Αναλύσεις
ΗΠΑ: η εκτροπή του ισότιμου ρατσισμού
Οι αντιδράσεις στη δολοφονία του μαύρου George Flyod από έναν λευκό αστυνομικό δεν αναφέρονται στην ιστορία της δουλείας στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά – όπως η συστηματική αντίθεση στον πρόεδρο Τραμπ – σε ένα βαθύ πολιτιστικό αγγλοσαξονικό πρόβλημα: ο πουριτανικός φανατισμός. Πρέπει να θυμόμαστε την εσωτερική βία που συγκλόνισε αυτήν τη χώρα κατά τη διάρκεια των δύο εμφυλίων πολέμων της ανεξαρτησίας και της απόσχισης για να κατανοήσουμε τα τρέχοντα γεγονότα και να αποτρέψουμε την επανεμφάνιση της. Προσοχή: στις Ηνωμένες Πολιτείες, η πολιτική τάξη κηρύττει τώρα έναν ισότιμο ρατσισμό. Όλοι ίσοι, αλλά ξεχωριστοί.
.
- Οι Αγγλοσάξονες Πουριτανοί
Περίπου τετρακόσιοι πιστοί από την Εκκλησία της Αγγλίας εγκατέλειψαν τη χώρα τους όπου θεωρούνταν φανατικοί. Έφυγαν στο Λάιντεν (Ολλανδία) όπου μπορούσαν να ζήσουν σύμφωνα με την καλβινιστική παράδοση, ή πιο συγκεκριμένα σύμφωνα με τη πουριτανική ερμηνεία του Χριστιανισμού. Πιθανώς μετά από αίτημα του Βασιλιά Τζέιμς Α΄, έστειλαν δύο ομάδες στις δύο «Αμερικές» για να πολεμήσουν ενάντια στην ισπανική Αυτοκρατορία. Η πρώτη ίδρυσε αυτό που θα γινόταν οι Ηνωμένες Πολιτείες, η δεύτερη χάθηκε στην Κεντρική Αμερική.
Στη συνέχεια, οι Πουριτανοί πήραν την εξουσία στην Αγγλία με τον Λόρδο Κρόμγουελ. Αποκεφάλισαν τον παπικό βασιλιά Charles Α’, ίδρυσαν μια ισότιμη δημοκρατία ( Κοινοπολιτεία ) και αποίκισαν την Ιρλανδία σφαγιάζοντας μαζικά τους Καθολικούς. Αυτό το αιμο-διψασμένο πείραμα ήταν βραχύβιο και δυσφήμησε για μεγάλο χρονικό διάστημα την ιδέα του γενικού συμφέροντος ( Res Publica ) στα μάτια των Άγγλων.
.
Οι 35 «πατέρες προσκυνητών» (Pilgrim fathers) αναχώρησαν από το Λάιντεν, σταματώντας στην Αγγλία, στη συνέχεια πέρασαν τον ωκεανό πάνω με το Mayflower . Έφτασαν το 1620 στη Βόρεια Αμερική για να ασκήσουν εκεί τη θρησκεία τους ελεύθερα. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους, υπέγραψαν ένα Σύμφωνο με το οποίο ορκίστηκαν να ιδρύσουν μια πρότυπη κοινωνία (αυστηρή τήρηση της καλβινιστικής πίστης και λατρείας, έντονη κοινοτική ζωή, αυστηρή κοινωνική και ηθική πειθαρχία).
.
Δημιουργώντας την αποικία του Πλύμουθ, είχαν την ελπίδα να χτίσουν τη «Νέα Ιερουσαλήμ», αφού διέφυγαν από τον «Φαραώ» (Τζέιμς Α’) και διέσχισαν την «Ερυθρά Θάλασσα» (τον Ατλαντικό). Μετά από ένα χρόνο, ευχαρίστησαν τον Θεό για το έπος τους, γιορτή που τελείται κάθε χρόνο με το όνομα των Ευχαριστιών (Thanksgiving) [1].
Έκαναν πρωτεύουσα τη Βοστώνη 60 χιλιόμετρα βόρεια. Η κοινότητά τους κάλυπτε τις γυναίκες της με μαντίλα, ασκούσε δημόσιες ομολογίες και τη σωματική τιμωρία.

- Το λογότυπο της πολύ ισχυρής εταιρείας Pilgrim’s Society: ο Pilgrim Father εμφανίζεται δίπλα στο βρετανικό λιοντάρι και στον αετό των ΗΠΑ.
Αυτά τα γεγονότα δεν είναι μόνο μύθοι που πρέπει να γνωρίζουν όλοι οι Αμερικανοί, αλλά διαμορφώνουν το πολιτικό σύστημα των Ηνωμένων Πολιτειών. Οκτώ από τους 45 προέδρους (συμπεριλαμβανομένων των Μπους) είναι άμεσοι απόγονοι των 35 “Pilgrim Fathers”. Παρά την άφιξη δεκάδων εκατομμυρίων μεταναστών και τις θεσμικές εμφανίσεις, η ιδεολογία τους παρέμεινε στην εξουσία για τέσσερις αιώνες, μέχρι την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ. Ένας πολύ κλειστός όμιλος, η Pilgrim’s Sociey , συγκεντρώνει υπό την εξουσία του Άγγλου μονάρχη πολύ υψηλές βρετανικές και αμερικανικές προσωπικότητες. Δημιούργησε την « Ειδική Σχέση» (Special Relationship) μεταξύ Λονδίνου και Ουάσινγκτον και παρείχε, μεταξύ των άλλων, πολλούς γραμματείς και συμβούλους στον πρόεδρο Ομπάμα.
.
Πολλές τελετές που προγραμματίστηκαν φέτος για την 400η επέτειο του Mayflower έχουν ακυρωθεί λόγω του αγώνα κατά της επιδημίας του κορωνοϊού, συμπεριλαμβανομένης της διάσκεψης στην οποία ο πρώην Βρετανός Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας έπρεπε να μιλήσει ενώπιον της Pilgrim’s Sociey. Οι κακές γλώσσες διαβεβαιώνουν ότι η επιδημία θα τελειώσει την επόμενη των προεδρικών εκλογών στις ΗΠΑ, εάν τις χάσει ο Ντόναλντ Τραμπ και ότι οι εορτασμοί μπορούν τότε να πραγματοποιηθούν.
.
Υπάρχουν δύο κουλτούρες που ήταν πάντα αντίθετες στις Ηνωμένες Πολιτείες μεταξύ των Χριστιανών: οι Καλβινιστές ή Πουριτανοί από τη μια πλευρά, οι Καθολικοί, Αγγλικανοί και Λουθηρανικοί από την άλλη. Ορισμένες «ονομασίες», μεταξύ των οκτακόσιων Εκκλησιών των ΗΠΑ, θέτονται αποφασιστικά στη μία πλευρά, αλλά οι περισσότερες διασχίζονται από αυτά τα δύο ρεύματα επειδή ο Πουριτανισμός δεν έχει καθορισμένο θεολογικό σώμα. Είναι μάλλον περισσότερο ένας τρόπος σκέψης.
.
Ο πόλεμος της ανεξαρτησίας ξεκίνησε το 1773 με το Boston Tea Party (η επανάσταση του τσαγιού της Βοστόνης). Ο πρώτος παράγοντας ήταν ο δικηγόρος John Adams, ένας άλλος άμεσος απόγονος ενός από τους 35 «Pilgrim Fathers» και δεύτερος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Το κάλεσμα για ανεξαρτησία ξεκίνησε από τον πολιτικό δημοσιογράφο Thomas Paine με βάση θρησκευτικά επιχειρήματα, παρότι ο ίδιος δεν πίστευε σε τίποτα.
.
Κατά κάποιο τρόπο, ο Πόλεμος της Ανεξαρτησίας ήταν μια επέκταση του Βρετανικού Εμφυλίου του Λόρδου Cromwell (η «Μεγάλη Εξέγερση») στην Αμερική. Αυτή η σύγκρουση θα επανεμφανιστεί για τρίτη φορά με τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο, ο οποίος, ας το υπενθυμίσουμε, δεν έχει καμία σχέση με τη δουλεία (τα δύο στρατόπεδα την ασκούσαν στην αρχή του πολέμου και τα δύο στρατόπεδα την κατάργησαν κατά τη διάρκεια του πολέμου για να στρατολογήσουν πρώην σκλάβους στα στρατεύματά τους).
.
Οι Πουριτάνοι έχασαν στην Αγγλία με τη Δημοκρατία του Κρόμγουελ, αλλά κέρδισαν τις επόμενες δύο φορές στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο ιστορικός Κέβιν Φίλιπς, ο οποίος ήταν ο εκλογικός σύμβουλος του Ρεπουμπλικανικού Ρίτσαρντ Νίξον (απόγονος ενός από τους 35 «Πατέρες Προσκυνητές»), μελέτησε επί μακρόν αυτήν τη σύγκρουση κατά τη διάρκεια των αιώνων [2]. Με βάση αυτά τα δεδομένα υπερασπίστηκε τη στρατηγική του “Νόμου και της Τάξης” απέναντι στον υπέρμαχο τού φυλετικού διαχωρισμού δημοκρατικό Τζόρτζ Γουάλας κατά τις προεδρικές εκλογές του 1968, στρατηγική που υιοθέτησε ο Donald Τραμπ το 2020.
.
Όλα αυτά για να πούμε ότι οι εμφανίσεις είναι παραπλανητικές. Οι διαχωριστικές γραμμές δεν βρίσκονται εκεί που πιστεύει ο υπόλοιπος κόσμος ότι είναι.
Οι Πουριτανοί υποστήριζαν πάντα την απόλυτη ισότητα, αλλά μόνο μεταξύ των Χριστιανών. Απαγόρεψαν για μεγάλο χρονικό διάστημα την πρόσβαση των Εβραίων στις δημόσιες υπηρεσίες και σφαγίασαν τους Ινδιάνους που ισχυρίζονταν ότι αγαπούν. Κατά τη διάρκεια του αμερικανικού εμφύλιου πολέμου, επέκτειναν την ισότητα τους στους Μαύρους (σε αντίθεση με τους Πουριτανούς της νότιας Αφρικής που υπερασπίστηκαν το απαρτχάιντ μέχρι το τέλος) γεννώντας το παραπλανητικό μύθο ενός πολέμου κατά της δουλείας. Σήμερα, υπερασπίζονται την ιδέα ότι η ανθρωπότητα χωρίζεται μεταξύ ίσων φυλών και, εάν είναι δυνατόν, χωρισμένες. Εξακολουθούν να είναι απρόθυμοι σε αυτό που αποκαλούν διαφυλετικούς γάμους.
Οι Πουριτανοί τοποθετούν το ψεύδος στο κατώτερο μέρος της κλίμακας των αξιών τους. Δεν αγαπούν την πονηριά και είναι το χειρότερο των εγκλημάτων, πολύ πιο σοβαρό από την κλοπή και τη δολοφονία. Τον 17ο αιώνα, τιμωρούσαν με το μαστίγιο το ψέμα σε έναν πάστορα, για οποιονδήποτε λόγο. Καθιέρωσαν νόμους που εξακολουθούν να τιμωρούν σήμερα ακόμα το ψέμα οποιουδήποτε ομοσπονδιακού δημόσιου υπάλληλου για οποιονδήποτε λόγο.
Ο Ευαγγελισμός των ΗΠΑ
Με την πάροδο του χρόνου και ιδιαίτερα τον 19ο αιώνα, ένα άλλο ρεύμα σκέψης προέκυψε στον κόρφο του αμερικανικού χριστιανισμού: Οι ευαγγελιστές. Είναι Χριστιανοί όλων των μετονομασιών που προσπαθούν να πλησιάσουν τον αρχικό Χριστιανισμό για τον οποίο δεν γνωρίζουν πολλά πράγματα. Επομένως βασίζονται στα ιερά κείμενα. Όπως οι Πουριτανοί, οι Ευαγγελιστές είναι φονταμενταλιστές, δηλαδή παραχωρούν στις Γραφές το ρόλο μιας θεϊκής λέξης και τις ερμηνεύουν αρνούμενοι οποιαδήποτε εννοιολογική επίκαιρη συνάφεια των κειμένων. Αλλά είναι πολύ πιο ρεαλιστικοί. Σε όλα, έχουν μια θέση αρχής, αλλά όταν αντιμετωπίζουν ένα πρόβλημα, ενεργούν σύμφωνα με τη συνείδηση τους και όχι σύμφωνα με τους κανονισμούς της κοινότητάς τους.
.
Είναι πολύ εύκολο να χλευάσουμε τις γελοίες πεποιθήσεις των Ευαγγελιστών ενάντια στη θεωρία της εξέλιξης, αλλά αυτό δεν έχει μεγάλη σημασία και τις εγκαταλείπουν όταν είναι απαραίτητο. Είναι πολύ πιο σημαντικό, αλλά δυστυχώς πιο σπάνιο, να καταγγελθεί το πουριτανικό όραμα της ανθρωπότητας χωρισμένη σε ξεχωριστές ράτσες, ίσες, αλλά χωρισμένες. Αυτό όμως έχει σοβαρές καθημερινές συνέπειες.
.
Οι Πουριτανοί παρέμειναν κυρίαρχοι της πολιτικής των ΗΠΑ μέχρι το 1997, όταν ο ελευθεριακός πρόεδρος Μπιλ Κλίντον απαγόρευσε με διάταγμα οποιαδήποτε έκφραση θρησκευτικής πίστης στους ομοσπονδιακούς θεσμούς. Ακολούθησε μετατόπιση της θρησκείας από τη Διοίκηση προς τον ιδιωτικό τομέα. Όλες οι μεγάλες εταιρείες δέχτηκαν ομάδες προσευχής στο χώρο εργασίας τους. Αυτή η μετατόπιση ήταν ευνοϊκή για τη δημόσια εμφάνιση των Ευαγγελιστών εις βάρος των Πουριτανών.

- Κατά τη διάρκεια των ταραχών μπροστά στον Λευκό Οίκο, ο πρόεδρος Τραμπ πήγε στην Επισκοπική Εκκλησία του Αγίου Ιωάννη για να παρουσιαστεί, με τη Βίβλο στο χέρι του, ως υπερασπιστής των θρησκευτικών πεποιθήσεων όλων των Χριστιανών απέναντι στον πουριτανικό φανατισμό.
Η επιστροφή του πουριτανικού φανατισμού
Η σύγκρουση μεταξύ των Πουριτανών και της υπόλοιπης κοινωνίας ξαναπαίρνει σήμερα μια ριζοσπαστική και θρησκευτική στροφή. Αντιπαραθέτει δύο νοοτροπίες, η μια ιδεαλιστική, ισότιμη εντός της κοινότητάς τους και η άλλη φανατική, και μερικές φορές ακόμα πιο υπερβολική, συμφωνώντας για τις ανισότητες, αλλά ρεαλιστική.
.
Η Πουριτανή Χίλαρι Κλίντον δίστασε να γίνει μεθοδική πάστορας αφού απέτυχε στις προεδρικές εκλογές. [3]
.
Αμάρτησε πολύ (η σχέση της με τον Vince Foster), τιμωρήθηκε από τον Θεό (η σχέση του συζύγου της με τη Monica Lewinsky), μετανόησε (στο κόρφο της Family του Πενταγώνου [4]) και σώθηκε. Είναι σίγουρη ότι επιλέχτηκε από τον Θεό και υπερηφανεύεται για τη βία της εναντίον των μη χριστιανικών λαών. Υποστηρίζει όλους τους πολέμους ενάντια στους «εχθρούς της Αμερικής» και ελπίζει να ζήσει την επιστροφή του Χριστού.
.
Αντίθετα, ο Ντόναλντ Τραμπ δεν δείχνει να έχει κανένα ενδιαφέρον για τη θεολογία, έχει μόνο μια χοντρική γνώση της Βίβλου και συνοπτική πίστη. Έχει αμαρτήσει όσο και οι άλλοι, αλλά, προτιμά να καυχιέται για τις επιτυχίες του παρά να εκφράζει δημόσια μετάνοια για τα λάθη του.
Αμφιβάλλει για τον εαυτό του και αντισταθμίζει το αίσθημα κατωτερότητάς του με αμέτρητο εγωισμό. Λατρεύει να ανταγωνίζεται με τους εχθρούς του, αλλά δεν θέλει να τους καταστρέψει. Εν πάσει περιπτώσει, ενσαρκώνει την επιθυμία να αποκαταστήσει το μεγαλείο της χώρας τους (“Make America Great Again !”) παρά να συνεχίζει πολέμους πάντα και παντού, γεγονός που τον καθιστά πρωταθλητή των Ευαγγελιστών κατά των Πουριτανών. Προσφέρει στους Χριστιανούς την ευκαιρία να μεταρρυθμιστούν οι ίδιοι παρά να προσηλυτίσουν τον κόσμο.
.
Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του το 2016, έκανα την ερώτηση «Οι Ηνωμένες Πολιτείες Θα μεταλλαχτούν ή θα γίνουν κομμάτια;» [5]. Στα μάτια μου, μόνο ο Ντόναλντ Τραμπ μπορούσε να επιτρέψει στις Ηνωμένες Πολιτείες να συνεχίσουν ως Έθνος, ενώ η Χίλαρι Κλίντον θα προκαλούσε εμφύλιο πόλεμο και πιθανώς τη διάλυση της χώρας με το μοντέλο του τέλους της ΕΣΣΔ. Αυτό που συνέβη μετά το θάνατο του George Flyod αποδεικνύει ότι δεν έκανα λάθος.

- Η Χίλαρι Κλίντον κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας της το 2016.
Οι υποστηρικτές της Χίλαρι Κλίντον και του Δημοκρατικού Κόμματος επιβάλλουν την ιδεολογία τους. Καταπολεμούν το ψέμα και καταστρέφουν τα αγάλματα όπως οι Πουριτανοί πρόγονοί τους έκαιγαν τις μάγισσες του Σάλεμ. Αναπτύσσουν μια παράλογη ανάγνωση της ίδιας της κοινωνίας τους, αρνούμενοι τις κοινωνικές συγκρούσεις και ερμηνεύοντας τις ανισότητες μόνο λόγω των λεγόμενων διαφορετικών χωριστών ανθρώπινων φυλών.
Αφοπλίζουν τις τοπικές αστυνομίες και αναγκάζουν τις «λευκές» προσωπικότητες να ζητήσουν συγγνώμη δημόσια επειδή απολαμβάνουν ένα αόρατο προνόμιο.
.
Στη ρωσική υπόθεση, η διακοπή της δίωξης του πρώην συμβούλου εθνικής ασφάλειας Michael Flynn και η προεδρική χάρη που δόθηκε στον πρώην σύμβουλο του Ντόναλντ Τραμπ, Roger Stone, πυροδότησαν λυσσασμένες διαμαρτυρίες από τους Πουριτανούς. Ωστόσο, κανένας από αυτούς τους δύο άνδρες δεν έβλαψε κανέναν, αλλά τόλμησαν να διαψεύσουν το FBI για να το κρατήσουν έξω από τον Λευκό Οίκο.
.
Ο δήμαρχος της Μινεάπολης (η πόλη του George Flyod) ταπεινώθηκε δημόσια επειδή αρνήθηκε να διαλύσει τη «ρατσιστική» δημοτική αστυνομία. Ενώ το δημοτικό συμβούλιο του Σιάτλ μόλις μείωσε στο μισό τον προϋπολογισμό της δημοτικής αστυνομίας. Αυτό δεν ενοχλεί τις ανώτερες κοινωνικές τάξεις που ζουν σε ιδιωτικές κατοικίες, αλλά στερεί ασφάλειας εκείνους που δεν μπορούν να πληρώσουν φρουρούς.
.
Οι Associated Press και μετά οι New Yok Times , οι Los Angeles Times και σε λίγο σχεδόν όλα τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης, αποφάσισαν να γράψουν το Μαύρο (Black) με κεφαλαίο Μ όταν αναφέρονται στη «ράτσα» (race) (sic) [6] αλλά όχι Λευκό (white) για αντιστοίχως. Πράγματι, το γεγονός της γραφής του Λευκού με ένα κεφαλαίο γράμμα (Λευκό, White) είναι ένα διακριτικό σημάδι των λευκών ρατσιστών [7].
.
Το Πεντάγωνο εξέτασε το ενδεχόμενο να μετονομάσει τις στρατιωτικές του βάσεις που πήραν το όνομά τους από νότιες προσωπικότητες που κατηγορούνται ότι ήταν «ρατσιστές», στη συνέχεια έστειλε ένα μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου σε όλα τα πολιτικά και στρατιωτικά στελέχη του Στρατού Ξηράς (US Army), καταγγέλλοντας μεταξύ άλλων ως “ακροδεξιός” τον ισχυρισμό σύμφωνα με αυτόν είναι λάθος ότι υπάρχει μόνο μια και μοναδική ανθρώπινη φυλή. Βέβαια, αυτές οι πρωτοβουλίες προκάλεσαν έντονη αντίδραση από τους GI οπαδούς του Τραμπ και απέτυχαν, αλλά σηματοδοτούν μια πολύ επικίνδυνη κλιμάκωση [8].
.
Είναι πολλές αποφάσεις που καταδεικνύουν απώλεια συλλογικής λογικής.
.
[1] This Land Is Their Land: The Wampanoag Indians, Plymouth Colony, and the Troubled History of Thanksgiving, David J. Silverman, Bloomsbury Publishing (2019).
[2] The Cousins’ Wars: Religion, Politics and the Triumph of Anglo-America, Kevin Phillips, Basic Books (1999).
[3] “Hillary Wants to Preach”, Emma Green, The Atlantic, August 6, 2017.
[4] The Family: The Secret Fundamentalism at the Heart of American Power, Jeff Sharlet, Harper Perennial (2009).
[5] “Οι Ηνωμένες Πολιτείες Θα μεταλλαχτούν ή θα γίνουν κομμάτια”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Ινφογνώμων Πολιτικά (Ελλάδα) , Δίκτυο Βολταίρος, 26 octobre 2016.
[6] “Ρατσισμός και αντιρατσισμός ως ψεύδη”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Ινφογνώμων Πολιτικά (Ελλάδα) , Δίκτυο Βολταίρος, 16 juin 2020.
[7] Uppercasing ‘Black’, Dean Baquet and Phil Corbett, The New York Times, June 30, 2020.
[8] « L’US Army contre Trump », Réseau Voltaire, 10 juillet 2020.
.
GEOPOLITICO
Σμαραγδής: «Στην Ελλάδα είναι επικίνδυνο να είσαι Έλληνας» – Ο Κολοκοτρώνης, η εθνική ταυτότητα και η απάντηση στους επικριτές
Ο σκηνοθέτης μίλησε στην Όλγα Λαθύρη στον Star Κεντρικής Ελλάδας για τη νέα ταινία με επίκεντρο τον Γέρο του Μωριά, την ανάγκη εθνικής ενότητας και τον πολιτισμό ως δύναμη αντίστασης στην ομογενοποίηση.
Με αιχμηρές αναφορές στην παγκοσμιοποίηση, στην υποχώρηση της ελληνικής αυτοπεποίθησης και στις αρνητικές κριτικές που δέχθηκε ο «Καποδίστριας», ο Γιάννης Σμαραγδής παρουσίασε το σκεπτικό της επόμενης κινηματογραφικής του προσπάθειας. Στη συνέντευξή του στην Όλγα Λαθύρη για τον Star Κεντρικής Ελλάδας, αποκάλυψε ότι έχει ολοκληρωθεί η πρώτη μορφή του σεναρίου για τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, τον οποίο αντιμετωπίζει ως φορέα της ελληνικής λαϊκής ψυχής και ως πρότυπο προσφοράς στην πατρίδα.
«Στην ουσία, στην Ελλάδα είναι επικίνδυνο να είσαι Έλληνας», ανέφερε χαρακτηριστικά, διευκρινίζοντας ότι εννοεί την υπεράσπιση μιας «ανώτερης Ελλάδας». Συνέδεσε την τοποθέτησή του με το όραμα του Καποδίστρια και με τις αντιδράσεις απέναντι στην ταινία του, υποστηρίζοντας ότι η ανάδειξη της ελληνικής ιστορίας και ταυτότητας συναντά αντιστάσεις.
Η σύγκρουση με τους κριτικούς και τα ξένα πρότυπα
Ο Σμαραγδής επιτέθηκε σε μεγάλο μέρος της ελληνικής κινηματογραφικής κριτικής, αναγνωρίζοντας πάντως ότι υπάρχουν εξαιρέσεις. Χρησιμοποίησε τον όρο «σύνδρομο της Στοκχόλμης» για να περιγράψει αυτό που ο ίδιος θεωρεί θαυμασμό προς τον «επικυρίαρχο».
Στη δική του ανάγνωση, η παγκοσμιοποίηση επιδιώκει την πολιτισμική ομοιομορφία, με τον αμερικανικό κινηματογράφο να λειτουργεί ως όχημα επιβολής προτύπων. Υποστήριξε ότι η άκριτη υιοθέτησή τους μπορεί να οδηγήσει σε πολιτισμική εξάρτηση, ενώ αντιπαρέβαλε τη δυνατότητα του ελληνικού κινηματογράφου να αναδεικνύει ιστορικές προσωπικότητες και να ενισχύει την αυτογνωσία του κοινού.
«Μας έχουν πείσει ότι είμαστε αδύνατοι να ξαναγίνουμε μεγάλοι», είπε. Κατά τον ίδιο, οι ταινίες του επιχειρούν να αμφισβητήσουν αυτή την εικόνα, υπενθυμίζοντας στους θεατές τις δυνάμεις και τις αξίες που διαθέτουν.
«Ο Κολοκοτρώνης είναι η ελληνική ψυχή»
Για τον Γέρο του Μωριά, ο σκηνοθέτης έδωσε ιδιαίτερο βάρος στον λαϊκό πολιτισμό, στην πίστη, στην παράδοση και στη μετάδοση των αξιών από γενιά σε γενιά.
«Πρώτα απ’ όλα, ο Κολοκοτρώνης είναι η ελληνική ψυχή», υπογράμμισε. Εξήγησε ότι θέλει να φωτίσει, πέρα από τη στρατιωτική του δράση, την εσωτερική διαδρομή ενός ανθρώπου που έφθασε να υπηρετεί κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό του.
Ως κεντρικό νόημα της ταινίας περιέγραψε την υπέρβαση της ατομικής επιδίωξης χάριν μιας ανώτερης αποστολής. Στο πλαίσιο αυτό, αναφέρθηκε σε περιστατικά συγχώρεσης και αποφυγής της εκδίκησης, όπως ο ίδιος τα έχει εντάξει στην προσέγγισή του για τον ήρωα.
Παρουσίασε, επίσης, τον Κολοκοτρώνη ως το «alter ego» του Καποδίστρια: τον άνθρωπο της στρατιωτικής πράξης δίπλα στον άνθρωπο του πολιτικού οράματος. Η νέα ταινία, όπως εξήγησε, αποτελεί προέκταση της προηγούμενης, με κοινό άξονα την αφύπνιση της ελληνικής αυτοσυνειδησίας.
Εθνική ενότητα απέναντι στον διχασμό
Η αναφορά στους εμφύλιους της Επανάστασης έφερε τη συζήτηση στη σημερινή Ελλάδα. Ο Σμαραγδής χαρακτήρισε τους εμφύλιους «κατάρα των Ελλήνων» και ζήτησε υπέρβαση της εσωτερικής αντιπαλότητας.
«Να ενωθούμε», τόνισε, εκφράζοντας την απογοήτευσή του για τον κατακερματισμό και τις κομματικές συγκρούσεις. Συνέδεσε το μήνυμα της ενότητας με την ανάγκη να αποκτήσουν οι νεότερες γενιές ουσιαστική σχέση με την ιστορία τους.
Ενδεικτική ήταν η αφήγησή του για ένα παιδικό πάρτι στις Λιβανάτες, όπου είδε να χρησιμοποιείται ο Spider-Man ως πρότυπο ψυχαγωγίας. Με αφορμή το περιστατικό, εξήγησε ότι επιθυμεί να αναδείξει τον Καποδίστρια και τον Κολοκοτρώνη ως ελληνικά πρότυπα για τα παιδιά.
Η τοποθέτηση για την Τριπολιτσά
Στο τέλος της συνέντευξης, όταν η Όλγα Λαθύρη έθεσε το ζήτημα των τουρκικών αναφορών στη σφαγή της Τριπολιτσάς, ο Σμαραγδής υποστήριξε ότι ο Κολοκοτρώνης απουσίαζε κατά τη σφαγή, συνδέοντας την απουσία του με τη συμφωνία αποχώρησης των Αλβανών.
Απέδωσε τη βία στη συσσωρευμένη οργή από την οθωμανική κυριαρχία, δηλώνοντας παράλληλα ότι η σφαγή «δεν έπρεπε να γίνει». Στην επιχειρηματολογία του επικαλέστηκε τις διώξεις των Ελλήνων, τις γενοκτονίες και την Κύπρο. Οι συγκεκριμένες ιστορικές αναφορές παρουσιάστηκαν ως δικές του εκτιμήσεις στη συνέντευξη.
Το σενάριο και το ζητούμενο της χρηματοδότησης
Στο πρακτικό σκέλος, ο Σμαραγδής ανέφερε ότι συνεργάζεται με τον Μελέτη Μελετόπουλο και τον ιστορικό Νίκο Γιαννόπουλο για την οργάνωση του ιστορικού υλικού. Δήλωσε ότι στόχος του είναι η δραματουργία να στηριχθεί στα πραγματικά περιστατικά.
Η πρώτη μορφή του σεναρίου έχει ολοκληρωθεί, αλλά προηγείται η εξασφάλιση της χρηματοδότησης. Ο σκηνοθέτης έχει τρεις ηθοποιούς στο μυαλό του για τον πρωταγωνιστικό ρόλο, χωρίς να τους έχει ενημερώσει.
Παράλληλα, ανέφερε ότι τον «Καποδίστρια» έχουν παρακολουθήσει περίπου ένα εκατομμύριο άνθρωποι και μίλησε για δωρεάν προβολές σε σχολεία και για προβολές σε πολιτιστικά κέντρα διεθνώς. Για τον ίδιο, η συνέχεια αυτής της προσπάθειας έχει σαφή προορισμό: να μεταφέρει στις επόμενες γενιές την ιστορική μνήμη και την πίστη ότι η Ελλάδα μπορεί να δημιουργήσει ξανά.
GEOPOLITICO
Κάλλιο να πείσεις την Ουάσιγκτον να δεχθεί τα Εθνικά Χωρικά Ύδατα σου στα 12 ν.μ. στο Αιγαίο, παρά να κινδυνεύουν τα κυριαρχικά δικαιώματά σου από την Άγκυρα…
Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΠΑΥΛΟΥ, Hellas Journal – Όσλο
Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο έρχεται στην Ελλάδα στον απόηχο του θορύβου που προκλήθηκε με αφορμή τα δημοσιευθέντα από την WSJ για το πώς η Αμερικανίδα Πρέσβης στην Αθήνα Γκίλφοϊλ εκλαμβάνει τον ρόλο της έναντι της ελληνικής κυβέρνησης και του ελλαδικού πολιτικού συστήματος.
Επιπλέον, η επίσκεψη αυτή πραγματοποιείται με δεδομένη τη διαβεβαίωση της Αθήνας ότι, μολονότι έχει ήδη φορτωθεί ο κρατικός προϋπολογισμός με αρκετά δισεκατομμύρια δολάρια εξοπλισμών από τη Γαλλία και το Ισραήλ, νέες γενναιόδωρες εγκρίσεις της ελληνικής κυβέρνησης για αμερικανικά συστήματα είναι ante portas.
Σαφώς η ατζέντα έχει πολλά θέματα συμπεριλαμβανομένης της στρατηγικής συμμαχίας Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ, την Ανατολική Μεσόγειο, τον Κάθετο Άξονα, τα ενεργειακά του ελλαδικού χώρου και την εμπλοκή αμερικανικών εταιρειών, το Κυπριακό, αλλά και το Αιγαίο, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε από την Ουάσιγκτον ο Μιχάλης Ιγνατίου.
Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Προφανώς, αντιλαμβάνεται κανείς ότι μιλώντας περί Αιγαίου, ο Πρωθυπουργός, και ο Έλληνας ομόλογος του κ. Ρούμπιο, θα θέσoυν στον Αμερικανό ΥΠΕΞ το ζήτημα των σταθερών τουρκικών επιδιώξεων και απειλών εις βάρος της ελληνικής εθνικής κυριαρχίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της πατρίδος μας.
Και προφανώς, όποιος παρακολουθεί στενά τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις αντιλαμβάνεται ότι είναι δεδομένη η στήριξη που θα παράσχει ο Αμερικανός ΥΠΕΞ στη Ελλάδα και την Κύπρο μας. Υπάρχει όμως, ένα κρίσιμο ερώτημα που αφορά όχι την αμερικανική πλευρά, αλλά την Ελλάδα, την κυβέρνησή της, και κυρίως τους εμπλεκομένους, ορατούς και αοράτους, στην εξωτερική πολιτική της:
Έχουν άραγε αποφασίσει, ο κ. Μητσοτάκης, ο κ. Γεραπετρίτης, η κ. Παπαδοπούλου, ο κ. Δένδιας, να θέσουν στις ΗΠΑ και τον κ. Ρούμπιο, το ένα και μοναδικό ζήτημα που ως άλλο ξίφος του Μεγαλέξανδρου λύνει τον γόρδιο δεσμό στα Ελληνοτουρκικά;
Αυτό που δεν είναι άλλο από την επέκταση των ελληνικών εθνικών χωρικών υδάτων στο Αιγαίο στα 12 ναυτικά μίλια (ή μέχρι τη μέση γραμμή, όπου αυτή αποτελεί το ανώτατο όριο);
Διότι, ας μη γελιόμαστε:
Το κατ᾽εξοχήν ζήτημα στα Ελληνοτουρκικά δεν είναι ούτε το casus belli της Τουρκίας, ούτε το φληνάφημα περί δήθεν κλεισίματος του Αιγαίου και μετατροπής του σε Blue Lagoon με τα 12 νμ ελληνικών ΕΧΥ, που διαδίδεται από χείλη ειδικών νομικών οι οποίοι επικαλούνται προς τούτο την UNCLOS, μολονότι η UNCLOS ακριβώς διασφαλίζει πώς με πλήρη επέκταση δεν προσκόπτεται η διεθνής ναυτιλία!
Ούτε καν είναι πρόβλημα αυτό που είχε ομολογήσει παλαιότερα ο πρώην Αρχηγός της ΕΥΠ, κι επικεφαλής των Διερευνητικών Επαφών Ελλάδας – Τουρκίας, Πρέσβης Παύλος Αποστολίδης, σε συνέντευξή του στην Καθημερινή (5 Νοεμβρίου 2024), ότι αν επεκτείνουμε τα ΕΧΥ μας στο Αιγαίο δεν θα έχουμε τί να διαπραγματευόμαστε με την Τουρκία.
Θέση την οποία επανέλαβε προχθές, (Κυριακή 4 Οκτωβρίου 2026) ο Χρήστος Ροζάκης με άρθρο του στα ΝΕΑ, όπου ούτε λίγο ούτε πολύ παραδέχθηκε ότι η πλήρης επέκταση των ελληνικών ΕΧΥ θα έλυνε για μεγάλο τμήμα του Αιγαίου το ζήτημα οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας.
Το πρόβλημα είναι ότι η Αθήνα δεν θέλει ως τώρα να συμπεριφερθεί διεθνώς, και δη απέναντι στον ισχυρότερο στρατηγικό της σύμμαχο, τις ΗΠΑ, με το ανάστημα που πρέπει και αρμόζει στην Ελλάδα. Γι᾽ αυτό και ανέχεται την Αμερικανίδα Πρέσβη να εκφέρει απειλές που παραπέμπουν σε ιστορίες από το Σικάγο και τη Νέα Υόρκη των αρχών του 20ού αιώνα.
Η ελληνική κυβέρνηση πρέπει επιτέλους να αντιληφθεί τον ευρύτερο αμερικανικό στρατηγικό σχεδιασμό στην περιοχή και να επιδιώξει τα μέγιστα ανταλλάγματα. Δεν δικαιολογείται πλέον να στερείται εθνικού πολιτικού ρεαλισμού σε αυτή τη συγκυρία όπου μας ζητούνται μέγιστες υπηρεσίες, τις οποίες φυσικά και παρέχουμε.
Δεν νοείται «στρατηγικός σύμμαχος» τέτοιου σπουδαίου εκτοπίσματος, όπως τόσο οι ΗΠΑ ήδη από την εποχή του κ. Πάιατ όσο και η κυβέρνηση Μητσοτάκη συνομολογούν και διατυμπανίζουν για τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις, ο οποίος να μην τολμά να αξιώσει από τον σύμμαχό του στήριξη σε ενέργειες σύννομες με το Διεθνές Δίκαιο, που αυξάνουν την ισχύ του ιδίου του συμμάχου του!
Τί είδους Στρατηγικός Ελληνοαμερικανικός Διάλογος και τί είδους στρατηγική συμμαχία είναι αυτή, αν οι ΗΠΑ δεν επιθυμούν έμπρακτα την μέγιστη ενίσχυση και ισχύ της εθνικής εδαφικής κυριαρχίας της Ελλάδος;
Η Αθήνα, επομένως, έχει χρέος να δώσει στην αμερικανική πλευρά και στον εκπρόσωπό της ΥΠΕΞ Ρούμπιο τη δυνατότητα να εκφράσει τη βούληση και τη στήριξή της στην επέκταση των ελληνικών Εθνικών Χωρικών Υδάτων στο Αιγαίο.
Όχι την μερική, κουτσουρεμένη, κι επικίνδυνα τμηματική, όπως κάποιοι επιθυμούν, νοτίως της Κρήτης απλώς, κατά μίμηση των λιλιπούτειων Θαλάσσιων Πάρκων στο κεντρικό Αιγαίο, ή του μοντέλου υποχωρητικότητας στην Κάσο. Αλλά την πλήρη, σύμφωνη προς τις επιταγές και προβλέψεις της UNCLOS επέκταση στα 12 νμ (ή το μέγιστο της μέσης γραμμής).
Καλά τα Ραφάλ, οι Μπελαρά, τα F-35, ο Θόλος του Αχιλλέα, και τα δισεκατομμύρια που καταβάλλουμε στους στρατηγικούς εταίρους μας με την προσδοκία διεθνούς προστασίας. Αλλά είναι καλύτερα να ενημερώσεις την Ουάσιγκτον για την επέκταση της εθνικής κυριαρχίας σου, παρά να αναγκαστείς να την εκχωρήσεις στην Άγκυρα.
Διότι όσο αφήνουμε Κερκόπορτες στο Αιγαίο ανοιχτές τόσο ρισκάρουμε εθνικές καταστροφές. Και η Κύπρος δεν κείται μακράν, ούτε χωρικά, ούτε χρονικά…
GEOPOLITICO
Το GSI δοκιμάζει την ελληνική αποφασιστικότητα – Τι κρύβουν τα τουρκικά σενάρια σύγκρουσης
Η ελληνογαλλική συνεννόηση για το καλώδιο, η ενίσχυση της ελληνικής αποτροπής και η στρατηγική συνεργασία με το Ισραήλ βρέθηκαν στο επίκεντρο της εκπομπής «Direct News». Ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας υπογράμμισε ότι η ισχύς των εξοπλισμών αποκτά πραγματικό αντίκρισμα όταν συνοδεύεται από πολιτική βούληση.
Σε κρίσιμο τεστ για την ελληνική αποφασιστικότητα και την προστασία των ενεργειακών υποδομών στην Ανατολική Μεσόγειο εξελίσσεται, σύμφωνα με την ανάλυση του Ανδρέα Μουντζουρούλια στην εκπομπή «Direct News», η προώθηση του Great Sea Interconnector. Παράλληλα, ο δημοσιογράφος παρουσίασε τουρκικά δημοσιεύματα που περιγράφουν σενάρια στρατιωτικής αντιπαράθεσης, επισημαίνοντας ότι πίσω από αυτά συνυπάρχουν ανησυχία για την ελληνική ισχύ και προσπάθεια δημιουργίας κλίματος φόβου.
Το βασικό ερώτημα που έθεσε είναι εάν η Αθήνα θα μετατρέψει τη διπλωματική υποστήριξη και την ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων σε έμπρακτη υπεράσπιση των συμφερόντων της.
GSI: Ενημέρωση της Τουρκίας χωρίς αίτημα άδειας
Ο Μουντζουρούλιας αναφέρθηκε σε πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες Αθήνα και Παρίσι βρίσκονται κοντά σε φόρμουλα για την επανεκκίνηση των ερευνών του ηλεκτρικού καλωδίου. Στο πλαίσιο αυτό, ξεχώρισε τη σημασία της 26ης Οκτωβρίου, την οποία παρουσίασε ως προβλεπόμενη ημερομηνία έναρξης ερευνών στον βυθό, ανατολικά της Κάσου και της Καρπάθου.
Όπως ανέφερε, η γαλλική πλευρά αναμένεται να ενημερώσει προκαταβολικά την Άγκυρα για τις εργασίες. Τόνισε, ωστόσο, ότι η ενημέρωση δεν πρέπει να μετατραπεί σε διαδικασία αδειοδότησης από την Τουρκία.
«Άλλο η λέξη ενημέρωση, άλλο η έννοια της αδειοδότησης», υπογράμμισε, εξηγώντας ότι το διακύβευμα είναι να μη γίνει αποδεκτή η τουρκική αξίωση ελέγχου του έργου.
Άσκησε επίσης κριτική στις καθυστερήσεις της ελληνικής πλευράς, υποστηρίζοντας ότι ένα έργο τέτοιας γεωπολιτικής σημασίας απαιτεί πρωτοβουλία και αποφασιστικότητα. Προειδοποίησε για τον κίνδυνο επανάληψης μιας κρίσης όπως εκείνη της Κάσου και σημείωσε ότι οι πραγματικές προθέσεις όλων θα κριθούν στο πεδίο.
Στην εκπομπή παρουσιάστηκαν ως πιθανά σενάρια αντίδρασης της Άγκυρας η έκδοση αντι-NAVTEX και η παρουσία τουρκικών πολεμικών πλοίων. Ο ίδιος επικαλέστηκε πληροφορίες για ενδεχόμενη ελληνική ανάπτυξη ναυτικών και αεροπορικών μέσων, διευκρινίζοντας ότι μένει να φανεί πώς θα ενεργήσει η Αθήνα.
Τα τουρκικά σενάρια για ραντάρ και αεροπορικές βάσεις
Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στο κύμα τουρκικών αναλύσεων που αποδίδουν στην Ελλάδα σχεδιασμούς ηλεκτρονικού πολέμου, παρεμβολής στα τουρκικά ραντάρ και πληγμάτων εναντίον στρατιωτικών εγκαταστάσεων.
Σύμφωνα με όσα μετέφερε ο παρουσιαστής, τα δημοσιεύματα περιγράφουν υποθετικές επιχειρήσεις με Rafale και F-16 Viper, καθώς και προσπάθεια αποδιοργάνωσης της τουρκικής αεράμυνας. Πρόκειται για σενάρια που αποδίδονται σε τουρκικές αναλύσεις και όχι για παρουσίαση επιβεβαιωμένου ελληνικού επιχειρησιακού σχεδίου.
Ο Μουντζουρούλιας έδωσε δύο βασικές ερμηνείες: αφενός ότι η ενίσχυση της ελληνικής αποτροπής προβληματίζει την Τουρκία, αφετέρου ότι η προβολή μιας υποτιθέμενης ελληνικής απειλής εξυπηρετεί την εσωτερική συσπείρωση και την παρουσίαση της Αθήνας ως επιτιθέμενης στη διεθνή κοινότητα.
Στο ίδιο πλαίσιο ενέταξε τις αναφορές σε τουρκικούς πυραύλους Tayfun και τις απειλές για πλήγματα στην Ελλάδα, τις οποίες χαρακτήρισε μέρος ψυχολογικών επιχειρήσεων.
Επανήλθε, πάντως, στο ζήτημα της πολιτικής απόφασης: η αγορά σύγχρονων οπλικών συστημάτων, όπως επισήμανε, δεν αρκεί από μόνη της για να εξασφαλίσει αποτελεσματική αποτροπή.
Ελλάδα–Ισραήλ και ο ανταγωνισμός στη Μεσόγειο
Η ενίσχυση της συνεργασίας Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ αποτέλεσε έναν ακόμη κεντρικό άξονα της εκπομπής.
Ο παρουσιαστής αναφέρθηκε σε δηλώσεις του Μπενιαμίν Νετανιάχου για την ενίσχυση της ισραηλινής ναυτικής ισχύος και τις ερμήνευσε ως ένδειξη αυξανόμενης έμφασης στη θαλάσσια ασφάλεια. Συνέδεσε αυτή την κατεύθυνση με τις δυνατότητες συνεργασίας με την Ελλάδα, την προστασία υποθαλάσσιων υποδομών και τους ενεργειακούς διαδρόμους.
Παράλληλα, μετέφερε αναλύσεις της Jerusalem Post για τον ανταγωνισμό Τουρκίας–Ισραήλ, με επίκεντρο τη Συρία και την Ανατολική Μεσόγειο. Σύμφωνα με την παρουσίασή του, η τουρκική προσπάθεια παρεμπόδισης του GSI αφορά ευρύτερα περιφερειακά συμφέροντα, πέρα από την Αθήνα και τη Λευκωσία.
Αναφέρθηκε επίσης σε σκέψεις για στενότερη περιφερειακή συνεργασία, την οποία ορισμένα δημοσιεύματα περιγράφουν ως «μεσογειακό ΝΑΤΟ», διευκρινίζοντας ότι πρόκειται για συζητούμενη ιδέα και όχι για συγκροτημένη συμμαχία.
Η προπαγάνδα για Meta και Unit 8200
Ο Μουντζουρούλιας σχολίασε και δημοσίευμα της Milliyet, το οποίο απέδωσε στον Özay Şendir, σχετικά με υποτιθέμενη ισραηλινή χειραγώγηση των κοινωνικών δικτύων.
Όπως μετέφερε, το δημοσίευμα συνδέει τη Meta και στελέχη με προηγούμενη υπηρεσία στη μονάδα Unit 8200 με την προώθηση περιεχομένου εναντίον της Τουρκίας στην Ελλάδα και την Κύπρο.
Ο ίδιος απέρριψε τους ισχυρισμούς ως ατεκμηρίωτους και τους ενέταξε στην προσπάθεια να παρουσιαστεί η ελληνική στάση ως προϊόν εξωτερικής καθοδήγησης.
P-3B Orion: Η σημασία της ναυτικής επιτήρησης
Στο αμυντικό σκέλος, η εκπομπή στάθηκε στο πρόγραμμα αναβάθμισης των P-3B Orion και στην εκπαίδευση των πληρωμάτων τους.
Ο παρουσιαστής ανέφερε την προσδοκία για δύο επιχειρησιακά αεροσκάφη έως το τέλος του 2026, επισημαίνοντας ότι κρίσιμο ζητούμενο παραμένει η αυτόνομη επιχειρησιακή δράση των ελληνικών πληρωμάτων.
Υπογράμμισε τη σημασία τους για τη ναυτική επιτήρηση, τη συλλογή πληροφοριών και τον ανθυποβρυχιακό πόλεμο, ιδιαίτερα σε μια περιοχή που εκτείνεται από το Αιγαίο και την Κρήτη έως την Κύπρο και τη Μέση Ανατολή.
Ιράκ και χριστιανοί της Συρίας
Στο τελευταίο μέρος, ο Μουντζουρούλιας παρουσίασε την καταγγελία της Βαγδάτης για 398 τουρκικές παραβιάσεις εδάφους και εναέριου χώρου μέσα σε τέσσερις μήνες, καθώς και την τουρκική επίκληση του δικαιώματος αυτοάμυνας.
Αναφέρθηκε ακόμη σε επίθεση εναντίον χριστιανικής πόλης στην επαρχία Χάμα της Συρίας. Σύμφωνα με όσα μετέφερε, ένοπλοι πυροβόλησαν κατοικίες και καταστήματα, με αποτέλεσμα τον τραυματισμό μιας γυναίκας, ενώ χριστιανικές οργανώσεις κατήγγειλαν ανεπαρκή προστασία από τις δυνάμεις ασφαλείας.
Ζήτησε μεγαλύτερη κινητοποίηση για την προστασία των χριστιανικών κοινοτήτων και κατήγγειλε αυτό που θεωρεί επιλεκτική ευαισθησία απέναντι στις διώξεις τους.
Το μήνυμα που διαπέρασε την εκπομπή ήταν ότι η Ελλάδα χρειάζεται συμμαχίες, στρατιωτική ετοιμότητα και, κυρίως, τη βούληση να στηρίξει τις αποφάσεις της όταν αυτές δοκιμάζονται.
-
Αναλύσεις3 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις1 μήνα πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO3 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας