Σε μια περίοδο κατά την οποία οι ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο μεταβάλλονται με μεγάλη ταχύτητα, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας καταγράφει μια αλληλουχία εξελίξεων που, κατά την εκτίμησή του, ενισχύουν τη στρατηγική θέση της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας, προκαλώντας παράλληλα έντονο προβληματισμό στην Άγκυρα.

Στο επίκεντρο της ανάλυσής του βρίσκονται η ενίσχυση των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, η αναβάθμιση των κυπριακών στρατιωτικών υποδομών, η είσοδος της Ινδίας στην περιφερειακή εξίσωση και οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει η Τουρκία στην προσπάθειά της να περιορίσει το χάσμα στον αέρα.

Το τουρκικό πρόβλημα με τα Eurofighter

Σύμφωνα με όσα παρουσιάστηκαν στην εκπομπή, η Άγκυρα εξακολουθεί να επιδιώκει την απόκτηση Eurofighter, ενώ έχει ήδη αρχίσει η εκπαίδευση Τούρκων χειριστών στη Βρετανία. Ωστόσο, η προοπτική γρήγορης ενίσχυσης της τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας εμφανίζεται να συναντά εμπόδια.

Ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας υποστηρίζει ότι το Κατάρ έχει, τουλάχιστον προς το παρόν, υπαναχωρήσει από το ενδεχόμενο παραχώρησης 12 μεταχειρισμένων Eurofighter στην Τουρκία. Παράλληλα, οι παραδόσεις βρετανικών αεροσκαφών τοποθετούνται, σύμφωνα με τις πληροφορίες που επικαλείται, προς το τέλος της δεκαετίας.

Η εικόνα αυτή συνδυάζεται με τον αποκλεισμό της Τουρκίας από το πρόγραμμα των F-35 και τις καθυστερήσεις που αφορούν τα F-16. Την ίδια ώρα, η Ελλάδα διαθέτει Rafale, εκσυγχρονίζει τα F-16 στην έκδοση Viper και προχωρά προς την απόκτηση των F-35.

Κατά την ανάλυση του Μουντζουρούλια, η τουρκική πλευρά αντιλαμβάνεται πλέον ότι η προσωπική σχέση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν με τον Αμερικανό πρόεδρο δεν αρκεί για να παρακαμφθούν οι θεσμικοί και νομοθετικοί περιορισμοί των ΗΠΑ. Έτσι, το αεροπορικό ισοζύγιο στο Αιγαίο μετατρέπεται σε έναν από τους μεγαλύτερους πονοκεφάλους της Άγκυρας.

Η Κύπρος αποκτά στρατηγικό βάθος

Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται στην αναβάθμιση της ναυτικής βάσης «Ευάγγελος Φλωράκης» στο Μαρί. Ο σχεδιασμός, όπως παρουσιάστηκε, προβλέπει τη δυνατότητα εξυπηρέτησης περισσότερων από οκτώ μεγάλων πολεμικών πλοίων, καθώς και τη δημιουργία ή αναβάθμιση υποδομών για ελικόπτερα.

Στο έργο αποδίδεται ελληνική συμμετοχή, με παράλληλη αμερικανική και γαλλική στήριξη. Με την ολοκλήρωσή του, η Κύπρος θα μπορεί να υποδέχεται ευκολότερα ελληνικές φρεγάτες Belharra, αλλά και πολεμικά πλοία της Γαλλίας και των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η εξέλιξη δεν περιορίζεται στη δημιουργία μιας ακόμη στρατιωτικής εγκατάστασης. Στην ανάγνωση του Ανδρέα Μουντζουρούλια, πρόκειται για ένα βήμα που μετατρέπει την Κυπριακή Δημοκρατία σε σημαντικό κόμβο ασφαλείας στην Ανατολική Μεσόγειο. Η αναβάθμιση της βάσης, η ενίσχυση της κυπριακής αεράμυνας και η στενότερη συνεργασία με Ελλάδα, Γαλλία, ΗΠΑ και Ισραήλ δημιουργούν ένα νέο περιφερειακό πλέγμα αποτροπής.

Οι αντιδράσεις του τουρκικού Τύπου παρουσιάζονται ως ένδειξη ότι η Άγκυρα παρακολουθεί με ανησυχία αυτή τη μεταβολή.

Η Ινδία μπαίνει δυναμικά στην περιοχή

Ένας ακόμη παράγοντας που αλλάζει την εξίσωση είναι η Ινδία. Η ανάλυση περιγράφει έναν υπό διαμόρφωση άξονα Ελλάδας–Κύπρου–Ινδίας, ο οποίος μπορεί να αποκτήσει οικονομικό, ενεργειακό, τεχνολογικό και αμυντικό περιεχόμενο.

Η επίσκεψη υψηλόβαθμου Ινδού αξιωματούχου σε Κύπρο και Αθήνα συνδέεται με συζητήσεις για συνεργασία στους τομείς της αμυντικής βιομηχανίας, των μη επανδρωμένων συστημάτων, της τεχνητής νοημοσύνης και της μεταφοράς τεχνογνωσίας.

Η Ελλάδα προβάλλεται ως ευρωπαϊκή πύλη για την Ινδία, ενώ η Κύπρος μπορεί να λειτουργήσει ως στρατηγικό σημείο παρουσίας στην Ανατολική Μεσόγειο. Η προσέγγιση αυτή αποκτά πρόσθετη σημασία λόγω της στενής σχέσης Τουρκίας και Πακιστάν, την οποία το Νέο Δελχί παρακολουθεί προσεκτικά.

Η φρεγάτα «Νέαρχος» και τα Stryker

Στο ελληνικό εξοπλιστικό πρόγραμμα, κεντρική θέση κατέχει η φρεγάτα Belharra «Νέαρχος». Όπως αναφέρεται στην εκπομπή, το πλοίο πλησιάζει στην παράδοσή του, έχοντας ολοκληρώσει κρίσιμες δοκιμές.

Η φρεγάτα παρουσιάζεται ως πολλαπλασιαστής ισχύος για το Πολεμικό Ναυτικό, με προηγμένες δυνατότητες αεράμυνας περιοχής και ενισχυμένη προστασία απέναντι σε σύγχρονες απειλές. Η ένταξή της στον ελληνικό στόλο εκτιμάται ότι θα μεταβάλει ουσιαστικά τα δεδομένα στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Παράλληλα, ο σχεδιασμός για την παραλαβή αμερικανικών τεθωρακισμένων Stryker 8×8 αποσκοπεί στην ενίσχυση του Στρατού Ξηράς. Κατά τις πληροφορίες που παρουσιάστηκαν, μια πρώτη ομάδα 90 οχημάτων από αμερικανική βάση στη Γερμανία βρίσκεται κοντά στην παράδοση, ενώ εξετάζεται η παραχώρηση ακόμη 268. Ο συνολικός ελληνικός σχεδιασμός φέρεται να αφορά έως και 500 οχήματα, με προτεραιότητα την ενίσχυση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου.

Το μέτωπο Γαλλίας–Τουρκίας

Η προσέγγιση Παρισιού και Άγκυρας σε επιμέρους αμυντικά και βιομηχανικά προγράμματα προκαλεί εύλογα ερωτήματα στην Αθήνα. Στην εκπομπή γίνεται αναφορά στις τουρκικές επιδιώξεις γύρω από τα συστήματα SAMP/T, καθώς και στη συνεργασία τουρκικών εταιρειών με τη γαλλική Safran.

Ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας επισημαίνει, ωστόσο, ότι η Γαλλία συνεχίζει ταυτόχρονα να ενισχύει στρατηγικά την Ελλάδα. Διατυπώνει, μάλιστα, την εκτίμηση ότι ένα μέρος της γαλλικής προσέγγισης προς την Τουρκία μπορεί να αποσκοπεί στη διατήρηση ανοικτών διαύλων και στην αποφυγή εντάσεων γύρω από έργα όπως η ηλεκτρική διασύνδεση GSI.

Το μήνυμα του Ισραήλ προς την Άγκυρα

Σημαντικό μέρος της ανάλυσης αφορά και τις σχέσεις Ισραήλ–Τουρκίας. Αφορμή αποτελεί η δημόσια προειδοποίηση του Ισραηλινού υπουργού Άμυνας προς την ηγεσία της Χαμάς, λίγο μετά τις επαφές στελέχους της οργάνωσης με τον Τούρκο υπουργό Εξωτερικών Χακάν Φιντάν.

Κατά την εκτίμηση που διατυπώθηκε, το μήνυμα δεν είχε αποδέκτη μόνο τη Χαμάς, αλλά και τον ίδιο τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν: η συνέχιση της πολιτικής φιλοξενίας και στήριξης στελεχών της οργάνωσης θα μπορούσε να επιβαρύνει περαιτέρω τις σχέσεις Τουρκίας–Ισραήλ.

Η συνολική εικόνα

Η κεντρική θέση της ανάλυσης του Ανδρέα Μουντζουρούλια είναι ότι δεν βρισκόμαστε μπροστά σε μεμονωμένες κινήσεις, αλλά σε μια ευρύτερη αναδιάταξη ισχύος.

Η Ελλάδα ενισχύεται στον αέρα, στη θάλασσα και στην ξηρά. Η Κύπρος αποκτά υποδομές που αυξάνουν τη στρατηγική χρησιμότητά της. Η Γαλλία και οι Ηνωμένες Πολιτείες εμβαθύνουν την παρουσία τους, ενώ η Ινδία εμφανίζεται έτοιμη να επενδύσει πολιτικά, οικονομικά και αμυντικά στην περιοχή.

Την ίδια στιγμή, η Τουρκία επιχειρεί να καλύψει εξοπλιστικά κενά, να διατηρήσει ανοικτές τις δυτικές της επιλογές και να αντιδράσει στη διαμόρφωση νέων συνεργασιών γύρω της.

Το συμπέρασμα είναι σαφές: η Ανατολική Μεσόγειος εισέρχεται σε μια νέα περίοδο γεωπολιτικού ανταγωνισμού. Και σε αυτή την περίοδο, η Ελλάδα και η Κύπρος έχουν την ευκαιρία να αναβαθμίσουν αποφασιστικά τον ρόλο τους — αρκεί οι εξοπλιστικές κινήσεις να συνοδευτούν από σταθερή στρατηγική, ενεργητική διπλωματία και μακροπρόθεσμο σχεδιασμό.

Σε μια αιχμηρή αποτίμηση της επίσκεψης του Μάρκο Ρούμπιο στην Ελλάδα προχώρησε ο γεωστρατηγικός αναλυτής και αντιστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Λουκόπουλος, μιλώντας στον Θήτα FM. Αναγνώρισε τη βαρύτητα της αμερικανικής παρουσίας, αλλά προειδοποίησε ότι οι θετικές δηλώσεις και οι συμβολισμοί δεν μπορούν να υποκαταστήσουν τις συγκεκριμένες δεσμεύσεις για την ασφάλεια και τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας.

Ο κ. Λουκόπουλος επισήμανε αρχικά ότι η επίσκεψη του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών αποτελεί από μόνη της θετική εξέλιξη. Όπως εξήγησε, ο Μάρκο Ρούμπιο βρίσκεται στην κορυφή δύο κρίσιμων κέντρων διαμόρφωσης της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφαλείας, ενώ γνωρίζει σε βάθος τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και έχει στο παρελθόν συνδεθεί με πρωτοβουλίες που αφορούσαν την απαγόρευση πώλησης των F-35 στην Τουρκία.

Παρά ταύτα, συνέστησε να αποφεύγονται τόσο οι θριαμβολογίες όσο και η ισοπεδωτική κριτική. Ιδιαίτερα για την ομιλία του Μάρκο Ρούμπιο στην Πνύκα, εκτίμησε ότι απευθυνόταν κυρίως στο αμερικανικό ακροατήριο και ενδεχομένως εντασσόταν στην οικοδόμηση του προσωπικού πολιτικού του προφίλ. Τα θετικά λόγια για την Ελλάδα και τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό έχουν τη σημασία τους, σημείωσε, δεν συνιστούν όμως από μόνα τους πολιτική εγγύηση.

Ο αντιστράτηγος ε.α. στάθηκε και στην παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας δίπλα στον Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών κατά την άνοδό τους στην Πνύκα, θέτοντας ερώτημα για το μήνυμα που εξέπεμψε η συγκεκριμένη εικόνα από πλευράς διπλωματικού πρωτοκόλλου.

«Δεν δόθηκε πράσινο φως για το καλώδιο»

Αναφερόμενος στην ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου, ο κ. Λουκόπουλος αμφισβήτησε τις ερμηνείες σύμφωνα με τις οποίες η Ουάσιγκτον έδωσε «πράσινο φως» για την ολοκλήρωση του Great Sea Interconnector.

Κατά την ανάγνωσή του, η αμερικανική τοποθέτηση περί «ιδιωτικής διπλωματίας», «λεπτών ισορροπιών» και εμπλοκής άλλων χωρών παρέπεμπε ουσιαστικά σε προτροπή προς τις εμπλεκόμενες πλευρές να βρουν μεταξύ τους λύση. «Με δύο λέξεις: βρείτε τα», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Υπογράμμισε ότι το βασικό εμπόδιο είναι η στάση της Τουρκίας, η οποία επιδιώκει ρόλο και ενημέρωση για ένα έργο που αφορά την Ελλάδα, την Κύπρο και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το κρίσιμο τεστ, σύμφωνα με τον ίδιο, θα έρθει όταν εκδοθούν οι απαιτούμενες αναγγελίες για τη συνέχιση των ερευνών και την πόντιση του καλωδίου.

Τα ερωτήματα πίσω από το «δεν θα επιτρέψουμε σύγκρουση»

Ιδιαίτερα επιφυλακτικός εμφανίστηκε απέναντι στην αμερικανική διαβεβαίωση ότι δεν θα επιτραπεί σύγκρουση μεταξύ δύο κρατών-μελών του ΝΑΤΟ. Όπως τόνισε, μια τέτοια τοποθέτηση δημιουργεί περισσότερα ερωτήματα από όσα απαντά, καθώς δεν προσδιορίζει ποια πλευρά ασκεί πίεση και ποια καλείται να αμυνθεί.

Κατά τον κ. Λουκόπουλο, η Τουρκία είναι εκείνη που εφαρμόζει εξαναγκαστική πολιτική και υπονομεύει την ασφάλεια στην περιοχή. Επομένως, η διεθνής πίεση πρέπει να κατευθύνεται προς τον παράγοντα που προκαλεί την ένταση και όχι προς τη χώρα που δέχεται την απειλή.

Παράλληλα, υποστήριξε ότι η ελληνική πλευρά όφειλε, στο πλαίσιο της δημόσιας διπλωματίας, να αναδείξει ευθέως το τουρκικό casus belli. Όταν γίνεται λόγος για το αδιανόητο μιας σύγκρουσης μεταξύ συμμάχων, παρατήρησε, θα έπρεπε να επισημαίνεται ταυτόχρονα ότι εξίσου αδιανόητη είναι η διατήρηση απειλής πολέμου από έναν σύμμαχο εναντίον άλλου.

«Μόνοι μας θα εξασφαλίσουμε την ασφάλειά μας»

Το κεντρικό μήνυμα της παρέμβασης ήταν ότι η Ελλάδα πρέπει να διαθέτει δική της αξιόπιστη αποτρεπτική ισχύ και να μην περιμένει την εκ των υστέρων επέμβαση των συμμάχων.

«Στο πεδίο, εάν χρειαστεί, θα είμαστε μόνοι μας», τόνισε, προειδοποιώντας ότι μέχρι να υπάρξει εξωτερική παρέμβαση μπορεί να έχουν ήδη διαμορφωθεί μη αναστρέψιμα δεδομένα. Η χώρα, πρόσθεσε, οφείλει να καταστήσει σαφές ότι είναι αποφασισμένη να υπερασπιστεί την κυριαρχία και τα κυριαρχικά της δικαιώματα με όλα τα διαθέσιμα μέσα.

Ο κ. Λουκόπουλος άσκησε επίσης κριτική στο κυβερνητικό αφήγημα περί «ήρεμων νερών» και «ελαφρού κυματισμού» στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Εκτίμησε ότι δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα μιας ενεργής τουρκικής απειλής, ενώ σημείωσε ότι η κριτική για τους κυβερνητικούς χειρισμούς δεν πρέπει να παρουσιάζεται ως επιθυμία αποτυχίας στα εθνικά ζητήματα.

«Το διεθνές δίκαιο χρειάζεται ισχύ»

Κλείνοντας, ο αντιστράτηγος ε.α. υπογράμμισε ότι η επίκληση του διεθνούς δικαίου, αν και αναγκαία, δεν αρκεί από μόνη της. Για να μπορέσει μια χώρα να αξιοποιήσει τις προβλέψεις του, χρειάζεται ισχύ, σταθερή διπλωματία, ανάσχεση και αξιόπιστη αποτροπή.

Η Ελλάδα, όπως ανέφερε, πρέπει να παραμείνει ισχυρός και αξιόπιστος σύμμαχος, καθιστώντας συγχρόνως σαφές ότι δεν θα κατευνάσει την Τουρκία ούτε θα ενδώσει στις πιέσεις της. Στόχος πρέπει να είναι η Ουάσιγκτον και οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες να αντιλαμβάνονται πως η διατήρηση μιας ισχυρής Ελλάδας αποτελεί δικό τους στρατηγικό συμφέρον για τη σταθερότητα της ευρύτερης περιοχής.

«Οι φιλοφρονήσεις έχουν αξία και αναδεικνύουν την ήπια ισχύ της Ελλάδας. Οι συγκεκριμένες δεσμεύσεις και η ισχυρή Ελλάδα, όμως, έχουν πολύ μεγαλύτερη αξία», κατέληξε.

Μια διαφορετική ανάγνωση της νέας έντασης ανάμεσα στον Ντόναλντ Τραμπ και τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι παρουσιάζει ο Σταύρος Καλεντερίδης. Όπως υποστηρίζει, παρά την εικόνα ενός απομονωμένου και πιεζόμενου Ουκρανού προέδρου, εκείνος που βρίσκεται στην πραγματικότητα «με την πλάτη στον τοίχο» είναι ο Αμερικανός πρόεδρος.

Στο επίκεντρο της ανάλυσης βρίσκεται η απόφαση της Ουάσιγκτον να επιτρέψει την εισαγωγή ρωσικών πετρελαϊκών προϊόντων. Κατά τον Καλεντερίδη, η κίνηση αυτή δεν αποτελεί κάποια αιφνίδια γεωπολιτική μεταστροφή, αλλά υπαγορεύεται πρωτίστως από την ανάγκη του Τραμπ να συγκρατήσει τις τιμές των καυσίμων και τον πληθωρισμό στο εσωτερικό των ΗΠΑ.

Η ενεργειακή πίεση μετατρέπεται σε πολιτικό κίνδυνο

Ο Καλεντερίδης συνδέει ευθέως τη νέα αμερικανική στάση με την αύξηση του ενεργειακού κόστους. Το ντίζελ επηρεάζει τις μεταφορές, την αγροτική παραγωγή και, τελικά, τις τιμές σχεδόν όλων των προϊόντων. Επομένως, κάθε νέα άνοδος στα καύσιμα μετατρέπεται γρήγορα σε πολιτικό κόστος για τον Λευκό Οίκο.

Σύμφωνα με την εκτίμησή του, ο Τραμπ χρειάζεται άμεσα μια αποκλιμάκωση των τιμών και στράφηκε προς τη Μόσχα επειδή οι υπόλοιπες επιλογές ήταν είτε ανεπαρκείς είτε εξαιρετικά επικίνδυνες. Η Ρωσία απέκτησε έτσι ένα ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί: τη δυνατότητα να προσφέρει στην αμερικανική αγορά πρόσθετες ποσότητες καυσίμων και να συμβάλει στην προσωρινή αποκλιμάκωση.

Ο Βλαντίμιρ Πούτιν, σημειώνει ο αναλυτής, διέκρινε την ανάγκη του Τραμπ και την αξιοποίησε διπλωματικά. Η ρωσική πλευρά εμφανίστηκε έτοιμη να διαθέσει άμεσα φορτία, μετατρέποντας ένα αμερικανικό οικονομικό πρόβλημα σε ευκαιρία για επαναπροσέγγιση και χαλάρωση των περιορισμών.

Γιατί η Ουάσιγκτον πιέζει το Κίεβο

Βασικό σημείο τριβής αποτελούν οι ουκρανικές επιθέσεις εναντίον ρωσικών διυλιστηρίων και ενεργειακών εγκαταστάσεων. Για το Κίεβο, οι επιχειρήσεις αυτές συνιστούν απάντηση στα ρωσικά πλήγματα κατά του ουκρανικού συστήματος ηλεκτροδότησης. Για τις ΗΠΑ, όμως, η καταστροφή ρωσικής παραγωγικής δυναμικότητας μπορεί να περιορίσει την παγκόσμια προσφορά καυσίμων και να αυξήσει τις τιμές.

Εδώ, κατά τον Καλεντερίδη, συγκρούονται δύο διαφορετικές επιδιώξεις:

• Η Ουκρανία θέλει να προκαλέσει οικονομικό και στρατιωτικό κόστος στη Ρωσία.
• Ο Τραμπ χρειάζεται το ρωσικό πετρέλαιο και τα ρωσικά διυλιστήρια να παραμείνουν λειτουργικά, ώστε να υποχωρήσουν οι τιμές.

Η Ουάσιγκτον φέρεται, σύμφωνα με όσα επικαλείται ο αναλυτής, να έχει ζητήσει επανειλημμένα από το Κίεβο να σταματήσει τα πλήγματα. Παράλληλα, φέρεται να προειδοποίησε ότι η συνέχισή τους θα μπορούσε να έχει συνέπειες ακόμη και στην παροχή αμερικανικών πληροφοριών προς την Ουκρανία.

Ο Καλεντερίδης θεωρεί ότι η εξάρτηση του Κιέβου από τις ΗΠΑ περιορίζει δραστικά τα περιθώρια αντίδρασης του Ζελένσκι. Χωρίς αμερικανική στρατιωτική βοήθεια, δορυφορικά δεδομένα και πληροφορίες, η ουκρανική θέση στο μέτωπο θα επιδεινωνόταν κατακόρυφα.

Η οργισμένη αντίδραση Ζελένσκι

Ο Ουκρανός πρόεδρος αντέδρασε έντονα στην αμερικανορωσική συνεννόηση, χαρακτηρίζοντάς την επιβλαβή για τη χώρα του. Υποστήριξε ότι οι συνομιλίες που διεξάγονταν με τους Αμερικανούς λειτουργούσαν ως «προπέτασμα καπνού», ενώ την ίδια στιγμή ο Τραμπ διαπραγματευόταν απευθείας με τον Πούτιν.

Κατά την ουκρανική ανάγνωση, κάθε έσοδο από τις ρωσικές ενεργειακές εξαγωγές ενισχύει τη δυνατότητα της Μόσχας να συνεχίσει τον πόλεμο. Ο Ζελένσκι εμφανίζεται επίσης να θεωρεί ότι Ουκρανοί και Ευρωπαίοι οδηγήθηκαν προ τετελεσμένων αποφάσεων, χωρίς πραγματική συμμετοχή στη διαμόρφωση της συμφωνίας.

Ο Καλεντερίδης, ωστόσο, εκτιμά ότι η μετωπική επίθεση του Ζελένσκι κατά του Τραμπ είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη. Η δημόσια συζήτηση για την ανάγκη ανάδειξης «νέου ηγέτη» στην Ουκρανία δείχνει, σύμφωνα με τον ίδιο, πως η σύγκρουση έχει ξεπεράσει πλέον το επίπεδο μιας απλής διπλωματικής διαφωνίας.

Η Ευρώπη ξανά στο περιθώριο

Ιδιαίτερα επικριτικός εμφανίζεται ο αναλυτής απέναντι στις ευρωπαϊκές ηγεσίες. Επισημαίνει την αντίφαση μιας Ευρωπαϊκής Ένωσης που εξακολουθεί να επιδιώκει την ενεργειακή αποσύνδεση από τη Ρωσία, την ώρα που οι ΗΠΑ ανοίγουν δικό τους δίαυλο προμήθειας ρωσικών προϊόντων.

Η ανάλυσή του καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η Ευρώπη κινδυνεύει να αγοράζει ακριβότερη ενέργεια μέσω μεσαζόντων, ενώ η Ουάσιγκτον εξασφαλίζει φθηνότερες προμήθειες για την οικονομία της. Πρόκειται, όπως υποστηρίζει, για ακόμη μία ένδειξη ότι οι μεγάλες δυνάμεις κινούνται με κριτήριο το δικό τους εθνικό συμφέρον, ανεξάρτητα από τις δεσμεύσεις που επιβάλλουν στους συμμάχους τους.

Η «δαμόκλειος σπάθη» πάνω από τον Ζελένσκι

Στο τελευταίο μέρος της παρέμβασής του, ο Καλεντερίδης υποστηρίζει ότι οι δυτικοί διαθέτουν πολλαπλούς μοχλούς πίεσης στο εσωτερικό της Ουκρανίας: από την οικονομική και στρατιωτική βοήθεια έως τις έρευνες για διαφθορά που αγγίζουν το περιβάλλον του προέδρου.

Κατά την εκτίμησή του, οι συγκεκριμένες υποθέσεις λειτουργούν σαν «δαμόκλειος σπάθη» πάνω από τον Ζελένσκι. Εάν επιλέξει να συγκρουστεί πλήρως με την Ουάσιγκτον, ενδέχεται να αντιμετωπίσει τόσο εξωτερική απομόνωση όσο και ισχυρότερη αμφισβήτηση στο εσωτερικό.

Το κεντρικό συμπέρασμα της ανάλυσης είναι ότι η αμερικανική πολιτική αλλάζει όταν το επιβάλλουν οι εσωτερικές ανάγκες των ΗΠΑ. Ο Τραμπ μπορεί να πιέζεται από τις τιμές και τις εκλογικές επιπτώσεις τους, διαθέτει όμως τη δύναμη να μεταφέρει αυτή την πίεση στον ασθενέστερο κρίκο —και αυτός, στην παρούσα συγκυρία, είναι η Ουκρανία.