Τα διάφορα κομιτάτα σε Βουλγαρία αλλά και Τουρκία, γιατί και εκεί υπήρχαν με στόχους πάντα ανθελληνικούς, έδρασαν έως το 1932 και αργότερα σποραδικά. Όμως το 1927 με τη Βουλγαρία και το 1932 με την Τουρκία άρχισαν οι διμερείς διαπραγματεύσεις της Ελλάδας, που κατέληξαν σε σημαντικές συμφωνίες, ώστε να αντιμετωπιστεί δραστικά το εγκληματικό αυτό φαινόμενο. Μάλιστα μεταξύ των ετών 1928-1929 εκτελέσθηκαν τέσσερις Βούλγαροι αρχηγοί συμμοριών και διάφοροι άλλοι συνεργοί τους φυλακίσθηκαν.
Πάντως, παρά την αρχική ύφεση στη δράση τους,  σημειώθηκε δράση εθνικιστικών κομιτατζήδικων ομάδων όπως για παράδειγμα η πολύνεκρη επίθεση στα Πετρωτά  Έβρου τον Μάιο του 1922 (Βλέπε σχετικά στο https://sitalkisking.blogspot.com/2018/02/1920.html).  Επίθεση βουλγαροτουρκικής οργάνωσης κομιτατζήδων, σημειώθηκε και κατά του πομακικού χωριού Εχίνος Ξάνθης, τον Νοέμβριο του 1922. Μετά την αποτυχία της επίθεσης κατά του Εχίνου, διαλύθηκε η συγκεκριμένη οργάνωση. Γενικά οι ελληνικές μεθοριακές φρουρές δέχονταν συχνά ενοχλήσεις από εισβολές μικρών κυρίως βουλγαρικών ομάδων. 
Από βουλγαρικής πλευράς, είχε γίνει γνωστό ότι  από το 1924 έως το 1929  είχαν αρπάξει οι ληστοσυμμορίτες πλέον των  2 δισεκατομμυρίων λέβα στην περιφέρεια του Κίρτζαλι, που ήταν το επίκεντρο κάθε ληστρικής δράσης, σε 51 συνολικά ληστείες. Και μιλάμε για χρήματα και όχι για άλλα περιουσιακά στοιχεία, όπως τα ζώα των κτηνοτρόφων και άλλα βασικά προϊόντα των γεωργών, που άρπαζαν. Στην ευρύτερη περιοχή του Κίρτζαλι κατά την περίοδο 1918-1941 φαίνεται πως έδρασαν περισσότερες από 25 ληστρικές ομάδες, που αποτελούνταν από κακοποιούς διαφορετικών εθνοτικών ομάδων (Βούλγαροι, Έλληνες και Τούρκοι). Γιατί υπήρξε και αυτό το φαινόμενο της… διεθνούς συνεργασίας στις ληστείες (Βλέπε και στη θέση https://sitalkisking.blogspot.com/2019/02/1927.html).

Σε ό,τι αφορά πάντως τις ληστρικές ομάδες (και όχι τους εθνικιστικούς κομιτατζήδες) είναι γεγονός ότι το Βουλγαρικό κράτος βρέθηκε σε πραγματική αδυναμία. Ήταν αφοπλισμένο, σύμφωνα με τη Συνθήκη του Νεϊγύ, γιατί είχε συμμαχήσει με την ηττημένη Γερμανία του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου. Υπήρχαν βασικά αστυνομικές δυνάμεις. Χαρακτηριστικό είναι ότι στην περιοχή του Κίρτζαλι, υπήρχαν μόνο 250 χωροφύλακες, ενώ οι ληστές υπολογίζεται, ότι ήταν συνολικά διπλάσιοι (Για την μεγάλη παράδοση του Κίρτζαλι στο φαινόμενο της ληστείας βλέπετε στο https://sitalkisking.blogspot.com/2012/05/blog-post_17.html). Αυτό ήταν το κλίμα που επικρατούσε και από τις δύο πλευρές των ελληνοβουλγαρικών συνόρων. Οι πληροφορίες μάλιστα που είχαν οι Βούλγαροι, έλεγαν ότι κέντρα στα οποία στρατολογούνταν ληστές και σχηματίζονταν ληστρικές ομάδες ήταν η Αδριανούπολη, η Κομοτηνή και το Διδυμότειχο!!!
Το 1925 στην Ελλάδα είχαμε τη δικτατορία του Θεόδωρου Πάγκαλου. Προσωρινός υπουργός Εξωτερικών διετέλεσε ο ναύαρχος Αλέξανδρος Χατζηκυριάκος, που κατείχε το χαρτοφυλάκιο του υπουργού Ναυτικών. Τον επισκέφθηκε ο Βούλγαρος πρεσβευτής Ιβανόφ και του ζήτησε συνεργασία για την εξόντωση των ληστών. Αλλά και η Ελλάδα διατύπωσε έγγραφες διαμαρτυρίες προς τη Βουλγαρία για τη δράση των ποικίλων βουλγαρικών συμμοριών, που έμπαιναν στο ελληνικό έδαφος. Η αμοιβαιότητα στη θέληση των δύο κυβερνήσεων, άρχισε να φέρνει αποτελέσματα, εξαιτίας των μέτρων που μπήκαν σε εφαρμογή. Ανάλογα μέτρα άρχισε να παίρνει και η Τουρκία στην Ανατολική Θράκη, όπου επίσης κατέφευγαν Βούλγαροι ληστές. Γρήγορα προέκυψαν κάποια θετικά αποτελέσματα, αλλά όχι οριστική εκρίζωση των κομιτατζήδων και των ληστών.
Το 1933, Δεκέμβριο μήνα, έφταναν στη Ελλάδα πληροφορίες για ζωηρή κινητοποίηση των οργανώσεων των κομιτατζήδων της Φιλιππούπολης και της Στενημάχου.
Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι το 1934 η βουλγαρική κυβέρνηση είχε διαλύσει οργανώσεις κομιτατζήδων, αλλά το 1935 λόγω των πιέσεων επέτρεψε την ανασυγκρότηση των οργανώσεων “Ρόντνα” και “Ζαχτίτσα” καθώς και των λεγομένων εθνικών λεγεώνων.

Στις 28 Αυγούστου σημειώθηκε μια ακόμα απόπειρα εισβολής κομιτατζήδων στο ελληνικό έδαφος από τη μεθόριο της περιοχής της Δράμας. Αποκρούσθηκε από τους άνδρες του 7ου συνοριακού τομέα, αλλά τελικά η συμμορία εκμεταλλεύθηκε το σκοτάδι και διέφυγε στο βουλγαρικό έδαφος. Την επομένη οι στρατιώτες βρήκαν κηλίδες αίματος, που σημαίνει ότι υπήρξε τραυματισμός κομιτατζή.
Δύο μέρες αργότερα μια βουλγαρική συμμορία αποπειράθηκε να εισέλθει στο ελληνικό έδαφος από την περιοχή του φυλακίου 64 στο νομό Ροδόπης. Και αυτή η συμμορία αποκρούσθηκε από τους στρατιώτες.
Προς τα τέλη του Σεπτεμβρίου πενταμελής ομάδα κομιτατζήδων ανατίναξαν τη σιδηροδρομική γραμμή 10 χιλμ. βορείως της Γευγελής. Από την ομάδα αυτή συνελήφθη ο αρχηγός της Ιβάνωφ 24 ετών φοιτητής στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου και παρ’ όλα αυτά είχε στραφεί εναντίον των Σέρβων!!!
Τον Οκτώβριο σημειώθηκε πυκνή και έντονη δραστηριότητα κομιτατζήδων στις περιοχές Ειδομένης και Γευγελής.
Στις 10 του μηνός δημοσιεύθηκαν πληροφορίες ότι συγκεντρώνονται πολλοί κομιτατζήδες στην περιοχή Νευροκοπίου απειλώντας την βουλγαρική κυβέρνηση με ανατροπή αν υπογράψει σύμφωνο φιλίας με τις γειτονικές χώρες Ελλάδα και Σερβία.  Δημοσιεύθηκαν επίσης πληροφορίες ότι κινήσεις κομιτατζήδων παρατηρήθηκαν και στη μεθόριο της Κομοτηνής. Οι ελληνικές στρατιωτικές αρχές πήραν μέτρα για να αντιμετωπίσουν ενδεχόμενη εισβολή ληστοσυμμοριών.   
Δεν μας έφταναν στον Έβρο οι Βούλγαροι, πλάκωσαν και οι Έλληνες!!! Στα τέλη Οκτωβρίου έκανε την εμφάνισή του ένας επικηρυγμένος από το παρελθόν ληστής ονόματι Ιωαννίδης. Εμφανίσθηκε τις απογευματινές ώρες έξω από το χωριό Μεταξάδες, όπου συνέλαβε τρείς χωρικούς και τους λήστεψε. Για την καταδίωξη του ληστή κινητοποιήθηκαν τα αποσπάσματα της Χωροφυλακής, Στους Μεταξάδες έσπευσε και ο διοικητής Χωροφυλακής Έβρου Τσουγκράκης.  
Ο Οκτώβριος του 1933 ήταν γεμάτος  από δράση κομιτατζήδων στη Βόρεια Ελλάδα, αλλά και εκείθεν των συνόρων προς τη Σερβία. Οι Βούλγαροι έκαναν μερικές ανεπιτυχείς απόπειρες να ανατινάξουν την αμαξοστοιχία Σεμπλόν Οριάν.

Την ίδια μέρα, από την Αλεξανδρούπολη τηλεγραφούσαν ότι πριν από δέκα ημέρες κομιτατζήδες απήγαγαν το Γιάννη γιο του προύχοντα της Αισύμης Χατζηκωνταντίνου. Αυτός μετά από επταήμερη αιχμαλωσία του εμφανίσθηκε στην Αισύμη και ανέφερε ότι τον απήγαγαν Βούλγαροι κομιτατζήδες, οι οποίοι μάλιστα είχαν καταγωγή από το ίδιο χωριό (σ.σ.Η Αισύμη πρώην Ντογάν Ασάρ, ήταν βουλγαροχώρι και εκεί γεννήθηκε ο γνωστός λησταντάρτης του 1878 βοεβόδας Πέτκο Καλογιάννωφ, ενώ αργότερα το χωριό εποικίσθηκε με πρόσφυγες Έλληνες) που είχαν μεταναστεύσει προ ετών στη Βουλγαρία. Ο Γιάννης Χατζηκωνσταντίνου ανέφερε σε πρόχειρη ανάκριση ότι διέλαθε της προσοχής του κομιτατζή που τον φύλαγε και απέδρασε.
Στην Αλεξανδρούπολη όμως κυκλοφορούσαν φήμες ότι ο νεαρός αφέθηκε ελεύθερος, αφού καταβλήθηκαν από τους οικείους του λύτρα ύψους 100.000 δρχ. Η χωροφυλακή πάντως διέψευδε αυτές τις πληροφορίες.
Αποθρασυμένοι οι κομιτατζήδες μπήκαν και μέσα στην Αισύμη όπου λήστεψαν δυο παντοπώλες, παίρνοντας χρήματα και τρόφιμα. Πάντως διαψεύσθηκαν αρμοδίως οι πληροφορίες, ότι λήστεψαν και ένα παντοπωλείο στη Νίψα. Οι χωρικοί τρομαγμένοι άρχισαν να εγκαταλείπουν το χωριό και να καταφεύγουν στην Αλεξανδρούπολη.
Τα αποσπάσματα της Χωροφυλακής με επικεφαλής το διοικητή Τσούκα τους κατεδίωκαν σε όλη την περιοχή και σε κάποια φάση τους ανακάλυψαν. Συνεπλάκησαν μαζί τους, αντάλλαξαν πυροβολισμούς, αλλά οι κομιτατζήδες διέφυγαν αφού ως γηγενείς γνώριζαν καλά τη διαμόρφωση του εδάφους και τα κρυφά περάσματα.
Τον Δεκαπενταύγουστο του 1935 μια είδηση που ήρθε μέσω εφημερίδων της Βιέννης γνωτοποιούσε ότι η βουλγαρική κυβέρνηση συνέλαβε στη Φιλιππούπολη 46 κομιτατζήδες που ανήκαν στην αριστερή πτέρυγα της Μακεδονικής Επαναστατικής Οργάνωσης. Οι συλληφθέντες έκαναν έντονο αγώνα μεταξύ των τέως μελών της διαλυθείσας οργάνωσης, επιδιώκοντας την ανασυγκρότησή της σε κομμουνιστικές βάσεις πλέον. 
Στα μέσα Απριλίου 1936 τα όργανα ασφαλείας της Ξάνθης και τα καταδιωκτικά αποσπάσματα συνέλαβαν πενταμελή ληστοσυμμορία η οποία λυμαίνονταν επί ένα και πλέον έτος την Ανατολική Μακεδονία και τη Θράκη. Τους βάρυναν ληστείες, φόνοι, διαρρήξεις, απάτες και διάφορα άλλα αδικήματα.
Λίγες μέρες αργότερα συνέβη και ένα απροσδόκητο γεγονός στο Ορμένιο. Οι φρουροί πυροβόλησαν και σκότωσαν τον  Έλληνα ιεροψάλτη του χωριού, που τον εξέλαβαν κατά λάθος ως… κομιτατζή!!! Συνέβαινα και αυτά, δυστυχώς.
Μια περιοχή που υπέστη τα πάνδεινα από τους κομιτατζήδες, ήταν το Τρίγωνο του Βορείου Έβρου.Η περιοχή είχε πολλούς νεκρούς αλλά και πολλά κλεμμένα ζώα. Είδικά τα Πετρωτά, είχαν υποστεί επίθεση με αρκετούς νεκρούς (Βλέπε στο https://sitalkisking.blogspot.com/2018/02/1920.html). Οι κομιτατζήδες περνώντας με άνεση τα βατά σημεία του ποταμού Έβρου έκλεβαν συνήθως μεγάλα και μικρά ζώα, τα οποία περνούσαν στο βουλγαρικό έδαφος. Οι διαμαρτυρίες των κατοίκων στις μεθοριακές αρχές δεν ωφέλησαν σε τίποτα. Έτσι οι προύχοντες αποφάσισαν να σωφρονίσουν οι ίδιοι τους Βουλγάρους. Διάλεξαν μερικά δυναμικά παλληκάρια, τα πέρασαν στο Βουλγαρικό έδαφος και αυτά πήραν τα ζώα και τα έφεραν στο ελληνικό έδαφος. Με αποτέλεσμα να συνετισθούν οι κομιτατζήδες εκείνης της περιοχή (“Μακεδονία” 19 Απριλίου 1936).
Στις 23 Μαΐου 1936 στις εφημερίδες της Αλεξανδρούπολης δημοσιεύθηκε η απόφαση υπ’ αριθμ. 11 της Επιτροπής Ασφαλείας του νομού Έβρου με την οποία επικηρύχθηκε ο Βούλγαρος ληστής Πέτκο Σέγκο με 50.000 δρχ. σε όποιον θα έδινε πληροφορίες για την ανακάλυψη και τη σύλληψή του, καθώς και των άλλων τριών μελών της συμμορίας του και 100.000 δρχ. για τη φόνο ή την παράδοση του στις αρχές. 
Οι κάτοικοι της Θράκης, ζούσαν αδιάλειπτα με τις απειλές που προέρχονταν από τα εθνικιστικά και εγκληματικά στοιχεία των γειτονικών χωρών.