερλεν και Νταλαντιέ τους προηγούμενους μήνες δεν τους άφησε καμία πραγματική επιλογή παρά να δεχθούν την εισήγηση του Μουσολίνι. Οι αντιπρόσωποι της Τσεχοσλοβακίας έμειναν αποσβολωμένοι στους προθαλάμους, τη στιγμή που η χώρα τους διαμελιζόταν. 

Ο Βρετανός πρωθυπουργός Νέβιλ Τσάμπερλεν επέστρεψε στο Λονδίνο διακηρύττοντας ότι η συμφωνία, η οποία παρέδωσε στη Γερμανία τις γερμανόφωνες περιοχές της Τσεχοσλοβακίας όπως είχε απαιτήσει ο Χίτλερ, εξυπηρετούσε την ειρήνη. Όταν ο Χίτλερ επέστρεψε στο Βερολίνο, είπε κυνικά σε έναν αξιωματικό των SS: «Αυτός ο τύπος, ο Τσάμπερλεν, μου χάλασε την είσοδό μου στην Πράγα». 

Στις 5 Οκτωβρίου 1938 ο βουλευτής Ουίνστον Τσόρτσιλ, σε ομιλία του στη Βουλή των Κοινοτήτων, σχολίασε ως εξής τα αποτελέσματα της διάσκεψης του Μονάχου: «Μας ζήτησαν 1 λίρα με το πιστόλι στον κρόταφο. Όταν τη δώσαμε, μας ζήτησαν 2 λίρες με το πιστόλι στον κρόταφο. Τελικά ο δικτάτορας συμβιβάστηκε να πάρει 1 λίρα και 17 σεντς, και το υπόλοιπο με υποσχέσεις καλής θέλησης στο μέλλον […] Βρισκόμαστε καταμεσής μιας καταστροφής πρώτου μεγέθους».1

Ο Τούρκος πρόεδρος σήμερα εφαρμόζει ανάλογες πολιτικές απέναντι στην Ελλάδα όπως ο Χίτλερ στη διάρκεια του μεσοπολέμου στην Ευρώπη. Σε αυτό το σημείο βρίσκεται σήμερα η Ευρώπη απέναντι στην επεκτατική Τουρκία που επιχειρεί να κατακτήσει με την βία την ΑΟΖ της Ελλάδας και της Κύπρου στην Ανατολική Μεσόγειο. Αν δεν αναλάβει τις ευθύνες της η Ε.Ε. και εφόσον συνεχίζει διατηρεί την αυταπάτη του Τσάμπερλεν, τότε θα έρθουν οι Η.Π.Α. να το κάνουν και συνεπώς να θέσουν την Τουρκία εκτός ΝΑΤΟ, με τη θρασύτατη τουρκική ηγεσία να αναζητά μεγάλα ανταλλάγματα στο ρωσο-κινεζικό σύστημα ισχύος. 

Εν τω μεταξύ η Γερμανία, νοσταλγική για την παραδοσιακή της ηγεμονία πριν από τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο, αρχίζει μια νέα φιλόδοξη πολιτική επιρροών στη Λιβύη όπως είχε κάνει στο Μαρόκο στις παραμονές του Α Παγκοσμίου Πολέμου με πρωταγωνιστή τον Γερμανό αυτοκράτορα Γουλιέλμο Β με τη σύναψη στρατηγικών συμφωνιών με το Μαρόκο το 1904. Αυτό το γεγονός έφερε τη Γερμανία απέναντι στη Μεγάλη Βρετανία και οδήγησε σε έναν επιπλέον λόγο για την επερχόμενη σύγκρουση της Μεγάλης Βρετανίας με τη Γερμανία. Σε αυτή τη διαμάχη η Γαλλία και η Βρετανία βρέθηκαν μαζί με κοινά συμφέροντα στη Βόρεια Αφρική και εκεί ήταν η απαρχή της εγκάρδιας συνεννόησης, δηλ. αυτή της δυτικής συμμαχίας εναντίον της ανερχόμενης γερμανικής φιλοδοξίας να εξασφαλίσει στρατηγικές θέσεις στο Μαρόκο και τη Μέση Ανατολή. Ως απάντηση σε αυτή τη όξυνση της κρίσης, στις 28 Ιουνίου 1905 η Μεγάλη Βρετανία ανακοίνωσε την πλήρη διπλωματική της στήριξη προς τη Γαλλία με συγκεκριμένη δέσμευση του ναυτικού επιτελείου και του Υπουργείου Άμυνας σχετικά με «τις στρατηγικές συνέπειες ενός πιθανού γαλλο-βρετανικού πολέμου με τη Γερμανία.»2

ASSOCIATED PRESS

Η καγκελάριος Μέρκελ σήμερα προσπαθεί να αναβιώσει την παραδοσιακή γαλλο-γερμανική και αγγλο-αμερικανική ανησυχία στη στρατηγική για το μέλλον της Λιβύης όπου οι ενεργειακοί της πόροι βρίσκονται στο κέντρο του ενδιαφέροντος του παραδοσιακού γερμανο-τουρκικού άξονα. 

Έτσι όμως δημιουργούνται οι πόλοι συμφερόντων Τουρκίας και Γερμανίας από τη μια μεριά και της Γαλλίας και Αμερικής από την άλλη, με τη Ρωσία να προσπαθεί να εξισορροπήσει στη διαμάχη για τα δικά της γεωστρατηγικά συμφέροντα στην Ανατολική Μεσόγειο. 

Όμως η στρατιωτική εμπλοκή της Τουρκίας στη Λιβύη στην αγωνία της να εξασφαλίσει θαλάσσιο χώρο σε βάρος της Ελλάδας, θα την οδηγήσει σε ένα νέο Βιετνάμ και την αναβίωση του αραβικού εθνικισμού, γεγονός που θα συντρίψει τις φιλοδοξίες της τουρκικής ηγεσίας. 

Σήμερα, το κοινό συμφέρον της υποτιθέμενης ενωμένης Ευρώπης παραμένει μια ουτοπία, με την Ελλάδα και την Κύπρο να αποτελούν τα θύματα των κοντόφθαλμων γερμανικών συμφερόντων και την Τουρκία ως πολιορκητικό κριό. 

Εδώ λοιπόν βρίσκεται η φιλοτουρκική γερμανική πολιτική που αποκλείει την Ελλάδα και την Κύπρο από την όποια παρουσία τους στη συνδιάσκεψή της για τη Λιβύη, αφού η Γερμανία βρίσκεται εγκλωβισμένη στις τουρκικές αυθαίρετες διεκδικήσεις σε βάρος της Ελλάδας. 

Έτσι, οποιοδήποτε δυσάρεστο συμβεί στο μέλλον μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας, θα έχει ως βασικό υπεύθυνο τη γερμανική ηγεμονική εμμονή και τη στρατηγική σχέση μεταξύ Γερμανίας και Τουρκίας ώστε η Τουρκία να λειτουργεί όπως και στο παρελθόν ως ο μακρινός βραχίονας των γερμανικών συμφερόντων στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή. 

Τι θα πρέπει να κάνει η Ελλάδα

EUROKINISSI.

Μέχρι να συγκροτηθεί το νέο σύστημα ασφαλείας της Αμερικής που θα συμπεριλάβει την Ελλάδα, την Κύπρο, την Αίγυπτο, τη Λιβύη, τη Σαουδική Αραβία και το Ισραήλ, η Ελλάδα θα πρέπει να ανακτήσει την προβολή της στρατιωτικής της ισχύος έναντι της Τουρκίας και μόνο τότε να διαπραγματευθεί, με βάση τη Συνθήκη της Λωζάννης και τα προβλεπόμενα από το διεθνές δίκαιο, για τα κυρίαρχα δικαιώματα των νησιών του Αιγαίου και τη συνολική ελληνική ΑΟΖ. 

Ο ρεαλισμός του Θουκυδίδη στη συνύπαρξη και συμβίωση κρατών στηρίζεται στην ισχύ και όχι στο δίκαιο. Έτσι επιβίωσε η ανθρωπότητα κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Η ισορροπία του τρόμου διέπει και σήμερα την αποφυγή του πολέμου όπως και στην πυρηνική εποχή μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο.

Προτεραιότητα της Ελλάδας απέναντι στην επεκτατική Τουρκία είναι η ανάκτηση αμυντικής υπεροχής και η επέκταση της κυριαρχίας των χωρικών της υδάτων στα 12 μίλια στην Κρήτη και στα Ιόνια νησιά και στα νησιά Κάσο, Κάρπαθο και Ρόδο και όπου αλλού θεωρεί σκόπιμο στην επικράτειά της, όπως και η ανακήρυξη της συνολικής ελληνικής ΑΟΖ. 

Η εθνική στρατηγική για την επιβίωση της χώρας θα πρέπει να καθοριστεί με την αναθεώρηση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής έναντι της Ρωσίας ώστε να απομακρυνθεί από την όποια πολιτική στρατηγικής απομόνωσης της Ρωσίας όπως έκανε λανθασμένα στο παρελθόν, και να προσδιορίσει τις ρωσο-ελληνικές σχέσεις αυστηρά με βάση το εθνικό της συμφέρον. 

Η Ελλάδα πλέον δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένη από την ευρωπαϊκή αμυντική και εξωτερική πολιτική και την αμερικανο-βρετανική αμυντική συμμαχία ώστε να εξασφαλίζει πάντα προκαταβολικά τα εθνικά της συμφέροντα πριν αναλάβει το όποιο ρίσκο στους μελλοντικούς ανταγωνισμούς των συστημάτων ισχύος.

1 Ηλίας Θερμός, Η Γερμανική Ηγεμονία, Ψευδαισθήσεις και Πραγματικότητα, Εκδόσεις Καστανιώτη, 2013, σελ. 121.

2 Ηλίας Θερμός, Η Γερμανική Ηγεμονία, Ψευδαισθήσεις και Πραγματικότητα, εκδόσεις Καστανιώτη, 2013, σελ. 41.

Πηγή: huffingtonpost

Ο Σταύρος Καλεντερίδης, ξεκίνησε τις σπουδές του στην Αθήνα, σπουδάζοντας Πολιτική Επιστήμη στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έπειτα από τέσσερα χρόνια συμμετοχής στα φοιτητικά όργανα συνδιοίκησης της σχολής του και σε διάφορες οργανώσεις νέων, αποφάσισε να συνεχίσει τις σπουδές του στο εξωτερικό. Στη Βοστόνη των Η.Π.Α. ολοκλήρωσε δύο μεταπτυχιακά προγράμματα, στις Διεθνείς Σχέσεις (Αμερικανική εξωτερική πολιτική) και στην Επικοινωνία (Πολιτική Επικοινωνία), ενώ παράλληλα εργάστηκε στο Ελληνικό Προξενείο της Βοστόνης, στη σχολή του ως βοηθός έρευνας και σε δύο πολιτικές καμπάνιες Αμερικανών πολιτικών (Δημοκρατικών – Ρεπουμπλικάνων). Μετά από τρία χρόνια στις Η.Π.Α., άκουσε το κάλεσμα της πατρίδας του και επέστρεψε πίσω με μεγάλο πόθο για προσφορά στην Ελλάδα. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος δύο κοινωφελών οργανισμών, του δέλτα – πολιτική επανάσταση (πολιτικός οργανισμός) και της Λεοντίδας (ίδρυμα προώθησης θεμάτων ιστορίας, πολιτισμού και δημοκρατίας). Σήμερα ζει και εργάζεται στην Αθήνα, ασχολείται με διάφορα εγχειρήματα πολιτικής διπλωματίας και δημοκρατίας, γράφει πολιτικά άρθρα, σχολιάζει την επικαιρότητα και συνεχίζει την προσωπική του μελέτη στην ιστορία και την πολιτική φιλοσοφία.

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Χτίζεται ισχυρός αμυντικός άξονας μεταξύ Ελλάδας και Ινδίας! Η κίνηση Δένδια και η γεωπολιτική απάντηση στη συνεργασία Τουρκίας–Πακιστάν

Η Αθήνα ανοίγει νέα σελίδα στη στρατηγική συνεργασία με το Νέο Δελχί, επενδύοντας στην αμυντική βιομηχανία, τις κοινές στρατιωτικές ασκήσεις και την ασφάλεια των θαλάσσιων διαδρόμων. Η συνάντηση του Νίκου Δένδια με τον Ινδό πρέσβη αποκτά ιδιαίτερη γεωπολιτική σημασία, καθώς η σύμπλευση Ελλάδας και Ινδίας αναπτύσσεται παράλληλα με τη στενή στρατιωτική συνεργασία Άγκυρας και Ισλαμαμπάντ.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Η Ελλάδα διευρύνει το αποτύπωμά της στον διεθνή γεωπολιτικό χάρτη, αναπτύσσοντας στρατηγικές σχέσεις με χώρες που μπορούν να διαδραματίσουν καθοριστικό ρόλο στην ασφάλεια της Ανατολικής Μεσογείου και των θαλάσσιων οδών που συνδέουν την Ευρώπη με την Ασία. Σε αυτή την κατεύθυνση εντάσσεται και η εμβάθυνση της αμυντικής συνεργασίας με την Ινδία, μία από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές δυνάμεις παγκοσμίως.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες που δημοσιεύθηκαν στις 8 Οκτωβρίου 2026, ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, Νίκος Δένδιας, συναντήθηκε με τον πρέσβη της Ινδίας στην Αθήνα, Ravi Shankar, με αντικείμενο τις προοπτικές περαιτέρω ανάπτυξης των διμερών αμυντικών σχέσεων και τις προκλήσεις στο περιφερειακό περιβάλλον ασφαλείας.

Η διπλωματική αυτή επαφή αποκτά ιδιαίτερη σημασία εάν εξεταστεί σε συνδυασμό με τις πρωτοβουλίες που έχουν αναλάβει οι δύο χώρες τα τελευταία χρόνια. Η Ελλάδα και η Ινδία δεν περιορίζονται πλέον σε διακηρύξεις καλών προθέσεων, αλλά έχουν ήδη αναπτύξει ένα συγκεκριμένο πλαίσιο στρατιωτικής συνεργασίας, που περιλαμβάνει κοινές ασκήσεις, ανταλλαγή επιχειρησιακής τεχνογνωσίας και ενίσχυση των δεσμών μεταξύ των αμυντικών τους βιομηχανιών.

Η συμφωνία Δένδια–Singh που άνοιξε τον δρόμο

Καθοριστικής σημασίας για την πορεία των ελληνοϊνδικών σχέσεων υπήρξε η επίσημη επίσκεψη του Νίκου Δένδια στο Νέο Δελχί, στις 9 Φεβρουαρίου 2026, και η συνάντησή του με τον Ινδό ομόλογό του Rajnath Singh.

Οι δύο υπουργοί υπέγραψαν Κοινή Δήλωση Προθέσεων για την ενίσχυση της διμερούς αμυντικής βιομηχανικής συνεργασίας, η οποία προβλέπει την επεξεργασία πενταετούς οδικού χάρτη. Παράλληλα, ανταλλάχθηκε το Πρόγραμμα Διμερούς Στρατιωτικής Συνεργασίας για το 2026.

Η συγκεκριμένη πρωτοβουλία επιχειρεί να συνδέσει την ελληνική «Ατζέντα 2030» με την ινδική πολιτική αμυντικής αυτοδυναμίας «Aatmanirbhar Bharat», δημιουργώντας προϋποθέσεις για τη συνεργασία επιχειρήσεων, ερευνητικών κέντρων και αμυντικών οργανισμών.

Για την Αθήνα, το ενδιαφέρον επικεντρώνεται στη δυνατότητα πρόσβασης σε νέες τεχνολογίες και στην ανάπτυξη εγχώριων παραγωγικών δυνατοτήτων. Αντίστοιχα, η Ινδία αποκτά έναν πρόσθετο εταίρο στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ΝΑΤΟ, με στρατηγική γεωγραφική θέση στην Ανατολική Μεσόγειο.

Από τα ελληνικά F-16 στην Ινδία μέχρι τις ινδικές φρεγάτες στο Αιγαίο

Η ελληνοϊνδική στρατιωτική συνεργασία έχει αποκτήσει ήδη επιχειρησιακό περιεχόμενο.

Τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο του 2024, τέσσερα ελληνικά μαχητικά F-16 Block 52+ Advanced της 336 Μοίρας συμμετείχαν στη διεθνή αεροπορική άσκηση «Tarang Shakti 24», στην αεροπορική βάση Jodhpur της Ινδίας.

Η συγκεκριμένη αποστολή αποτέλεσε ένα σημαντικό βήμα για την Πολεμική Αεροπορία, καθώς ελληνικά μαχητικά επιχειρούσαν σε μία ιδιαίτερα απομακρυσμένη γεωγραφική περιοχή, αποκτώντας εμπειρία συνεργασίας με αεροπορικές δυνάμεις διαφορετικών επιχειρησιακών δογμάτων.

Ανάλογη σημασία είχε και η παρουσία ινδικών μαχητικών Su-30MKI στις ελληνικές ασκήσεις «ΗΝΙΟΧΟΣ», με την αεροπορική συνεργασία να δημιουργεί δυνατότητες ανταλλαγής τακτικών γνώσεων και εμπειρίας.

Ακόμη πιο χαρακτηριστική ήταν η ναυτική άσκηση που πραγματοποιήθηκε στις 17 και 18 Σεπτεμβρίου 2025 στο Μυρτώο Πέλαγος και στο κεντρικό Αιγαίο.

Στην άσκηση συμμετείχαν η ελληνική φρεγάτα «Θεμιστοκλής», το υποβρύχιο «Πιπίνος», σκάφος ανορθόδοξου πολέμου της Διοίκησης Υποβρυχίων Καταστροφών και η ινδική φρεγάτα INS Trikand.

Οι δύο πλευρές εκπαιδεύτηκαν σε αντικείμενα ανθυποβρυχιακού πολέμου, αντιμετώπισης αεροπορικών απειλών, επιχειρήσεων επιφανείας και ανταλλαγής επιχειρησιακής εικόνας.

Η παρουσία ινδικής πολεμικής μονάδας στο Αιγαίο αποκτά ιδιαίτερη γεωπολιτική διάσταση. Καταδεικνύει τη δυνατότητα του Νέου Δελχί να αναπτύσσει στρατιωτική συνεργασία πέρα από τον Ινδικό Ωκεανό, σε μία περιοχή που αποτελεί κομβικό σημείο σύνδεσης της Ευρώπης με την Ασία.

Ο παράγοντας Τουρκία–Πακιστάν

Ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία της ελληνοϊνδικής προσέγγισης είναι η ευρύτερη γεωπολιτική πραγματικότητα που διαμορφώνεται γύρω από τις σχέσεις Τουρκίας και Πακιστάν.

Άγκυρα και Ισλαμαμπάντ έχουν αναπτύξει στενή στρατιωτική συνεργασία, η οποία περιλαμβάνει εξοπλιστικά προγράμματα, αμυντική τεχνολογία και εκπαίδευση στρατιωτικού προσωπικού.

Η Τουρκία επιδιώκει να ενισχύσει την παρουσία της στη Νότια Ασία, ενώ το Πακιστάν αντιμετωπίζει την Ινδία ως τον βασικό στρατηγικό ανταγωνιστή του.

Υπό αυτές τις συνθήκες, η προσέγγιση Ελλάδας και Ινδίας δημιουργεί ένα ενδιαφέρον πλέγμα γεωπολιτικών συγκλίσεων.

Για την Αθήνα, η Ινδία αποτελεί έναν εταίρο με σημαντικό στρατιωτικό, οικονομικό και διπλωματικό βάρος. Για το Νέο Δελχί, η Ελλάδα προσφέρει δυνατότητες συνεργασίας σε μία περιοχή όπου η Τουρκία επιχειρεί να διευρύνει την επιρροή της.

Αυτό δεν σημαίνει ότι έχει δημιουργηθεί επίσημη στρατιωτική συμμαχία εναντίον της Άγκυρας και του Ισλαμαμπάντ. Ωστόσο, η σύγκλιση των στρατηγικών συμφερόντων μπορεί να αποκτήσει μεγαλύτερη σημασία, ιδιαίτερα στους τομείς της θαλάσσιας ασφάλειας, της αμυντικής τεχνολογίας και της διπλωματικής συνεργασίας.

Η ουσία βρίσκεται στο γεγονός ότι η Ελλάδα αποκτά περισσότερες επιλογές στις διεθνείς συνεργασίες της, ενώ η Ινδία ενισχύει την παρουσία της στην Ανατολική Μεσόγειο.

Ελλάδα–Κύπρος–Ινδία: Μια συνεργασία με προοπτική στην Ανατολική Μεσόγειο

Στην εξίσωση της ελληνοϊνδικής προσέγγισης αποκτά ξεχωριστή θέση και η Κυπριακή Δημοκρατία.

Κατά την επίσκεψη του Προέδρου Νίκου Χριστοδουλίδη στην Ινδία, στις 20–23 Μαΐου 2026, οι δύο χώρες αναβάθμισαν τις σχέσεις τους σε στρατηγική εταιρική σχέση και ανακοίνωσαν οδικό χάρτη αμυντικής συνεργασίας για την περίοδο 2026–2031.

Οι συμφωνίες περιλαμβάνουν συνεργασία στην αμυντική βιομηχανία, την κυβερνοασφάλεια, τις αναδυόμενες τεχνολογίες και τη θαλάσσια ασφάλεια.

Η εξέλιξη αυτή δημιουργεί προϋποθέσεις για έναν ευρύτερο συντονισμό μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου και Ινδίας, χωρίς να έχει συγκροτηθεί επίσημο τριμερές στρατιωτικό σχήμα.

Ιδιαίτερη σημασία αποκτά ο οικονομικός διάδρομος Ινδίας–Μέσης Ανατολής–Ευρώπης (IMEC), ο οποίος φιλοδοξεί να αναβαθμίσει τη συνδεσιμότητα μεταξύ ασιατικών και ευρωπαϊκών αγορών.

Η γεωγραφική θέση της Ελλάδας και της Κύπρου μπορεί να τους προσφέρει ρόλο στη διαμόρφωση νέων εμπορικών και ενεργειακών διαδρομών. Σύμφωνα με δηλώσεις του Γάλλου ειδικού απεσταλμένου για τον IMEC, τόσο η Ελλάδα όσο και η Κύπρος συγκαταλέγονται στις χώρες που έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον για συμμετοχή στην πρωτοβουλία.

Η ασφάλεια των θαλάσσιων μεταφορών, η προστασία των υποθαλάσσιων υποδομών και η ανάπτυξη ενεργειακών διασυνδέσεων δημιουργούν πρόσθετα πεδία σύγκλισης.

Drones, ηλεκτρονικός πόλεμος και αμυντική τεχνολογία

Η επόμενη φάση της ελληνοϊνδικής συνεργασίας αναμένεται να κριθεί σε μεγάλο βαθμό στον τομέα της αμυντικής βιομηχανίας.

Η Ινδία έχει επενδύσει στην εγχώρια ανάπτυξη πυραυλικών συστημάτων, μη επανδρωμένων αεροσκαφών, ηλεκτρονικών συστημάτων και στρατιωτικών πλατφορμών.

Η Ελλάδα, από την πλευρά της, επιχειρεί να ενισχύσει τις δυνατότητες της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας και να ενσωματώσει νέες τεχνολογίες στις Ένοπλες Δυνάμεις.

Τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη, τα συστήματα αντιμετώπισης drones, ο ηλεκτρονικός πόλεμος, η τεχνητή νοημοσύνη και οι ναυτικές τεχνολογίες αποτελούν πιθανά πεδία συνεργασίας.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η δυνατότητα σύνδεσης ινδικών αμυντικών επιχειρήσεων με ελληνικές εταιρείες και ερευνητικούς οργανισμούς.

Πρόκειται, ωστόσο, για προοπτικές που μένει να αποκτήσουν συγκεκριμένο συμβατικό και παραγωγικό περιεχόμενο. Μέχρι στιγμής, η διμερής συμφωνία του Φεβρουαρίου συνιστά κυρίως το θεσμικό πλαίσιο για την ανάπτυξη τέτοιων συνεργασιών.

Το στρατηγικό διακύβευμα για την Αθήνα

Η εμβάθυνση των σχέσεων με το Νέο Δελχί έχει ευρύτερη σημασία για την ελληνική εξωτερική πολιτική.

Σε μια περίοδο κατά την οποία οι στρατηγικοί ανταγωνισμοί επεκτείνονται από την Ανατολική Μεσόγειο έως τον Ινδοειρηνικό, η Ελλάδα επιδιώκει να δημιουργήσει ένα ευρύτερο δίκτυο συνεργασιών, πέρα από τους παραδοσιακούς ευρωπαϊκούς και ατλαντικούς συμμάχους της.

Η Ινδία αποτελεί έναν σημαντικό συνομιλητή σε αυτή την προσπάθεια, καθώς διαθέτει αυξανόμενη διεθνή οικονομική επιρροή, ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις και ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ασφάλεια των διεθνών εμπορικών οδών.

Η στενότερη συνεργασία δεν μεταβάλλει αυτομάτως τις στρατιωτικές ισορροπίες στο Αιγαίο ούτε συνεπάγεται ότι το Νέο Δελχί θα εμπλακεί σε ενδεχόμενη ελληνοτουρκική κρίση.

Δημιουργεί, όμως, πρόσθετες δυνατότητες διπλωματικής συνεννόησης, στρατιωτικής εκπαίδευσης και αμυντικής τεχνολογικής ανάπτυξης.

Από την άλλη πλευρά, η Ινδία αποκτά μεγαλύτερη πρόσβαση σε ένα κρίσιμο γεωγραφικό περιβάλλον, συνδέοντας σταδιακά τα στρατηγικά της συμφέροντα στον Ινδικό Ωκεανό με τις εξελίξεις στη Μεσόγειο.

Το βασικό ζητούμενο πλέον είναι η μετατροπή αυτής της δυναμικής σε συγκεκριμένα αποτελέσματα. Οι κοινές στρατιωτικές ασκήσεις, οι συμφωνίες αμυντικής βιομηχανίας και η συνεργασία στην προστασία θαλάσσιων υποδομών θα αποτελέσουν τα κριτήρια με τα οποία θα αξιολογηθεί το πραγματικό βάθος των ελληνοϊνδικών σχέσεων.

Η συνάντηση Δένδια με τον Ινδό πρέσβη εντάσσεται, σύμφωνα με το σχετικό δημοσίευμα, σε αυτή την προσπάθεια.

Από τα ελληνικά F-16 που πέταξαν στους ουρανούς της Ινδίας έως την παρουσία της φρεγάτας INS Trikand στο Αιγαίο, Αθήνα και Νέο Δελχί έχουν ήδη κάνει ουσιαστικά βήματα προσέγγισης.

Το ερώτημα είναι αν αυτή η σχέση θα εξελιχθεί σε έναν σταθερό άξονα αμυντικής και στρατηγικής συνεργασίας, με διάρκεια και συγκεκριμένο επιχειρησιακό αποτύπωμα.

Συνέχεια ανάγνωσης

Άμυνα

Μπαλτζώης: «Αν δώσουν Meteor στην Τουρκία, θα αισθανθούμε προδομένοι»

Ο αντιστράτηγος ε.α. και πρόεδρος του ΕΛΙΣΜΕ Γιάννης Μπαλτζώης παρεμβαίνει στον Θήτα FM και τη Βασιλική Πολίτου και αναλύει τις κρίσιμες εξελίξεις γύρω από την άμυνα και τα ελληνοτουρκικά.

Δημοσιεύτηκε

στις

Σοβαρό προβληματισμό για τη διεύρυνση της αμυντικής συνεργασίας της Γαλλίας με την Τουρκία εξέφρασε ο αντιστράτηγος ε.α. και πρόεδρος του ΕΛΙΣΜΕ, Γιάννης Μπαλτζώης, σε παρέμβασή του στον Θήτα FM και τη Βασιλική Πολίτου, βάζοντας στο επίκεντρο το ενδεχόμενο η Άγκυρα να αποκτήσει κρίσιμα οπλικά συστήματα ευρωπαϊκής προέλευσης, όπως οι πύραυλοι αέρος-αέρος Meteor.

Παράλληλα, αναφέρθηκε στην επίσκεψη του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο στην Αθήνα, στις νέες αμερικανικές προτάσεις για εξοπλιστικά προγράμματα δισεκατομμυρίων, αλλά και στην ανάγκη να ενισχυθεί επιτέλους ο Στρατός Ξηράς, τον οποίο χαρακτήρισε ουσιαστικά τον «μεγάλο αδικημένο» των ελληνικών εξοπλισμών.

«Υπάρχει πικρία για τη Γαλλία»

Με αφορμή τον οδικό χάρτη αμυντικής συνεργασίας Γαλλίας–Τουρκίας, ο Γιάννης Μπαλτζώης εμφανίστηκε επιφυλακτικός, σημειώνοντας ότι το πλήρες περιεχόμενο της συμφωνίας πρέπει πρώτα να γίνει γνωστό.

Δεν έκρυψε, ωστόσο, την «πικρία» του από τις εξελίξεις, υπενθυμίζοντας ότι η Ελλάδα έχει επενδύσει τεράστια ποσά στην αμυντική σχέση με τη Γαλλία μέσω προγραμμάτων όπως οι φρεγάτες και τα μαχητικά Rafale.

Η Αθήνα, όπως υποστήριξε, θα έπρεπε να έχει εξασφαλίσει ότι ορισμένα στρατηγικής σημασίας οπλικά συστήματα δεν θα καταλήξουν στα χέρια της Τουρκίας.

Ο πρόεδρος του ΕΛΙΣΜΕ έκανε μάλιστα σύγκριση με το παρελθόν, υποστηρίζοντας ότι επί δεκαετίες η Γαλλία απέφευγε να προμηθεύει την Τουρκία με συγκεκριμένα συστήματα που είχε αγοράσει η Ελλάδα, αναφέροντας ως χαρακτηριστικό παράδειγμα τα Mirage.

«Στο παρελθόν απαιτούσαμε και δεν έπαιρναν οι Τούρκοι αυτά τα οπλικά συστήματα», τόνισε.

Η κόκκινη γραμμή των Meteor

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στους πυραύλους Meteor, οι οποίοι βρίσκονται στο ελληνικό οπλοστάσιο μέσω των Rafale και θα μπορούσαν να αποτελέσουν σημαντικό πολλαπλασιαστή ισχύος και για τα τουρκικά Eurofighter.

Ο Μπαλτζώης περιέγραψε τον Meteor ως ένα εξαιρετικά προηγμένο όπλο αέρος-αέρος, με πολύ μεγάλη εμβέλεια και υψηλή ταχύτητα, υπογραμμίζοντας τη σημασία του για την εναέρια μάχη πέραν του οπτικού ορίζοντα.

Για το ενδεχόμενο παραχώρησης του συγκεκριμένου όπλου στην Τουρκία ήταν κατηγορηματικός:

«Τότε θα αισθανθούμε προδομένοι».

Έθεσε, όμως, και ένα κρίσιμο ερώτημα προς την ελληνική πλευρά:

Ζήτησε πράγματι η Αθήνα από το Παρίσι να αποκλειστεί η Τουρκία από συγκεκριμένα γαλλικά οπλικά συστήματα;

«Αν δεν συμφωνήσαμε σε αυτό, τότε κάπου πρέπει να ψαχτούμε. Κάτι δεν κάνουμε καλά», ανέφερε, αφήνοντας σαφείς αιχμές για τον τρόπο με τον οποίο διαπραγματεύεται η Ελλάδα τις μεγάλες αμυντικές συμφωνίες της.

«Το ότι παίρνουν και οι Τούρκοι δεν είναι καλό για εμάς»

Ο αντιστράτηγος ε.α. στάθηκε στη γενικότερη προσπάθεια της Άγκυρας να εισέλθει βαθύτερα στο ευρωπαϊκό αμυντικό οικοσύστημα.

Η συνεργασία τουρκικών εταιρειών με μεγάλους ευρωπαϊκούς ομίλους, σε συνδυασμό με την προσπάθεια προμήθειας Eurofighter και τη διεύρυνση των σχέσεων με τη Γαλλία, δημιουργεί, κατά τον ίδιο, νέα δεδομένα για την Ελλάδα.

«Το ότι παίρνουν και οι Τούρκοι δεν είναι καλό για εμάς», ήταν η χαρακτηριστική του τοποθέτηση.

Γιατί θεωρεί τόσο σημαντική την επίσκεψη Ρούμπιο

Μεγάλο μέρος της συζήτησης αφορούσε την επίσκεψη του Μάρκο Ρούμπιο στην Αθήνα.

Ο Γιάννης Μπαλτζώης τόνισε ότι η παρουσία του ίδιου του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών στον στρατηγικό διάλογο έχει ιδιαίτερη πολιτική βαρύτητα, σε αντίθεση με προηγούμενες περιπτώσεις κατά τις οποίες οι ΗΠΑ εκπροσωπούνταν από χαμηλότερου επιπέδου αξιωματούχους.

Υπενθύμισε επίσης ότι ο Ρούμπιο, από την περίοδο που ήταν γερουσιαστής, είχε ταχθεί επανειλημμένα υπέρ ελληνικών και κυπριακών θέσεων στο Κογκρέσο.

«Τα εθνικά θέματα τα ξέρει πάρα πολύ καλά», επισήμανε.

Την ίδια ώρα, εξέφρασε την εκτίμηση ότι πίσω από τη δημόσια εικόνα των καλών σχέσεων Τραμπ–Ερντογάν τα πράγματα είναι περισσότερο σύνθετα.

Κατά την ανάλυσή του, παρά τη θερμή ρητορική της Ουάσιγκτον απέναντι στον Τούρκο πρόεδρο, οι ΗΠΑ εξακολουθούν να καθυστερούν κρίσιμα εξοπλιστικά ζητήματα της Τουρκίας.

Μπαλτζώης για ΗΠΑ και Τουρκία: «Παίζουν καθυστερήσεις»

Ο πρόεδρος του ΕΛΙΣΜΕ υποστήριξε ότι η Ουάσιγκτον χρησιμοποιεί τις καθυστερήσεις ως μέσο άσκησης πίεσης απέναντι στην Άγκυρα.

Αναφέρθηκε στα F-16 και στα κιτ εκσυγχρονισμού, λέγοντας ότι η Τουρκία εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σημαντικές δυσκολίες ως προς την υλοποίηση όσων επιδιώκει.

Παρομοίασε μάλιστα την αμερικανική τακτική με τις καθυστερήσεις σε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα:

«Πετάνε την μπάλα στην εξέδρα και καθυστερεί ο αγώνας. Αυτό κάνουν αυτή τη στιγμή».

Κατά τον Μπαλτζώη, πρόκειται για συνειδητή πρακτική της αμερικανικής διοίκησης, όταν δεν επιθυμεί να προχωρήσει γρήγορα στην υλοποίηση μιας συμφωνίας.

Πακέτο δισεκατομμυρίων από τις ΗΠΑ

Ο Γιάννης Μπαλτζώης αναφέρθηκε εκτενώς και στις νέες εξοπλιστικές ανάγκες της Ελλάδας από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Σύμφωνα με όσα παρουσίασε στην εκπομπή, στο τραπέζι βρίσκονται προγράμματα συνολικής αξίας αρκετών δισεκατομμυρίων, που αφορούν μεταξύ άλλων:

  • πυραύλους και κατευθυνόμενα όπλα,
  • νέα συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου για τα F-16 Viper,
  • υποστήριξη ελληνικών F-16,
  • υποστήριξη των ελικοπτέρων MH-60 του Πολεμικού Ναυτικού και των Black Hawk,
  • καθώς και πιθανή ενίσχυση του Στρατού Ξηράς με τεθωρακισμένα οχήματα Stryker.

Έδωσε ιδιαίτερο βάρος στην ανάγκη να αποκτήσει η Πολεμική Αεροπορία πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς για τα F-16 Viper και τα μελλοντικά F-35.

«Ο Στρατός Ξηράς είναι ο μεγάλος αδικημένος»

Ο Μπαλτζώης χαιρέτισε επίσης τις συζητήσεις για ενίσχυση του Στρατού Ξηράς με Stryker.

«Μακάρι να τα πάρουμε, γιατί υστερούμε πάρα πολύ», σημείωσε, προσθέτοντας:

«Ο Στρατός είναι ο μεγάλος αδικημένος».

Η παρατήρηση αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς μεγάλο μέρος των ελληνικών εξοπλιστικών προγραμμάτων των τελευταίων ετών έχει επικεντρωθεί στην Πολεμική Αεροπορία και το Πολεμικό Ναυτικό.

Drones και νέος τρόπος πολέμου

Στη συζήτηση τέθηκε και το ζήτημα των drones, καθώς τα πεδία των συγκρούσεων από την Ουκρανία μέχρι τη Μέση Ανατολή έχουν αναδείξει τον καθοριστικό ρόλο των μη επανδρωμένων συστημάτων.

Ο πρόεδρος του ΕΛΙΣΜΕ εμφανίστηκε συγκρατημένα αισιόδοξος για τις ελληνικές κινήσεις στον συγκεκριμένο τομέα.

«Κάτι κάνουμε. Προχωράμε», ανέφερε, επισημαίνοντας ότι η χώρα αρχίζει να εισέρχεται πιο ενεργά στην ανάπτυξη και παραγωγή τέτοιων συστημάτων.

Η «βόμβα» στο τέλος της συνέντευξης

Λίγο πριν από την ολοκλήρωση της παρέμβασής του, ο Γιάννης Μπαλτζώης προχώρησε και σε μία πολιτική αναφορά, επικαλούμενος δημοσίευμα του Αλέξη Τάρκα.

Μετέφερε τον ισχυρισμό ότι στην Ουάσιγκτον υπάρχει εκτίμηση για τις μελλοντικές πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα και συνέδεσε αυτή την εκτίμηση με την προσπάθεια να κλείσουν εγκαίρως σημαντικές συμφωνίες κατά την επίσκεψη Ρούμπιο.

Πρόκειται για ισχυρισμό που ο ίδιος απέδωσε ρητά σε σχετικό δημοσίευμα και όχι για επίσημη θέση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Η αναφορά προκάλεσε την αντίδραση της Βασιλικής Πολίτου, η οποία σχολίασε χαρακτηριστικά:

«Ρίξατε μία βόμβα, κύριε Μπαλτζώη».


 

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Ελληνική NAVTEX για αεροναυτική άσκηση στη θάλασσα του Καστελλόριζου

Αεροναυτική άσκηση χωρίς πυρά, νοτιοανατολικά της Ρόδου και στις θαλάσσιες προσβάσεις του συμπλέγματος του Καστελλόριζου

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Αεροναυτική άσκηση χωρίς πυρά, νοτιοανατολικά της Ρόδου και στις θαλάσσιες προσβάσεις του συμπλέγματος του Καστελλόριζου, προβλέπει η NAVTEX 1249/26 της Υδρογραφικής Υπηρεσίας του Πολεμικού Ναυτικού, από τον Σταθμό Ηρακλείου. Πρόκειται για την ευρύτερη περιοχή στην οποία η Άγκυρα έχει επιχειρήσει να επιβάλει τη μονομερή οριοθέτηση του θαλάσσιου πάρκου Φέτιγιε–Κας.

Η ναυτιλιακή προειδοποίηση εκδόθηκε στις 5 Οκτωβρίου και προσδιόριζε ως χρόνο διεξαγωγής της άσκησης την Τετάρτη 7 Οκτωβρίου 2026, από τις 05:00 έως τις 09:00 UTC, δηλαδή από τις 08:00 έως τις 12:00 ώρα Ελλάδας.

Στο μήνυμα αναγράφονται ρητά οι γεωγραφικοί προσδιορισμοί «KASTELORIZO SEA» και «SOUTHEAST OF RODOS ISLAND», ενώ διευκρινίζεται ότι οι αεροναυτικές ασκήσεις προβλέπονταν χωρίς εκτέλεση πυρών. Παράλληλα, καλούνται οι ναυτιλλόμενοι να αποφεύγουν τη διέλευση από την αναφερόμενη περιοχή.

Ο έλεγχος των επτά συντεταγμένων επιβεβαιώνει ότι η NAVTEX αφορά τον θαλάσσιο χώρο νοτιοανατολικά της Ρόδου, με το βόρειο τμήμα της περιοχής να προσεγγίζει το σύμπλεγμα Μεγίστης, Ρω και Στρογγύλης. Το πολύγωνο εκτείνεται αρκετά νοτιότερα, έως το γεωγραφικό πλάτος 35°03΄ Βόρεια, και δυτικά έως το γεωγραφικό μήκος 28°10΄ Ανατολικά.

Τα όρια που αναφέρονται στη NAVTEX είναι:

Σημείο Βόρειο πλάτος Ανατολικό μήκος
1 36°05,00΄ 28°44,00΄
2 36°02,40΄ 29°20,58΄
3 36°09,28΄ 29°29,82΄
4 36°08,50΄ 29°34,58΄
5 36°06,48΄ 29°37,77΄
6 35°03,00΄ 29°38,00΄
7 35°30,00΄ 28°10,00΄

Η γεωγραφική θέση της αναγγελθείσας άσκησης αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον λόγω της τουρκικής απόφασης για το θαλάσσιο πάρκο Φέτιγιε–Κας. Η οριοθέτηση που παρουσίασε η Άγκυρα εκτείνεται στη θαλάσσια περιοχή γύρω από το Καστελλόριζο και πέραν των τουρκικών χωρικών υδάτων, προκαλώντας την αντίδραση της Αθήνας.

Το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών είχε επισημάνει ότι η μονομερής ανακήρυξη τουρκικών πάρκων πέραν της τουρκικής αιγιαλίτιδας ζώνης δεν παράγει έννομα αποτελέσματα ούτε μπορεί να δημιουργήσει τετελεσμένα. Στο πεδίο όμως η Τουρκία προσπαθεί να επιβάλλει το τουρκολιβυκό μνημόνιο και τα φαντάσματα της Κάσου διαψεύδουν τις κυβερνητικές δικαιολογίες.

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Διεθνή12 λεπτά πριν

Οι Πακιστανοί διαψεύδουν τους Τούρκους για Υεμένη! Αναφορές για στρατιωτική στήριξη της Άγκυρας στο Ριάντ — Το Ισλαμαμπάντ διαψεύδει τα αεροπορικά πλήγματα

Δημοσιεύματα περιγράφουν διεύρυνση της στρατιωτικής στήριξης προς τη Σαουδική Αραβία, εν μέσω επιθέσεων των Χούθι. Τουρκική εφημερίδα αναφέρει αποστολή άνω...

GEOPOLITICO1 ώρα πριν

Για ένα Ελληνικό καινούριο κόσμο Μέγα!

Η Ελλάς μπορεί! Μπορεί να καταστεί πλανητική κομβική πολιτισμική και πολιτική δύναμη ειρήνης!

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

Αλεξανδρούπολη: Το λιμάνι που αλλάζει τον γεωπολιτικό χάρτη της περιοχής

Από τον Βόσπορο και τα Βαλκάνια έως την Ουκρανία, την ενέργεια και την Ινδία. Του Θεόδωρου Ατματζίδη.

Διεθνή3 ώρες πριν

Ο Ινδός πιλότος που έσωσε 182 ζωές από τρομοκρατική επίθεση στον αέρα – Η μάχη στο πιλοτήριο με το τσεκούρι και η ελληνική σύνδεση

Παγκόσμια αναγνώριση για τον Ινδό κυβερνήτη Smit Machchhar, ο οποίος, παρά τα σοβαρά τραύματα που υπέστη από επίθεση του συγκυβερνήτη...

GEOPOLITICO4 ώρες πριν

Χτίζεται ισχυρός αμυντικός άξονας μεταξύ Ελλάδας και Ινδίας! Η κίνηση Δένδια και η γεωπολιτική απάντηση στη συνεργασία Τουρκίας–Πακιστάν

Η Αθήνα ανοίγει νέα σελίδα στη στρατηγική συνεργασία με το Νέο Δελχί, επενδύοντας στην αμυντική βιομηχανία, τις κοινές στρατιωτικές ασκήσεις...

Δημοφιλή