Διεθνή
«Τη λευτεριά της Κύπρου μας την υπόγραψα κι εγώ…»
στης ψυχής το κρικέλι που ατσαλένια θωριά το κρατεί,
τα βήματ’ αψεγάδιαστα κι ακλόνητα την ιστορία κουβαλούν,
διά του παραδείγματος ως προσταγή,
στων καιρών τα κελεύσματα,
σ’ αυτούς, που στων αιώνων το πέρασμα θα ‘ρθουν
Η βαρύτητα του λόγου, η σημασία των λέξεων και η συνέπεια της επιμνημόσυνης τιμής, θα πρέπει να έχουν ουσία, βάθος και διάρκεια, όχι μόνο στις στιγμές αλλά πολύ περισσότερο στον χρόνο, αποτυπώνοντας και αντανακλώντας ανάλογα, το πολιτικό υπόβαθρο των διεκδικήσεων, με απόλυτη συναίσθηση στο κληροδότημα των αρχών και αξιών που απορρέουν μέσα από τη στάση ζωής του Γρηγόρη Αυξεντίου, των συναγωνιστών του και των άλλων αγωνιστών του μεγαλειώδους έπους της ΕΟΚΑ.
Η ομορφιά, το μεγαλείο και η αγνότητα του αγώνα της ΕΟΚΑ, εμπεριείχε και συνέδεε, κάνοντας έμπρακτο βίωμα των αγωνιστών, όλη την ελληνική ιστορία. Όλα τα χαρακτηριστικά στοιχεία και τον ηρωισμό του Ελληνισμού.
Επικυρώνοντας την εθνική τους ταυτότητα, αναδεικνύοντας όλα τα στοιχεία και τις αρετές της φυλής μας, μεταφέροντας στην πράξη αυτά που οι αγωνιστές μας, διάβασαν στα βιβλία του δημοτικού και άκουσαν από τους δασκάλους τους για την αντρειοσύνη και το μεγαλείο της ψυχής των Ελλήνων.
Το ένδοξο παρελθόν του γένους των Ελλήνων στη μητροπολιτική Ελλάδα, στην Κύπρο, στην αλυτρωτική γη της Μικρασίας, του Πόντου, της Βορείου Ηπείρου, καθώς και στα υπόλοιπα νησιά, δεν μπορεί και σίγουρα δεν πρέπει να αποτελεί μόνο επετειακό σημείο αναφοράς, αλλά πολύ περισσότερο, καθοδηγητικό ανάχωμα στους εφιάλτες του έθνους. Όχι σαν έκφανση εθνικισμού ή αντικατοπτρισμού της ψευδαίσθησης των διλημμάτων, αλλά ως εθνιστική ανάγκη αποκρυπτογράφησης και αξιολόγησης της ιστορικής διαδρομής, ως δίδαγμα για αποφυγή ανάλογων λαθών στο παρόν και στο μέλλον.
«Ο Γρηγόρης δεν ξεχώριζε για την επιμέλειά του ή την επίδοσή του στα μαθήματα. Εκείνο που θαύμαζα σ’ αυτό το παιδί, θα πει ο Γυμνασιάρχης του Κυριάκος Χατζηιωάννου, ήταν η γραμμή της εθνικοφροσύνης την οποία κρατούσε σταθερά. Ο Γρηγόρης ήταν άνθρωπος που συζητούσε κι επιχειρηματολογούσε. Στις ιδέες του ήταν σταθερός και πεισματάρης. Ήταν απλώς και καταδεκτικός, καθόταν με τους εργάτες και κουβέντιαζε δεν ήταν φαντασμένος άνθρωπος».
Το μπόι της ψυχής και η επάρκεια των ιδανικών αναδεικνύονται, συνειρμικά και δεικτικά, μέσα και από τον υπέροχα γλαφυρό στίχο που εξυμνεί το γεγονός πως, «σπούδασε στη μεγάλη σχολή του Γένους κι έμαθε τόσα μόνο γράμματα ώστε να γράφει τη λέξη ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ», με το μελάνι της καρδιάς και το πρόσταγμα της ψυχής, συνυφασμένη με μια άλλη λέξη με αμέτρητη βαρύτητα, έρωτας ζωής και ατέλειωτο γαλανόλευκο ταξίδι σε θάλασσα και ουρανό. Ελλάδα, μοναδικά δική μας- ως έννοια, ως πόθος, ως ιδανικό, ως πάθος ακαταλάγιαστο, αλυτρωτική προσμονή- μια ακόμα παρηγορήτρα και δυναμοδότρια Παναγιά.
Πόσες στ’ αλήθεια παραπομπές γίνονται σε εκείνο το μοναδικά ελληνικό αποτύπωμα της ιστορικής διαδρομής αυτού του τόπου και των αντοχών των ανθρώπων μας, «την Ελλάδα θέλομεν και ας τρώγωμεν πέτρες».
Ακριβώς, «ο Αυξεντίου κράτησε στα χέρια του την τιμή της Ελλάδας», θα πει εμφαντικά, τον Αύγουστο του 1959, ο συναγωνιστής του Αυγουστής Ευσταθίου. Σειρά μας σήμερα να πράξουμε το ίδιο. Σας ευχαριστούμε που συνεχίζετε να μας εμπνέετε, Γρηγόρη, Αυγουστή, Ανδρέα Στυλιανού, Φειδία Συμεωνίδη, Αντώνη Παπαδόπουλε και μαζί, δοξάζουμε την Παναγιά τη Μαχαιριώτισσα γιατί σας φυλάει στοργικά. Γιατί σας έδωσε τη δύναμη και την ευλογία, να γίνετε η ανάσα, το παράδειγμα, ο οδοδείκτης για όλες τις επόμενες γενιές.
Πιστοί στα Θερμοπύλεα οράματα, συνεπείς στον όρκο των Αρχαίων Αθηναίων νεανίων, στην πράξη και όχι σαν σύνθημα ασυντόνιστου αφουγκρασμού, ωσάν αριβίζουσα σχοινοβασία στο μεταίχμιο της ανάσας της επόμενης ημέρας. Δεν μας την χάρισαν τη λευτεριά για να την παζαρεύουμε. Κι ούτε μας πότισαν το νέκταρ των Ολύμπιων Θεών, ωσάν ωδή στη λήθη. Στο σφιχταγκάλιασμα της λεβεντιάς μονάχα ο θάνατος του ανδρειωμένου δίνει ορίζοντα πορείας. Αξιοπρέπειας, τιμής και προοπτικής.
Ήρθαμε εδώ, μέσα από των αιώνων το πέρασμα, για να μείνουμε ωραίοι, αγνοί, ανιδιοτελείς και γνήσιοι Έλληνες. Κι αν δεν μας σκιάζει φοβέρα καμιά, μήτε ο αντίλαλος των ιαχών βαρβάρων, τότε και μόνο τότε θα μπορέσουμε να κοιτάξουμε κατάματα την αλήθεια. Αυτή την αλήθεια που μας αποκαλύπτει κάθε χρόνο τέτοια μέρα, σε αυτόν εδώ τον ιερό χώρο ο Γρηγόρης Αυξεντίου, όπως και οι υπόλοιποι αγωνιστές του έθνους των Ελλήνων, στων αιώνων το πέρασμα, στης λευτεριάς το αδιαπραγμάτευτο αποτύπωμα, στις στιγμές που γίνονται αγέραστοι αιώνες, στα λόγια που μετουσιώνονται σε όρκους τιμής, στο πεπρωμένο που μέσα από του μύθου την υπερβολή, αποτυπώνοντας του ηρωισμού την έκφανση, γίνεται ιστορία, όπως αυτή γράφεται από τη λεβεντιά, βρίσκοντας τα σκαλοπάτια που πάνε μόνο εκεί, στη λευτεριά.
Ευλογημένοι όσοι δημιούργησαν τα οράματα, τυχεροί όσοι μπόρεσαν να τα βιώσουν και ευλαβικοί συνεχιστές όσοι από εμάς, μπορέσαμε να νιώσουμε όλα αυτά που μας προστάζουν οι ελληνοπρεπείς παραπομπές των αθανάτων. Μακριά από υπεκφυγές και διλήμματα. Προσηλωμένοι στη Θουκυδίδεια θεώρηση του πραγματισμού. Εκεί όπου δεν υπάρχουν αμφιταλαντεύσεις μεταξύ του εφικτού και του ευκταίου, σε συνάρτηση με την επίτευξη του τελικού στόχου.
Ο Παπάσταυρος, ο άνθρωπος που τέλεσε το Μυστήριο του γάμου του Γρηγόρη με τη Βασιλού, αφηγείται «από την πρώτη στιγμή που τον γνώρισα, διαπίστωσα ότι ήταν μια θρησκευόμενη, ηθική φυσιογνωμία… ήταν ο άνθρωπος που μια και μπήκε στον Αγώνα, ήταν έτοιμος να πεθάνει, είτε να νικήσει. Το «Ελευθερία ή θάνατος» δεν ήταν απλώς μια κουβέντα. Ήταν πίστη του».
Κάθε του λόγος και μια διαχρονική παρακαταθήκη με πολλούς αποδέκτες, «αν εμείς που λεγόμαστε αρχηγοί, έγραφε σε φίλους του, δεν θελήσουμε να εκτεθούμε σε κίνδυνο, πώς θα τολμήσουν αυτά τα νέα παιδιά να αντισταθούν στον εχθρό; Αρκετή υπηρεσία πρόσφερα, διδάσκοντας πώς να κρατάνε το όπλο και να πολεμούν, πρέπει όμως να τελειώσω, διδάσκοντάς τους και πώς να πεθαίνουν…»
Λίγες μέρες πριν το αιώνιο φτερούγισμα του Υπαρχηγού προς την αιωνιότητα, ο γιατρός Κώστας Τσέλλος αποκαλύπτει τα ακόλουθα λόγια, ειπωμένα από τον Γρηγόρη Αυξεντίου. Κατάθεση ψυχής που αναδεικνύει και ταυτόχρονα αποδεικνύει το μέγεθος του ανδρός, την ψυχική του ολοκλήρωση και την προσήλωση στο καθήκον, με απόλυτο σεβασμό προς την ιδιότητά του, «…Αυτή είναι τώρα η μόνη, η τελευταία προσφορά μου στον Αγώνα… Θα διδάξω όλους τους αγωνιστές μας, όλα τα παλικάρια μας να πεθαίνουν. Έφτασε η στιγμή, που δεν θα ξαναϊδεί ο εχθρός κανένα να παραδίδεται…». Αιώνιο δίδαγμα, ήθους, φιλοπατρίας, περηφάνιας, αξιοπρέπειας. «Μάθατε πώς πολεμούν οι Έλληνες, σήμερα θα μάθετε και πώς πεθαίνουν». Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν πως, αν Αυτός, αρνήθηκε να παραδοθεί στη μάχη, εμείς σήμερα, δεν έχουμε κανένα δικαίωμα, κανένα άλλοθι, καμία απολύτως δικαιολογία να παραδοθούμε εν καιρώ ειρήνης.
Ο Γρηγόρης, ο Ζήδρος της ΕΟΚΑ, όπως ο Μακεδόνας κλεφταρματολός επί Τουρκοκρατίας, είχε γίνει το φόβητρο των Άγγλων και ο θρύλος των συμπατριωτών του. Ο θρύλος, που στο διάβα του καιρού έγινε μύθος, με έντονο όμως το ιστορικό αποτύπωμα το οποίο ο ίδιος, μαζί με τους συναγωνιστές του προδιέγραψε και δημιούργησε.
Όταν τον κάλεσαν οι Άγγλοι να παραδοθεί, έχοντας πια εντοπιστεί, μετά από προδοσία, το κρησφύγετό του, διέταξε τους συντρόφους να βγουν έξω, «εγώ πρέπει να πολεμήσω και να πεθάνω. Πρέπει να πεθάνω». Επανέλαβε πολλές φορές τη φράση, «πρέπει να πεθάνω». Δίνοντας με αυτό τον τρόπο, ζωή στη δική μας υπόσταση και εθνική αξιοπρέπεια. Διδάσκοντας διά του παραδείγματος και μέσα από τη δική του αυτοθυσία, προσδίδοντας στη μορφή του, ακόμα μεγαλύτερη αίγλη και ατόφια λεβεντιά.
Ευλογημένα της ψυχής τα βήματα, σε κάθε ψιθύρισμα λευτεριάς, σε κάθε εικόνισμα Άγιο, στον κουρνιαχτό της επόμενης μέρας.
Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια, βίωμα ζωής για τον Γρηγόρη. «Κάθε Ελληνόπουλο που δεν θέλει να δει τον πατέρα του να σφάζεται, την αδελφή του να ατιμάζεται, την περιουσία του να καταστρέφεται και πάνω απ’ όλα την Ελλάδα μας να υποδουλώνεται δεν θα διστάσει να κάμει ό,τι έκαμα εγώ.» Καταγράφει η αδελφή του Χρυσταλού Πιερή Αυξεντίου Σουρουλά, αποτυπώνοντας το περιεχόμενο επιστολής του Γρηγόρη προς την οικογένειά του.
Όταν, κατά την πρώτη ημέρα έναρξης του Αγώνα, του τέθηκε ο προβληματισμός να διαφύγει στο εξωτερικό η απάντηση του Γρηγόρη ήταν ξεκάθαρη, «αν ήμουν έξω, θα ερχόμουν, όι να φύω».
«Ο ΓΙΟΣ ΣΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΡΑΔΟΘΕΙ…»
Ανάλογη και η στιχομυθία του Γρηγόρη με τον πατέρα του, όταν του ζήτησε να του παραδώσει ένα περίστροφο. «Το ξέρεις ότι η υπόθεση αυτή μπορεί να σου στοιχίσει και τη ζωή σου;» «Το έχω ήδη αποφασίσει», απάντησε ο Γρηγόρης. «Υπεύθυνη θέση να μην αναλάβεις, γιατί είχες πολλές αποτυχίες στη ζωή σου», ήταν η συμβουλή του πατέρα. «Θα αναλάβω και θα πετύχω», ήταν η άμεση απάντηση του ήρωα μας. Παραδίδοντάς του το όπλο, ο Πιερής Αυξεντίου τον προέτρεψε λεβέντικα λέγοντας, «δεν φαντάζομαι να αξιωθούν οι Εγγλέζοι να το πάρουν από το χέρι σου». Η απάντηση και πάλι ανάλογα παλικαρίσια και αφοπλιστική, «Μείνε ήσυχος. Αυτό το περίστροφο θα τιμήσει και την πατρίδα και την οικογένειά μου.»
Τέσσερις μέρες πριν τη θυσία του έστειλε επιστολή προς τον πατέρα του, ενημερώνοντάς τον πως, «…μας έσφιξαν οι προδοσίες. Ο γιος σου δεν θα παραδοθεί κατ’ ουδένα λόγο, αλλά θα πεθάνει».
Ο γέρο Πιερής αφηγείται, «Ήμασταν στης Χρυσταλούς για τη Σήκωση όταν ήλθε ο Παπαηρόδης και μας έφερε το μήνυμα του θανάτου του. Έτρεξα και εζήτησα το λείψανό του. Με οδήγησαν σ’ ένα καρβουνιασμένο πτώμα. Τον αναγνώρισα από ένα σημάδι που είχε στο πόδι. Στάθηκα και κοίταξα το παιδί μου με ψυχραιμία. Γύρισα στους Άγγλους που στέκονταν δίπλα εκεί και τους είπα- Άγγλοι, αυτό που κάνατε είναι θηριωδία.» Αναντίλεκτα, η αδυναμία των βαρβάρων να λογαριαστούν στα ίσα με την ελληνική λεβεντιά, τους κάνει ακόμα πιο δειλούς, ποταπούς και απάνθρωπους. «Την ιστορία την γράφουν οι νικητές», είχε σημειώσει ο Ουίνστον Τσιόρτσιλ, με τη διαφορά όμως πως αυτό, γίνεται μόνο όταν δεν υπάρχουν Έλληνες, αντρειωμένοι που πολεμούν και μάχονται ως ήρωες, μαθαίνοντας στους ήρωες πώς να πολεμούν σαν Έλληνες.
«Τη λευτεριά της Κύπρου μας την υπέγραψα κι εγώ, τονίζει, απαντώντας με επιστολή σε φίλους του, οι οποίοι τον είχαν ενημερώσει για το Ενωτικό δημοψήφισμα, όχι σε χαρτί αλλά φορώντας την τιμημένη στολή του Έλληνα φαντάρου και θα την υπογράψω ό,τι ώρα χρειαστεί και με το αίμα μου».
Σαφής η συμβουλή του Περικλή προς Αθηναίους
Ο Αυξεντίου ένιωσε, αντιλήφθηκε και έκανε βίωμα και πράξη ζωής, την ιστορικά επιβεβαιωμένη ελληνικότητα των Κυπρίων. Συνειδητά πίστεψε πως, στην Κύπρο δεν μιλούμε απλώς ελληνικά, το αρχέγονο ιδίωμα του Ομήρου κι ούτε πως μας έφερε σε αυτό το νησί τυχαία του Αιόλου η ταξιδεύτρα ανάσα, μα πως ο Έλλην Κύπριος είναι και παραμένει, σε πείσμα των καιρών και των βαρβάρων, απότοκο του σπέρματος των Ελλήνων προγόνων, που ταξιδεύει ακόμα ανόθευτα ατόφιο από γενιά σε γενιά.
Για εμάς τους νεότερους η θυσία των ηρώων μας σε κάθε στάδιο ιστορικής αναφοράς, αποτελεί στοιχείο έμπνευσης, προσανατολισμού και καθοδήγησης στα βήματά μας. Μια πορεία σταθερή και αταλάντευτη, στην αιώνια Αλεξανδρινή οικουμενικότητα, βασισμένη στην Αριστοτέλεια φιλοσοφία πως, «τον κόσμο τον κατακτάς αν σκέφτεσαι με την καρδιά»- και στην καρδιά χτυπά η Ελλάδα, η δική μας εσωτερική Ελλάδα, συνώνυμο της αξιοπρέπειας και της λεβεντιάς.
Υμνήν το πεπρωμένο της φυλής μας, στο αντρειωμένο συναπάντημα του νου και της ψυχής με το ευπρεπές ιστόρημα- ωσάν κραυγή εφιάλτη, ευλαβική προσταγή στο αντίκρισμα της Παναγιάς με το ψηφιδωτό αποτύπωμα Ελλάδας στα μάτια, στο βλέμμα, στο πρόσταγμα και στην ευχή για λευτεριάς αγώνα. Η μνημόνευση των ηρώων μας αποτελεί ευκαιρία για αφύπνιση. Οφείλουμε να ξαναπιστέψουμε στις δυνάμεις μας. Να βρούμε όραμα και ελπίδα και να ρυθμίσουμε την πυξίδα μας προς τη σωστή κατεύθυνση.
Σε μια ημικατεχόμενη πατρίδα, διεκδικούμε τη λύση που θα απελευθερώνει και θα επανενώνει πραγματικά και ουσιαστικά τον τόπο, θα αντέχει στο χρόνο, θα στηρίζεται στο διεθνές δίκαιο και στο ευρωπαϊκό κεκτημένο και θα σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα όλων των νομίμων κατοίκων.
Μια τέτοια λύση για να είναι δίκαιη, διαρκής και βιώσιμη προϋποθέτει την πλήρη αποχώρηση του κατοχικού στρατού και την κατάργηση των αναχρονιστικών εγγυήσεων, άμεσα και αδιαπραγμάτευτα. Άλλωστε μας το είπαν και οι ίδιοι, διά στόματος του Τούρκου ΥΠΕΞ στο Κραν Μοντανά πως τις εγγυήσεις και τα στρατεύματα τα χρειάζονται για να τα χρησιμοποιήσουν, όταν και όπως κατά τη γνώμη τους, χρειαστεί.
Σαφής η συμβουλή του Περικλή στους συμπολίτες του, όπως καταγράφεται στην Ιστορία του Θουκυδίδη: «αν υποχωρήσετε θα προβάλουν, αμέσως, άλλη μεγαλύτερη απαίτηση, γιατί θα νομίζουν ότι και τώρα ενδώσατε από φόβο, καθώς είναι στη φύση του ανθρώπου να εξουσιάζει όσους δεν αντιστέκονται. Αλλά αν δείξετε σταθερότητα, θα τους δώσετε να καταλάβουν ότι πρέπει να μας φέρονται σαν ίσοι προς ίσους».
Τα ιδανικά και τις αξίες, όπως η ορθόδοξη πίστη, ο αγνός πατριωτισμός, η συναίσθηση ευθύνης και η συνείδηση του χρέους προς τους προγόνους, η αγάπη προς την ελευθερία, τη δημοκρατία και την ισότητα που έδωσαν την ψυχική δύναμη για να αντιμετωπίσει τον θάνατο το παλικάρι μας που τιμούμε και μνημονεύουμε σήμερα, εμείς, καλούμαστε να τα διαφυλάξουμε και να τα αναδείξουμε ως παρακαταθήκες επιβίωσης και αγώνα- Και θα το πράξουμε, με συναίσθηση και επίγνωση ευθύνης και προς τις επερχόμενες γενιές.
Σίγουρα, η εξελικτική πορεία του πολιτισμού, της κοινωνίας αλλά προπαντός της πολιτικής και των γεωπολιτικών ανακατατάξεων, επιβάλλουν στις πλείστες των περιπτώσεων να υπάρξει ανάλογη αναπροσαρμογή στη στρατηγική προσέγγιση. Παρά ταύτα όμως, οφείλουμε να κρατάμε καλά ριζωμένες εκείνες τις αξίες και τις αρχές που θα μας βοηθήσουν να επιβιώσουμε και να αναπτυχθούμε με αξιοπρέπεια.
«Χαλάλι της Ελλάδας ο γιος μου»
Με σιγουριά στα βήματά μας, χωρίς παροξυσμούς και αστόχευτες υπερβολές, συνοδοιπορούμενοι από τη Θουκυδίδεια αντίληψη περί πραγματισμού και με στρατηγική προσέγγιση στη στόχευση του εφικτού, αλλά και του πρέποντος, του ηθικού και του δίκαιου. (…) Η βεβαιότητα στο δίκαιο των θέσεών μας και η απόλυτη στοχοπροσήλωση, θα πρέπει να μας καθοδηγούν, όπως ακριβώς, αποτυπώνονται ως εικόνα στις τελευταίες στιγμές του Αυξεντίου από τον Αυγουστή Ευσταθίου. «Εκείνος καθόταν στο βάθος του κρησφυγέτου ατάραχος, ήρεμος, έχοντας ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του την απόλυτη γαλήνη…. κι όταν πια τον είχαν ζώσει οι φλόγες από παντού, διατηρούσε την ψυχραιμία του. Στο πρόσωπό του δεν είδα να ζωγραφίζεται τρόμος ή πόνος… με κοίταζε ατάραχος, δίνοντάς μου μια συμβουλή… μη φοβάσαι ρε μισκή, μη φοβάσαι».
Και δεν φοβόμαστε αλήθεια, όταν πραγματικά πιστεύουμε σε αυτό για το οποίο αγωνιζόμαστε. Προσήλωση στον στόχο, στο εθνικό καθήκον, μακριά από προσωπικά, μικροπολιτικά, κομματικά ή άλλα συμφέροντα και σκοπιμότητες. Ο Γρηγόρης Αυξεντίου, μας δίδαξε πως, οι ρίζες του ανθρώπου προκρίνουν στάση ζωής, αρχές, αξίες, ιδανικά. Προδιαγράφοντας τις αταλάντευτες διεκδικήσεις και ευνοώντας τις συνθήκες για επιτυχή έκβαση του αγώνα μας.
«Είμαι περήφανη για τον γιο μου. Κάλλιο μια φούχτα τιμημένη στάχτη, παρά γονατισμένος ο λεβέντης μου. Χαλάλι για την πατρίδα. Κι εγώ στη θέση του το ίδιο θα έκανα». Πόσες μάνες αναφώνησαν το ίδιο περήφανες με τη μάνα του Γρηγόρη, μέσα στον πόνο τους «χαλάλι της Ελλάδας ο γιος μου» και πόσοι πατεράδες αλήθεια, ένιωσαν «ανακούφιση» και περηφάνια βλέποντας το παιδί τους νεκρό, μα με τις σφαίρες στο μπροστινό μέρος του σώματός τους, στα στήθια τους, πιστοί στο Λακεδαιμόνιο πρόσταγμα «ή ταν ή επί τας».
Ο Γρηγόρης Αυξεντίου, ξεπέρασε τα γήινα και μας δίδαξε πως, «θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία». Ομοίως και σθένος, λεβεντιά, υπερηφάνεια, στοχοπροσήλωση και στρατηγική προσέγγιση, με μακρύ και ξεκάθαρο ορίζοντα πνοής, βηματισμού και πλεύσης.
Τιμή και δόξα στο παλικάρι μας- Αθάνατη ας παραμείνει στων αιώνων το πέρασμα η θωριά του.
* Γ.Γ. της ΣΕΚ. Απόσπασμα από την ομιλία του στο Μαχαιρά
Αναλύσεις
Η Κίνα βρίσκει δρόμο που παρακάμπτει το Πακιστάν – Ο διάδρομος Ουαχάν αλλάζει τις γεωπολιτικές ισορροπίες
Μία νέα οδική αρτηρία μήκους 121 χιλιομέτρων στο βορειοανατολικό Αφγανιστάν δημιουργεί τις προϋποθέσεις για απευθείας χερσαία σύνδεση με την Κίνα, χωρίς διέλευση από το Πακιστάν. Η ολοκλήρωση του δρόμου στον ιστορικό διάδρομο Ουαχάν αποκτά ιδιαίτερη γεωπολιτική σημασία, καθώς το Πεκίνο αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα ασφαλείας με τις επενδύσεις του στο Πακιστάν, ενώ η Καμπούλ επιδιώκει να μειώσει την εξάρτησή της από το Ισλαμαμπάντ.
Μία σημαντική εξέλιξη στις χερσαίες μεταφορές και στις γεωπολιτικές ισορροπίες της Κεντρικής Ασίας καταγράφεται στο Αφγανιστάν, με την ολοκλήρωση νέου δρόμου στον στρατηγικής σημασίας διάδρομο Ουαχάν.
Σύμφωνα με ανάλυση του Imran Khurshid που δημοσιεύθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2026 στο Asia Times, οι αφγανικές αρχές εγκαινίασαν οδική διαδρομή 121 χιλιομέτρων, η οποία εκτείνεται από την περιοχή Μπρογκίλ έως τα σύνορα με την Κίνα, στην επαρχία Μπανταχσάν.
Το έργο κόστισε περίπου 365 εκατομμύρια αφγάνι, ποσό που αντιστοιχεί σε περίπου 5,5 εκατομμύρια δολάρια.
Κατά τις αφγανικές ανακοινώσεις, κατασκευάστηκε από ντόπιους μηχανικούς και εργαζομένους, χωρίς τη συμμετοχή ξένων τεχνικών συμβούλων.
Η νέα διαδρομή φθάνει στα σινοαφγανικά σύνορα. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι λειτουργεί ήδη πλήρης διεθνής εμπορευματικός διάδρομος, καθώς εξακολουθούν να υπάρχουν σημαντικοί τεχνικοί και συνοριακοί περιορισμοί.
Γιατί ο διάδρομος Ουαχάν έχει στρατηγική σημασία
Ο διάδρομος Ουαχάν αποτελεί μια στενή λωρίδα αφγανικού εδάφους ανάμεσα στο Τατζικιστάν, το Πακιστάν και την Κίνα.
Η γεωγραφική του διαμόρφωση συνδέεται με τον ανταγωνισμό της Βρετανικής και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας κατά τον 19ο αιώνα.
Η περιοχή διατηρήθηκε ως ζώνη διαχωρισμού των δύο αυτοκρατορικών σφαιρών επιρροής, αποτελώντας ένα από τα χαρακτηριστικότερα γεωγραφικά κατάλοιπα του λεγόμενου «Μεγάλου Παιχνιδιού».
Σήμερα, η ίδια περιοχή αποκτά νέα σημασία, αυτή τη φορά λόγω της προσπάθειας σύνδεσης της Κίνας με το Αφγανιστάν και ευρύτερα με την Κεντρική Ασία.
Ο δρόμος ανοίγει τη δυνατότητα δημιουργίας μιας εναλλακτικής οδού μεταφορών, περιορίζοντας δυνητικά την ανάγκη διέλευσης από το πακιστανικό έδαφος.
Το πρόβλημα της Κίνας με τον οικονομικό διάδρομο CPEC
Το ενδιαφέρον της εξέλιξης εντοπίζεται κυρίως στην προσπάθεια του Πεκίνου να περιορίσει την εξάρτησή του από ευάλωτες υποδομές.
Ο Οικονομικός Διάδρομος Κίνας–Πακιστάν, γνωστός ως CPEC, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα προγράμματα της κινεζικής πρωτοβουλίας Belt and Road.
Μέσω του συγκεκριμένου σχεδίου, η Κίνα επιχειρεί να ενισχύσει τις εμπορικές και ενεργειακές συνδέσεις της με τη Νότια Ασία και την Αραβική Θάλασσα.
Ωστόσο, η υλοποίηση των έργων έχει αντιμετωπίσει σοβαρές δυσκολίες.
Στην επαρχία Μπαλουχιστάν, οργανώσεις αυτονομιστών έχουν πραγματοποιήσει επανειλημμένες επιθέσεις εναντίον κινεζικών συμφερόντων, εγκαταστάσεων και εργαζομένων.
Οι επιθέσεις αυτές έχουν επιβαρύνει την ασφάλεια των υποδομών και έχουν αυξήσει το κόστος προστασίας των κινεζικών επενδύσεων.
Παράλληλα, έχουν διατυπωθεί καταγγελίες για καθυστερήσεις, κακοδιαχείριση και προβλήματα διαφάνειας σε επιμέρους προγράμματα του CPEC.
Η εδαφική διαμάχη με την Ινδία
Μια επιπλέον γεωπολιτική δυσκολία συνδέεται με τη διέλευση του CPEC από το Γκιλγκίτ–Μπαλτιστάν.
Η περιοχή διοικείται από το Πακιστάν, αλλά διεκδικείται από την Ινδία, στο πλαίσιο της ευρύτερης διαμάχης για το Κασμίρ.
Το Νέο Δελχί έχει αντιταχθεί επανειλημμένα σε έργα που διέρχονται από εδάφη τα οποία θεωρεί τμήμα της δικής του επικράτειας.
Αυτό σημαίνει ότι ο οικονομικός διάδρομος Κίνας–Πακιστάν δεν αποτελεί μόνο αναπτυξιακό πρόγραμμα, αλλά συνδέεται με μία από τις πιο ευαίσθητες εδαφικές αντιπαραθέσεις της Ασίας.
Η δημιουργία εναλλακτικών διαδρομών μέσω του Αφγανιστάν θα μπορούσε μακροπρόθεσμα να προσφέρει στο Πεκίνο μεγαλύτερη ευελιξία.
Δεν υπάρχει, πάντως, ένδειξη ότι ο δρόμος του Ουαχάν μπορεί σήμερα να αντικαταστήσει τις μεγάλες μεταφορικές υποδομές του CPEC.
Η Καμπούλ επιχειρεί να μειώσει την εξάρτησή της από το Ισλαμαμπάντ
Για την κυβέρνηση των Ταλιμπάν, το έργο έχει και μία σαφή πολιτική διάσταση.
Το Αφγανιστάν εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό από συνοριακές διαβάσεις και μεταφορικούς άξονες που περνούν από το Πακιστάν.
Οι επανειλημμένες εντάσεις ανάμεσα στις δύο χώρες έχουν προκαλέσει κλείσιμο συνοριακών περασμάτων, διακοπές εμπορικών ροών και επιβάρυνση της αφγανικής οικονομίας.
Μια εναλλακτική χερσαία διέξοδος προς την Κίνα θα μπορούσε, εφόσον αναπτυχθεί και καταστεί λειτουργική, να μειώσει τη δυνατότητα του Πακιστάν να χρησιμοποιεί τη γεωγραφική του θέση ως μέσο πίεσης προς την Καμπούλ.
Η αφγανική πλευρά αντιμετωπίζει το έργο ως σημαντική υποδομή οικονομικής και στρατηγικής αυτονομίας.
Η στάση της Κίνας και της Ρωσίας
Παρά την προοπτική άμεσης σύνδεσης, το Πεκίνο δεν έχει εγκαταλείψει τον οικονομικό διάδρομο CPEC ούτε έχει ανακοινώσει ότι ο Ουαχάν θα τον αντικαταστήσει.
Η Κίνα εξακολουθεί να διατηρεί σημαντικά οικονομικά και στρατηγικά συμφέροντα στο Πακιστάν.
Αντίστοιχα, η Ρωσία ενδιαφέρεται για τη σταθερότητα του Αφγανιστάν και για την ανάπτυξη νέων δικτύων επικοινωνίας στην Κεντρική Ασία.
Η δημιουργία περισσότερων επιλογών διασύνδεσης ενδέχεται να περιορίσει την αποκλειστική σημασία ορισμένων παραδοσιακών μεταφορικών διαδρομών.
Η πραγματική αξία του Ουαχάν θα εξαρτηθεί από τη βελτίωση των οδικών υποδομών, τη λειτουργία συνοριακών και τελωνειακών εγκαταστάσεων, τις καιρικές συνθήκες και τις πολιτικές αποφάσεις της Κίνας.
Το μήνυμα προς το Πακιστάν
Η νέα διαδρομή αναδεικνύει μια σημαντική γεωπολιτική πραγματικότητα: η γεωγραφική θέση ενός κράτους προσφέρει στρατηγικά πλεονεκτήματα, αλλά η αξιοποίησή τους εξαρτάται από την ασφάλεια και την αξιοπιστία των μεταφορικών του δικτύων.
Το Πακιστάν εξακολουθεί να αποτελεί κρίσιμο εταίρο της Κίνας, ιδιαίτερα στο πλαίσιο του CPEC.
Ταυτόχρονα, όμως, η αστάθεια, οι επιθέσεις σε κινεζικά συμφέροντα και οι αντιπαραθέσεις με το Αφγανιστάν δημιουργούν κίνητρα αναζήτησης εναλλακτικών επιλογών.
Ο διάδρομος Ουαχάν δεν έχει ακόμη μετατραπεί σε μεγάλο εμπορικό πέρασμα. Η κατασκευή του δρόμου, ωστόσο, καταδεικνύει ότι το Αφγανιστάν επιχειρεί να αποκτήσει πρόσθετες διεθνείς συνδέσεις και ότι η αποκλειστική εξάρτηση από το Πακιστάν δεν αποτελεί πλέον τη μοναδική γεωγραφική επιλογή.
Για το Ισλαμαμπάντ, η εξέλιξη αποτελεί μια νέα στρατηγική παράμετρο που θα πρέπει να συνυπολογίσει στις σχέσεις του με το Πεκίνο και την Καμπούλ.
Διεθνή
Γερμανία: Το ρωσικό φυσικό αέριο επιστρέφει έμμεσα μέσω των λιπασμάτων, παρά τους ευρωπαϊκούς δασμούς
Οι εισαγωγές ρωσικών αζωτούχων λιπασμάτων μειώθηκαν κατά 66% το 2025-2026, αλλά παραμένουν 53% υψηλότερες από τα επίπεδα πριν από τον πόλεμο στην Ουκρανία.
Το υψηλό ενεργειακό κόστος στη Γερμανία διατηρεί ανταγωνιστικά τα ρωσικά προϊόντα, σύμφωνα με στοιχεία που δημοσίευσε η Berliner Zeitung. Η Γερμανία εξακολουθεί να συνδέεται εμπορικά με το ρωσικό φυσικό αέριο, παρά τις ευρωπαϊκές προσπάθειες περιορισμού της ενεργειακής εξάρτησης από τη Μόσχα.
Αυτή τη φορά, η σύνδεση δεν αφορά αποκλειστικά την άμεση προμήθεια φυσικού αερίου, αλλά τις εισαγωγές λιπασμάτων που παράγονται με τη χρήση ρωσικού αερίου ως πρώτης ύλης και πηγής ενέργειας. Σύμφωνα με δημοσίευμα της γερμανικής εφημερίδας, που βασίζεται σε στοιχεία του Γερμανικού Ομοσπονδιακού Στατιστικού Γραφείου και του Συνδέσμου Αγροτικής Βιομηχανίας (IVA), οι εισαγωγές αζώτου μέσω ρωσικών λιπασμάτων μειώθηκαν σημαντικά κατά το 2025-2026. Ωστόσο, εξακολουθούν να βρίσκονται πάνω από τα επίπεδα που καταγράφονταν πριν από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.
Τα στοιχεία των εισαγωγών και η σύγκριση με την προπολεμική περίοδο
Το 2025-2026, η Γερμανία εισήγαγε 48.800 τόνους αζώτου μέσω λιπασμάτων ρωσικής προέλευσης. Η ποσότητα αυτή είναι μειωμένη κατά περίπου 66% σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος, αλλά παραμένει κατά 53% υψηλότερη από τους 31.800 τόνους που είχαν καταγραφεί το 2020-2021, πριν από τον πόλεμο.
Η εξέλιξη των εισαγωγών δείχνει πόσο έντονη ήταν η αύξηση μετά το 2022. Το 2021-2022 οι εισαγωγές έφτασαν τους 56.800 τόνους αζώτου, ενώ το 2022-2023 εκτοξεύθηκαν στους 185.100 τόνους. Στη συνέχεια καταγράφηκαν 140.200 τόνοι το 2023-2024 και 143.800 τόνοι το 2024-2025, προτού σημειωθεί η μεγάλη υποχώρηση της τελευταίας περιόδου. Τα στοιχεία αφορούν την ποσότητα του αζώτου που περιέχεται στα εισαγόμενα λιπάσματα και όχι το συνολικό βάρος των προϊόντων.
Τα λιπασματικά έτη υπολογίζονται από τον Ιούλιο έως τον Ιούνιο. Η ποσότητα αζώτου που εισήχθη στη Γερμανία μέσω ρωσικής ουρίας μειώθηκε από 71.600 τόνους σε 27.600 τόνους, καταγράφοντας πτώση άνω του 61%. Παρά τη μείωση, η ποσότητα εξακολουθεί να είναι σχεδόν τριπλάσια από τους 9.900 τόνους του 2020-2021. Η συγκεκριμένη εξέλιξη αναδεικνύει το βασικό πρόβλημα της ευρωπαϊκής πολιτικής περιορισμού των εμπορικών δεσμών με τη Ρωσία. Ακόμη και όταν περιορίζονται οι εισαγωγές συγκεκριμένων προϊόντων, οι οικονομικές σχέσεις μπορούν να διατηρούνται μέσω άλλων κατηγοριών αγαθών, ιδιαίτερα όταν αυτά έχουν χαμηλότερο κόστος παραγωγής.
Γιατί οι ρωσικές εισαγωγές παραμένουν ανταγωνιστικές
Καθοριστικός παράγοντας είναι το υψηλό ενεργειακό κόστος στη Γερμανία και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Η παραγωγή αζωτούχων λιπασμάτων απαιτεί μεγάλες ποσότητες φυσικού αερίου, το οποίο χρησιμοποιείται τόσο ως πρώτη ύλη όσο και ως πηγή ενέργειας. Σύμφωνα με τον Σύνδεσμο Αγροτικής Βιομηχανίας (IVA), οι ευρωπαϊκοί δασμοί, που τέθηκαν σε ισχύ τον Ιούλιο του 2025, περιόρισαν σημαντικά τις εισαγωγές ρωσικών λιπασμάτων. Ωστόσο, δεν εξάλειψαν το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα των ρωσικών προϊόντων. Ο σύνδεσμος επισημαίνει ότι οι υψηλές τιμές ενέργειας δυσκολεύουν τις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις να αυξήσουν την εγχώρια παραγωγή και να καλύψουν μεγαλύτερο μέρος των αναγκών της αγοράς. Ως αποτέλεσμα, τα ρωσικά λιπάσματα εξακολουθούν να παραμένουν ελκυστικά, ακόμη και μετά την επιβολή πρόσθετων δασμών.
Παράλληλα, σύμφωνα με τον IVA, είναι πιθανό ορισμένες ποσότητες ρωσικών προϊόντων να φτάνουν στη γερμανική αγορά μέσω άλλων κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το μέγεθος αυτών των έμμεσων εισαγωγών, ωστόσο, δεν μπορεί να προσδιοριστεί με ακρίβεια από τα διαθέσιμα στοιχεία.
Δεν αποδίδονται οι αυξήσεις των τιμών αποκλειστικά στους δασμούς
Το ζήτημα έχει άμεση σημασία για τους Γερμανούς αγρότες, καθώς το κόστος των λιπασμάτων επηρεάζει την παραγωγή και, τελικά, την οικονομική βιωσιμότητα των καλλιεργειών. Ο IVA υποστηρίζει ότι η μείωση των ρωσικών εισαγωγών δεν έχει προκαλέσει μέχρι στιγμής σαφή αύξηση των τιμών εξαιτίας των δασμών. Σύμφωνα με τον σύνδεσμο, η εγχώρια παραγωγική δυναμικότητα και οι εισαγωγές από άλλες χώρες, μεταξύ των οποίων η Αίγυπτος, επαρκούν για την κάλυψη των αναγκών της αγοράς. Την ίδια στιγμή, ο σύνδεσμος αποδίδει τις υψηλές τιμές των λιπασμάτων το 2026 στις διεθνείς ενεργειακές αναταράξεις, στον πόλεμο με το Ιράν και στην κρίση γύρω από τα Στενά του Ορμούζ, παράγοντες που επηρεάζουν το κόστος μεταφοράς και τις παγκόσμιες τιμές ενέργειας και λιπασμάτων.
Οι εκτιμήσεις αυτές αποτελούν τις θέσεις του κλαδικού συνδέσμου και δεν συνιστούν από μόνες τους ανεξάρτητη αξιολόγηση όλων των παραγόντων που διαμορφώνουν τις τιμές.
Νέες πιέσεις για περιορισμό των ρωσικών εισαγωγών
Με αφορμή τα στοιχεία, ο IVA ζητά να εξεταστεί η επιβολή πρόσθετων δασμών στις εισαγωγές καλιούχων λιπασμάτων από τη Ρωσία και τη Λευκορωσία. Το κάλιο αποτελεί βασικό θρεπτικό στοιχείο για τις καλλιέργειες και αντιπροσωπεύει μια ακόμη κατηγορία προϊόντων στην οποία η ευρωπαϊκή αγορά διατηρεί εμπορικές σχέσεις με τις δύο χώρες.
Ο σύνδεσμος εκτιμά ότι η ευρωπαϊκή βιομηχανία μπορεί να καλύψει τις ανάγκες της γεωργίας χωρίς να εξαρτάται από τις συγκεκριμένες εισαγωγές και υποστηρίζει ότι πρόσθετοι δασμοί δεν θα πρέπει να οδηγήσουν αναγκαστικά σε αυξήσεις τιμών. Η συζήτηση, ωστόσο, αποτυπώνει το ευρύτερο δίλημμα της ευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής. Η μείωση της εξάρτησης από τη Ρωσία απαιτεί όχι μόνο εμπορικούς περιορισμούς, αλλά και ανταγωνιστική εγχώρια παραγωγή, προσιτό ενεργειακό κόστος και εναλλακτικές πηγές προμήθειας.
Τα δεδομένα της γερμανικής αγοράς δείχνουν ότι οι δασμοί μπορούν να περιορίσουν σημαντικά τις εισαγωγές, χωρίς όμως να εξαλείψουν αυτομάτως τις οικονομικές σχέσεις που στηρίζονται σε διαφορές κόστους παραγωγής. Για τη Γερμανία και την Ευρωπαϊκή Ένωση, η πρόκληση παραμένει η εξισορρόπηση τριών στόχων: της ενεργειακής και οικονομικής ασφάλειας, της στήριξης της εγχώριας βιομηχανίας και της διατήρησης προσιτού κόστους για τον αγροτικό τομέα.
Με πληροφορίες του Συνδέσμου Αγροτικής Βιομηχανίας (IVA) και του Γερμανικού Ομοσπονδιακού Στατιστικού Γραφείου.
Αναλύσεις
Πακιστάν: Μειώθηκαν οι τρομοκρατικές επιθέσεις, αλλά αυξάνονται οι απειλές – Αντάρτικες οργανώσεις αναπτύσσουν νέες τακτικές και στρατολογούν γυναίκες
Η νέα έκθεση του Pakistan Institute for Conflict and Security Studies (PICSS) αποκαλύπτει ένα αντιφατικό περιβάλλον ασφαλείας: Λιγότερες επιθέσεις και θύματα, αλλά αναδιοργάνωση ένοπλων ομάδων, χρήση drones, εσωτερικές συγκρούσεις και αυξανόμενη αστάθεια στο Μπαλουχιστάν. Η πολιτική κρίση επιβαρύνει την προσπάθεια αντιμετώπισης της τρομοκρατίας.
Μια εξαιρετικά σύνθετη εικόνα για την ασφάλεια στο Πακιστάν αποτυπώνει η νέα εβδομαδιαία ανάλυση του Pakistan Institute for Conflict and Security Studies (PICSS), η οποία δημοσιεύθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2026. Παρά τη μείωση των επιθέσεων από ένοπλες οργανώσεις κατά την πρώτη εβδομάδα του μήνα, οι εξελίξεις στο εσωτερικό των εξτρεμιστικών και αυτονομιστικών ομάδων δημιουργούν σοβαρά ερωτήματα για την πραγματική αποτελεσματικότητα των επιχειρήσεων ασφαλείας.
Η έκθεση με τίτλο «Pakistan’s Security Paradox: Militant Attacks Decline as Militant Groups Signal New Developments» καταγράφει υποχώρηση των επιθέσεων, αλλά παράλληλα εντοπίζει ενδείξεις οργανωτικής αναδιάρθρωσης, νέων επιχειρησιακών μεθόδων και εντατικοποίησης της προπαγανδιστικής δραστηριότητας.
Μείωση 18% στις επιθέσεις – Παραμένει σοβαρή η απειλή
Σύμφωνα με το PICSS, από τις 2 έως τις 8 Οκτωβρίου καταγράφηκαν συνολικά 46 επιθέσεις ενόπλων οργανώσεων στο Πακιστάν, έναντι 56 την αμέσως προηγούμενη εβδομάδα.
Η μείωση ανέρχεται στο 18%, ενώ αισθητή είναι και η υποχώρηση του αριθμού των θυμάτων.
Οι νεκροί μειώθηκαν από 52 σε 42 και οι τραυματίες από 53 σε 23.
Ωστόσο, η εικόνα δεν είναι ομοιόμορφη σε ολόκληρη τη χώρα.
Στην επαρχία Μπαλουχιστάν, όπου δραστηριοποιούνται ιδιαίτερα ενεργές αυτονομιστικές οργανώσεις, οι απώλειες αυξήθηκαν παρά τη μείωση του αριθμού των επιθέσεων.
Το στοιχείο αυτό δημιουργεί προβληματισμό για το κατά πόσον οι ένοπλες ομάδες μεταβάλλουν τις τακτικές τους, πραγματοποιώντας λιγότερες αλλά δυνητικά πιο φονικές επιχειρήσεις.
Οι Πακιστανοί Ταλιμπάν αλλάζουν τακτική – Drones και ελεύθεροι σκοπευτές
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι εξελίξεις στο εσωτερικό της Tehrik-i-Taliban Pakistan (TTP), της οργάνωσης που είναι γνωστή ως Πακιστανοί Ταλιμπάν.
Σύμφωνα με την ανάλυση, η TTP επέβαλε περιορισμούς στη χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης από τα μέλη της.
Η συγκεκριμένη απόφαση αποκτά σημασία σε μια περίοδο κατά την οποία οι ένοπλες οργανώσεις χρησιμοποιούν τις ψηφιακές πλατφόρμες τόσο για προπαγάνδα όσο και για την προβολή των επιχειρησιακών τους δυνατοτήτων.
Την ίδια στιγμή, η TTP δημοσιοποίησε οπτικό υλικό στο οποίο υποστηρίζει ότι καταγράφονται επιθέσεις με τετρακόπτερα μη επανδρωμένα αεροσκάφη και ενέργειες ελεύθερων σκοπευτών.
Οι ισχυρισμοί αυτοί δεν συνιστούν ανεξάρτητη επιβεβαίωση της αποτελεσματικότητας ή της έκτασης χρήσης των συγκεκριμένων μέσων.
Παρ’ όλα αυτά, η προβολή τέτοιων επιχειρήσεων εντάσσεται σε μια ευρύτερη προσπάθεια των οργανώσεων να παρουσιάσουν εικόνα τεχνολογικής προσαρμογής και να ενισχύσουν την επιρροή τους.
Εσωτερικές συγκρούσεις στις ένοπλες οργανώσεις
Την ίδια περίοδο, η Jamaat-ul-Ahrar, οργάνωση που έχει συνδεθεί με το δίκτυο των Πακιστανών Ταλιμπάν, ανακοίνωσε ότι πραγματοποίησε 122 επιθέσεις κατά τη διάρκεια του Σεπτεμβρίου.
Πρόκειται για αριθμό που προέρχεται από τους ισχυρισμούς της ίδιας της οργάνωσης και δεν πρέπει να συγχέεται με τα ανεξάρτητα καταγεγραμμένα περιστατικά του PICSS.
Παράλληλα, αναφέρθηκαν αιματηρές συγκρούσεις ανάμεσα σε μαχητές της Jamaat-ul-Ahrar και αντίπαλης φράξιας της TTP στην περιοχή Ορακζάι.
Οι πληροφορίες αυτές αναδεικνύουν ένα επιπλέον πρόβλημα για την ασφάλεια του Πακιστάν: τον κατακερματισμό του περιβάλλοντος των ενόπλων οργανώσεων.
Οι εσωτερικές συγκρούσεις ενδέχεται να αποδυναμώνουν προσωρινά ορισμένα δίκτυα, αλλά μπορούν επίσης να προκαλέσουν νέες αντιπαραθέσεις, ανακατατάξεις και αποσχίσεις.
Μπαλουχιστάν: Ένοπλη γυναικεία μονάδα και κλιμάκωση της προπαγάνδας
Σημαντικές εξελίξεις καταγράφονται και στο Μπαλουχιστάν, την επαρχία του νοτιοδυτικού Πακιστάν που συνορεύει με το Ιράν και το Αφγανιστάν και έχει στρατηγική σημασία λόγω των φυσικών πόρων και της πρόσβασής της στην Αραβική Θάλασσα.
Το Balochistan Liberation Front (BLF), μία από τις οργανώσεις που επιδιώκουν την ανεξαρτησία του Μπαλουχιστάν, δημοσιοποίησε υλικό για τη συγκρότηση νέου γυναικείου ένοπλου σχηματισμού.
Η συγκεκριμένη κίνηση προβάλλεται από την οργάνωση ως οργανωτική εξέλιξη. Δεν υπάρχουν, ωστόσο, επαρκή ανεξάρτητα στοιχεία στο δημόσιο απόσπασμα της έκθεσης για τον αριθμό των μελών ή τις πραγματικές επιχειρησιακές δυνατότητες της νέας μονάδας.
Παράλληλα, ο Balochistan Liberation Army (BLA), άλλη σημαντική αυτονομιστική ένοπλη οργάνωση, απέρριψε κατηγορίες περί συνεργασίας με την TTP.
Ο BLA δημοσιοποίησε επίσης οπτικό υλικό από επιχειρήσεις που ισχυρίζεται ότι πραγματοποίησαν μέλη του.
Άλλες οργανώσεις των Μπαλούχων προχώρησαν σε ανάλογες κινήσεις, προβάλλοντας τη δράση τους και διατυπώνοντας ισχυρισμούς για δραστηριότητες συλλογής πληροφοριών.
Οι εξελίξεις καταδεικνύουν ότι η σύγκρουση στο Μπαλουχιστάν δεν περιορίζεται στις ένοπλες επιθέσεις, αλλά περιλαμβάνει και έναν παράλληλο αγώνα επιρροής, επικοινωνίας και πολιτικής νομιμοποίησης.
Πολιτική κρίση και αντιτρομοκρατία
Πέρα από την ένοπλη βία, η έκθεση του PICSS επισημαίνει ότι η εσωτερική πολιτική αστάθεια δυσχεραίνει τη διαμόρφωση αποτελεσματικής πολιτικής ασφαλείας.
Η κατάρρευση των διαπραγματεύσεων μεταξύ της κυβέρνησης και του Pakistan Tehreek-e-Insaf (PTI), του κόμματος που ίδρυσε ο πρώην πρωθυπουργός Ιμράν Χαν, περιπλέκει τις προσπάθειες συντονισμού στην επαρχία Χάιμπερ Παχτούνχβα.
Η περιοχή αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα μέτωπα της δράσης των Πακιστανών Ταλιμπάν, λόγω της εγγύτητάς της με το Αφγανιστάν και της μακρόχρονης παρουσίας ένοπλων δικτύων.
Οι πολιτικές αντιπαραθέσεις μεταξύ κεντρικής κυβέρνησης και αντιπολίτευσης μπορούν να δυσχεράνουν τον συντονισμό, τη διοικητική συνεργασία και τη διαμόρφωση κοινής στρατηγικής για την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας.
Το πρόβλημα αποκτά ιδιαίτερη σημασία όταν συνδυάζεται με την ανάγκη προστασίας παραμεθόριων περιοχών και αντιμετώπισης οργανώσεων με διασυνοριακές διασυνδέσεις.
Αφγανιστάν, Ινδία και περιφερειακές αμυντικές συμφωνίες
Οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει το Ισλαμαμπάντ δεν περιορίζονται στο εσωτερικό της χώρας.
Οι σχέσεις με το Αφγανιστάν παραμένουν κρίσιμος παράγοντας ασφαλείας, καθώς το Πακιστάν αποδίδει σε ένοπλα δίκτυα που δρουν από αφγανικό έδαφος σημαντικό μέρος των επιθέσεων εναντίον του.
Την ίδια στιγμή, η αντιπαράθεση με την Ινδία εξακολουθεί να επηρεάζει τον στρατηγικό σχεδιασμό των πακιστανικών ενόπλων δυνάμεων.
Στο περιφερειακό περιβάλλον προστίθενται οι νέες αμυντικές διευθετήσεις και οι προσπάθειες του Πακιστάν να διατηρήσει ή να ενισχύσει τις στρατηγικές του συνεργασίες.
Η συνύπαρξη εσωτερικών απειλών, πολιτικής αβεβαιότητας και εξωτερικών δεσμεύσεων δημιουργεί αυξημένες απαιτήσεις για τον στρατιωτικό μηχανισμό και τις υπηρεσίες ασφαλείας.
Οι αριθμοί δεν λένε ολόκληρη την ιστορία
Η εβδομαδιαία έκθεση του PICSS θέτει ένα ουσιαστικό ερώτημα: αποτελεί η μείωση των τρομοκρατικών επιθέσεων ένδειξη βελτίωσης της ασφάλειας ή πρόκειται για προσωρινή υποχώρηση της βίας, ενώ οι οργανώσεις αναπροσαρμόζουν τις τακτικές και τις δομές τους;
Η απάντηση δεν μπορεί να προκύψει αποκλειστικά από την καταμέτρηση των επιθέσεων.
Η χρήση νέων επιχειρησιακών μέσων, οι εσωτερικές διαμάχες, η συγκρότηση νέων ένοπλων σχηματισμών και η αυξημένη προπαγανδιστική δραστηριότητα συνθέτουν μια εικόνα που απαιτεί διαρκή παρακολούθηση.
Άλλωστε, τα στοιχεία του PICSS για ολόκληρο τον Σεπτέμβριο είχαν καταγράψει 225 επιθέσεις, τον υψηλότερο μηνιαίο αριθμό εδώ και δώδεκα χρόνια, γεγονός που αναδεικνύει τη σοβαρότητα της κατάστασης παρά την πρόσφατη εβδομαδιαία υποχώρηση.
Το Πακιστάν βρίσκεται αντιμέτωπο με μια πολυεπίπεδη κρίση ασφαλείας, στην οποία αλληλεπιδρούν τζιχαντιστικές οργανώσεις, αυτονομιστικά κινήματα, πολιτικές αντιπαραθέσεις και περιφερειακοί ανταγωνισμοί.
Η μείωση της συχνότητας των επιθέσεων αποτελεί θετική ένδειξη σε επίπεδο εβδομαδιαίων στατιστικών. Δεν αρκεί, όμως, από μόνη της για να αποδείξει ότι οι απειλές περιορίζονται σε βάθος χρόνου.
Το κρίσιμο ζήτημα για το Ισλαμαμπάντ δεν είναι μόνο πόσες επιθέσεις καταγράφονται, αλλά κατά πόσον το κράτος μπορεί να αντιμετωπίσει τις οργανώσεις που εξακολουθούν να διαθέτουν δυνατότητα στρατολόγησης, προσαρμογής και πραγματοποίησης νέων επιχειρήσεων.
Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση
Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...
Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού
Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...
Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;
Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...
Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου
Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...
EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας
Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...
-
Αναλύσεις4 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας