Άμυνα
Η Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας και οι πολιτικές παραβιάσεις στις «ερμηνείες» του Διεθνούς Δικαστηρίου
Γράφει ο Κρεσέντσιο Σαντζίλιο
Η παρούσα έκθεση ίσως προκαλέσει το μένος ή και την θυμηδία / ειρωνία κάποιων- κάποιων, μπορεί και να εξοργίσει κάποιους- κάποιους για το πώς μερικοί τολμούν να αμφισβητήσουν ολόκληρη κατεστημένη «δικαστική επιστήμη» ενός «τεράστιου» διεθνούς δικαστηρίου που, σαν κακομαθημένο παιδί, έμαθε να παίρνει αποφάσεις σε στυλ ipse dixit, δίχως δυνατότητα δευτεροβάθμιας εξέτασης:
δηλαδή ή παίρνεις ή μένεις με μια χούφτα μύγες, περίπου – αυτό ή τίποτα.
Και ετούτο γιατί έως τώρα δεν φαίνεται να υπήρξαν και να διαμορφώθηκαν ποτέ τάσεις ή εκφράσεις αντιλογίας προς την «ορθότητα», μεθοδολογική και νομική, σε κάθε περίπτωση δογματική, των αποφάσεων του διεθνούς δικαστηρίου, οι οποίες κάθε άλλο παρά «νομοταγώς» εκδίδονται, τουτέστιν ως πραγματική, κατά γράμμα έκφραση του βασικού νόμου από τον οποίο δήθεν εκπορεύονται.
Ας είναι. Ο καθένας έχει τη συνείδησή του, κρίνει και κρίνεται ανάλογα. Κανείς, και ο πλέον διακεκριμένος, δεν διαθέτει το αλάθητο, πόσο μάλλον εκείνοι οι οποίοι είναι εντεταλμένοι να εφαρμόσουν έναν φοβερό Νόμο όπως η UNCLOS, δηλαδή να συγκεκριμενοποιήσουν επακριβώς στον φυσικό γήινο χώρο τις αφηρημένες πάνω στο χαρτί νομικές προβλέψεις του γράμματος μιας διάταξης με την ενδόμυχη έννοια του, χωρίς να παρεκκλίνουν από εκείνο το γράμμα και την έννοια του, δηλαδή χωρίς να το αλλοιώσουν, να το νοθεύσουν δηλαδή – κατά τον ορισμό του λεξικού – να μην του «μεταβάλλουν τη φύση, τη μορφή, τις ιδιότητες ή τα συστατικά»,
κάτι που συχνάκις παρατηρείται στα διεθνή δικαστήρια.
Το έναυσμα για την παρούσα έκθεση δόθηκε από μια συνέντευξη που παραχώρησε ο καθ. Χρήστος Ροζάκης στην εκπομπή «Αντιθέσεις» με τον δημοσιογράφο Γιώργο Σαχίνη στο ΚΡΗΤΗ TV.
Τα θέματα ήταν η ΑΟΖ της Ελλάδας, οι δήθεν «θέσεις» της, που ο Ροζάκης προσδιόρισε αμέσως(!) ως «μαξιμαλιστικές» – αν και, ειλικρινά, όχι μόνο η Ελλάδα δεν έχει «μαξιμαλιστικές» θέσεις, αλλά: ούτε καν έχει θέσεις επί του προκείμενου, μέσα στην εγκληματική ηττοπάθεια των Ελλήνων «πολιτικών» – και τέλος τα περί άρθρου 121 της UNCLOS.
Ο Ροζάκης εκφράζει μια γνώμη αυταρχική απριοριστικού χαρακτήρα, για τις «μαξιμαλιστικές» θέσεις που προσάπτει στην Ελλάδα, προσωπική του άποψη, ίσως, αλλά ίσως και, ως «επιστημονικό μέρος» του ΥΠΕΞ που είναι ή ήταν, «αντανάκλαση» της παρούσας στο ΥΠΕΞ «δεξαμενής σκέψης» της ΕΛΙΑΜ|ΕΠ, σαν σχήμα κρητικής, και ο νοών νοείτω.
Όπως και να ‘ναι, αυτή η γνώμη του ωστόσο κατά γράμμα επαναλαμβάνει τη γνώμη (δεν ξέρω πόσο αυτούσια ή «εμπνευσμένη») δημοσιογράφου σε πρόσφατο άρθρο στον Φιλελεύθερο, η οποία πάλι αναπαράγει ακριβώς και τον τουρκικό προσανατολισμό επί του θέματος.
Επομένως, ό, τι λένε οι Τούρκοι ευχαρίστως το επαναλαμβάνουμε κι εμείς, πιστοί κρυπτομουσουλμάνοι οπαδοί τους.
Είναι παντελώς απίστευτο πως ο Ροζάκης, λέγοντας ότι «ο μαξιμαλισμός» (της Ελλάδας, φυσικά, η Τουρκία είναι «μινιμαλιστική»!) «μερικές φορές οδηγεί σε ακρότητες», έρχεται να υπονοήσει και στην ουσία δηλώνει ότι για τον ίδιο(!) είναι «ακρότητα» το να υιοθετούμε νόμιμα το γράμμα και την έννοια της 2ης παραγράφου του άρθρου 121 και να πιστεύουμε ακράδαντα πως, βάση αυτής της παραγράφου, όλα τα νησιά μας θα πρέπει να έχουν, εκεί όπου οι αποστάσεις της γεωγραφίας το επιτρέπουν, πλήρη επήρεια ΑΟΖ, χωρίς κανέναν περιορισμό, ακριβώς γιατί αυτό καθορίζει το γράμμα και η έννοια αυτού του γράμματος του Νόμου,
και κανείς δεν μπορεί να πει το αντίθετο.
Η λεγόμενη «νομολογία» του διεθνούς δικαστηρίου στη περίπτωση του άρθρου 121 της UNCLOS όχι μόνο δεν συμπληρώνει το δίκαιο, όπως ο Ροζάκης αυταπατάται, αλλά και αυθαιρετεί κιόλας προσθέτοντας, ως μη όφειλε, θεματικά «είδη» (νησιά μικρά, μεγάλα, μακρινά, κοντινά) που το δίκαιο της Σύμβασης δεν θελησε να προσδιορίσει στο άρθρο 121, δηλαδή οι νομοθέτες δεν θέλησαν να προσθέσουν ως αναγκαίο συμπλήρωμα του άρθρου, αν και θα μπορούσαν κάλλιστα να το κάνουν, έτσι δεν είναι;!
Κανείς δεν έδωσε κάποιο δικαίωμα η νομολογία να γίνει νομοθεσία. Η νομολογία επ’ ουδενί λόγο θέτει facti species, αλλά απλά υποβοηθεί τον νόμο προσπαθώντας να εξηγήσει με λογική σκοτεινά σημεία του, σημεία αμφίσημα, πολλαπλές εκφρασμένες έννοιες. αντιθετικά δυώνυμα, et sim.
Αλήθεια, αν οι νομοθέτες της Σύμβασης ήθελαν να συμπληρώσουν τη λέξη «νησιά» στο άρθρο 121 με όλες τις διευκρινίσεις τους και να νομοθετήσουν ανάλογα, δεν θα μπορούσαν να το κάνουν; Τί ή ποιος τους εμπόδιζε;
Μέσα στις χιλιάδες διαδικασίες διαμόρφωσης των άρθρων της Σύμβασης τί τους κόστιζε να διατυπώσουν ενδεχομένως πιο λεπτομερώς την φύση των νησιών και να θεσπίσουν, λ.χ.: «αυτά τα ‘είδη» νησιών έχουν μειωμένη επήρεια ΑΟΖ γιατί είναι έτσι και έτσι, τα άλλα ‘είδη’ έχουν περισσότερη γιατί είναι έτσι και έτσι, τα παρ’ άλλα ‘είδη»’ δεν έχουν καθόλου, κλπ. κλπ.;
Εκείνοι οι νομοθέτες χρόνια έβαλαν για να οριστικοποιήσουν το βασικότερο νομικό εργαλείο που δημιουργήθηκε ποτέ για τις ρυθμίσεις σε θέματα θάλασσας και σχέσεις θάλασσας-στεριάς,
κι αν ήθελαν, δηλαδή έκριναν σκόπιμο πως έπρεπε να μπουν σε περισσότερες λεπτομέρειες δεν μπορούσαν να το κάνουν; Δεν το καταλάβαιναν; Το μυαλό τους δεν έφτανε ως εκεί;
Δεν το έκαναν όμως, επομένως ό, τι θέσπισαν έχει απόλυτη και μοναδική κατά γράμμα και έννοια ισχύ: ό, τι λέει το γράμμα, εκείνο είναι: πίσω από το γράμμα και την έννοια που άμεσα «εκλύει» δεν υπάρχουν άλλες έννοιες κρυμμένες, τις οποίες εκείνοι οι νομοθέτες δεν θέλησαν να διευκρινίσουν σκεπτόμενοι, δήθεν(!), πως αυτό θα το έκαναν οι πιο «έξυπνοι» δικαστές των διεθνών δικαστηρίων!!
Ούτε περιμένανε να έρθουν άλλοι μετά απ’ αυτούς ούτε το θέμα των νήσων το άφησαν επίτηδες «φλου» για να νομοθετήσουν επ’ αυτού οι δικαστές διεθνών δικαστηρίων!
Πουθενά στο άρθρο 121 της UNCLOS δεν λέει και ούτε προϋποθέτει και ούτε υπονοεί ότι «άλλα νησιά έχουν πλήρη και άλλα περιορισμένη επήρεια»! Ούτε και πως υπάρχουν νησιά με 0% επήρεια, με 5%, 15%, 40% κλπ.!! Και πουθενά δεν «διευκρινίζει» ότι υπάρχει διαφορετικότητα και αυτή εξαρτάται «αναλόγως των γεωγραφικών δεδομένων κάθε μιας περιοχής ξεχωριστά»!! Πού είναι γραμμένο αυτό;
Ο Ροζάκης, μαθημένος στους σοφιστείες του δικαστηρίου όπου υπηρέτησε και στις αυθαίρετες «επεκτάσεις»» του, απ’ το τίποτα, στο γράμμα και στην έννοια του νόμου που πρέπει να εφαρμόσει, πιστεύει πως έχει δίκιο η αυθαίρετη νομολογία του δικαστηρίου και έχει άδικο το πρωτότυπο γράμμα του νόμου της Σύμβασης!
Φτάνει γι’ αυτό στο σημείο να ασκεί απερίσκεπτη και αλαζονική κριτική και κατηγορία σε όσους, ούτε λίγο ούτε πολύ, διασπείρουν (δήθεν) «την μαξιμαλιστική άποψη στο κοινό», λένε δηλαδή στον κόσμο το αυτονόητο απλά διαβάζοντας τα λίγα, αλλά καθαρά λόγια του άρθρου 121, δηλαδή πως όλα τα νησιά έχουν πλήρη δικαιώματα, αναφερόμενοι σε ό, τι πολύ απλά λέει ο Νόμος (UNCLOS) και όχι σε εκείνες τις λεκτικές παρεκτροπές, δήθεν ερμηνευτικές του Νόμου, αλλά ουσιωδώς και βαθιά διαστρευλωτικές που μας πασάρει το διεθνές δικαστήριο ως «έγκυρη(!) νομολογία» του!. Μη χειρότερα.
Ο κ. Ροζάκης μας παραθέτει επίσης και κάποια «παραδείγματα» αποφάσεων του δικαστηρίου τα οποία φαίνεται να θεωρεί ιδιαιτέρως «αντιπροσωπευτικά» της «ορθότητάς» κρίσης του, ενώ στην ουσία είναι, κατά κάποιο τρόπο, ένα είδος «κατάχρησης εξουσίας» του δικαστηρίου επωφελούμενου του «δικαιωώματος αποφασιστικής έκφρασης» που διαθέτει το ίδιο.
Ο Ροζάκης αναφέρει πως η ΑΟΖ της Μάλτας, εν σχέση με την Λιβύη, μειώθηκε από το δικαστήριο γιατί αυτό «θεώρησε» πως όποιο κράτος έχει «μεγαλύτερες ακτές», αυτό υπερισχύει του κράτους που έχει τις μικρότερες ακτές (!!) , κάτι που είναι παντελώς άγνωστο στο γράμμα και στην έννοια του Νόμου (άρθρο 121).
Σε αυτή τη περίπτωση το δικαστήριο δεν υπάκουσε στο γράμμα και στην έννοια του Νόμου, αλλά το ίδιο έγινε νομοθέτης νομοθετώντας μια facti species την οποία οι νομοθέτες του Νόμου δεν είχαν θεωρήσει πως έπρεπε να θεσπίσουν.
Επειδή όμως το «δικαστήριο» είναι βασιλικότερο του βασιλιά…
Επομένως το δικαστήριο παρανόμησε και αυθαιρέτησε γιατί απλά έτσι «θεώρησε», όπως μας λέει (αφελώς;) ο Ροζάκης.
Αν όλα τα δικαστήρια αποφασίζουν γιατί απλώς «έτσι θεωρούν» και χωρίς να βασίζονται σε κάποιο «γράμμα» νόμου, χαιρέτα μου τον πλάτανο!
Και στο δεύτερο παράδειγμα του Ροζάκη – οριοθέτηση Νικαράγουας-Κολομβίας – πάλι πουθενά στην UNCLOS δεν λέει πως «η μικρότερη ή η μεγαλύτερη απόσταση» μιας νήσου απ’ τη στεριά επηρεάζει την επήρεια της ΑΟΖ της.
Από ποιο σημείο της UNCLOS το δικαστήριο έβγαλε αυτό το συμπέρασμα;!
Πουθενά δεν υπάρχει κάτι τέτοιο, οπότε από πού κι ως πού το δικαστήριο προβάλλει αυτό το κριτήριο του οποίου ίχνος δεν υπάρχει στη Σύμβαση;!
Και εδώ πάλι «έτσι θεώρησε» και αυθαίρετα νομοθέτησε υπερβαίνοντας το γράμμα και την έννοια του νόμου.
Μα αυτές, καλοί μου κύριοι, δεν είναι νομολογίες, είναι κάτι το νέο που δεν εξηγεί τον Νόμο, αλλά του προσθέτει άλλα ex novo, ανάλογα με το πώς το σκέφτεται ο κάθε δικαστής και το επιβάλλει, αφού έχει αυτή τη «δύναμη», επομένως εκφράζει ένα άλλο, νέο, άτυπο άρθρο νόμου, δηλαδή νομοθετεί χωρίς να έχει δικαίωμα νομοθέτησης.
Με λίγα λόγια, το δικαστήριο υπερβαίνει τις αρμοδιότητές του – τελεία και παύλα…
Βεβαίως ο Ροζάκης μας τα είπε όλα αυτά για να μας υπενθυμίσει και μάλλον για να μας προδιαθέσει για μια μελλοντική «Χάγη», πολύ αρεστή στην ΕΛΙΑΜΕΠ (ο ίδιος δεν είναι άλλωστε εξέχων μέλος της;), δηλαδή ότι όλα τα ελληνικά ανατολικά νησιά του Αιγαίου έχουν περιορισμένη επήρεια ΑΟΖ ή δεν έχουν και καθόλου, με το σκεπτικό πως σε μια ενδεχόμενη δικαστηριακή διαδικασία το βασισμένο στην UNCLOS δικαίωμά τους σε ΑΟΖ υποκύπτει απέναντι στην «νομολογία» (!) του δικαστηρίου!
Τελείως τρελά πράγματα διότι το άρθρο 121 λέει: στην παράγραφο 2: «Εκτός όπως προβλέπεται στην παράγραφο 3, η χωρική θάλασσα, η συνορεύουσα ζώνη, η αποκλειστική οικονομική ζώνη και η υφαλοκρηπίδα μιας νήσου καθορίζονται σύμφωνα με τις διατάξεις της παρούσας σύμβασης που εφαρμόζονται στις άλλες ηπειρωτικές περιοχές»,
Και όταν λέει «νήσος» εννοεί όλα τα ‘είδη’ νησιών, μικρά, μεσαία, μεγάλα, κοντινά, μακρινά: αρκεί να «μπορούν να συντηρήσουν ανθρώπινη διαβίωση ή δική τους οικονομική ζωή» (παρ 3). Τόσο απλά και τόσο περιεκτικά!
ΤΩΡΑ, ΟΝΤΑΣ ΕΝΑ ΝΗΣΙ ΚΟΝΤΑ ΣΕ ΜΙΑ ΑΚΤΗ ΑΛΛΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ, ΣΕ ΜΙΚΡΟΤΕΡΗ ΑΠΟΣΤΑΣΗ ΤΩΝ 400 ν.μ. ΚΑΙ ΔΙΑΘΕΤΟΝΤΑΣ ΑΜΦΟΤΕΡΟΙ ΟΙ ΟΓΚΟΙ – Ο ΝΗΣΙΩΤΙΚΟΣ ΚΑΙ Ο ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟΣ – ΑΟΖ, ΥΦΑΛΟΚΡΗΠΙΔΑ, ΧΩΡΙΚΑ ΥΔΑΤΑ ΚΑΙ ΣΥΝΟΡΕΥΟΥΣΑ ΖΩΝΗ, ΒΑΣΗ ΤΗΣ UNCLOS,
Η ΣΩΣΤΟΤΕΡΗ ΚΑΙ ΠΛΗΣΙΕΣΤΕΡΗ ΣΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΚΑΙ ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΛΥΣΗ ΠΟΥ ΘΑ ΜΠΟΡΟΎΣΕ ΕΝΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΝΑ ΥΙΟΘΕΤΗΣΕΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΩΣΤΗ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ – ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΥΘΑΙΡΕΤΗ «ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ» PRAETER LEGEM –
ΘΑ ΗΤΑΝ Η ΕΠΗΡΕΙΑ ΑΟΖ ΝΑ ΜΟΙΡΑΖΕΤΑΙ ΣΤΗ ΜΕΣΑΙΑ ΓΡΑΜΜΗ (όσα μίλια κι αν είναι) ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΑΚΤΩΝ ΤΟΥ ΝΗΣΙΟΥ ΚΑΙ ΕΚΕΊΝΩΝ ΑΠΈΝΑΝΤΙ ΤΟΥ ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ, ΑΠ’ ΤΗ ΜΙΑ ΜΕΡΙΑ, ΕΝΩ ΑΠ’ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΠΛΗΡΗΣ ΑΠ’ ΤΙΣ ΑΚΤΕΣ ΤΟΥ ΝΗΣΙΟΥ ΠΡΟΣ ΤΗΝ (ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΩΣ) ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΕΘΝΙΚΗ ΧΩΡΑ Ή ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΝΟΙΧΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ.
Όταν το δικαστήριο δεν αποφασίζει ξεκινώντας από (και έχοντας πάντα στο νου) το γράμμα και την έννοια του νόμου έτσι όπως τα διαβάζει στο κείμενο, αλλά το ίδιο προσθέτει εννοιακές προεκτάσεις (οι οποίες μπορεί και να είναι ατέλειωτες!), όχι μόνο δεν ερμηνεύει τον Νόμο, αλλά και αυθαιρετεί παραβιάζοντάς τον, διότι του προσθέτει γράμματα και έννοιες που αυτός δεν έχει, διότι οι νομοθέτες δεν θέλησαν να του δώσουν!!
Αν ο Νόμος – και η UNCLOS είναι Ο ΝΟΜΟΣ – γράφει «νησιά» και μάλιστα υπονοεί «και τα νησιά», κανένας δικαστής στον κόσμο δεν δικαιούται να σκεφτεί ή να θεωρήσει – κατά τη προσωπική του άποψη – πως η λέξη «νησιά» μπορεί να «κατακερματιστεί» σε κατηγορίες η καθεμιά με διαφορετική νομική υπόσταση ανάλογα με το πώς αυτός «βλέπει» ή «νιώθει» ή «του φαίνεται»!
Γιατί τότε, αν ο κάθε δικαστής μπορεί να «ερμηνεύσει» κατά το δοκούν, έτσι όπως πιστεύει αυτός πως θα πρέπει να είναι, δεν θα υπήρχε πια καμία βεβαιότητα νόμου, αλλά χιλιάδες γνώμες νόμου!!
Και ούτε μπορεί ένας δικαστής να «χώνει» μέσα στο Νόμο την ύπαρξη πολιτικών και γεωγραφικών καταστάσεων ή υπονοούμενων ή γεωγραφικών συμφερόντων, συνήθως υπέρ των μεγαλύτερων χωρών, η πραγματοποίηση των οποίων νοθεύει την καθαρότητα του Νόμου.
Σε έναν νόμο μια λέξη (στη περίπτωσή μας η λέξη «νήσος») δεν μπορεί να είναι σαν λάστιχο που το μεγαλώνουμε ή το μικραίνουμε ανάλογα με το τί θέλουμε ή δε θέλουμε να βάλουμε μέσα.
Και μετά απ’ όλα αυτά, μπορεί να έρθει ο όποιος «δικαστής» να μας πει ότι αποφάσισε με γνώμονα ό, τι λέει εγγράφως ο Νόμος;!
Ο Ροζάκης μας παραμυθιάζει πως «το διεθνές δικαστήριο κρίνει κατά περίπτωση», δηλαδή ανάλογα με την περίπτωση(!), δηλαδή στην ουσία ανεξάρτητα από το γράμμα και έννοια του νόμου, δηλαδή κρίνει «περιπτώσεις» που το ίδιο θέτει και ανάγει σε factorum species και οι οποίες φυσικά απουσίαζουν μέσα στο γράμμα του νόμου, (ο νόμος δεν αναφέρεται σε αυτές τις «περιπτώσεις»), αλλά βρίσκονται μόνο στο μυαλό των δικαστών!
Στην ουσία, δεν γίνεται καμία αναφορά στον νόμο-βάση με το δικό του απαραβίαστο γράμμα και έννοια, αλλά μόνο έτσι όπως το θεωρεί το δικαστήριο ή όπως θα το θεωρούσε οποιοσδήποτε άλλος που θα είχε την εξουσία να κρίνει!
Λαμπρό παράδειγμα όπου, δήθεν εν είδη «ερμηνείας», η προσωπική θεώρηση» «μεταμορφώνεται» σε διεθνή κανόνα! Τί να πει κανείς;
Επαναλαμβάνουμε λοιπόν: το διεθνές δικαστήριο αυθαίρετα τοποθετεί και τυποποιεί νέες γεωγραφικές καταστάσεις ορίζοντας νέες δικαιοδοσίες που βρίσκονται ultra legem (ο νόμος δεν τις προβλέπει) – δηλαδή αυθαίρετα νομοθετεί, δημιουργεί ένα άλλο άρθρο, διαφορετικό από το άρθρο 121, που δεν υπάρχει στη UNCLOS.
Με αυτόν τον τρόπο δημιουργείται το πολύ παράδοξο, που έμμεσα διατυπώνει ο κύριος καθηγητής, μιας à la carte δικαιοδοτικής δικαστικής προσέγγισης και «νομικής συνήθειας» του διεθνούς δικαστηρίου, μιας à la carte mens juris, βασικά πολιτικού οπορτουνιστικού προσανατολισμού, πολιτικά πολιτικάντικου, σίγουρα συνυφασμένου με απόκρυφα πολιτικά κριτήρια, ίσως και πιεστικά συνδεδεμένα με εθνικά συμφέροντα –
κάτι που η UNCLOS, ως γνωστό, συστηματικά απέφυγε να θεωρήσει και να θεσπίσει νομοθετώντας γενικές αλλά απαραβίαστες νομικές συνθήκες που δεν θα πρέπει να αλλοιωθούν από γεωγραφικές βυζαντινολογίες, όπως πράττει το διεθνές δικαστήριο και οι συνακόλουθοί του.
Εκτός όλων αυτών έρχεται πάλι ο Ροζάκης να μας πει, εμφανώς και αποδεδειγμένα παραγνωρίζοντας την UNCLOS, ότι μια τμηματική «οριοθέτηση είναι δυνατή», (ο αθεόφοβος!), ασφαλώς μέσα στα πλαίσια των à la carte διαδικασιών που το διεθνές δικαστήριο προκρίνει και ο ίδιος εγκρίνει!
Μα αυτό δεν είναι επιστημονική προσέγγιση, αλλά καθαρά μερκαντιλιστική, απαράδεκτη και αδικαιολόγητη, παράνομη και παράλογη, ανάξια ενός άνδρα που λέει πως είναι επιστήμονας. Ποιος ξέρει τί του συμβαίνει!
Υπάρχει όμως και κάτι άλλο, και παραπάνω, που αποδεικνύει και αναπαράγει την παράνομη ελαστικότητα του διεθνούς δικαστηρίου, και που ο κ. Ροζάκης θυμάται ακόμα τώρα, ακόμη πιο επικίνδυνα για την Ελλάδα όντας ο ίδιος ως τώρα «επιστημονικός σύμβουλος του ΥΠΕΞ –
και είναι όταν μας λέει, μοιάζοντας με εμποράκο που κάνει παζάρια προκειμένου να αποκτήσει ένα αγαθό που το «χαλβαδιάζει», πως κατά τη γνώμη του «ορθώς» η Ελλάδα επιχειρεί μια τμηματική οριοθέτηση (με Αίγυπτο), προσθέτοντας το αμίμητο και παιδιαρίστικο (πολύ επιστημονικό!): «Αφού έχουμε αδυναμία απ’ τη πλευρά της Αιγύπτου να προβούμε σε πλήρη οριοθέτηση, θα πάμε σε μερική(!),
με το «θα», αντί του υποθετικού «να», εννοώντας μάλλον μια ήδη ειλημμένη σχετική απόφαση, που θα πληγώσει απερίγραπτα την Ελλάδα (ο Ροζάκης θα το «πληρώσει» ή θα τιμωρηθεί;),
παραβιάζοντας την UNCLOS, βεβαίως, όντας όμως πολύ ευνοϊκή για την Τουρκία, για περεταίρω εκμετάλλευση εκ μέρους της, αλλά προπαντός προκαλώντας απώλεια ελληνικής κυριαρχίας υπέρ τρίτων με το βαρύτατο αποτέλεσμα την τέλεια απομόνωση της Κύπρου,
η οποία τότε πραγματικά θα κείται μακράν»!
Ο Ροζάκης επιπλέον αποκρύπτει και την τραγική απώλεια του Καστελόριζου και τη δεινή κατάσταση που θα βρεθούν η Ρόδος, η Ικαρία και άλλα ελληνικά νησιά της περιοχής. Ίσως γι’ αυτόν, όπως και για τον άλλο «πόλο ενδοτισμού» που είναι ο Ντόρα Μπακογιάννη, «δεν θα πάθουμε και τίποτα αν χάσουμε και μερικά νησιά»!
Μην είμαστε και «μοναχοφάηδες», όπως είπε κάποιος άλλος εξωφρενικός.
Έντονα στοιχεία μιας εσχάτης προδοσίας που υφέρπουν μέσα στην πολιτικο-επιστημονική κοινότητα της χώρας με άμεση ανάγκη δυναμικής αντιμετώπισής της πριν «σκάσει» σαν μολυσματικό σπυρί και πάρει σβάρνα τους πάντες.
Είμαι πολύ περίεργος να δω εάν η «άποψη» ή η, κατά Ροζάκη, «εντύπωση» του διεθνούς δικαστηρίου είναι ή όχι θετική σε σχέση με το κριτήριο της «τμηματικής οριοθέτησης» που παραβιάζει τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας.
Εάν του τεθεί να κρίνει επ’ αυτού, τί θα κάνει; θα το δεχτεί ως ορθό ή θα το απορρίψει;
Όλα να τα περιμένεις από τέτοιου είδους δικαστήρια.
Κρεσέντσιο Σαντζίλιο
Ελληνιστής
Το άρθρο 121 της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας λέει πολύ απλά και καθαρά πως «και τα νησιά» έχουν υφαλοκρηπίδα, ΑΟΖ και χωρικά ύδατα, ακριβώς όπως τα έχουν και τα ηπειρωτικά εδάφη.
GEOPOLITICO
Ελληνική NAVTEX για αεροναυτική άσκηση στη θάλασσα του Καστελλόριζου
Αεροναυτική άσκηση χωρίς πυρά, νοτιοανατολικά της Ρόδου και στις θαλάσσιες προσβάσεις του συμπλέγματος του Καστελλόριζου
Αεροναυτική άσκηση χωρίς πυρά, νοτιοανατολικά της Ρόδου και στις θαλάσσιες προσβάσεις του συμπλέγματος του Καστελλόριζου, προβλέπει η NAVTEX 1249/26 της Υδρογραφικής Υπηρεσίας του Πολεμικού Ναυτικού, από τον Σταθμό Ηρακλείου. Πρόκειται για την ευρύτερη περιοχή στην οποία η Άγκυρα έχει επιχειρήσει να επιβάλει τη μονομερή οριοθέτηση του θαλάσσιου πάρκου Φέτιγιε–Κας.
Η ναυτιλιακή προειδοποίηση εκδόθηκε στις 5 Οκτωβρίου και προσδιόριζε ως χρόνο διεξαγωγής της άσκησης την Τετάρτη 7 Οκτωβρίου 2026, από τις 05:00 έως τις 09:00 UTC, δηλαδή από τις 08:00 έως τις 12:00 ώρα Ελλάδας.
Στο μήνυμα αναγράφονται ρητά οι γεωγραφικοί προσδιορισμοί «KASTELORIZO SEA» και «SOUTHEAST OF RODOS ISLAND», ενώ διευκρινίζεται ότι οι αεροναυτικές ασκήσεις προβλέπονταν χωρίς εκτέλεση πυρών. Παράλληλα, καλούνται οι ναυτιλλόμενοι να αποφεύγουν τη διέλευση από την αναφερόμενη περιοχή.
Ο έλεγχος των επτά συντεταγμένων επιβεβαιώνει ότι η NAVTEX αφορά τον θαλάσσιο χώρο νοτιοανατολικά της Ρόδου, με το βόρειο τμήμα της περιοχής να προσεγγίζει το σύμπλεγμα Μεγίστης, Ρω και Στρογγύλης. Το πολύγωνο εκτείνεται αρκετά νοτιότερα, έως το γεωγραφικό πλάτος 35°03΄ Βόρεια, και δυτικά έως το γεωγραφικό μήκος 28°10΄ Ανατολικά.
Τα όρια που αναφέρονται στη NAVTEX είναι:
| Σημείο | Βόρειο πλάτος | Ανατολικό μήκος |
|---|---|---|
| 1 | 36°05,00΄ | 28°44,00΄ |
| 2 | 36°02,40΄ | 29°20,58΄ |
| 3 | 36°09,28΄ | 29°29,82΄ |
| 4 | 36°08,50΄ | 29°34,58΄ |
| 5 | 36°06,48΄ | 29°37,77΄ |
| 6 | 35°03,00΄ | 29°38,00΄ |
| 7 | 35°30,00΄ | 28°10,00΄ |
Η γεωγραφική θέση της αναγγελθείσας άσκησης αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον λόγω της τουρκικής απόφασης για το θαλάσσιο πάρκο Φέτιγιε–Κας. Η οριοθέτηση που παρουσίασε η Άγκυρα εκτείνεται στη θαλάσσια περιοχή γύρω από το Καστελλόριζο και πέραν των τουρκικών χωρικών υδάτων, προκαλώντας την αντίδραση της Αθήνας.
Το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών είχε επισημάνει ότι η μονομερής ανακήρυξη τουρκικών πάρκων πέραν της τουρκικής αιγιαλίτιδας ζώνης δεν παράγει έννομα αποτελέσματα ούτε μπορεί να δημιουργήσει τετελεσμένα. Στο πεδίο όμως η Τουρκία προσπαθεί να επιβάλλει το τουρκολιβυκό μνημόνιο και τα φαντάσματα της Κάσου διαψεύδουν τις κυβερνητικές δικαιολογίες.
GEOPOLITICO
Καμπανάκι για Ελλάδα! Γαλλία και Τουρκία μπαίνουν σε νέα αμυντική εποχή
Ο Οδικός Χάρτης Άγκυρας–Παρισιού ανοίγει δρόμο για στενότερη στρατιωτική συνεργασία – SAMP/T και Meteor αλλάζουν τα δεδομένα και δημιουργούν ερωτήματα για τη στρατηγική σχέση Ελλάδας–Γαλλίας
Η υπογραφή Οδικού Χάρτη Αμυντικής Συνεργασίας ανάμεσα στην Τουρκία και τη Γαλλία δεν είναι μία τυπική διπλωματική κίνηση και ασφαλώς δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη από την Αθήνα.
Άγκυρα και Παρίσι συμφώνησαν να εμβαθύνουν τον στρατηγικό τους διάλογο, να αυξήσουν τις στρατιωτικές επαφές και να εξετάσουν νέα πεδία συνεργασίας. Η τουρκική πλευρά μιλά ήδη για μετάβαση από τα «θετικά μηνύματα» σε συγκεκριμένη αμυντική συνεργασία.
Για την Ελλάδα, όμως, το ζήτημα δεν είναι απλώς ότι η Γαλλία συνομιλεί με την Τουρκία. Το κρίσιμο είναι τι ακριβώς είναι διατεθειμένη να δώσει στο τουρκικό οπλοστάσιο και κατά πόσο αυτό μπορεί να επηρεάσει την ισορροπία δυνάμεων στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.
Από τον στρατηγικό εταίρο της Ελλάδας στον εξοπλιστικό διάλογο με την Άγκυρα
Η εξέλιξη αποκτά ιδιαίτερο βάρος επειδή η Γαλλία δεν είναι για την Ελλάδα ένας απλός σύμμαχος στο ΝΑΤΟ.
Αθήνα και Παρίσι έχουν υπογράψει από το 2021 Στρατηγική Εταιρική Σχέση για την Άμυνα και την Ασφάλεια, η οποία περιλαμβάνει ρήτρα αμοιβαίας στρατιωτικής συνδρομής σε περίπτωση ένοπλης επίθεσης κατά της επικράτειας της μίας πλευράς. Η συμφωνία ανανεώθηκε τον Απρίλιο του 2026 για ακόμη πέντε χρόνια.
Πάνω σε αυτή τη σχέση οικοδομήθηκε ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής αμυντικής στρατηγικής των τελευταίων ετών: Rafale, φρεγάτες FDI, κοινές ασκήσεις και στενός στρατηγικός διάλογος.
Τώρα, όμως, το Παρίσι ανοίγει ταυτόχρονα έναν θεσμοθετημένο δρόμο αμυντικής συνεργασίας και με την Άγκυρα.
Αυτό δεν ακυρώνει την ελληνογαλλική συμφωνία. Δημιουργεί, όμως, μια προφανή αντίφαση συμφερόντων, ιδίως εάν η νέα συνεργασία οδηγήσει στην ενίσχυση κρίσιμων τουρκικών στρατιωτικών δυνατοτήτων.
Το πρώτο καμπανάκι: SAMP/T
Το πιο σοβαρό ζήτημα αφορά το SAMP/T.
Η Τουρκία επιδιώκει εδώ και χρόνια την απόκτηση του γαλλοϊταλικού συστήματος αεράμυνας μεγάλου βεληνεκούς και, σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, η γαλλική αντίσταση σε μία τέτοια συμφωνία έχει υποχωρήσει σημαντικά. Οι συζητήσεις συνδέονται και με τον σχεδιαζόμενο τουρκικό ολοκληρωμένο θόλο αεράμυνας «Steel Dome».
Για την Ελλάδα, μία πιθανή τουρκική απόκτηση SAMP/T δεν είναι αδιάφορη.
Θα ενίσχυε σημαντικά την τουρκική αντιαεροπορική και αντιπυραυλική άμυνα και θα δυσκόλευε τον επιχειρησιακό σχεδιασμό της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας σε περίπτωση κρίσης.
Ακόμη σημαντικότερο θα ήταν ένα ενδεχόμενο πλαίσιο συμπαραγωγής ή μεταφοράς τεχνολογίας, καθώς η Άγκυρα επιδιώκει σταθερά όχι μόνο την αγορά συστημάτων αλλά και την ενσωμάτωση ξένης τεχνογνωσίας στη δική της αμυντική βιομηχανία.
Σε αυτή την περίπτωση, το Παρίσι δεν θα πουλούσε απλώς ένα όπλο στην Τουρκία. Θα βοηθούσε στην ενίσχυση της μακροπρόθεσμης τουρκικής αμυντικής αυτονομίας.
Το δεύτερο καμπανάκι: Meteor
Ακόμη πιο άμεσα αφορά την Ελλάδα η πιθανότητα πρόσβασης της Τουρκίας στον πύραυλο Meteor.
Ο Meteor αποτελεί βασικό όπλο των ελληνικών Rafale και ένα από τα σημαντικότερα ποιοτικά πλεονεκτήματα της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας στον αέρα.
Εάν η Τουρκία αποκτήσει το ίδιο βλήμα και καταφέρει να το ενσωματώσει σε νέα μαχητικά αεροσκάφη, ένα μέρος αυτού του ελληνικού πλεονεκτήματος περιορίζεται.
Δεν σημαίνει ότι εξισώνονται αυτομάτως οι δυνατότητες των δύο αεροποριών. Σημαίνει όμως ότι η Άγκυρα αποκτά πρόσβαση σε όπλο της ίδιας τεχνολογικής κατηγορίας, με μεγάλη ακτίνα εμπλοκής και ισχυρή δυνατότητα μάχης πέραν οπτικής επαφής.
Αυτό είναι στοιχείο που η Αθήνα δεν μπορεί να αντιμετωπίζει ως μια ακόμη εμπορική απόφαση της γαλλικής αμυντικής βιομηχανίας.
Η Γαλλία παίζει σε δύο ταμπλό
Η εικόνα είναι πλέον σαφής.
Η Γαλλία διατηρεί στρατηγική αμυντική σχέση με την Ελλάδα, αλλά ταυτόχρονα επιδιώκει να αποκαταστήσει και να διευρύνει τη σχέση της με την Τουρκία.
Από τη γαλλική σκοπιά αυτό μπορεί να είναι απολύτως συμβατό: το Παρίσι επιδιώκει γεωπολιτική επιρροή, αμυντικές εξαγωγές και ισχυρή παρουσία στην ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφαλείας.
Για την Αθήνα όμως υπάρχει ένα πολύ απλό ερώτημα:
Μπορεί μία χώρα να αποτελεί στρατηγικό αμυντικό εταίρο της Ελλάδας και ταυτόχρονα να εξοπλίζει την Τουρκία με συστήματα που μεταβάλλουν την ισορροπία δυνάμεων στο Αιγαίο;
Η απάντηση δεν είναι νομική. Είναι στρατηγική.
Η ρήτρα αμοιβαίας συνδρομής παραμένει – αλλά δεν αρκεί από μόνη της
Η ελληνογαλλική συμφωνία είναι σαφής: σε περίπτωση ένοπλης επίθεσης κατά της επικράτειας μίας από τις δύο χώρες προβλέπεται αμοιβαία βοήθεια και συνδρομή, ακόμη και με χρήση ένοπλης ισχύος.
Αυτό αποτελεί σημαντική στρατηγική δέσμευση.
Όμως η Ελλάδα δεν μπορεί να βασίζει ολόκληρη την αποτρεπτική της στρατηγική στην υπόθεση ότι ένας σύμμαχος θα παρέμβει σε μία μελλοντική κρίση.
Το ουσιαστικότερο είναι να μην επιτρέπεται στο μεταξύ η σταδιακή συρρίκνωση του ελληνικού ποιοτικού πλεονεκτήματος.
Και αυτό ακριβώς είναι το σημείο στο οποίο πρέπει να εξεταστεί η γαλλοτουρκική συνεργασία.
Η Άγκυρα προσπαθεί να σπάσει την απομόνωση από τη Δύση
Η συμφωνία με το Παρίσι εντάσσεται και σε μια ευρύτερη τουρκική στρατηγική.
Η Τουρκία επιδιώκει να επανενταχθεί βαθύτερα στα δυτικά αμυντικά δίκτυα, χωρίς να εγκαταλείψει την αυτόνομη στρατηγική της.
Συνομιλεί με τις ΗΠΑ για F-35 και κυρώσεις CAATSA, με την Ευρώπη για Eurofighter, SAMP/T και Meteor και ταυτόχρονα αναπτύσσει τα δικά της drones, πυραύλους και συστήματα αεράμυνας.
Ο στόχος είναι προφανής: να αποκτήσει πρόσβαση στη δυτική τεχνολογία χωρίς να χάσει τη δυνατότητα να ασκεί ανεξάρτητη περιφερειακή πολιτική.
Η προσέγγιση με τη Γαλλία εντάσσεται ακριβώς σε αυτή τη στρατηγική.
Τι πρέπει να κρατήσει η Αθήνα
Η Ελλάδα δεν έχει λόγο να δραματοποιήσει μία συμφωνία της οποίας το ακριβές εξοπλιστικό περιεχόμενο δεν έχει ακόμη δημοσιοποιηθεί.
Έχει όμως κάθε λόγο να ζητήσει καθαρές απαντήσεις.
Άλλο πράγμα ο στρατηγικός διάλογος Γαλλίας–Τουρκίας και άλλο η μεταφορά στην Άγκυρα συστημάτων που μπορούν να χρησιμοποιηθούν απέναντι στις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις.
Το όριο βρίσκεται εκεί.
Για την Αθήνα το ουσιαστικό ερώτημα δεν είναι αν η Γαλλία θέλει καλές σχέσεις με την Τουρκία.
Είναι εάν αυτές οι σχέσεις θα χρηματοδοτηθούν και θα οικοδομηθούν πάνω στην ενίσχυση του τουρκικού στρατιωτικού πλεονεκτήματος απέναντι στην Ελλάδα.
Και ειδικά σε SAMP/T, Meteor και μεταφορά τεχνολογίας, η ελληνική κυβέρνηση έχει κάθε λόγο να ζητήσει σαφείς εξηγήσεις από έναν εταίρο με τον οποίο έχει υπογράψει όχι μια απλή εμπορική συμφωνία, αλλά μια στρατηγική αμυντική εταιρική σχέση.
Γιατί οι στρατηγικές συμμαχίες δεν κρίνονται μόνο από τις υπογραφές.
Κρίνονται και από το ποιον εξοπλίζεις όταν τα συμφέροντα των συμμάχων σου συγκρούονται.
Καμπουρίδης: “Συμφωνία ενίσχυσης διαλόγου και προπαγάνδα”
Σύμφωνα με ανακοίνωση του Τουρκικού Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, στις 03 Οκτωβρίου υπεγράφη ο “Οδικός Χάρτης Αμυντικής Συνεργασίας” μεταξύ της Τουρκίας και της Γαλλίας….
Πρόκειται για μια Συμφωνία “ενίσχυσης του στρατιωτικού διαλόγου με απώτερο σκοπό το αμοιβαίο όφελος”…
Πρόκειται για μια Συμφωνία η οποία προήλθε μετά από την επίσκεψη μελών του Γαλλικού Κοινοβουλίου στην Τουρκία το 2025 για αναζήτηση κοινών τόπων συνεργασίας.
Τουρκικά ΜΜΕ σχολίασαν το θέμα με συγκρατημένη αισιοδοξία τονίζοντας ότι η Συμφωνία αυτή δεν αναφέρει πουθενά θέματα προμήθειας των πυραύλων meteor για τα τουρκικά Eurofighter, του Γαλλοιταλικου Αντιαεροπορικου – Αντιβαλλιστικου Συστήματος SAMP/T κλπ.
Αντιθέτως ελληνικοί κύκλοι υπερθεματισαν, υπερτονίζοντας τη σημασία αυτής της Συμφωνίας αναφέροντας ότι αυτή διεμβολιζει την Αμυντική Συμφωνία Ελλάδας – Γαλλίας και επιπλέον εμφανίζοντας τη γαλλική πλευρά να δίνει το πράσινο φως για τους πυραύλους meteor!!!!
Το αβάσιμο αυτού του ισχυρισμού φαίνεται και από το γεγονός ότι στις επιτροπές Τουρκίας και Γαλλίας οι οποίες υπέγραψαν τη Συμφωνία αυτή, δεν υπήρχαν αξιωματούχοι του τομέα Αμυντικής Βιομηχανίας των δύο χωρών!!!
Δεν υφίσταται τέτοιο θέμα και επιπλέον δεν υφίσταται και καμία πρόοδος στο θέμα της προμήθειας του Αντιβαλλιστικου – Αντιαεροπορικου Συστήματος SAMP-T στην Τουρκία αφού η Άγκυρα επιδιώκει απόκτηση τεχνολογίας και συμπαραγωγή, κάτι το οποίο δεν το συζητά η Γαλλοιταλικη πλευρά!!!
Σίγουρα μια τέτοια Συμφωνία Τουρκίας – Γαλλίας δεν είναι καλή εξέλιξη για τον Ελληνισμό όμως πρόκειται για ένα πλαίσιο έναρξης διαλόγου και τίποτα περισσότερο…
Η Τουρκία έχει πολλά ανοιχτά θέματα με τη Γαλλία και σύγκρουση συμφερόντων στο γεωπολιτικό πεδίο και ο διάλογος αυτός είναι καταδικασμένος να αποτύχει.!!!
Καλό είναι εμείς οι ίδιοι να μην “ρίχνουμε νερό στον μύλο” της τουρκικής προπαγάνδας!!!
GEOPOLITICO
Πώς η Τουρκία επιχειρεί να επιβάλει έλεγχο στο Αιγαίο – Οι προτάσεις για την προστασία των ακριτικών νησιών
Η σταδιακή διεύρυνση των τουρκικών διεκδικήσεων, η ενίσχυση του Λιμενικού και η οικονομική και δημογραφική αντοχή των νησιών κυριάρχησαν στις εισηγήσεις του Στέλιου Φενέκου και της Ντόρας Βακιρτζή. Παρεμβάσεις για την ΑΟΖ Ελλάδας–Κύπρου, τις γραμμές βάσης και την άμυνα του Αιγαίου.
Η Τουρκία επιχειρεί να μεταφέρει τις διεκδικήσεις της από τους χάρτες στην καθημερινή λειτουργία του Αιγαίου, ενώ τα ακριτικά νησιά αντιμετωπίζουν πιέσεις που αγγίζουν τη δυνατότητά τους να διατηρούν πληθυσμό, παραγωγή και κοινωνική συνοχή. Αυτές οι δύο όψεις της εθνικής ασφάλειας βρέθηκαν στο επίκεντρο της εσπερίδας του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών, με θέμα «Πρακτικές προσεγγίσεις για τις θαλάσσιες ζώνες, τη νησιωτική πολιτική και τα στενά διεθνούς ναυσιπλοΐας».
Βασικοί εισηγητές ήταν ο υποναύαρχος ε.α. Στέλιος Φενέκος και η Ντόρα Βακιρτζή. Την εκδήλωση προλόγισε ο πρόεδρος του ΕΛΙΣΜΕ, αντιστράτηγος ε.α. Ιωάννης Μπαλτζώης, ενώ τη συζήτηση συντόνισε ο Λεόντιος Πορτοκαλάκης. Οι εισηγήσεις και οι παρεμβάσεις ανέδειξαν συγκεκριμένες προτάσεις, αλλά και διαφορετικές προσεγγίσεις για την κατοχύρωση των ελληνικών δικαιωμάτων.
Φενέκος: Η διεκδίκηση γίνεται καθημερινή πίεση
Ο Στέλιος Φενέκος εστίασε στην προσπάθεια της Άγκυρας να εμφανίζεται ως αρχή ελέγχου σε περιοχές όπου προβάλλει μονομερείς διεκδικήσεις. Χρησιμοποίησε τον όρο «creeping jurisdiction», περιγράφοντας μια σταδιακά διευρυνόμενη δικαιοδοσία που επιχειρείται να επιβληθεί στην πράξη.
Συνέδεσε τα τουρκικά θαλάσσια πάρκα, τη «Γαλάζια Πατρίδα», τις ανταγωνιστικές NAVTEX και την παρουσία μέσων επιτήρησης με μια ευρύτερη τακτική: τη δημιουργία της εντύπωσης ότι για δραστηριότητες στο Αιγαίο απαιτείται τουρκική έγκριση ή συνεννόηση.
Διευκρίνισε ότι οι μονομερείς αυτές πράξεις δεν δημιουργούν από μόνες τους διεθνές δίκαιο. Μπορούν, όμως, κατά την εκτίμησή του, να αποθαρρύνουν αλιείς, εταιρείες και τρίτες χώρες από τη δραστηριοποίηση σε συγκεκριμένες περιοχές.
Έθεσε ως υποθετικό παράδειγμα τη σύλληψη αλιέων από τουρκικό σκάφος και τη μεταφορά τους σε τουρκικό δικαστήριο. Το ζητούμενο για την Ελλάδα, υποστήριξε, είναι η έγκαιρη αποτροπή μιας τέτοιας ενέργειας, καθώς η διαχείρισή της γίνεται δυσκολότερη αφού συντελεστεί.
«Η στρατηγική της καθημερινότητος απαιτεί συνεχή παρουσία στο Αιγαίο»
Η απάντηση που πρότεινε περιλαμβάνει ενίσχυση του Λιμενικού με προσωπικό, ισχυρά σκάφη και εκπαίδευση, καθώς και στενότερη συνεργασία και συνεκπαίδευση με το Πολεμικό Ναυτικό.
Κατά τον ίδιο, η πολιτική ηγεσία χρειάζεται περισσότερα εργαλεία χειρισμού κρίσεων, ώστε να αντιμετωπίζει ενέργειες αστυνομικού χαρακτήρα στο αντίστοιχο επίπεδο, διατηρώντας τη δυνατότητα στρατιωτικής αντίδρασης εφόσον απαιτηθεί.
Πρότεινε επίσης να εξεταστεί η αξιοποίηση στο Λιμενικό περιπολικών που έχουν παραληφθεί από τις ΗΠΑ, καθώς και η μεταφορά εμπειρίας από στελέχη του Πολεμικού Ναυτικού.
«Η στρατηγική της καθημερινότητος απαιτεί συνεχή παρουσία στο Αιγαίο», τόνισε, συνδέοντας την παρουσία αυτή με την προστασία των ψαράδων και την ενίσχυση του αισθήματος ασφάλειας των νησιωτών.
Η αποτροπή, στην προσέγγισή του, απαιτεί έναν κρατικό μηχανισμό που λειτουργεί καθημερινά. Όπως υπογράμμισε, «η ισχύς της χώρας δεν είναι μόνο τα όπλα της»: περιλαμβάνει την πολιτική απόφαση, τους διοικητικούς μηχανισμούς και τα μέτρα αστυνόμευσης.
Γραμμές βάσης και 12 μίλια: Η προετοιμασία πίσω από τις αποφάσεις
Ο υποναύαρχος αναφέρθηκε στην αξιοποίηση των γραμμών βάσης και στο κλείσιμο κόλπων, υποστηρίζοντας ότι μπορούν να διευρύνουν τον θαλάσσιο χώρο ελληνικής κυριαρχίας. Επέμεινε ότι η εφαρμογή τους προϋποθέτει πολιτική απόφαση και προετοιμασία.
Για την επέκταση της χωρικής θάλασσας στα 12 ναυτικά μίλια, έδωσε έμφαση στον σχεδιασμό για τις προσβάσεις στο Αιγαίο και στη διαχείριση της διεθνούς ναυσιπλοΐας.
Στη συζήτηση διευκρινίστηκε ότι δεν κλείνουν όλες οι νότιες προσβάσεις με μια τέτοια επέκταση, καθώς σε ορισμένα περάσματα οι αποστάσεις επιτρέπουν τη διατήρηση διαδρόμων πέρα από τη χωρική θάλασσα.
Έγιναν επίσης παρεμβάσεις για τη διάκριση ανάμεσα στην αβλαβή διέλευση και τη διέλευση τράνζιτ. Η συζήτηση ανέδειξε τη σημασία της ακριβούς εξέτασης κάθε στενού, με διαφορετικές τοποθετήσεις σε επιμέρους νομικά ζητήματα.
Ο Ηρακλής Καλογεράκης επισήμανε τη διάκριση μεταξύ αρχιπελάγους και αρχιπελαγικού κράτους: ο γεωγραφικός χαρακτηρισμός του Αιγαίου ως αρχιπελάγους δεν συνεπάγεται ότι η Ελλάδα υπάγεται στο ειδικό καθεστώς των αρχιπελαγικών κρατών.
Το καλώδιο προς την Κύπρο και η παγίδα του «συντονισμού»
Ιδιαίτερο βάρος έδωσε ο Φενέκος στην ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου και στις τουρκικές απαιτήσεις για την πόντιση καλωδίων.
Στη δική του προσέγγιση, η διάκριση μεταξύ καλωδίων και αγωγών έχει κρίσιμη σημασία. Υποστήριξε ότι η Άγκυρα μετακινεί τη διατύπωσή της από την απαίτηση «άδειας» στην απαίτηση «συντονισμού», επιδιώκοντας να διατηρήσει ρόλο στη διαδικασία.
Αξιολόγησε θετικά την ανάδειξη του έργου ως ευρωπαϊκού ζητήματος, επειδή διευρύνει τα διαθέσιμα διπλωματικά εργαλεία. Παρουσίασε ως ενδεχόμενες επιλογές μια διαφορετική όδευση σε σχέση με την οριοθετημένη περιοχή Ελλάδας–Αιγύπτου και έναν χειρισμό μέσω NAVTEX, τον οποίο χαρακτήρισε επισφαλή ως προς τον τρόπο εφαρμογής του.
Οι επιλογές αυτές παρουσιάστηκαν ως σενάρια χειρισμού και όχι ως ανακοινωμένες αποφάσεις αλλαγής του έργου.
Ο ίδιος ζήτησε συστηματική προετοιμασία των ελληνικών νομικών επιχειρημάτων και ενεργή παρουσία στους διεθνείς οργανισμούς, ώστε καμία τουρκική διεκδίκηση να μη μένει αναπάντητη.
Βακιρτζή: Η ασφάλεια των νησιών περνά από την αντοχή των κοινωνιών τους
Η Ντόρα Βακιρτζή εξέτασε τη νησιωτική πολιτική μέσα από τις κρίσεις και την ανθεκτικότητα. Έθεσε το ερώτημα κατά πόσο οι ευρωπαϊκές πολιτικές για τις ανατολικές παραμεθόριες περιοχές ανταποκρίνονται στις ανάγκες του Ανατολικού Αιγαίου και της Κύπρου.
Επισήμανε ότι χαρακτηριστικά απειλής που αναγνωρίζονται σε άλλα ευρωπαϊκά σύνορα —η εργαλειοποίηση της μετανάστευσης, οι παραβιάσεις του εναέριου χώρου και η εχθρική ρητορική— αφορούν και τον ελληνικό και κυπριακό χώρο.
Επικαλούμενη στοιχεία στην παρουσίασή της, ανέφερε δημογραφική συρρίκνωση περίπου 12% στο Βόρειο Αιγαίο μεταξύ 2019 και 2023 και κατά κεφαλήν ΑΕΠ σε ισοτιμία αγοραστικής δύναμης στο 41,2% του ευρωπαϊκού μέσου όρου για το 2024.
Συνέδεσε αυτές τις πιέσεις με την ανάγκη ενίσχυσης της τοπικής παραγωγής, των υπηρεσιών και των υποδομών που επιτρέπουν στους κατοίκους να παραμένουν στον τόπο τους.
Η παραγωγή των νησιών και η κτηνοτροφική κρίση
Η εισηγήτρια ανέδειξε τα ιδιαίτερα προϊόντα των νησιών, όπως η μαστίχα της Χίου και το ελαιόλαδο της Λέσβου, ως βάση μιας οικονομίας με περισσότερα στηρίγματα.
Άσκησε έντονη κριτική στη διαχείριση της κτηνοτροφικής κρίσης στη Λέσβο, υποστηρίζοντας ότι οι εκτεταμένες θανατώσεις ζώων απειλούν την τοπική παραγωγή και έναν σημαντικό γενετικό πόρο. Διατύπωσε επίσης καταγγελίες για τον τρόπο ταφής των ζώων και τους κινδύνους που, κατά την ίδια, δημιουργούνται για το έδαφος και τον υδροφόρο ορίζοντα.
Η τοποθέτησή της συνέδεσε την προστασία της παραγωγής με την παραμονή των κατοίκων: η απώλεια ενός παραγωγικού κλάδου σε μια ακριτική περιοχή επηρεάζει την απασχόληση, τις οικογένειες και τη συνοχή της τοπικής κοινωνίας.
Τουρισμός και επενδύσεις με κριτήριο την ασφάλεια
Στο πεδίο του τουρισμού, η Βακιρτζή αναγνώρισε τα έσοδα από τους Τούρκους επισκέπτες και τη θετική σημασία των σχέσεων μεταξύ των πληθυσμών. Προειδοποίησε, ωστόσο, για τις επιπτώσεις της υπερβολικής εξάρτησης της τοπικής οικονομίας από τη ζήτηση της γειτονικής χώρας.
Έθεσε παράλληλα ζητήματα ελέγχου επενδύσεων και αγορών ακινήτων σε ευαίσθητες περιοχές. Στη συζήτηση που ακολούθησε, επισημάνθηκε από παρεμβαίνοντες ότι υπάρχουν διαδικασίες ελέγχου στις παραμεθόριες περιοχές και δυνατότητα παρέμβασης των αρμόδιων αρχών άμυνας.
Η εισήγησή της έδωσε προτεραιότητα στην οικονομική ανθεκτικότητα με γνώμονα την ασφάλεια: παραγωγή με περισσότερες πηγές εισοδήματος, σύνδεση με την ελληνική ενδοχώρα και φίλιες αγορές, καθώς και υποδομές που μπορούν να λειτουργούν σε περίοδο κρίσης.
Υποδομές, ιστορική μνήμη και εμπιστοσύνη στους ακρίτες
Οι προτάσεις της περιλάμβαναν υποδομές διπλής χρήσης για την ανάπτυξη και την άμυνα, μεγαλύτερη ενεργειακή και υδατική αυτονομία, ενίσχυση κοινωνικών υπηρεσιών και υποστήριξη της αποκεντρωμένης παραγωγής.
Στάθηκε επίσης στην ιστορική μνήμη και την πολιτισμική ταυτότητα. Πρότεινε στενότερη σύνδεση της στρατιωτικής θητείας με τη γνωριμία των στρατευμένων με τις ακριτικές κοινωνίες, δικτύωση σχολείων και προσανατολισμό των μαθητικών επισκέψεων προς τις παραμεθόριες περιοχές.
Κλείνοντας, επέκρινε τη στάση της πολιτείας απέναντι στις αντιδράσεις των νησιωτών για τη διαχείριση του μεταναστευτικού, αναφερόμενη στα γεγονότα του 2020.
«Δεν νομίζω ότι με αυτό τον τρόπο χτίζεις συνοχή», ανέφερε. «Δεν νομίζω ότι με αυτό τον τρόπο δημιουργείς αίσθημα ασφάλειας και εμπιστοσύνης στους ακρίτες».
Μαρτζούκος: Το πρόβλημα είναι πολιτικό και επεκτατικό
Ο αντιναύαρχος ε.α. Βασίλειος Μαρτζούκος υπογράμμισε ότι πίσω από τη νομική συζήτηση βρίσκεται ένα πολιτικό και επεκτατικό ζήτημα.
Προειδοποίησε ότι «κάθε παραχώρηση και συμβιβασμός απομονώνει τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου», ενώ έθεσε ερωτήματα για το δημογραφικό και τις επενδύσεις σε περιοχές στρατηγικού ενδιαφέροντος.
Η παρέμβασή του ανέδειξε την ανάγκη συνολικής αντιμετώπισης των πιέσεων στα νησιά, συνδέοντας τη διπλωματική στάση με την άμυνα και την κοινωνική τους αντοχή.
Κατσούφρος: Η πρόταση για ΑΟΖ Ελλάδας–Κύπρου μέσω του Δικαστηρίου της ΕΕ
Στη διαδικτυακή παρέμβασή του, ο Θεόδωρος Κατσούφρος παρουσίασε την πρόταση προσφυγής Ελλάδας και Κύπρου στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με επίκληση του άρθρου 273 της Συνθήκης για τη λειτουργία της ΕΕ και κοινό συνυποσχετικό, για την οριοθέτηση της μεταξύ τους ΑΟΖ.
Κατά την άποψή του, η διαδρομή αυτή προϋποθέτει πολιτική βούληση και εξέταση των σχετικών προϋποθέσεων, με εφαρμογή του διεθνούς δικαίου.
Ο Φενέκος εξέφρασε επιφυλάξεις για τις επικαλυπτόμενες διεκδικήσεις και το ζήτημα της επήρειας του Καστελλόριζου, τονίζοντας ότι μια τέτοια επιλογή χρειάζεται ισχυρή υποστήριξη.
Η συζήτηση ανέδειξε συγκεκριμένες επιλογές για την ελληνική πολιτική: καθημερινή προστασία στη θάλασσα, διεθνή τεκμηρίωση των ελληνικών θέσεων και παραγωγική, δημογραφική και κοινωνική ενίσχυση των ακριτικών νησιών.
Συμπτώματα Παρακμής…
Η Τουρκία διεκδικεί ξανά πρόσβαση στη δυτική αμυντική αγορά, ενώ η Ελλάδα καλείται να μετατρέψει τους εξοπλισμούς και τις συμμαχίες...
Επιπτώσεις συνεχών παρατάσεων επαναφοράς ελέγχου εσωτερικών συνόρων στη λειτουργία του Σένγκεν
Οι διαδοχικές παρατάσεις των γερμανικών συνοριακών ελέγχων δοκιμάζουν στην πράξη την ελεύθερη κυκλοφορία στον χώρο Σένγκεν. Με το Βερολίνο να...
Παρουσίαση του βιβλίου «Στέλιος Καζαντζίδης: Δεν με σβήνει κανένας» στη Βέροια την Παρασκευή 9 Οκτωβρίου
Η παρουσίαση θα πραγματοποιηθεί στην Αντωνιάδειο Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, στη Σκηνή «Οδυσσέας Γωνιάδης», με ελεύθερη είσοδο για το κοινό.
Ελληνική NAVTEX για αεροναυτική άσκηση στη θάλασσα του Καστελλόριζου
Αεροναυτική άσκηση χωρίς πυρά, νοτιοανατολικά της Ρόδου και στις θαλάσσιες προσβάσεις του συμπλέγματος του Καστελλόριζου
Η αναφορά του Γεραπετρίτη στην Κύπρο μπροστά στον Ρούμπιο! “Αναγκαία η λύση επανένωσης”
Ο κ. Γεραπετρίτης υπογράμμισε ιδιαίτερα τη σημασία της Κύπρου για την περιφερειακή ασφάλεια, τονίζοντας την ανάγκη επανένωσης της νήσου με...
-
Αναλύσεις3 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις1 μήνα πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO3 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας