Αναλύσεις
Ο σαλαφισμός στις Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις και οι διφορούμενες σχέσεις με το ΝΑΤΟ
Του Ali Ağcakulu
Όταν τις πρώτες μέρες του Νοεμβρίου 2020 σκοτώθηκε ο Κασίμ Σουλεϊμάνι, τα θεμέλια της συνεργασίας Τουρκίας-Ιράν-Ρωσίας κλονίστηκαν και η Τουρκία έκανε ένα βήμα για να ενταχθεί και πάλι στον άξονα του ΝΑΤΟ, δηλαδή των ΗΠΑ.
Ή προσποιείται ότι έκανε αυτό το βήμα.
Η δολοφονία του Σουλεϊμάνι ήταν πραγματικά ένα νέο ορόσημο για την εξουσία του Ερντογάν. Την τελευταία δεκαετία συχνά ο Ερντογάν υπερηφανευόταν ότι η Τουρκία δεν ακούει και δεν ρωτά κανέναν και ότι χαράσσει και υλοποιεί μόνη της την εξωτερική της πολιτική. Έλεγε επίσης ότι η Τουρκία έχει εναλλακτικές, εννοώντας ότι δεν έχει την ανάγκη των ΗΠΑ. Τώρα άρχισε και πάλι να μιλά για τη συνεργασία την ενότητα και την αλληλεγγύη με το ΝΑΤΟ.
Όσον αφορά τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ που πραγματοποιήθηκε τον Απρίλιο του 2020, ο υπουργός Εξωτερικών Τσαβούσογλου είπε: “Σε αυτή τη Σύνοδο υπογραμμίσαμε επίσης για άλλη μια φορά ότι αναμένουμε συγκεκριμένη υποστήριξη από το ΝΑΤΟ για την ενίσχυση της αποτρεπτικής ισχύος της χώρας μας”.
Ωστόσο, στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ που είχε γίνει έξι μήνες νωρίτερα, ο Ερντογάν έλεγε ότι θα θέσει το θέμα της καταχώρισης του YPG στον κατάλογο των τρομοκρατικών οργανώσεων του ΝΑΤΟ, στη Σύνοδο του επομένου εξαμήνου. Η Σύνοδος έγινε και όπως φαίνεται από τη δήλωση Τσαβούσογλου, που παραθέσαμε, δεν τέθηκε κάποιο θέμα για το YPG .
Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Χουλούσι Ακάρ, τον Φεβρουάριο του 2020, αναφερόμενος στις δυσκολίες που αντιμετωπίζει η Τουρκία στο Ιντλίμπ, δήλωσε ότι «είμαστε μέλος του ΝΑΤΟ και δεν έχουμε αλλάξει άξονα». άξονας μετατοπίζει τα μέλη του ΝΑΤΟ και” δήλωσε δήλωση.
Με τη δήλωση, δε, που έκανε ο Ιμπραήμ Καλίν, τον Απρίλιο του 2020, ότι «πολύ πέρα από το Ιντλίμπ και τη Συρία, υπάρχει πάντα χώρος για μια βαθύτερη συνεργασία μεταξύ των ΗΠΑ και της Τουρκίας», έγινε εμφανής η μετατόπιση της Τουρκίας και η στροφή προς ΗΠΑ.
Μπορούμε να πούμε ότι η απόφαση της κυβέρνησης να μην ενεργοποιήσει του S-400 και η αντιπαλότητα που αναπτύχθηκε μεταξύ της Τουρκίας και της Ρωσίας στα μέτωπα της Συρίας και της Λιβύης, καθώς και η κριτική που ασκεί τελευταία ο Ερντογάν προς τη Ρωσία, δείχνουν ότι έχουμε εισέλθει σε μια νέα περίοδο.
Ναι, η Τουρκία είναι μια χώρα του ΝΑΤΟ. Το δε ΝΑΤΟ έχει δεσμευτεί ότι υπηρετεί τις δημοκρατικές αξίες, ότι δίνει προτεραιότητα σε ειρηνική λύση στα προβλήματα που προκύπτουν και ότι διασφαλίζει την ελευθερία και την ασφάλεια των κρατών μελών με πολιτικά και στρατιωτικά μέσα. Οι χώρες μέλη του ΝΑΤΟ πρέπει να υπηρετούν αυτές τις αρχές με ειλικρίνεια.
Ωστόσο, στρατιωτικοί και πολιτικοί αξιωματούχοι και πολιτικοί στα κράτη μέλη του ΝΑΤΟ, πρέπει επίσης να υιοθετήσουν θεμελιώδεις αξίες όπως η δημοκρατία, η ελευθερία και η ειρήνη και πρέπει να αφιερωθούν σε αυτές τις καθολικές αξίες στην πράξη και όχι μόνο στα λόγια.
Η διαδικασία εγκαθίδρυσης ενός αυταρχικού καθεστώτος στην Τουρκία, που ξεκίνησε το 2011, ολοκληρώθηκε με την εφαρμογή του συστήματος Προεδρικής Δημοκρατίας, το 2018. Το καθεστώς άλλαξε. Οι ΤΕΔ επηρεάστηκαν επίσης από αυτόν τον μετασχηματισμό. Μετά τις 15 Ιουλίου, δεκάδες χιλιάδες στρατιωτικοί, Κεμαλιστές, Γκιουλενιστές και ΝΑΤΟϊκοί, που δεν συμμερίζονταν την ιδεολογία του Ερντογάν, εκκαθαρίστηκαν από τις ΤΕΔ με στημένες και ανυπόστατες κατηγορίες, ενώ από την άλλη πλευρά, σχεδόν έγιναν 40 χιλιάδες προσλήψεις προσωπικού, που συνδέεται με την ιδεολογία του Ερντογάν. Επιπλέον, οι Νέες Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις, σύμφωνα με την RAND Corporation, ετοιμάζονται να προσλάβουν άλλες 43 χιλιάδες στρατιωτικούς.
Ακριβώς όπως η πολιτική δύναμη του Ερντογάν βασίζεται στους πιστούς σαλαφιστές, στις ισλαμικές σέχτες και τους γκρίζους λύκους, έτσι και στις Νέες Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις οι προσλήψεις γίνονται με βάση τα ίδια κριτήρια. Δεν είναι δύσκολο να μαντέψει κανείς ότι στις νέες προσλήψεις στις ΤΕΔ η μερίδα του λέοντος δόθηκε στις σαλαφιστικές σέχτες του Ερντογάν. Οι κατώτεροι και ανώτεροι αξιωματικοί των ΤΕΔ, που ενοχλούνται από την αδυναμία ορισμένων στρατηγών να διαχειριστούν αυτήν την κατάσταση αλλά και από την επιλογή άλλων στρατηγών να προσχωρήσουν στον σαλαφισμό, είτε πετιούνται από το στράτευμα με μαζικές εκκαθαρίσεις είτε περιμένουν τη στιγμή που θα έλθει και η δική τους σειρά.
Ενώ από τη μια πλευρά επιχειρείται η ουδετεροποίηση των ΤΕΔ, από την άλλη σχεδιάζεται και επιχειρείται με αμείωτη ένταση η δημιουργία σαλαφιστικής ταυτότητας στις ΤΕΔ. Εάν οι ΤΕΔ είχαν διατηρήσει την παλιά εθνικιστική τους ταυτότητα, θα έβρισκαν να πουν δυο λόγια για τη γενοκτονία των Ουιγούρων της Κίνας. Όμως δεν είναι μυστικό ότι καταβάλλουν κάθε προσπάθεια για να προστατεύσουν τις σαλαφιστικές δομές στη Μέση Ανατολή.
Ο κεμαλισμός είναι νεκρός, ζήτω (!) ο Ερντογανισμός
Όμως οι αξιωματικοί των ΤΕΔ που έχουν αλλάξει ταυτότητα και έχουν αποξενωθεί από τη φύση τους, μπορεί να είναι αξιόπιστοι συνεργάτες του ΝΑΤΟ;
Ο Mevlüt Mert Altıntaş, αστυνομικός της Άμεσης Δράσης της Άγκυρας, πυροβόλησε πισώπλατα και σκότωσε τον Πρέσβη της Ρωσικής Ομοσπονδίας Andrey Karlov, ο οποίος παρευρέθηκε στα εγκαίνια μιας έκθεσης. Κατά τη διάρκεια της δολοφονίας, φώναζε τον ύμνο της οργάνωσης Al Nusra, ενός κλάδου της Αλ Κάιντα, ο οποίος υποστηρίζεται επίσης από την τουρκική κυβέρνηση.
Μια άλλη δολοφονία που σχετίζεται με την Αλ Κάιντα έλαβε χώρα στις ΗΠΑ. Ένας μαθητής της Ακαδημίας Πολεμικού Ναυτικού της Σαουδικής Αραβίας, ο οποίος εκπαιδευόταν στη ναυτική βάση της Pensacola, στη Φλόριντα των ΗΠΑ, τον Δεκέμβριο του 2019 σκότωσε τρεις στρατιωτικούς των ΗΠΑ. Στην έρευνα, η οποία έληξε τον περασμένο μήνα, αποκαλύφθηκαν οι σύνδεσμοι του Σαουδάραβα στρατιωτικού με την Αλ Κάιντα.
Αυτά τα δύο παραδείγματα δείχνουν ότι οι ΤΕΔ, οι οποίες έχουν ριζοσπαστικοποιηθεί και το προσωπικό τους είναι πλέον σαλαφιστές, θα αντιμετωπίσουν βαθύτερα προβλήματα στις σχέσεις τους με τους συμμάχους τους στο ΝΑΤΟ από τώρα και στο εξής. Φανταστείτε Τούρκους σαλαφιστές στρατιωτικούς να συμμετέχουν σε κοινές διαδικασίες με Ευρωπαίους και Αμερικανούς στρατιωτικούς στα Επιτελεία του ΝΑΤΟ, όταν το υποσυνείδητό τους, όσο ήταν νέοι, μολυνόταν επί δεκαετίες με την εχθρότητα εναντίον της Δύσης και των ΗΠΑ.
Μήπως δεν είναι γνωστό ότι η Τουρκία είναι η πρώτη χώρα στον κόσμο σε αντιαμερικανισμό, ως αποτέλεσμα της απόφασης της Τουρκίας να κάνει συνεχή προπαγάνδα εναντίον των ΗΠΑ;
Φυσικά, οι κίνδυνοι για το ΝΑΤΟ δεν περιορίζονται στο προσωπικό χαμηλού επιπέδου, τους χαμηλόβαθμους αξιωματικούς. Η έκταση της πιθανής καταστροφής αυξάνεται όταν αυτοί που είναι εχθρικοί από τη φύση τους προς το ΝΑΤΟ, τα μέλη του και τις αξίες τους, γίνονται ανώτεροι διευθυντές του αξιωματούχοι των ΤΕΔ και του τουρκικού κράτους. Για παράδειγμα, ρίξτε μια ματιά σε αυτό το σχέδιο που το μάθαμε επειδή αποκαλύφθηκε:
Το 2014, σε μια σύσκεψη που συμμετείχαν ο Διοικητής της ΜΙΤ, ο σημερινός Αρχηγός ΓΕΕΘΑ και ο υπουργός Εξωτερικών της εποχής, ο Διοικητής της ΜΙΤ ακούγεται να λέει ότι «μπορώ να στείλω τέσσερα άτομα στη Συρία, να τους βάλω να ρίξουν τέσσερις ρουκέτες προς την Τουρκία και να δημιουργήσουν έτσι αιτία πολέμου. Μπορώ επίσης να βάλω να επιτεθούν στον τάφο του Σουλεϊμάν Σαχ».
Επίσης είναι γνωστό ότι έδαφος της Τουρκίας βρίσκεται υπό την προστασία του ΝΑΤΟ και θεωρείται έδαφος του ΝΑΤΟ. Ο Διοικητής της MIT μιλούσε επίσης για μια προβοκάτσια που θα διοργάνωνε ο ίδιος στην ουσία κατά του ΝΑΤΟ. Στην ίδια συνομιλία, που διέρρευσε, παραδέχτηκε επίσης ότι 2000 φορτηγά πυρομαχικών στάλθηκαν σε τρομοκράτες στη Συρία.
Ομοίως, με μια παρόμοια σκευωρία που στήθηκε εναντίον του δεύτερου μεγαλύτερου στρατού του ΝΑΤΟ στις 15 Ιουλίου, είχε ως αποτέλεσμα την εκκαθάριση αξιωματικών των ΤΕΔ που ήταν πιστοί στο ΝΑΤΟ.
Η κυβέρνηση φλερτάρει με τους σαλαφιστές και τις ισλαμιστικές τρομοκρατικές ομάδες, μέσω του δεύτερου μεγαλύτερου στρατού του ΝΑΤΟ. Γνωρίζουμε από ξένα μέσα ενημέρωσης ότι οι φρεγάτες του Τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού μεταφέρουν όπλα στη Λιβύη ή προστατεύουν πλοία που μεταφέρουν όπλα. Επίσης, όλος ο κόσμος γνωρίζει πολλοί από τους τρομοκράτες, που χρησιμοποιούν το όνομα του Ελεύθερου Συριακού Στρατού, εκπαιδεύτηκαν και μεταφέρθηκαν στη Λιβύη από τις ΤΕΔ.
Επίσης, θα πρέπει να μελετηθεί και να εξεταστεί σε βάθος η στενή συνεργασία μεταξύ των ΤΕΔ και των τρομοκρατικών ομάδων στο Ιντλίμπ, καθώς και η επιρροή που ασκεί στο προσωπικό των ΤΕΔ αυτή η συνεργασία. Εάν οι αξιωματικοί που συνεργάζονταν χθες με τρομοκράτες, αναλάβουν καθήκοντα στα κεντρικά γραφεία του ΝΑΤΟ, δεν είναι αυτό ένα θέμα που πρέπει να επανεξεταστεί;
Άρα, τίθεται το εύλογο ερώτημα: Ο Ερντογάν έστρεψε πραγματικά το πρόσωπό του στο ΝΑΤΟ ή κοροϊδεύει το ΝΑΤΟ; Επίσης, διατηρεί τον Χουλούσι Ακάρ, που φέρεται να είναι υπέρμαχος ΝΑΤΟ, στη θέσου του ΥΠΑΜ όντως για να αποκαταστήσει ειλικρινείς σχέσεις με το ΝΑΤΟ ή είναι κι αυτό ένα παιχνίδι του Ερντογάν;
Ένας ανώτατος αξιωματικός που συμμετείχε σε μια συνωμοσία, για να ξηλωθούν και να εκδιωχθούν από τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό του ΝΑΤΟ αξιωματικοί που ήταν πιστοί στις ΝΑΤΟϊκές αρχές και αξίες, μπορεί να είναι πράγματι υπέρμαχος του ΝΑΤΟ; Όχι δεν είναι δυνατόν. Ο Ακάρ δεν έχει άλλα προσόντα εκτός από αυτά του Ερντογανιστή.
Επίσης, δεν υπάρχουν μεσαίοι και ανώτεροι αξιωματικοί να πορευθούν μαζί του στις ΤΕΔ. Επομένως, γι’ αυτό ο Ερντογάν τον κρατά μαζί του. Επειδή και οι δύο έχουν προβλήματα με τους μεσαίους και ανώτερους αξιωματικούς των ΤΕΔ.
Ο λόγος για τον οποίο ο Ακάρ παρουσιάζεται ως υπέρμαχος του ΝΑΤΟ, είναι για να κερδίσει ο Ερντογάν χρόνο και να ολοκληρώσει τον μετασχηματισμό των ΤΕΔ. Ο Ερντογάν κοροϊδεύει και τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ μέσω του Ακάρ και προετοιμάζεται για την επόμενη μέρα. Το ΝΑΤΟ πρέπει να είναι έτοιμο για αυτά που μπορεί να συμβούν στην Ελλάδα, τη Συρία και τη Λιβύη.
Το πρόβλημα εμπιστοσύνης που έχει δημιουργηθεί απέναντι στις ΤΕΔ, με την προώθηση των σαλαφιστών στις τάξεις τους, αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι οι ΗΠΑ δεν παραδίδουν στην Τουρκία τα F-35 και διέκοψαν την εκπαίδευση των Τούρκων πιλότων.
Στην ερώτηση δε «εάν ο Ερντογάν εγκαταλείψει τους S-400, οι ΗΠΑ θα δώσουν τα F-35;» η απάντηση είναι δεν νομίζω.
Μετάφραση: Σάββας Καλεντερίδης
Πηγή: ahvalnews.com
GEOPOLITICO
Και πάλι μόνοι: Η Ελλάδα χρειάζεται εθνική στρατηγική για να επιβιώσει
Το εθνικό κράτος εξακολουθεί να αποτελεί το βασικό πλαίσιο πολιτικής προστασίας και συλλογικής επιβίωσης. Το τελευταίο μέρος καταλήγει στο ελληνικό ζητούμενο: μια μακροπρόθεσμη εθνική στρατηγική, θεσμούς που προστατεύουν τα εθνικά θέματα από την κομματική εκμετάλλευση και σοβαρή προετοιμασία για όλα τα ενδεχόμενα.
Της Μαγδαληνής Αθανασιάδου
Στον αιώνα, κατά τον οποίο διανύουμε, τον 21ο, στεκόμαστε μπροστά σε μία πολιτική διελκυστίνδα ανάμεσα σε έναν ανέφικτο οικουμενισμό και σε μία υπεράσπιση συλλογικών συμφερόντων που αναπόφευκτα οργανώνεται σε στενότερη τοπική και πληθυσμιακή βάση. Σ’ αυτή τη συγκυρία, το κρατικά οργανωμένο έθνος δεν τείνει να διαλύεται σε υπερεθνικά μορφώματα αλλά βρίσκεται αντιμέτωπο με τον νέο ιστορικό του ρόλο. Στην ιστορική πορεία που διένυσε το έθνος, σταθμοί του οποίου ήταν το αστικό έθνος του 19ου αιώνα και εκδοχές του κομμουνιστικού εθνικισμού του 20ου αιώνα, τώρα καλείται να εξασφαλίσει μία θέση σε μία πυκνή και έντονα ανταγωνιστική παγκόσμια κοινωνία∙ αίτημα που όλο και πιο στενά συναρθρώνεται με το αίτημα της στοιχειώδους διαβίωσης του πληθυσμού.
Τα σοβαρά πολιτικά ερωτήματα, στα οποία κάθε έθνος καλείται να απαντήσει είναι ο προσδιορισμός των προϋποθέσεων για την άσκηση μακρόπνοης και επιτυχούς εθνικής πολιτικής και ο τρόπος, με τον οποίο είναι δομημένο ένα έθνος ικανό να αντιμετωπίσει, στο πλαίσιο του δυνατού, οποιαδήποτε ενδεχόμενα, ακόμα και απότομες αλλαγές στην πολιτική συγκυρία.
Το έθνος ως βασική μονάδα πολιτικής συνομάδωσης και η συνακόλουθη πολιτική επιβίωσή του ως εγγύηση της φυσικής και πολιτικοοικονομικής επιβίωσης συγκεκριμένων ανθρώπων δεν έχουν καθόλου ξεπεραστεί πρακτικά ούτε σε ευρωπαϊκό ούτε σε διεθνές επίπεδο. Η άποψη ότι οι οικονομικές συγχωνεύσεις και οι διεθνείς τυποποιήσεις του δικαίου και της ηθικής θα μπορούσαν αφεαυτού τους να δημιουργήσουν υπερεθνικές οντότητες είναι ολότελα εσφαλμένη και δεν διαθέτει κανένα πολιτικό ή ιστορικό έρεισμα. Μάλιστα, η ίδια η ιστορική εμπειρία έχει αποδείξει το αντίθετο: η ίδια η πολιτική συμπεριφορά των Μεγάλων Δυνάμεων (ευρωπαϊκών και εξωευρωπαϊκών) μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου αποδεικνύει ότι καθόλου δεν θεωρούν πως η συγχώνευση των οικονομιών θα καταλύσει τα εθνικά οικονομικά και άλλα συμφέροντα ή ότι η μετατόπιση του κέντρου βάρους προς τα ζητήματα της οικονομίας θα εξαλείψει οριστικά τους εθνικούς ανταγωνισμούς [21].
Το έθνος λοιπόν, όχι απλώς δεν έχει ξεπεραστεί αλλά θα κληθεί να ανταποκριθεί στα αιτήματα των νέων καιρών υπό τη μορφή του κυρίαρχου κράτους. Η κρατική οργάνωση αποτελεί, και στο μέλλον θα ενταθεί η λειτουργία του αυτή, το καταφύγιο τόσο των μεγάλων όσο και των μικρών εθνών εν όψει της διαρκούς πολιτικής αβεβαιότητας που θα επιφέρει η επίκληση των αρχών της «οικουμενικής ηθικής» και των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων».
Το έθνος μόνο ως κράτος, δηλαδή ως οργανωμένη κρατική ισχύς μπορεί να επιτελέσει τις παρακάτω τρεις θεμελιώδεις λειτουργίες του:
ως μικρό ή μεγάλο έθνος να αντισταθεί στις ερμηνείες οικουμενικών αρχών, τις οποίες θεωρεί προκάλυμμα για επεκτατικές ορέξεις ξένων ισχυρών εθνών
ως μεγάλο έθνος να αντιμετωπίσει σε περίπτωση ανάγκης ακόμα και το σύνολο της διεθνούς κοινότητας
ως μικρό έθνος να μιλήσει ως ίσος προς ίσον μ’ ένα ισχυρό έθνος εφόσον και τα δύο αποτελούν, το καθένα για τον εαυτό του, ένα κράτος [22]
Καταλήγοντας στα καθ’ ημάς, η Ελλάδα οφείλει να αντιμετωπίσει πρωτίστως το έλλειμα μακροπρόθεσμης εθνικής στρατηγικής, οι βασικές αιτίες του οποίου εντοπίζονται στη λειτουργία του πολιτικού συστήματος και την εμπλοκή σε ανεδαφικά ιδεολογήματα. Ο πολιτικός κόσμος απέτυχε να θωρακίσει το πολιτικό σύστημα θεσμικά ώστε τα εθνικά θέματα να μην υπόκεινται στην αήθη κομματική εκμετάλλευση και το εθνικό μας κράτος, εξαρχής ακρωτηριασμένο εδαφικά σε σχέση με το σύνολο του έθνους, προσπάθησε να αναπληρώσει την ιστορική, θεσμική και πολιτική του καχεξία με αυτάρεσκους μύθους.
Κάθε ουσιαστική στρατηγική συζήτηση οφείλει να παραμερίσει οποιουδήποτε είδους ιδεολογήματα και να μην υιοθετεί άκριτα συνθήματα∙ για παράδειγμα, να μην ταυτίζει τη «Δύση» με την «τεχνική» και τη «λατρεία της ύλης», στην οποία αντιπαρατίθεται το «πνεύμα» και «η ψυχή» της «ορθόδοξης Ανατολής». Ούτε και θα πρέπει να ταυτίζει τη Δύση με όλες εκείνες τις αξίες, με τις οποίες η ίδια θέλει αυτάρεσκα να ταυτίζεται: τον «ορθολογισμό», τον «διάλογο», τα «ανθρώπινα δικαιώματα». Η Ελλάδα θα όφειλε να παραδειγματιστεί από τον τρόπο με τον οποίο διεξάγονται οι στρατηγικές συζητήσεις στη Γαλλία, την Αγγλία ή τις ΗΠΑ, όπου όλα τα σενάρια του πολέμου, ακόμα και τα πιο απίθανα, τίθενται στο τραπέζι των συζητήσεων και αποτελούν αντικείμενο ενδελεχούς εξέτασης και στάθμισης [23].
Η εποχή μας λοιπόν είναι μία εποχή εθνικής μοναξιάς, κατά την οποία οι ιδεολογικές μάσκες των «φίλων» και «συμμάχων» έχουν πέσει και έχουν αποκαλυφθεί οι πραγματικοί εχθροί πίσω από κίβδηλες «υπερεθνικές» διακηρύξεις. Καθώς κάθε φορά πεθαίνει ΜΙΑ μεμονωμένη ουτοπία και όχι Η Ουτοπία [24], είναι πια ώριμο αίτημα η διατύπωση του δικού μας οράματος για τη σύγχρονη ηθική ουτοπία: μία ισχυρή, κυρίαρχη και δημοκρατική πατρίδα.
Σημειώσεις και παραπομπές
[21] Παναγιώτης Κονδύλης, «Προϋποθέσεις, παράμετροι και ψευδαισθήσεις της ελληνικής εθνικής πολιτικής» στο Πλανητική πολιτική μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, Αθήνα: Θεμέλιο, 2011, σσ. 151 – 179.
[22] Παναγιώτης Κονδύλης, «Τέλος του κυρίαρχου κράτους ή αλλαγή της λειτουργίας του;», στο Πλανητική πολιτική μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, Αθήνα: Θεμέλιο, 2011, σσ. 39 – 48.
[23] Παναγιώτης Κονδύλης, «Ιδεολογίες και ελληνική εθνική στρατηγική», στο Από τον 20ο στον 21ο αιώνα. Τομές στην πλανητική πολιτική περί το 2000, Αθήνα: Θεμέλιο, 2000, σσ. 181 – 187.
[24] Παναγιώτης Κονδύλης, «Τι ήταν ο κομμουνισμός;», στο Πλανητική πολιτική μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, Αθήνα: Θεμέλιο, 2011, σελ. 149.
Βιβλιογραφία
Παναγιώτης Κονδύλης, Από τον 20ο στον 21ο αιώνα. Τομές στην πλανητική πολιτική περί το 2000, Αθήνα: Θεμέλιο, 1998.
Παναγιώτης Κονδύλης, Η παρακμή του Αστικού Πολιτισμού. Από τη μοντέρνα στη μεταμοντέρνα εποχή και από το φιλελευθερισμό στη μαζική δημοκρατία, Αθήνα: Θεμέλιο, 2007.
Παναγιώτης Κονδύλης, Θεωρία του Πολέμου. Πόλεμος και Πολιτική. Πόλεμος, Οικονομία και Κοινωνία. Πόλεμος και Επανάσταση. Ο Θερμός Πόλεμος μετά τον Ψυχρό Πόλεμο. Ελληνοτουρκικός Πόλεμος, Αθήνα: Θεμέλιο, 2004.
Παναγιώτης Κονδύλης, Ισχύς και Απόφαση. Η διαμόρφωση των κοσμοεικόνων και το πρόβλημα των αξιών, Αθήνα: Στιγμή, 2012.
Παναγιώτης Κονδύλης, Πλανητική πολιτική μετά τον ψυχρό πόλεμο, Αθήνα: Θεμέλιο, 2011.
Zygmunt Bauman, Και πάλι μόνοι: Η Ηθική μετά τη βεβαιότητα, Αθήνα: Έρασμος, 1998.
GEOPOLITICO
Κίνα και Πακιστάν ενώνουν στρατιωτικές δυνάμεις – Μεγάλη αντιτρομοκρατική άσκηση με drones και ελεύθερους σκοπευτές, ενώ μαίνονται οι συγκρούσεις στο Μπαλουχιστάν
Το Πεκίνο ανακοίνωσε την πρώτη κοινή εκπαίδευση χερσαίων δυνάμεων Κίνας–Πακιστάν, με επίκεντρο επιχειρήσεις κατά τρομοκρατικών οργανώσεων σε μεγάλο υψόμετρο. Την ίδια ημέρα, οι πακιστανικές αρχές ανακοίνωσαν τον θάνατο δέκα ενόπλων σε επιχείρηση στο Μπαλουχιστάν. Η σύμπτωση των εξελίξεων αναδεικνύει τη σημασία της αντιτρομοκρατίας στη στρατηγική συνεργασία των δύο χωρών.
Σημαντική εξέλιξη στη στρατιωτική συνεργασία Κίνας και Πακιστάν σηματοδοτεί η ανακοίνωση της κοινής άσκησης «Karakoram 2026», η οποία θα πραγματοποιηθεί στα μέσα και προς τα τέλη Οκτωβρίου στην περιοχή Κορλά, στην Αυτόνομη Περιφέρεια Σιντζιάνγκ των Ουιγούρων, στη βορειοδυτική Κίνα.
Η άσκηση θα επικεντρωθεί στην αντιμετώπιση τρομοκρατικών απειλών σε περιοχές μεγάλου υψομέτρου, με συμμετοχή χερσαίων δυνάμεων των δύο χωρών και χρήση σύγχρονων στρατιωτικών μέσων, συμπεριλαμβανομένων μη επανδρωμένων αεροσκαφών.
Η ανακοίνωση έγινε το Σάββατο 10 Οκτωβρίου 2026 από τον εκπρόσωπο του κινεζικού υπουργείου Εθνικής Άμυνας, συνταγματάρχη Τσεν Σι (Chen Xi), κατά τη διάρκεια ενημέρωσης για στρατιωτικά ζητήματα.
Την ίδια ημέρα, οι πακιστανικές αρχές ανακοίνωσαν ότι δέκα ένοπλοι σκοτώθηκαν σε επιχείρηση της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας στην επαρχία Μπαλουχιστάν, όπου οι συγκρούσεις μεταξύ κρατικών δυνάμεων και αυτονομιστικών ένοπλων ομάδων παραμένουν ιδιαίτερα έντονες.
Οι δύο εξελίξεις, αν και δεν έχει ανακοινωθεί άμεση επιχειρησιακή σύνδεση μεταξύ τους, αναδεικνύουν το περιβάλλον ασφαλείας μέσα στο οποίο εμβαθύνεται η στρατιωτική συνεργασία Πεκίνου και Ισλαμαμπάντ.
«Karakoram 2026»: Η πρώτη κοινή εκπαίδευση στρατών ξηράς
Σύμφωνα με το κινεζικό υπουργείο Άμυνας, η άσκηση «Karakoram 2026» θα αποτελέσει την πρώτη κοινή εκπαιδευτική δραστηριότητα των στρατών ξηράς των δύο χωρών στο συγκεκριμένο πλαίσιο.
Η διατύπωση αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς Κίνα και Πακιστάν διαθέτουν ήδη μακρά ιστορία στρατιωτικής συνεργασίας, ανταλλαγής τεχνογνωσίας και κοινών ασκήσεων.
Η νέα δραστηριότητα προβάλλεται από το Πεκίνο ως ένα ακόμη βήμα στην ανάπτυξη της διαλειτουργικότητας μεταξύ των δύο στρατών.
Το πρόγραμμα προβλέπει εκπαίδευση στη χρήση μη επανδρωμένων αεροσκαφών, εντοπισμό στόχων κατά την κίνηση, εκτέλεση βολών και επιχειρήσεις ελεύθερων σκοπευτών μεγάλων αποστάσεων.
Παράλληλα, θα πραγματοποιηθούν ασκήσεις κοινής διοίκησης και συντονισμού στρατιωτικών μονάδων, καθώς και δραστηριότητες με πραγματική συμμετοχή στρατευμάτων στο πεδίο.
Ο Τσεν Σι υποστήριξε ότι η πρωτοβουλία αποσκοπεί στην ενίσχυση της συνεργασίας και στη βελτίωση της ικανότητας των δύο χωρών να αντιμετωπίζουν από κοινού τρομοκρατικές απειλές.
Γιατί το Πεκίνο επιλέγει τη Σιντζιάνγκ
Η διεξαγωγή της άσκησης στη Σιντζιάνγκ παρουσιάζει ιδιαίτερο γεωγραφικό και στρατηγικό ενδιαφέρον.
Η συγκεκριμένη κινεζική περιφέρεια συνορεύει με το Πακιστάν και βρίσκεται στην ευρύτερη περιοχή όπου συναντώνται η Κεντρική Ασία, η Νότια Ασία και οι ορεινοί όγκοι του Καρακορούμ.
Η Κίνα αντιμετωπίζει τη σταθερότητα των δυτικών συνόρων της ως ζήτημα εσωτερικής και περιφερειακής ασφάλειας, ενώ το Πακιστάν εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σοβαρές απειλές από ένοπλες οργανώσεις.
Η έμφαση της άσκησης σε επιχειρήσεις μεγάλου υψομέτρου δεν είναι τυχαία από επιχειρησιακή άποψη.
Οι ορεινές περιοχές απαιτούν ειδική εκπαίδευση, προσαρμοσμένα μέσα και αποτελεσματικό συντονισμό μεταξύ μονάδων που δρουν σε δύσβατο έδαφος.
Σε αυτό το περιβάλλον, η χρησιμοποίηση drones για επιτήρηση και αναγνώριση, σε συνδυασμό με την εκπαίδευση προσωπικού στον εντοπισμό στόχων και στις βολές ακριβείας, αποτελεί μέρος της σύγχρονης στρατιωτικής πρακτικής.
Δεν έχει ανακοινωθεί ότι η συγκεκριμένη άσκηση προετοιμάζει κάποια πραγματική διασυνοριακή επιχείρηση.
Μπαλουχιστάν: Δέκα νεκροί σε επιχείρηση των πακιστανικών αρχών
Την ώρα που το Πεκίνο ανακοίνωνε τη στρατιωτική εκπαίδευση, το Πακιστάν γνωστοποιούσε μία ακόμη επιχείρηση εναντίον ένοπλων ομάδων στο Μπαλουχιστάν.
Σύμφωνα με το κρατικό Radio Pakistan, δέκα άτομα που οι αρχές χαρακτηρίζουν τρομοκράτες σκοτώθηκαν σε επιχείρηση της Counter Terrorism Department (CTD), στην περιοχή Μπαρκάν της επαρχίας.
Οι πακιστανικές αρχές υποστήριξαν ότι οι νεκροί ανήκαν σε οργανώσεις τις οποίες εντάσσουν στην κατηγορία «Fitna Al-Hindustan».
Πρόκειται για ορολογία που χρησιμοποιούν οι πακιστανικοί κρατικοί μηχανισμοί για να περιγράψουν ένοπλες ομάδες τις οποίες κατηγορούν ότι υποστηρίζονται από την Ινδία.
Οι κατηγορίες περί ινδικής υποστήριξης αποτελούν ισχυρισμούς της πακιστανικής πλευράς και δεν τεκμηριώνονται ανεξάρτητα από τη συγκεκριμένη ανακοίνωση.
Κατά την επιχείρηση, σύμφωνα με την επίσημη ενημέρωση, κατασχέθηκε μεγάλη ποσότητα όπλων και πυρομαχικών.
Επιπλέον, τραυματίστηκαν δύο στελέχη της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας.
Οι πακιστανικές δυνάμεις ασφαλείας υπογράμμισαν ότι θα συνεχίσουν τις επιχειρήσεις τους εναντίον των ένοπλων οργανώσεων που δραστηριοποιούνται στην επαρχία.
Το Μπαλουχιστάν και τα κινεζικά στρατηγικά συμφέροντα
Το Μπαλουχιστάν αποτελεί μία από τις πλέον ευαίσθητες περιοχές του Πακιστάν.
Η επαρχία διαθέτει σημαντικούς φυσικούς πόρους, εκτεταμένη ακτογραμμή στην Αραβική Θάλασσα και κρίσιμες υποδομές που συνδέονται με τις κινεζικές επενδύσεις.
Ιδιαίτερη στρατηγική σημασία έχει το λιμάνι Γκουαντάρ, το οποίο συνδέεται με τον Οικονομικό Διάδρομο Κίνας–Πακιστάν (China–Pakistan Economic Corridor – CPEC).
Ο διάδρομος αποτελεί βασικό τμήμα της κινεζικής πρωτοβουλίας Belt and Road και αποσκοπεί στη σύνδεση κινεζικών περιοχών με πακιστανικά λιμάνια, βιομηχανικές ζώνες και μεταφορικές υποδομές.
Ωστόσο, οι κινεζικές επενδύσεις έχουν βρεθεί επανειλημμένα στο στόχαστρο ένοπλων αυτονομιστικών οργανώσεων, οι οποίες αντιτίθενται στην παρουσία του πακιστανικού κράτους και σε συγκεκριμένα αναπτυξιακά έργα.
Επιθέσεις κατά κινεζικού προσωπικού και συμφερόντων έχουν δημιουργήσει σοβαρά ζητήματα ασφάλειας και έχουν αναγκάσει το Πεκίνο να ζητήσει πρόσθετα μέτρα προστασίας από το Ισλαμαμπάντ.
Η κατάσταση αυτή εξηγεί γιατί η αντιμετώπιση της τρομοκρατίας αποτελεί σημαντικό τμήμα των διμερών σχέσεων.
Το στρατηγικό υπόβαθρο της συνεργασίας
Η στρατιωτική σχέση Κίνας–Πακιστάν δεν αποτελεί νέα εξέλιξη.
Το Πεκίνο είναι σημαντικός προμηθευτής στρατιωτικού υλικού του Πακιστάν και συνεργάζεται με το Ισλαμαμπάντ στην ανάπτυξη και παραγωγή οπλικών συστημάτων.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το μαχητικό αεροσκάφος JF-17 Thunder, αποτέλεσμα της συνεργασίας της πακιστανικής αεροναυπηγικής βιομηχανίας με κινεζικές εταιρείες.
Η συνεργασία επεκτείνεται επίσης στη ναυτική ισχύ, στα συστήματα αεράμυνας και σε άλλους τομείς της αμυντικής τεχνολογίας.
Η κοινή εκπαίδευση των στρατών ξηράς προσθέτει ένα ακόμη στοιχείο στο ήδη ανεπτυγμένο αυτό πλαίσιο.
Ταυτόχρονα, η στρατηγική προσέγγιση Πεκίνου και Ισλαμαμπάντ επηρεάζεται από τη σχέση αμφότερων με την Ινδία.
Το Πακιστάν παραμένει σε αντιπαράθεση με το Νέο Δελχί για το Κασμίρ, ενώ η Κίνα διατηρεί συνοριακές διαφορές με την Ινδία κατά μήκος της Γραμμής Πραγματικού Ελέγχου.
Η ύπαρξη αυτών των ανταγωνισμών προσδίδει ευρύτερη γεωπολιτική σημασία στην κινεζοπακιστανική συνεργασία, αν και η επίσημη αποστολή της συγκεκριμένης άσκησης είναι η αντιτρομοκρατική εκπαίδευση.
Αντιτρομοκρατία ή βαθύτερη στρατιωτική ενοποίηση;
Η «Karakoram 2026» αναδεικνύει μια σημαντική πτυχή της στρατηγικής συνεργασίας των δύο χωρών.
Η κοινή εκπαίδευση σε πραγματικές επιχειρησιακές συνθήκες επιτρέπει στους στρατούς να δοκιμάζουν τις διαδικασίες συντονισμού, να ανταλλάσσουν εμπειρίες και να βελτιώνουν την επικοινωνία μεταξύ των διοικητικών τους δομών.
Η ένταξη μη επανδρωμένων αεροσκαφών στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα αποτυπώνει τη σημασία που αποκτούν οι νέες τεχνολογίες ακόμη και σε επιχειρήσεις εναντίον μη κρατικών ένοπλων οργανώσεων.
Για το Πακιστάν, η συνεργασία προσφέρει δυνατότητες ανταλλαγής τεχνογνωσίας με έναν ισχυρό στρατιωτικό εταίρο.
Για την Κίνα, η σταθερότητα του Πακιστάν συνδέεται με την προστασία στρατηγικών υποδομών, οικονομικών επενδύσεων και διασυνοριακών δικτύων.
Η ταυτόχρονη ανακοίνωση της άσκησης και της επιχείρησης στο Μπαλουχιστάν αναδεικνύει δύο διαφορετικές όψεις της ίδιας πρόκλησης: την ανάγκη αντιμετώπισης των ένοπλων οργανώσεων και την προσπάθεια ενίσχυσης της στρατιωτικής συνεργασίας για την αντιμετώπιση μελλοντικών απειλών.
Η ευρύτερη γεωπολιτική διάσταση
Η εξέλιξη αποκτά σημασία σε μια περίοδο κατά την οποία διαμορφώνονται νέες αμυντικές συνεργασίες στη Νότια Ασία και στη Μέση Ανατολή.
Το Πακιστάν επιδιώκει να διατηρήσει στενές σχέσεις με την Κίνα, ενώ ταυτόχρονα αναπτύσσει αμυντική συνεργασία με την Τουρκία και τη Σαουδική Αραβία.
Από την άλλη πλευρά, η Ινδία διευρύνει τις σχέσεις της με χώρες της Ευρώπης και της Ανατολικής Μεσογείου, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας.
Η κατάσταση αυτή δεν συνεπάγεται αυτομάτως τη συγκρότηση δύο ενιαίων και αντίπαλων στρατιωτικών συνασπισμών. Υπογραμμίζει, όμως, την αυξανόμενη σημασία των περιφερειακών αμυντικών συμπράξεων.
Η άσκηση «Karakoram 2026» δείχνει ότι η στρατιωτική συνεργασία Κίνας–Πακιστάν αποκτά πρόσθετο επιχειρησιακό περιεχόμενο, ενώ οι συνεχιζόμενες συγκρούσεις στο Μπαλουχιστάν υπενθυμίζουν ότι η προστασία των κινεζικών συμφερόντων και η εσωτερική ασφάλεια του Πακιστάν αποτελούν αλληλένδετες στρατηγικές προκλήσεις.
GEOPOLITICO
Παρακμή
Η επιστροφή των οστών του Βούλγαρου τσάρου Σαμουήλ, το ζήτημα των ελληνικών θρησκευτικών κειμηλίων που εξακολουθούν να βρίσκονται στη Βουλγαρία και η πρόσφατη πυρκαγιά στον Έβρο συνθέτουν το σκηνικό μιας αιχμηρής παρέμβασης για τη διαχείριση της εθνικής κληρονομιάς και την προστασία της Θράκης. Η Μαρία Γιαλαμά ασκεί σκληρή κριτική στην ελληνική πολιτεία, θέτοντας παράλληλα το ζήτημα της πολιτιστικής ταυτότητας των Πομάκων και της προστασίας των Αλεβιτών Μπεκτασήδων. Μια παρέμβαση που συνδέει την ιστορική μνήμη με τις σύγχρονες προκλήσεις, αλλά και με αναπάντητα ερωτήματα για τις προτεραιότητες του ελληνικού κράτους.
Της Μαρίας Γιαλαμά | Ελεύθερη Ώρα
Ο Ελληνικός λαός,στις 3/10/2026, με έκπληξη είδε να υπογράφεται από την Ελληνίδα υπουργό πολιτισμού και τον Βούλγαρο ομόλογό της,τη παρουσία του πρωθυπουργού, συμφωνία παραδόσεως στην γείτονα χώρα, των οστών του Τσάρου Σαμουήλ της Βουλγαρίας. Αυτά ευρέθησαν το 1965 κατά τις ανασκαφές του καθηγητού Ν.Μουτσοπούλου,στην βασιλική του Αγίου Αχιλλείου της μικρής Πρέσπας. Ως <αντάλλαγμα>της προσφοράς του σημαντικού για τον Βουλγαρικό λαό σκελετού του Σαμουήλ,εδόθησαν στην Ελλάδα,48 από τα θρησκευτικά και όχι μόνο κειμήλια,που έκλεψαν οι Βούλγαροι από τέσσερις μονές της Δράμας και των Σερρών. Τα περισσότερα καταγεγραμμένα κλοπιμαία, προήρχοντο από την Ι.Μ Εικοσιφοινίσσης. Συμφώνως με μαρτυρίες,εδώ και αρκετά χρόνια,εζητείτο η επιστροφή των κλοπιμαίων,τόσο από τις Ιερές Μονές,όσο και από τις μητροπόλεις στις οποίες ανήκουν αυτές. Ομολογουμένως,τις τρείς χρονικές περιόδους του Α βαλκανικού πολέμου,του Β και του συμμοριτοπολέμου,οι Βούλγαροι ελεηλάτησαν μονές και εκκλησίες,κατέστρεψαν σχολεία και με ιδιαιτέρα αγριότητα,δολοφονούσαν τους αντιστεκομένους στις βίαιες πρακτικές τους Έλληνες.
Με αυτόν τον βίαιο τρόπο,απέσπασαν πολλά μεγάλης θρησκευτικής και ιστορικής αξίας έργα τέχνης, κειμήλια,μεταφέροντάς τα στην Βουλγαρία. Η συνθήκη του Νεϊγύ του 1919,υποχρέωνε την Βουλγαρία πλήν των άλλων,να επιστρέψει και τα κλοπιμαία. Δυστυχώς όμως οι σημερινοί Ευρωπαίοι εταίροι μας,δεν συνεμορφώθησαν,θεωρώντας την συνθήκη,καταστροφική για την Βουλγαρία. Εφρόντισαν όμως,ενημερωθέντες για την με επιστημονική τεκμηρίωση διαπίστωση, ότι τα ευρεθέντα οστά ανήκαν στον Τσάρο Σαμουήλ, να αιτούνται από το 1970 την απόδοσή τους.. Ο Σαμουήλ,φέρεται να απέθανε μετά την μάχη στο Κλειδί στις 6/10/1014. Οι διαρκείς προσπάθειες του Βασιλείου Β του γνωστού ως Βουλγαροκτόνου,κατέστησαν την Βουλγαρία, μέρος του Βυζαντίου.
Συγχρόνως με το διαρκές αίτημα των Βουλγάρων,υπήρχε και το από Ελληνικής πλευράς αίτημα της επιστροφής των πολλών κλοπιμαίων θρησκευτικών και όχι μόνον θησαυρών.
Η Ελληνική κυβέρνηση,εξέτασε προφανώς το αίτημα των Βουλγάρων και απεφάσισε να τους τα επιστρέψει,έστω και αν κάποιες πληροφορίες θέλουν να τα εζήτησε και η Αρμενία,ισχυριζομένη ότι η μητέρα του ήτο αρμενικής καταγωγής. Το αξιοπερίεργο είναι,όχι ότι εδόθησαν τα οστά στους Βουλγάρους,που γι αυτούς είναι σημαντικότατα,όπως ανέφερε και ο πρώην πρωθυπουργός Α.Σαμαράς,<ότι ο Σαμουήλ για τους Βουλγάρους,είναι κάτι σαν τον Μέγα Αλέξανδρο για τους Έλληνες>,αλλά ότι δεν επεστράφησαν όλοι οι κλεμμένοι Ελληνικοί θησαυροί. Παρελήφθησαν από το Ελληνικό υπουργείο πολιτισμού,μόνο 48 εκ των χιλίων και πλέον καταγεγραμμένων κλοπιμαίων. Προφανώς για άλλη μία φορά,η πατρίδα μας,εβρέθη με ήσσονα διεκδικητική διάθεση να απεμπολεί ουσιαστικώς την κληρονομιά της.
Με δεδομένη την παρακμιακή διαχείριση του διαχρονικού αμυθήτου πλούτου της πολιτιστικής κληρονομιάς και τον τρόπο που τον διαχειρίζεται η νύν κυβέρνηση,οι σκέψεις για την μή διαπραγματευτική προσπάθεια,υπερέχουν.
Κοινώς,εχαρίσθησαν στους απογόνους των <κλεφτών>, αυτά που αιτούντο,χωρίς να παραδώσουν όλα τα κλοπιμαία,ως όφειλαν.
Η παρακμή της χώρας και οι διάφορες εκφάνσεις της
Στις 5/10/2026,στον κεντρικό Έβρο,στα ορεινά του δήμου Σουφλίου και στην περιοχή της Ρούσσας,και των γύρω οικισμών των Πομάκων,ξέσπασε πυρκαγιά που δημοσιογραφικές πληροφορίες την θέλουν να έρχεται από την Βουλγαρία,από την ιδιαιτέρως αραιοκατοικημένη περιοχή της Β.Θράκης .Η φωτιά εξαπλώθηκε σε μεγάλη έκταση και οι Ελληνικές δυνάμεις της πυροσβεστικής δεν κατάφεραν να την ελέγξουν άμεσα,έστω και αν υπήρξε μεγάλη κινητοποίηση. Καθοριστικό ρόλο για την επέκταση της, έπαιξε η ολιγωρία της κινητοποιήσεως των γειτόνων και τα πτωχά κατασβεστικά μέσα που διέθεσαν.
Η φωτιά εξεδηλώθη σε αραιοκατοικημένη περιοχή στην γείτονα,στην δε Ελληνική περιοχή υπήρξε υφέρπουσα,λόγω του ότι και εκεί τα δάση παραμένουν ακαθάριστα από το συγκεντρωθέν σε μεγάλες ποσότητες πούσι,που καίγεται εύκολα,αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει βούληση να καθαρισθεί.
Εντυπωσιάζει ο χρόνος εκδηλώσεως της φωτιάς.
Συμφώνως με την ανακοίνωση του αντιπεριφερειάρχου Έβρου,η ενοικίαση των τριών πυροσβεστικών αεροσκαφών,που εστάθμευαν στον αερολιμένα ΔΗΜΟΚΡΙΤΟ της Αλεξανδρουπόλεως,έληξε την 2α Οκτωβρίου.
Λαμβανομένου υπ΄όψιν,ότι η φωτιά ήτο έρπουσα,υπάρχουν υπόνοιες,για εμπρισμό εκούσιο λαθρομεταναστών.
Η υπόνοια αυτή και μόνον,οδηγεί σε συνθετότερες σκέψεις,δεδομένου ότι,προσφάτως στην Ρούσα,με την πρέπουσα δημοσιότητα,έγινε η εκδήλωση της αναγνωρίσεως ως θρησκευτικής μειονότητος αυτοδιοικουμένης,των Αλεβιτών Μπεκτασήδων,από την πολιτεία ,που το προξενείο της Κομοτηνής με τον σκοτεινό του διαχρονικά ρόλο,δεν το επιθυμούσε καθόλου. Οι κάτοικοι του ορεινού όγκου του Σουφλίου,Πομάκοι στην πλειοψηφία τους με ίδιο γλωσσικό ιδίωμα με ιδιαίτερα πολιτισμικά χαρακτηριστικά και βαθύτατη εθνική συνείδηση επιθυμούσαν για χρόνια την αναγνώριση αυτή.Η ύπαρξη του μοναστηριού- τεκέ του Σείντ Αλή Σουλτάν ,από το 1400 μχ,αποτελεί τον ευκτήριο οίκο τους και εκεί προσεύχονται μαζί άνδρες και γυναίκες. Οι ίδιοι,αν και ανήκοντες στην ευρύτερη μουσουλμανική μειονότητα,τρώνε χοιρινό και πίνουν κρασί ,ούζο και τσίπουρο,ενώ απαγορεύεται η πολυγαμία.
Υπαρχούσης της διαχρονικής ασφυκτικής πιέσεως από το Τουρκικό προξενείο,για έλεγχο των Ελλήνων της θρησκευτικής μουσουλμανικής μειονότητος,καλό είναι να ελέγξει η κυβέρνηση,μήπως η εκδήλωση της φωτιάς στην συγκεκριμένη περιοχή ήτο εσκεμμένη τιμωρητική αντίδραση. Άλλωστε σε μία ευνομουμένη πολιτεία, υπάρχοντος του προκλητικού κλίματος από την Τουρκία και των ευκαιριών που δίδει στους πολίτες της ,μέσω τραπεζικών δανείων,εξαγοράς κτημάτων στον Έβρο,καλό είναι να προλαμβάνονται επιδιώξεις του είδους .
Διαρκές το αίτημα των Πομάκων της Θράκης για διδασκαλία της Ελληνικής και Πομακικής γλώσσης,αντί της Τουρκικής
Στα πλαίσια της επιβαλλομένης εγρηγόρσεως,το αίτημα των Ελλήνων Πομάκων ,να πάψουν να διδάσκονται υποχρεωτικώς την Τουρκική γλώσσα και να διδάσκονται ως Έλληνες μόνον την Ελληνική και την Πομακική,οφείλει να το ασπασθεί η κυβέρνηση.
Άλλως η ρήση του του Ο.Ελύτη: ήλθαν ντυμένοι φίλοι,αμέτρητες φορές οι εχθροί μου,το παμπάλαιο χώμα πατώντας,και το χώμα δεν έδεσε ποτέ με την φτέρνα τους..
θα επιβεβαιωθεί από ανικάνους να εκτιμήσουν και να κυβερνήσουν τον ευλογημένο αυτό τόπο.
Και πάλι μόνοι: Η Ελλάδα χρειάζεται εθνική στρατηγική για να επιβιώσει
Το εθνικό κράτος εξακολουθεί να αποτελεί το βασικό πλαίσιο πολιτικής προστασίας και συλλογικής επιβίωσης. Το τελευταίο μέρος καταλήγει στο ελληνικό...
Κίνα και Πακιστάν ενώνουν στρατιωτικές δυνάμεις – Μεγάλη αντιτρομοκρατική άσκηση με drones και ελεύθερους σκοπευτές, ενώ μαίνονται οι συγκρούσεις στο Μπαλουχιστάν
Το Πεκίνο ανακοίνωσε την πρώτη κοινή εκπαίδευση χερσαίων δυνάμεων Κίνας–Πακιστάν, με επίκεντρο επιχειρήσεις κατά τρομοκρατικών οργανώσεων σε μεγάλο υψόμετρο. Την...
Παρακμή
Η επιστροφή των οστών του Βούλγαρου τσάρου Σαμουήλ, το ζήτημα των ελληνικών θρησκευτικών κειμηλίων που εξακολουθούν να βρίσκονται στη Βουλγαρία...
Η Ελλάδα χρειάζεται Ευρωβουλευτές με εθνική συνείδηση, θεσμική γνώση και κοινοβουλευτική αποτελεσματικότητα
Η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να αφήνει ανεκμετάλλευτη καμία θεσμική δυνατότητα υπεράσπισης των συμφερόντων της.
Ελλάδα – Αζερμπαϊτζάν: Πού βρίσκονται τα όρια της οικονομικής διπλωματίας;
Όταν η Αθήνα διευρύνει τη συνεργασία της με το Αζερμπαϊτζάν, ενώ διεθνείς θεσμοί καταγγέλλουν παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η ελληνική κυβέρνηση...
-
Αναλύσεις4 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO3 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας