Άμυνα

Τι σημαίνει η τουρκική NAVTEX για το Καστελλόριζο

Δημοσιεύτηκε στις

26 Ιουλίου 2020 στις 14:19

από τον

Χρήστος Γκουγκουρέλας

Πριν έναν μήνα, στο άρθρο μου με τίτλο ‘‘5 ερωτήματα των Ερντογάν και Τσαβούσογλου μετά τη συμφωνία περί θαλασσίων ζωνών μεταξύ Ελλάδας – Ιταλίας’’ (διαβάστε το ή ξαναδιαβάστε το, παρακαλώ) έγραφα: ‘‘Στη Συμφωνία της με την Ιταλία, όμως, η Ελλάδα, σε αντίθεση με τις προβλέψεις της UNCLOS, δέχεται ‘‘μειωμένη επήρεια’’ των Διαπόντιων νήσων (επήρεια 11 νήσων μόνο στο 70%) και των Στροφάδων (επήρεια 2 νήσων μόνο στο 32% και 34%). Αν, επομένως, έχουν, και η Ελλάδα δέχεται να έχουν, ‘‘μειωμένη επήρεια’’ οι Οθωνοί, που έχουν έκταση 10,8 τ.χλμ και πληθυσμό (κατά την απογραφή του 2011) 393 κατοίκους, η Ερεικούσα που έχει έκταση 4,44 τ.χλμ και 496 κατοίκους και το Μαθράκι που έχει έκταση 3 τ.χλμ και 186 κατοίκους, τότε γιατί να μην έχει ‘‘μειωμένη επήρεια’’ και το Καστελόριζο (ή καθόλου επήρεια, όπως ισχυρίζονται και θέλουν οι Τούρκοι) το οποίο έχει έκταση 9,1 τ.χλμ και 492 κατοίκους; Αν συνεπώς, πρόκειται να συνάπτονται διεθνείς συμφωνίες οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών, στις οποίες μπορεί να παραβλέπεται η πλήρης επήρεια των νησιών (έτσι όπως την ορίζει και αποδίδει το διεθνές δίκαιο), και να αποδίδεται σ’ αυτά, χάριν επιτεύξεως προσέγγισης των συμβαλλομένων μερών (των κρατών δηλαδή), μειωμένη επήρεια, πως μπορεί να θεμελιωθεί δογματικώς, νομικώς και διπλωματικώς μια άρνηση της Ελλάδας στο να δοθεί μειωμένη ή και καθόλου επήρεια στο Καστελόριζο;’’

Σήμερα, έναν μήνα μετά, οι Τούρκοι, εκδίδοντας την NAVTEX 0977/2020, με την οποία δεσμεύουν την θαλάσσια περιοχή νοτιοανατολικά του Καστελόριζου και δη μια περιοχή περίπου 180 ν.μ. μακριά απ’ αυτό, προκειμένου ερευνητικό τους σκάφος (το ‘‘Oruc Reis’’ συγκεκριμένα) να διενεργήσει, μέχρι και τις 2 Αυγούστου, σεισμικές έρευνες εκεί (προς πιθανή εύρεση υποθαλάσσιων ενεργειακών πόρων), επικαλύπτουν και τμήμα της κυπριακής υφαλοκρηπίδας και του τριεθνούς σημείου συνάντησης της υφαλοκρηπίδας Ελλάδας-Κύπρου-Αιγύπτου, αμφισβητώντας έτσι καθολικά το δικαίωμα του Καστελόριζου και της Στρογγύλης στο να έχουν πλήρη επήρεια επί των θαλασσίων ζωνών τους. Με αυτήν, λοιπόν, την κίνηση τους, οι Τούρκοι:

Πρώτον, στο πλαίσιο μιας καλά ενορχηστρωμένης στρατηγικής περί της εκδήλωσης των ‘‘βουλιμικών’’ αιτημάτων τους στην Ανατ. Μεσόγειο (βλ. και τις από 2 και 6/7/2020 επιστολές Sinirlioglu στον ΟΗΕ) και της επιθετικότητας σε βάρος της χώρας μας, μας ‘‘τεστάρουν’’ de facto επί του ερωτήματος της μειωμένης επήρειας των άνω νήσων (και δη έτσι όπως αυτό το ερώτημα διατυπώθηκε στην πρώτη παράγραφο του παρόντος κειμένου). Και μάλιστα μας ‘‘τεστάρουν’’ όχι ‘‘στα λόγια’’ και στις ‘‘προθέσεις’’, αλλά βάσει ενός προμελετημένου επιχειρησιακού σχεδίου και δια ‘‘φανερών υλικών πρωτοβουλιών’’ στον ‘‘πραγματικό κόσμο’’.

Δεύτερον, (οι Τούρκοι) μας ‘‘τεστάρουν’’ εκ του ασφαλούς. Μπορεί η Ελλάδα να αντιδρά διότι η άνω περιοχή που δεσμεύει η τουρκική NAVTEX ( περίπου 180 ν.μ. από το Καστελόριζο) θεωρείται εντός των ορίων της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, που λογίζεται μέχρι την απόσταση των 200 ν.μ. από τις γραμμές βάσης, από τις οποίες μετράται το εύρος της αιγιαλίτιδας ζώνης (αρ. 156 Ν. 4001/2011), ωστόσο για την υφαλοκρηπίδα, επί της οποίας ασκούνται κυριαρχικά δικαιώματα (και όχι κυριαρχία), όπως και για την ΑΟΖ βεβαίως, απαιτείται, οπωσδήποτε, κατά το Διεθνές Δίκαιο, οριοθέτηση (ανακήρυξη δεν απαιτείται). Χωρίς οριοθέτηση, το κράτος, που επικαλείται το Διεθνές Δίκαιο, δεν μπορεί να ασκήσει πλήρως τα κυριαρχικά του δικαιώματα, τα οποία έτσι έχει μόνο θεωρητικώς. Η Ελλάδα, όμως, δεν έχει οριοθετήσει την υφαλοκρηπίδα της στην περιοχή (κατόπιν συμφωνιών με τις παρακείμενες χώρες – ήτοι την Κύπρο, την Αίγυπτο ή και την Τουρκία) και έτσι οι Τούρκοι μας ‘‘τεστάρουν’’ εκ του ασφαλούς στο εν λόγω ‘‘θαλάσσιο χωροθετικό σημείο’’.

Τρίτον, (οι Τούρκοι) μας ‘‘τεστάρουν’’ έχοντας το λεγόμενο ‘‘επιχειρησιακό πλεονέκτημα’’. Η ναυτική τους βάση Aksaz και οι αεροπορικές τους βάσεις του Ικονίου και του Ιντσιρλίκ (Konya, Incirlik) βρίσκονται εγγύτερα στη δεσμευθείσα με την επίμαχη NAVTEX θαλάσσια περιοχή από τις δικές μας αντίστοιχες ναυτικές και αεροπορικές βάσεις (ναυτικές βάσεις στη Ρόδο και στη Σούδα των Χανίων και αεροπορικές βάσεις στη Μαρίτσα Ρόδου, στο Καστέλι και στη Σούδα). Σε μια πιθανή ‘‘πολεμικού τύπου εμπλοκή’’ ο χρόνος επέμβασης και η απόσταση από τα σημεία ανεφοδιασμού είναι σίγουρα δύο κρίσιμες παράμετροι.

Και τέταρτον, (οι Τούρκοι) προσδίδοντας ‘‘μειωμένη επήρεια’’ στο συγκρότημα του Καστελόριζου αφενός ‘‘κλείνουν το μάτι’’ στους Αιγύπτιους, που στον τρέχοντα χρόνο διαπραγματεύονται με την Ελλάδα την οριοθέτηση των ΑΟΖ, να μην προχωρήσουν σε μια συμφωνία με την χώρα μας, διότι τους ‘‘συμφέρει’’ η άνω ‘‘μειωμένη επήρεια’’ των νήσων και αφετέρου προσπαθούν να αποτρέψουν την ‘‘εφαπτότητα’’ των ΑΟΖ Ελλάδας-Κύπρου, ‘‘εφαπτότητα’’ που αποτελεί λογική και νομική προϋπόθεση για να οριοθετήσουν τα δύο κράτη (Ελλάδα και Κύπρος) τις ΑΟΖ τους με μια συμφωνία.

Μετά τα παραπάνω, το απολύτως καθοριστικό και εθνικά κρισιμότατο ερώτημα είναι το ‘‘ποια θα πρέπει να είναι η αντίδραση της Ελλάδας;’’. Καταρχάς, η αντίδραση της χώρας σχετίζεται αφενός με τον πραγματικό συσχετισμό δυνάμεων και τη διάδραση των γεωπολιτικών συμφερόντων που εκφράζονται από τους ‘‘διεθνείς παίκτες’’ στην περιοχή και αφετέρου με τα ‘‘σημεία αναφοράς’’ του διεθνούς δικαίου, τα οποία μπορεί να επικαλεστεί η Ελλάδα.

Μια προφανής πρώτη σκέψη στα ανωτέρω είναι ότι η Ελλάδα, ως χώρα του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, θα μπορούσε prima facie να επικαλεστεί τις νομικές ρήτρες αλληλοϋποστήριξης στο επίπεδο της εθνικής και συμμαχικής άμυνας, που οι καταστατικές Συνθήκες των δύο άνω Οργανισμών (ΝΑΤΟ και ΕΕ) εμπεριέχουν.

Σύμφωνα με το άρθρο 5 του Καταστατικού του ΝΑΤΟ, όταν ένας μέλος της συμμαχίας δέχεται ‘‘ένοπλη επίθεση’’ στην Ευρώπη ή στην Β. Αμερική, η επίθεση αυτή θεωρείται ότι λαμβάνει χώρα κατά όλων των μελών του Οργανισμού και συνεπώς, στο πλαίσιο είτε της εθνικής είτε της συλλογικής άμυνας, η συμμαχία οφείλει, σύμφωνα και με το αρ. 51 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ, να παρέξει στρατιωτική βοήθεια στο αμυνόμενο κράτος-μέλος. Μάλιστα, στο άρθρο 6 του άνω Καταστατικού η Μεσόγειος Θάλασσα προσδιορίζεται σαφώς ως περιοχή, όπου μπορεί να ασκηθεί νόμιμη, πολεμική άμυνα έναντι οποιασδήποτε ‘‘ένοπλης επίθεσης’’.

Σε επίπεδο ΕΕ, με βάση το άρθρο 42§7 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΣΕΕ), άρθρο που είναι βασικός πυλώνας της Κοινής Πολιτικής Ασφάλειας και Άμυνας (ΚΠΑΑ), σε περίπτωση κατά την οποία κράτος-μέλος (κ-μ) δεχθεί ‘‘ένοπλη επίθεση’’, τα άλλα κ-μ οφείλουν να του παράσχουν βοήθεια και συνδρομή με όλα τα μέσα που έχουν στη διάθεσή τους, ενόψει εφαρμογής και της άνω διάταξης του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ.

Ωστόσο, οι παραπάνω πολύ σημαντικές διατάξεις συμμαχικής αλληλεγγύης και στρατιωτικής αρωγής, στο πλαίσιο των τρεχουσών εξελίξεων, παρουσιάζουν εμφανή ‘‘αιρεσιμότητα’’ ή και ‘‘περιπλοκότητα’’ ως προς την εφαρμογή τους. Κατά πρώτον, διότι όσον αφορά το άρθρο 5 του Καταστατικού του ΝΑΤΟ, είναι δεδομένα μέλος του ΝΑΤΟ και η Τουρκία, οπότε μια πιθανή πολεμική σύρραξη, στο πλαίσιο εφαρμογής του συγκεκριμένου άρθρου, των λοιπών συμμαχικών δυνάμεων του ΝΑΤΟ με μέλος του ΝΑΤΟ θα ήταν ‘‘νομικά αμφιλεγόμενη’’ και ‘‘άκρως προβληματική’’. Κατά δεύτερο δε λόγο, και δη μείζονα λόγο, η οποιαδήποτε επέμβαση χωρών του ΝΑΤΟ ή της ΕΕ υπέρ της Ελλάδας, υπό το άνω εξεταζόμενο υπόβαθρο, θα προϋπέθετε ‘‘διενεργούμενη’’, ‘‘άμεση’’ και ‘‘παρούσα’’ ‘‘ένοπλη επίθεση’’ της Τουρκίας.

Στην υπόθεση-σταθμό, όμως, ΗΠΑ κατά Νικαράγουας, πριν 35 περίπου χρόνια, το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης (ICJ) θεώρησε ότι ένοπλη επίθεση νοείται όταν οι ένοπλες δυνάμεις ενός κράτους, περνώντας τα σύνορα, επιχειρούν εχθροπραξίες κατά του αντίπαλου κράτους. Συνεπώς, μια ένοπλη επίθεση, κατά το αρ. 51 του Καταστατικού του ΟΗΕ, πρέπει, εκφράζοντας την πολεμική πρόθεση (animus belligerendi) του επιτιθέμενου και όχι απλά την επιθετική του προδιάθεση (animus aggressionis), να είναι μια μεγάλης κλίμακας και επαρκούς βαρύτητας πολεμική επιχείρηση κατά του αμυνόμενου κράτους και δη πολεμική επιχείρηση επιφέρουσα ένα ουσιώδες (βλαπτικό για την εθνική κυριαρχία του υφιστάμενου την επίθεση κράτους) αποτέλεσμα (Thus, an armed attack under Article 51 requires “a relatively large scale, […] a sufficient gravity, and […] a substantial effect.” According to the ICJ, for example, “mere frontier incidents” do not have the necessary gravity to be considered as armed attacks. (Nicaragua v. US) (Merits) 1986).

Αμέσως, γίνεται άμεσα κατανοητό ότι ακόμη και αν παραβιάσει τα όρια της ελληνικής υφαλοκρηπίδας το τουρκικό, σεισμογραφικό, ερευνητικό σκάφος ‘‘Οruc Reis’’, το γεγονός αυτό δεν συνιστά ‘‘ένοπλη επίθεση’’ κατά τους ορισμούς του Διεθνούς Δικαίου. Για να υπάρξει κάτι τέτοιο, θα πρέπει τα συνοδεύοντα το ‘‘Οruc Reis’’ τουρκικά πολεμικά σκάφη να ρίξουν το… ‘‘πρώτο βόλι’’ στα ελληνικά, που θα βρίσκονται όμως εντός (μη ακόμη οριοθετηθείσας) θαλάσσιας ζώνης (υφαλοκρηπίδας), στην οποία η Ελλάδα έχει κυριαρχικά δικαιώματα και δεν ασκεί εθνική (εδαφική) κυριαρχία.

Είναι, παρά ταύτα, εύλογη η στρατηγική επιλογή της Ελλάδας να ‘‘εμπλέξει’’ κατά κάποιο τρόπο τον διεθνή παράγοντα στην υπόθεση και να μην αποπειραθεί να αναγάγει τη διαφορά απλά και μόνο στο επίπεδο των διμερών σχέσεων των δύο χωρών (Ελλάδας-Τουρκίας). Οι ευθύνες και του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, εν προκειμένω, είναι και πραγματικές και πολιτικά βαρύνουσες, αλλά και ιστορικών διαστάσεων.

Πέραν τούτων, κατά την αντίληψη μου, αυτή η ‘‘εμπλοκή’’ του διεθνούς παράγοντα ενέχει δύο διαστάσεις διπλωματικής συνεννόησης και συμμαχικής συμπόρευσης και αλληλενέργειας:

Κατά πρώτο λόγο, στο επίπεδο της ανάμιξης των Μεγάλων Δυνάμεων του Πλανήτη, όπως οι Τούρκοι ‘‘αλληλεπιδρούν’’ και με τους Αμερικάνους, αλλά και με τους Ρώσους, η Ελλάδα (θα) πρέπει να κινηθεί άμεσα και ταχύτατα (αν διπλωματικώς και παρασκηνιακώς δεν το έχει πράξει ήδη) προκειμένου να επιτύχει τη λεγόμενη ‘‘ενεργό παρουσία’’, ίσως και ‘‘δράση’’, είτε των ΗΠΑ, είτε της Ρωσίας στην περιοχή.

Η Ελλάδα θα μπορούσε να επικαλεστεί ενώπιον των Αμερικανών τον Νόμο για τον αγωγό Eastmed (Βill S 1102 ‘‘Security and energy partnerships in the Eastern Mediterranean’’). O Νόμος προβλέπει ότι οι ΗΠΑ, η Ελλάδα, η Κύπρος και το Ισραήλ θα αντιπαρατεθούν άμεσα και πρακτικά σε κάθε ενέργεια στην Ανατ. Μεσόγειο που αποσταθεροποιεί την περιοχή, που σημαίνει παραβίαση του διεθνούς δικαίου και που υποβαθμίζει τις σχέσεις καλής γειτονίας, αλλά και ότι θα αμυνθούν κατά οποιωνδήποτε κακόβουλων πρωτοβουλιών στην Ανατολική Μεσόγειο. Παράλληλα, θα πρέπει να ζητηθεί μετ’ επιτάσεως να επιβληθούν στην Τουρκία οι κυρώσεις που ο άνω Νόμος προβλέπει για την αγορά των πυραύλων S-400 από τη Ρωσία (Turkish government officials have expressed an intent to purchase the S–400 system from the Russian Federation, which is subject to mandatory sanctions under the Countering America’s Adversaries Through Sanctions Act (Public Law 115–44).)

Αν, ωστόσο, οι σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ και ‘‘στρατηγικοί εταίροι’’ Αμερικάνοι αδρανούν ή ‘‘αλληθωρίζουν’’ προς την ‘‘άλλη πλευρά’’, η άμεση ελληνο-ρωσική συνεργασία στο ζήτημα όχι μόνο δεν πρέπει να αποκλειστεί, αλλά, αντιθέτως, να επισπευτεί, ειδικά τώρα που στο ‘‘λιβυκό μέτωπο’’ Ρωσία και Τουρκία είναι ‘‘αντιμαχόμενα στρατόπεδα’’. Και προς τούτο, υφίσταται νομική και πραγματική βάση. Με τη συμφωνία φιλίας και συνεργασίας που υπογράψαμε με τους Ρώσους το 1993, ρωσικά πλοία έχουν δικαίωμα να ελλιμενίζονται στη χώρα (απ’ όπου μπορούν να ξεκινήσουν πλου προς σημεία της ελληνικής υφαλοκρηπίδας), ενώ είναι σε ισχύ, κανονικά, η από το 2013 συμφωνία αμυντικής συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών.

Κατά δεύτερο λόγο, στο επίπεδο της κινητοποίησης των φίλιων δυνάμεων στην Ευρώπη, η Γαλλία, ως η μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη της ΕΕ, δείχνει να είναι ‘‘ανοικτά’’ υπέρ των ελληνικών ‘‘δικαίων’’ και ‘‘συμφερόντων’’, κάτι το οποίο πρέπει ανυπερθέτως να αξιοποιήσουμε. Η πλεύση, συνεπώς, γαλλικών πολεμικών πλοίων στην Ανατ. Μεσόγειο είναι ένα ενδεχόμενο, που γεωπολιτικά και επιχειρησιακά μπορεί να λειτουργήσει ως ‘‘αποτρεπτική ασπίδα’’ έναντι μιας πιθανολογούμενης ελληνο-τουρκικής στρατιωτικής εμπλοκής.

Αύριο (24/7) το ‘‘Oruc Reis’’ λέγεται ότι θα ξεκινήσει από την Αττάλεια για την δεσμευθείσα από την άνω NAVTEX θαλάσσια περιοχή, νοτιανατολικά του Καστελόριζου. Αύριο, λοιπόν, θα αγγίξουν το αποκορύφωμα τους και τα δύο μεγαλύτερα διακυβεύματα της τρέχουσας εθνικής πορείας: Η εθνική ομόνοια, ομοψυχία και ο συσπειρωτικός, γνήσιος πατριωτισμός παράλληλα με το δικό μας ‘‘τσεκάρισμα’’ (μετά απ’ αυτό των Τούρκων σ’ εμάς) των δικών μας, στα χαρτιά και στην πράξη, συμμάχων. Τα δύο αυτά διακυβεύματα είναι πλέον τα άκρως καθοριστικά….

Κατερίνη, 23/7/2020

ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΚΟΥΓΚΟΥΡΕΛΑΣ

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ

LLM IN INTERNATIONAL COMMERCIAL LAW

LLM IN EUROPEAN LAW

Cer. LSE in Business, International

Relations and the political science

Σχετικά θέματα

Σταύρος Καλεντερίδης

Ο Σταύρος Καλεντερίδης, ξεκίνησε τις σπουδές του στην Αθήνα, σπουδάζοντας Πολιτική Επιστήμη στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έπειτα από τέσσερα χρόνια συμμετοχής στα φοιτητικά όργανα συνδιοίκησης της σχολής του και σε διάφορες οργανώσεις νέων, αποφάσισε να συνεχίσει τις σπουδές του στο εξωτερικό. Στη Βοστόνη των Η.Π.Α. ολοκλήρωσε δύο μεταπτυχιακά προγράμματα, στις Διεθνείς Σχέσεις (Αμερικανική εξωτερική πολιτική) και στην Επικοινωνία (Πολιτική Επικοινωνία), ενώ παράλληλα εργάστηκε στο Ελληνικό Προξενείο της Βοστόνης, στη σχολή του ως βοηθός έρευνας και σε δύο πολιτικές καμπάνιες Αμερικανών πολιτικών (Δημοκρατικών – Ρεπουμπλικάνων). Μετά από τρία χρόνια στις Η.Π.Α., άκουσε το κάλεσμα της πατρίδας του και επέστρεψε πίσω με μεγάλο πόθο για προσφορά στην Ελλάδα. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος δύο κοινωφελών οργανισμών, του δέλτα – πολιτική επανάσταση (πολιτικός οργανισμός) και της Λεοντίδας (ίδρυμα προώθησης θεμάτων ιστορίας, πολιτισμού και δημοκρατίας). Σήμερα ζει και εργάζεται στην Αθήνα, ασχολείται με διάφορα εγχειρήματα πολιτικής διπλωματίας και δημοκρατίας, γράφει πολιτικά άρθρα, σχολιάζει την επικαιρότητα και συνεχίζει την προσωπική του μελέτη στην ιστορία και την πολιτική φιλοσοφία.

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Χτίζεται ισχυρός αμυντικός άξονας μεταξύ Ελλάδας και Ινδίας! Η κίνηση Δένδια και η γεωπολιτική απάντηση στη συνεργασία Τουρκίας–Πακιστάν

Η Αθήνα ανοίγει νέα σελίδα στη στρατηγική συνεργασία με το Νέο Δελχί, επενδύοντας στην αμυντική βιομηχανία, τις κοινές στρατιωτικές ασκήσεις και την ασφάλεια των θαλάσσιων διαδρόμων. Η συνάντηση του Νίκου Δένδια με τον Ινδό πρέσβη αποκτά ιδιαίτερη γεωπολιτική σημασία, καθώς η σύμπλευση Ελλάδας και Ινδίας αναπτύσσεται παράλληλα με τη στενή στρατιωτική συνεργασία Άγκυρας και Ισλαμαμπάντ.

Δημοσιεύτηκε

15 ώρες πριν

στις

8 Οκτωβρίου 2026

από τον

ΧΑΚ

Η Ελλάδα διευρύνει το αποτύπωμά της στον διεθνή γεωπολιτικό χάρτη, αναπτύσσοντας στρατηγικές σχέσεις με χώρες που μπορούν να διαδραματίσουν καθοριστικό ρόλο στην ασφάλεια της Ανατολικής Μεσογείου και των θαλάσσιων οδών που συνδέουν την Ευρώπη με την Ασία. Σε αυτή την κατεύθυνση εντάσσεται και η εμβάθυνση της αμυντικής συνεργασίας με την Ινδία, μία από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές δυνάμεις παγκοσμίως.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες που δημοσιεύθηκαν στις 8 Οκτωβρίου 2026, ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, Νίκος Δένδιας, συναντήθηκε με τον πρέσβη της Ινδίας στην Αθήνα, Ravi Shankar, με αντικείμενο τις προοπτικές περαιτέρω ανάπτυξης των διμερών αμυντικών σχέσεων και τις προκλήσεις στο περιφερειακό περιβάλλον ασφαλείας.

Η διπλωματική αυτή επαφή αποκτά ιδιαίτερη σημασία εάν εξεταστεί σε συνδυασμό με τις πρωτοβουλίες που έχουν αναλάβει οι δύο χώρες τα τελευταία χρόνια. Η Ελλάδα και η Ινδία δεν περιορίζονται πλέον σε διακηρύξεις καλών προθέσεων, αλλά έχουν ήδη αναπτύξει ένα συγκεκριμένο πλαίσιο στρατιωτικής συνεργασίας, που περιλαμβάνει κοινές ασκήσεις, ανταλλαγή επιχειρησιακής τεχνογνωσίας και ενίσχυση των δεσμών μεταξύ των αμυντικών τους βιομηχανιών.

Η συμφωνία Δένδια–Singh που άνοιξε τον δρόμο

Καθοριστικής σημασίας για την πορεία των ελληνοϊνδικών σχέσεων υπήρξε η επίσημη επίσκεψη του Νίκου Δένδια στο Νέο Δελχί, στις 9 Φεβρουαρίου 2026, και η συνάντησή του με τον Ινδό ομόλογό του Rajnath Singh.

Οι δύο υπουργοί υπέγραψαν Κοινή Δήλωση Προθέσεων για την ενίσχυση της διμερούς αμυντικής βιομηχανικής συνεργασίας, η οποία προβλέπει την επεξεργασία πενταετούς οδικού χάρτη. Παράλληλα, ανταλλάχθηκε το Πρόγραμμα Διμερούς Στρατιωτικής Συνεργασίας για το 2026.

Η συγκεκριμένη πρωτοβουλία επιχειρεί να συνδέσει την ελληνική «Ατζέντα 2030» με την ινδική πολιτική αμυντικής αυτοδυναμίας «Aatmanirbhar Bharat», δημιουργώντας προϋποθέσεις για τη συνεργασία επιχειρήσεων, ερευνητικών κέντρων και αμυντικών οργανισμών.

Για την Αθήνα, το ενδιαφέρον επικεντρώνεται στη δυνατότητα πρόσβασης σε νέες τεχνολογίες και στην ανάπτυξη εγχώριων παραγωγικών δυνατοτήτων. Αντίστοιχα, η Ινδία αποκτά έναν πρόσθετο εταίρο στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ΝΑΤΟ, με στρατηγική γεωγραφική θέση στην Ανατολική Μεσόγειο.

Είχα σήμερα στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας συνάντηση γνωριμίας με τον Πρέσβη της #Ινδίας, κ. Ravi Shankar.

Συζητήσαμε για τις προκλήσεις ασφαλείας στην ευρύτερη περιοχή, για τις μεγάλες δυνατότητες περαιτέρω εμβάθυνσης της στρατηγικής μας αμυντικής συνεργασίας, καθώς και για τους ισχυρούς δεσμούς φιλίας 🇬🇷– 🇮🇳.

#Greece #India

— Nikos Dendias (@NikosDendias) October 8, 2026

Από τα ελληνικά F-16 στην Ινδία μέχρι τις ινδικές φρεγάτες στο Αιγαίο

Η ελληνοϊνδική στρατιωτική συνεργασία έχει αποκτήσει ήδη επιχειρησιακό περιεχόμενο.

Τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο του 2024, τέσσερα ελληνικά μαχητικά F-16 Block 52+ Advanced της 336 Μοίρας συμμετείχαν στη διεθνή αεροπορική άσκηση «Tarang Shakti 24», στην αεροπορική βάση Jodhpur της Ινδίας.

Η συγκεκριμένη αποστολή αποτέλεσε ένα σημαντικό βήμα για την Πολεμική Αεροπορία, καθώς ελληνικά μαχητικά επιχειρούσαν σε μία ιδιαίτερα απομακρυσμένη γεωγραφική περιοχή, αποκτώντας εμπειρία συνεργασίας με αεροπορικές δυνάμεις διαφορετικών επιχειρησιακών δογμάτων.

Ανάλογη σημασία είχε και η παρουσία ινδικών μαχητικών Su-30MKI στις ελληνικές ασκήσεις «ΗΝΙΟΧΟΣ», με την αεροπορική συνεργασία να δημιουργεί δυνατότητες ανταλλαγής τακτικών γνώσεων και εμπειρίας.

Ακόμη πιο χαρακτηριστική ήταν η ναυτική άσκηση που πραγματοποιήθηκε στις 17 και 18 Σεπτεμβρίου 2025 στο Μυρτώο Πέλαγος και στο κεντρικό Αιγαίο.

Στην άσκηση συμμετείχαν η ελληνική φρεγάτα «Θεμιστοκλής», το υποβρύχιο «Πιπίνος», σκάφος ανορθόδοξου πολέμου της Διοίκησης Υποβρυχίων Καταστροφών και η ινδική φρεγάτα INS Trikand.

Οι δύο πλευρές εκπαιδεύτηκαν σε αντικείμενα ανθυποβρυχιακού πολέμου, αντιμετώπισης αεροπορικών απειλών, επιχειρήσεων επιφανείας και ανταλλαγής επιχειρησιακής εικόνας.

Η παρουσία ινδικής πολεμικής μονάδας στο Αιγαίο αποκτά ιδιαίτερη γεωπολιτική διάσταση. Καταδεικνύει τη δυνατότητα του Νέου Δελχί να αναπτύσσει στρατιωτική συνεργασία πέρα από τον Ινδικό Ωκεανό, σε μία περιοχή που αποτελεί κομβικό σημείο σύνδεσης της Ευρώπης με την Ασία.

Ο παράγοντας Τουρκία–Πακιστάν

Ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία της ελληνοϊνδικής προσέγγισης είναι η ευρύτερη γεωπολιτική πραγματικότητα που διαμορφώνεται γύρω από τις σχέσεις Τουρκίας και Πακιστάν.

Άγκυρα και Ισλαμαμπάντ έχουν αναπτύξει στενή στρατιωτική συνεργασία, η οποία περιλαμβάνει εξοπλιστικά προγράμματα, αμυντική τεχνολογία και εκπαίδευση στρατιωτικού προσωπικού.

Η Τουρκία επιδιώκει να ενισχύσει την παρουσία της στη Νότια Ασία, ενώ το Πακιστάν αντιμετωπίζει την Ινδία ως τον βασικό στρατηγικό ανταγωνιστή του.

Υπό αυτές τις συνθήκες, η προσέγγιση Ελλάδας και Ινδίας δημιουργεί ένα ενδιαφέρον πλέγμα γεωπολιτικών συγκλίσεων.

Για την Αθήνα, η Ινδία αποτελεί έναν εταίρο με σημαντικό στρατιωτικό, οικονομικό και διπλωματικό βάρος. Για το Νέο Δελχί, η Ελλάδα προσφέρει δυνατότητες συνεργασίας σε μία περιοχή όπου η Τουρκία επιχειρεί να διευρύνει την επιρροή της.

Αυτό δεν σημαίνει ότι έχει δημιουργηθεί επίσημη στρατιωτική συμμαχία εναντίον της Άγκυρας και του Ισλαμαμπάντ. Ωστόσο, η σύγκλιση των στρατηγικών συμφερόντων μπορεί να αποκτήσει μεγαλύτερη σημασία, ιδιαίτερα στους τομείς της θαλάσσιας ασφάλειας, της αμυντικής τεχνολογίας και της διπλωματικής συνεργασίας.

Η ουσία βρίσκεται στο γεγονός ότι η Ελλάδα αποκτά περισσότερες επιλογές στις διεθνείς συνεργασίες της, ενώ η Ινδία ενισχύει την παρουσία της στην Ανατολική Μεσόγειο.

Ελλάδα–Κύπρος–Ινδία: Μια συνεργασία με προοπτική στην Ανατολική Μεσόγειο

Στην εξίσωση της ελληνοϊνδικής προσέγγισης αποκτά ξεχωριστή θέση και η Κυπριακή Δημοκρατία.

Κατά την επίσκεψη του Προέδρου Νίκου Χριστοδουλίδη στην Ινδία, στις 20–23 Μαΐου 2026, οι δύο χώρες αναβάθμισαν τις σχέσεις τους σε στρατηγική εταιρική σχέση και ανακοίνωσαν οδικό χάρτη αμυντικής συνεργασίας για την περίοδο 2026–2031.

Οι συμφωνίες περιλαμβάνουν συνεργασία στην αμυντική βιομηχανία, την κυβερνοασφάλεια, τις αναδυόμενες τεχνολογίες και τη θαλάσσια ασφάλεια.

Η εξέλιξη αυτή δημιουργεί προϋποθέσεις για έναν ευρύτερο συντονισμό μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου και Ινδίας, χωρίς να έχει συγκροτηθεί επίσημο τριμερές στρατιωτικό σχήμα.

Ιδιαίτερη σημασία αποκτά ο οικονομικός διάδρομος Ινδίας–Μέσης Ανατολής–Ευρώπης (IMEC), ο οποίος φιλοδοξεί να αναβαθμίσει τη συνδεσιμότητα μεταξύ ασιατικών και ευρωπαϊκών αγορών.

Η γεωγραφική θέση της Ελλάδας και της Κύπρου μπορεί να τους προσφέρει ρόλο στη διαμόρφωση νέων εμπορικών και ενεργειακών διαδρομών. Σύμφωνα με δηλώσεις του Γάλλου ειδικού απεσταλμένου για τον IMEC, τόσο η Ελλάδα όσο και η Κύπρος συγκαταλέγονται στις χώρες που έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον για συμμετοχή στην πρωτοβουλία.

Η ασφάλεια των θαλάσσιων μεταφορών, η προστασία των υποθαλάσσιων υποδομών και η ανάπτυξη ενεργειακών διασυνδέσεων δημιουργούν πρόσθετα πεδία σύγκλισης.

Drones, ηλεκτρονικός πόλεμος και αμυντική τεχνολογία

Η επόμενη φάση της ελληνοϊνδικής συνεργασίας αναμένεται να κριθεί σε μεγάλο βαθμό στον τομέα της αμυντικής βιομηχανίας.

Η Ινδία έχει επενδύσει στην εγχώρια ανάπτυξη πυραυλικών συστημάτων, μη επανδρωμένων αεροσκαφών, ηλεκτρονικών συστημάτων και στρατιωτικών πλατφορμών.

Η Ελλάδα, από την πλευρά της, επιχειρεί να ενισχύσει τις δυνατότητες της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας και να ενσωματώσει νέες τεχνολογίες στις Ένοπλες Δυνάμεις.

Τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη, τα συστήματα αντιμετώπισης drones, ο ηλεκτρονικός πόλεμος, η τεχνητή νοημοσύνη και οι ναυτικές τεχνολογίες αποτελούν πιθανά πεδία συνεργασίας.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η δυνατότητα σύνδεσης ινδικών αμυντικών επιχειρήσεων με ελληνικές εταιρείες και ερευνητικούς οργανισμούς.

Πρόκειται, ωστόσο, για προοπτικές που μένει να αποκτήσουν συγκεκριμένο συμβατικό και παραγωγικό περιεχόμενο. Μέχρι στιγμής, η διμερής συμφωνία του Φεβρουαρίου συνιστά κυρίως το θεσμικό πλαίσιο για την ανάπτυξη τέτοιων συνεργασιών.

Το στρατηγικό διακύβευμα για την Αθήνα

Η εμβάθυνση των σχέσεων με το Νέο Δελχί έχει ευρύτερη σημασία για την ελληνική εξωτερική πολιτική.

Σε μια περίοδο κατά την οποία οι στρατηγικοί ανταγωνισμοί επεκτείνονται από την Ανατολική Μεσόγειο έως τον Ινδοειρηνικό, η Ελλάδα επιδιώκει να δημιουργήσει ένα ευρύτερο δίκτυο συνεργασιών, πέρα από τους παραδοσιακούς ευρωπαϊκούς και ατλαντικούς συμμάχους της.

Η Ινδία αποτελεί έναν σημαντικό συνομιλητή σε αυτή την προσπάθεια, καθώς διαθέτει αυξανόμενη διεθνή οικονομική επιρροή, ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις και ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ασφάλεια των διεθνών εμπορικών οδών.

Η στενότερη συνεργασία δεν μεταβάλλει αυτομάτως τις στρατιωτικές ισορροπίες στο Αιγαίο ούτε συνεπάγεται ότι το Νέο Δελχί θα εμπλακεί σε ενδεχόμενη ελληνοτουρκική κρίση.

Δημιουργεί, όμως, πρόσθετες δυνατότητες διπλωματικής συνεννόησης, στρατιωτικής εκπαίδευσης και αμυντικής τεχνολογικής ανάπτυξης.

Από την άλλη πλευρά, η Ινδία αποκτά μεγαλύτερη πρόσβαση σε ένα κρίσιμο γεωγραφικό περιβάλλον, συνδέοντας σταδιακά τα στρατηγικά της συμφέροντα στον Ινδικό Ωκεανό με τις εξελίξεις στη Μεσόγειο.

Το βασικό ζητούμενο πλέον είναι η μετατροπή αυτής της δυναμικής σε συγκεκριμένα αποτελέσματα. Οι κοινές στρατιωτικές ασκήσεις, οι συμφωνίες αμυντικής βιομηχανίας και η συνεργασία στην προστασία θαλάσσιων υποδομών θα αποτελέσουν τα κριτήρια με τα οποία θα αξιολογηθεί το πραγματικό βάθος των ελληνοϊνδικών σχέσεων.

Η συνάντηση Δένδια με τον Ινδό πρέσβη εντάσσεται, σύμφωνα με το σχετικό δημοσίευμα, σε αυτή την προσπάθεια.

Από τα ελληνικά F-16 που πέταξαν στους ουρανούς της Ινδίας έως την παρουσία της φρεγάτας INS Trikand στο Αιγαίο, Αθήνα και Νέο Δελχί έχουν ήδη κάνει ουσιαστικά βήματα προσέγγισης.

Το ερώτημα είναι αν αυτή η σχέση θα εξελιχθεί σε έναν σταθερό άξονα αμυντικής και στρατηγικής συνεργασίας, με διάρκεια και συγκεκριμένο επιχειρησιακό αποτύπωμα.

Συνέχεια ανάγνωσης

Άμυνα

Μπαλτζώης: «Αν δώσουν Meteor στην Τουρκία, θα αισθανθούμε προδομένοι»

Ο αντιστράτηγος ε.α. και πρόεδρος του ΕΛΙΣΜΕ Γιάννης Μπαλτζώης παρεμβαίνει στον Θήτα FM και τη Βασιλική Πολίτου και αναλύει τις κρίσιμες εξελίξεις γύρω από την άμυνα και τα ελληνοτουρκικά.

Δημοσιεύτηκε

24 ώρες πριν

στις

8 Οκτωβρίου 2026

από τον

Ιωάννης Μπαλτζώης

Σοβαρό προβληματισμό για τη διεύρυνση της αμυντικής συνεργασίας της Γαλλίας με την Τουρκία εξέφρασε ο αντιστράτηγος ε.α. και πρόεδρος του ΕΛΙΣΜΕ, Γιάννης Μπαλτζώης, σε παρέμβασή του στον Θήτα FM και τη Βασιλική Πολίτου, βάζοντας στο επίκεντρο το ενδεχόμενο η Άγκυρα να αποκτήσει κρίσιμα οπλικά συστήματα ευρωπαϊκής προέλευσης, όπως οι πύραυλοι αέρος-αέρος Meteor.

Παράλληλα, αναφέρθηκε στην επίσκεψη του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο στην Αθήνα, στις νέες αμερικανικές προτάσεις για εξοπλιστικά προγράμματα δισεκατομμυρίων, αλλά και στην ανάγκη να ενισχυθεί επιτέλους ο Στρατός Ξηράς, τον οποίο χαρακτήρισε ουσιαστικά τον «μεγάλο αδικημένο» των ελληνικών εξοπλισμών.

«Υπάρχει πικρία για τη Γαλλία»

Με αφορμή τον οδικό χάρτη αμυντικής συνεργασίας Γαλλίας–Τουρκίας, ο Γιάννης Μπαλτζώης εμφανίστηκε επιφυλακτικός, σημειώνοντας ότι το πλήρες περιεχόμενο της συμφωνίας πρέπει πρώτα να γίνει γνωστό.

Δεν έκρυψε, ωστόσο, την «πικρία» του από τις εξελίξεις, υπενθυμίζοντας ότι η Ελλάδα έχει επενδύσει τεράστια ποσά στην αμυντική σχέση με τη Γαλλία μέσω προγραμμάτων όπως οι φρεγάτες και τα μαχητικά Rafale.

Η Αθήνα, όπως υποστήριξε, θα έπρεπε να έχει εξασφαλίσει ότι ορισμένα στρατηγικής σημασίας οπλικά συστήματα δεν θα καταλήξουν στα χέρια της Τουρκίας.

Ο πρόεδρος του ΕΛΙΣΜΕ έκανε μάλιστα σύγκριση με το παρελθόν, υποστηρίζοντας ότι επί δεκαετίες η Γαλλία απέφευγε να προμηθεύει την Τουρκία με συγκεκριμένα συστήματα που είχε αγοράσει η Ελλάδα, αναφέροντας ως χαρακτηριστικό παράδειγμα τα Mirage.

«Στο παρελθόν απαιτούσαμε και δεν έπαιρναν οι Τούρκοι αυτά τα οπλικά συστήματα», τόνισε.

Η κόκκινη γραμμή των Meteor

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στους πυραύλους Meteor, οι οποίοι βρίσκονται στο ελληνικό οπλοστάσιο μέσω των Rafale και θα μπορούσαν να αποτελέσουν σημαντικό πολλαπλασιαστή ισχύος και για τα τουρκικά Eurofighter.

Ο Μπαλτζώης περιέγραψε τον Meteor ως ένα εξαιρετικά προηγμένο όπλο αέρος-αέρος, με πολύ μεγάλη εμβέλεια και υψηλή ταχύτητα, υπογραμμίζοντας τη σημασία του για την εναέρια μάχη πέραν του οπτικού ορίζοντα.

Για το ενδεχόμενο παραχώρησης του συγκεκριμένου όπλου στην Τουρκία ήταν κατηγορηματικός:

«Τότε θα αισθανθούμε προδομένοι».

Έθεσε, όμως, και ένα κρίσιμο ερώτημα προς την ελληνική πλευρά:

Ζήτησε πράγματι η Αθήνα από το Παρίσι να αποκλειστεί η Τουρκία από συγκεκριμένα γαλλικά οπλικά συστήματα;

«Αν δεν συμφωνήσαμε σε αυτό, τότε κάπου πρέπει να ψαχτούμε. Κάτι δεν κάνουμε καλά», ανέφερε, αφήνοντας σαφείς αιχμές για τον τρόπο με τον οποίο διαπραγματεύεται η Ελλάδα τις μεγάλες αμυντικές συμφωνίες της.

«Το ότι παίρνουν και οι Τούρκοι δεν είναι καλό για εμάς»

Ο αντιστράτηγος ε.α. στάθηκε στη γενικότερη προσπάθεια της Άγκυρας να εισέλθει βαθύτερα στο ευρωπαϊκό αμυντικό οικοσύστημα.

Η συνεργασία τουρκικών εταιρειών με μεγάλους ευρωπαϊκούς ομίλους, σε συνδυασμό με την προσπάθεια προμήθειας Eurofighter και τη διεύρυνση των σχέσεων με τη Γαλλία, δημιουργεί, κατά τον ίδιο, νέα δεδομένα για την Ελλάδα.

«Το ότι παίρνουν και οι Τούρκοι δεν είναι καλό για εμάς», ήταν η χαρακτηριστική του τοποθέτηση.

Γιατί θεωρεί τόσο σημαντική την επίσκεψη Ρούμπιο

Μεγάλο μέρος της συζήτησης αφορούσε την επίσκεψη του Μάρκο Ρούμπιο στην Αθήνα.

Ο Γιάννης Μπαλτζώης τόνισε ότι η παρουσία του ίδιου του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών στον στρατηγικό διάλογο έχει ιδιαίτερη πολιτική βαρύτητα, σε αντίθεση με προηγούμενες περιπτώσεις κατά τις οποίες οι ΗΠΑ εκπροσωπούνταν από χαμηλότερου επιπέδου αξιωματούχους.

Υπενθύμισε επίσης ότι ο Ρούμπιο, από την περίοδο που ήταν γερουσιαστής, είχε ταχθεί επανειλημμένα υπέρ ελληνικών και κυπριακών θέσεων στο Κογκρέσο.

«Τα εθνικά θέματα τα ξέρει πάρα πολύ καλά», επισήμανε.

Την ίδια ώρα, εξέφρασε την εκτίμηση ότι πίσω από τη δημόσια εικόνα των καλών σχέσεων Τραμπ–Ερντογάν τα πράγματα είναι περισσότερο σύνθετα.

Κατά την ανάλυσή του, παρά τη θερμή ρητορική της Ουάσιγκτον απέναντι στον Τούρκο πρόεδρο, οι ΗΠΑ εξακολουθούν να καθυστερούν κρίσιμα εξοπλιστικά ζητήματα της Τουρκίας.

Μπαλτζώης για ΗΠΑ και Τουρκία: «Παίζουν καθυστερήσεις»

Ο πρόεδρος του ΕΛΙΣΜΕ υποστήριξε ότι η Ουάσιγκτον χρησιμοποιεί τις καθυστερήσεις ως μέσο άσκησης πίεσης απέναντι στην Άγκυρα.

Αναφέρθηκε στα F-16 και στα κιτ εκσυγχρονισμού, λέγοντας ότι η Τουρκία εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σημαντικές δυσκολίες ως προς την υλοποίηση όσων επιδιώκει.

Παρομοίασε μάλιστα την αμερικανική τακτική με τις καθυστερήσεις σε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα:

«Πετάνε την μπάλα στην εξέδρα και καθυστερεί ο αγώνας. Αυτό κάνουν αυτή τη στιγμή».

Κατά τον Μπαλτζώη, πρόκειται για συνειδητή πρακτική της αμερικανικής διοίκησης, όταν δεν επιθυμεί να προχωρήσει γρήγορα στην υλοποίηση μιας συμφωνίας.

Πακέτο δισεκατομμυρίων από τις ΗΠΑ

Ο Γιάννης Μπαλτζώης αναφέρθηκε εκτενώς και στις νέες εξοπλιστικές ανάγκες της Ελλάδας από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Σύμφωνα με όσα παρουσίασε στην εκπομπή, στο τραπέζι βρίσκονται προγράμματα συνολικής αξίας αρκετών δισεκατομμυρίων, που αφορούν μεταξύ άλλων:

πυραύλους και κατευθυνόμενα όπλα,
νέα συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου για τα F-16 Viper,
υποστήριξη ελληνικών F-16,
υποστήριξη των ελικοπτέρων MH-60 του Πολεμικού Ναυτικού και των Black Hawk,
καθώς και πιθανή ενίσχυση του Στρατού Ξηράς με τεθωρακισμένα οχήματα Stryker.

Έδωσε ιδιαίτερο βάρος στην ανάγκη να αποκτήσει η Πολεμική Αεροπορία πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς για τα F-16 Viper και τα μελλοντικά F-35.

«Ο Στρατός Ξηράς είναι ο μεγάλος αδικημένος»

Ο Μπαλτζώης χαιρέτισε επίσης τις συζητήσεις για ενίσχυση του Στρατού Ξηράς με Stryker.

«Μακάρι να τα πάρουμε, γιατί υστερούμε πάρα πολύ», σημείωσε, προσθέτοντας:

«Ο Στρατός είναι ο μεγάλος αδικημένος».

Η παρατήρηση αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς μεγάλο μέρος των ελληνικών εξοπλιστικών προγραμμάτων των τελευταίων ετών έχει επικεντρωθεί στην Πολεμική Αεροπορία και το Πολεμικό Ναυτικό.

Drones και νέος τρόπος πολέμου

Στη συζήτηση τέθηκε και το ζήτημα των drones, καθώς τα πεδία των συγκρούσεων από την Ουκρανία μέχρι τη Μέση Ανατολή έχουν αναδείξει τον καθοριστικό ρόλο των μη επανδρωμένων συστημάτων.

Ο πρόεδρος του ΕΛΙΣΜΕ εμφανίστηκε συγκρατημένα αισιόδοξος για τις ελληνικές κινήσεις στον συγκεκριμένο τομέα.

«Κάτι κάνουμε. Προχωράμε», ανέφερε, επισημαίνοντας ότι η χώρα αρχίζει να εισέρχεται πιο ενεργά στην ανάπτυξη και παραγωγή τέτοιων συστημάτων.

Η «βόμβα» στο τέλος της συνέντευξης

Λίγο πριν από την ολοκλήρωση της παρέμβασής του, ο Γιάννης Μπαλτζώης προχώρησε και σε μία πολιτική αναφορά, επικαλούμενος δημοσίευμα του Αλέξη Τάρκα.

Μετέφερε τον ισχυρισμό ότι στην Ουάσιγκτον υπάρχει εκτίμηση για τις μελλοντικές πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα και συνέδεσε αυτή την εκτίμηση με την προσπάθεια να κλείσουν εγκαίρως σημαντικές συμφωνίες κατά την επίσκεψη Ρούμπιο.

Πρόκειται για ισχυρισμό που ο ίδιος απέδωσε ρητά σε σχετικό δημοσίευμα και όχι για επίσημη θέση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Η αναφορά προκάλεσε την αντίδραση της Βασιλικής Πολίτου, η οποία σχολίασε χαρακτηριστικά:

«Ρίξατε μία βόμβα, κύριε Μπαλτζώη».

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Ελληνική NAVTEX για αεροναυτική άσκηση στη θάλασσα του Καστελλόριζου

Αεροναυτική άσκηση χωρίς πυρά, νοτιοανατολικά της Ρόδου και στις θαλάσσιες προσβάσεις του συμπλέγματος του Καστελλόριζου

Δημοσιεύτηκε

2 ημέρες πριν

στις

7 Οκτωβρίου 2026

από τον

ΧΑΚ

Αεροναυτική άσκηση χωρίς πυρά, νοτιοανατολικά της Ρόδου και στις θαλάσσιες προσβάσεις του συμπλέγματος του Καστελλόριζου, προβλέπει η NAVTEX 1249/26 της Υδρογραφικής Υπηρεσίας του Πολεμικού Ναυτικού, από τον Σταθμό Ηρακλείου. Πρόκειται για την ευρύτερη περιοχή στην οποία η Άγκυρα έχει επιχειρήσει να επιβάλει τη μονομερή οριοθέτηση του θαλάσσιου πάρκου Φέτιγιε–Κας.

Η ναυτιλιακή προειδοποίηση εκδόθηκε στις 5 Οκτωβρίου και προσδιόριζε ως χρόνο διεξαγωγής της άσκησης την Τετάρτη 7 Οκτωβρίου 2026, από τις 05:00 έως τις 09:00 UTC, δηλαδή από τις 08:00 έως τις 12:00 ώρα Ελλάδας.

Στο μήνυμα αναγράφονται ρητά οι γεωγραφικοί προσδιορισμοί «KASTELORIZO SEA» και «SOUTHEAST OF RODOS ISLAND», ενώ διευκρινίζεται ότι οι αεροναυτικές ασκήσεις προβλέπονταν χωρίς εκτέλεση πυρών. Παράλληλα, καλούνται οι ναυτιλλόμενοι να αποφεύγουν τη διέλευση από την αναφερόμενη περιοχή.

Ο έλεγχος των επτά συντεταγμένων επιβεβαιώνει ότι η NAVTEX αφορά τον θαλάσσιο χώρο νοτιοανατολικά της Ρόδου, με το βόρειο τμήμα της περιοχής να προσεγγίζει το σύμπλεγμα Μεγίστης, Ρω και Στρογγύλης. Το πολύγωνο εκτείνεται αρκετά νοτιότερα, έως το γεωγραφικό πλάτος 35°03΄ Βόρεια, και δυτικά έως το γεωγραφικό μήκος 28°10΄ Ανατολικά.

Τα όρια που αναφέρονται στη NAVTEX είναι:

Σημείο	Βόρειο πλάτος	Ανατολικό μήκος
1	36°05,00΄	28°44,00΄
2	36°02,40΄	29°20,58΄
3	36°09,28΄	29°29,82΄
4	36°08,50΄	29°34,58΄
5	36°06,48΄	29°37,77΄
6	35°03,00΄	29°38,00΄
7	35°30,00΄	28°10,00΄

Η γεωγραφική θέση της αναγγελθείσας άσκησης αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον λόγω της τουρκικής απόφασης για το θαλάσσιο πάρκο Φέτιγιε–Κας. Η οριοθέτηση που παρουσίασε η Άγκυρα εκτείνεται στη θαλάσσια περιοχή γύρω από το Καστελλόριζο και πέραν των τουρκικών χωρικών υδάτων, προκαλώντας την αντίδραση της Αθήνας.

Το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών είχε επισημάνει ότι η μονομερής ανακήρυξη τουρκικών πάρκων πέραν της τουρκικής αιγιαλίτιδας ζώνης δεν παράγει έννομα αποτελέσματα ούτε μπορεί να δημιουργήσει τετελεσμένα. Στο πεδίο όμως η Τουρκία προσπαθεί να επιβάλλει το τουρκολιβυκό μνημόνιο και τα φαντάσματα της Κάσου διαψεύδουν τις κυβερνητικές δικαιολογίες.