Ακολουθήστε μας

Διεθνή

Η ερωτική σχέση ΕΕ-Τουρκίας για να σωθούν οι δυτικές τράπεζες!

Δημοσιεύτηκε στις

Και η Ελλάδα; Από μόνη της πρέπει να σώσει τον εαυτό της με άλλες δυνατές συμμαχίες         

Γράφει ο Ελληνιστής Κρεσέντσιο Σαντζίλιο

Επιτέλους «έσκασε» η φούσκα, το «μυστικό» του παντοτινού έρωτα πολλών Ευρωπαίων «δυτικών» για τον Ερντογάν και τη Τουρκία του:

   εκείνο που σκεφτόμασταν, που υποψιαζόμασταν, εκείνο που είναι εκατομμύρια φορές σημαντικότερο από οποιαδήποτε άλλη οικονομικο-εμπορική και πολιτική σχέση, «έσκασε» στο φως της ημέρας, μας το είπαν άμεσα και καθαρά και με τον αρμόζοντα δραματικό τρόπο:

   ο βασικός λόγος που οι δυτικοί Ευρωπαίοι κάνουν τα «στραβά μάτια» με τη Τουρκία και τις εκατοντάδες παρανομίες της εναντίον της Ελλάδας, της Κύπρου, στη Συρία, στο Ιράκ, στη Λιβύη,

   ο βασικός λόγος για τον οποίο όλοι στην Ευρωπαϊκή Ένωση μιλούν για κυρώσεις στη Τουρκία και χρόνια τώρα περιορίζονται μόνο στο να το λένε και συνέχεια να το «ετοιμάζουν» (ίδιο «σάβανο της Πηνελόπης»,  και κυρώσεις να μη δεν βλέπουμε ποτέ κι ούτε να πρόκειται να δούμε, σήμερα ή αύριο ή ποτέ καμία «κύρωση»  εναντίον της:

   ο υπερ-βασικός λόγος, λοιπόν, της τεράστιας κοινοτικής υποκρισίας που δικαιολογεί αβίαστα όλα τα «κακά» που σπέρνει παντού η Τουρκία με τόση ελευθερία δράσης και τόση αλαζονεία, ακόμα και εκείνα εναντίον των ιδίων των κοινοτικών μελών,

   και εκτός από λόγια, παραινέσεις, ευχές και υποσχέσεις  αυτοί οι Δυτικο-ευρωπαίοι υποκριτές δεν έθεσαν ποτέ σε εφαρμογή καμία πράξη που να πονά τη Τουρκία,

   άλλο δεν είναι παρά ο φόβος – ο συνεχώς αυξανόμενος, θανάσιμος φόβος όσο η τουρκική  οικονομία πηγαίνει  κατά διαόλου – μήπως και οι δυτικές τράπεζες των δυτικών «φίλων μας» κοινοτικών υποκριτών πάθουν μεγάλη ζημιά εάν η Τουρκία καταρρεύσει οικονομικά, έτσι όπως φαίνεται να πάει να γίνει.

   Με λίγα λόγια: ο Ερντογάν (η Τουρκία) κρατάει στα χέρια του την επιβίωση και το μέλλον των δυτικών τραπεζών!!!!

   Αυτή είναι λοιπόν η «φούσκα-μυστικό» που «έσκασε» και το έκανε η γερμανική εφημερίδα Die Welt – επιτέλους οι ίδιοι οι Γερμανοί κυβερνώντες έκαναν φερέφωνό τους την εφημερίδα και είπαν ξεκάθαρα εκείνο που πολλοί φανταζόταν:

   όλη η «υπόθεση» ΕΕ-Τουρκία είναι μια υπόθεση τραπεζών, χρημάτων, όπου χρόνια τώρα πολλές δυτικές τράπεζες δίνουν δάνεια στη Τουρκία,  εμπλέκονται βαθιά σε τουρκικές τράπεζες και τουρκικό κράτος, χρηματοδοτούν τουρκικές επιχειρήσεις.

   Στην αρχή και στη συνέχεια, έως το 2016, όλες αυτές οι πιστώσεις που έκαναν δημιουργώντας εκατοντάδες τουρκικά χρέη, έγιναν ασφαλώς με την προοπτική να αποκομίσουν μεγάλα κέρδη και υπερκέρδη στους άπληστους δυτικούς μάνατζερ, Ισπανούς, Ιταλούς, Άγγλους, Γερμανούς, Γάλλους, βασικά, αλλά και στα αντίστοιχα κράτη.

   Αργά και μετά πιο γρήγορα, ασταμάτητα όμως η τουρκική οικονομία άρχισε να παραπαίει όταν ο Ερντογάν, μέσα στην εγκληματική μανία του αναγέννησης της Οθωμανικής ιστορίας μέσω μιας νέας ισλαμο-φασιαστικής αυτοκρατορίας, έριξε όλο το βάρος των χρηματοπιστωτικών σχέσεων και της δημοσιονομικής διαδικασίας στην απόπειρα δημιουργίας μιας στρατιωτικής υπερ-δύναμης με σκοπό την υπερίσχυση σε όλη τη Μέση Ανατολή και Ανατολική Μεσόγειο.

   και πάρα πολλές ευρωπαϊκές τράπεζες νόμισαν (εσφαλμένα και ασυγχώρητα αφελώς) πως βρήκαν το Eldorado, πως οι «επενδύσεις» τους στη Τουρκία θα τις έδιναν αμύθητα κέρδη και με αυτούς τους λανθασμένους υπολογισμούς «έριξαν» στη τουρκική αγορά εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ.

   Αλλά στην ουσία τί έγινε με όλα αυτά τα «κόλπα»;

   Πολύ απλά αυτές οι «έξυπνες» τράπεζες έπεσαν στη παγίδα που της έστησε ο Ερντογάν, ο οποίος συστηματικά προσέλκυσε μεγάλες, ως επί το πλείστον, αλλά και μικρότερες τράπεζες, με δέλεαρ τεράστια οφέλη, προσέλκυσε όσο γινόταν περισσότερα ευρωπαϊκο-δυτικά κονδύλια, κεφάλαια και τεχνολογίες δημιουργώντας τεράστια δάνεια στις τουρκικές τράπεζες και επιχειρήσεις, ευθύς εξαρχής γνωρίζοντας πως θα ήταν αδύνατον για αυτές να τα εξοφλήσουν!!

   Αυτό ήταν και είναι τώρα το εκβιαστικό όπλο της Τουρκίας, δηλαδή του Ερντογάν, προς της ΕΕ (ο «άλλος» εκβιασμός μαζί με εκείνον του «μεταναστευτικού»).

   Και οι «έξυπνοι» της ΕΕ έπεσαν στη φάκα για την μεγαλύτερη βλακεία τους! Εκτός και εάν εξεπίτηδες έπεσαν διότι στην ΕΕ επικράτησε ακόμη μια φορά η «γερμανική φόρμουλα» της ατέρμονης υποστήριξης της Τουρκίας έστω και σε βάρος της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης,

   μια διαπίστωση καθόλου υπερβολική της «γερμανικής πολιτικής» για την οποία, εμφανώς και κατά συρροή, προέχουν τα τουρκικά συμφέροντα σε σχέση με εκείνα όλων των χωρών της ΕΕ πλην της Γερμανίας που είναι μέρος αυτών των συμφερόντων.

   Ο Ερντογάν, οι Τούρκοι τραπεζίτες και επιχειρηματίες ξέρουν πολύ καλά ότι μια κατάρρευσή τους, μια τελική πτώχευσή τους – που θα είναι και κατάρρευση και πτώχευση της ίδιας της Τουρκίας – με όλα τα λεφτά που οι άμυαλοι δυτικο-ευρωπαίοι «ακούμπησαν» παντού στην Τουρκία, θα συμπαρασύρει σε έναν οικονομικό αρμαγγεδώνα όλες τις δεκάδες ευρω-δυτικές τράπεζες που εμπιστεύτηκαν τις τζούφιες και έωλες «τουρκικές επενδύσεις» βασισμένες στην αλόγιστη οικονομική πολιτική που επέβαλε δικτατορικά ο λεγόμενος «Σουλτάνος»!

   Οι ευρωπαϊκές τράπεζες «δέθηκαν» χειροπόδαρα με τις καταρρέουσες τουρκικές τράπεζες και επιχειρήσεις, με τις «φούσκες» των τουρκικών τραπεζών και επιχειρήσεων, φόρεσαν το ασήκωτο «βαρίδιο» μια κοινής μοίρας:

   εάν «πέσουν» οι τουρκικές, θα πέσουν μαζί τους αν όχι ολόκληρες, τουλάχιστον σίγουρα ένα μεγάλο μέρος, και οι ευρω-δυτικές τράπεζες που σπατάλησαν δάνεια με ένα «μυαλό κουκούτσι» που λένε.

   Quid non mortalia pectora coges/Auri sacra fames είπε ο Βεργίλιος (Αινειάδα, 3, 56-57) για την άσβεστη «πείνα χρυσού» που «δεν καταλαβαίνει τίποτα»,

   και το ίδιο έγινε με τις δυτικο-ευρωπαϊκές τράπεζες  οι οποίες τελείως ηλιθιοειδώς φέρθηκαν και ακόμη πιο τελείως ηλιθιοειδώς οι αντίστοιχες εθνικές κυβερνήσεις τις άφησαν να πράξουν γεμίζοντας με ευρώ/δολάρια τις τουρκικές τράπεζες και το τουρκικό κράτος

   χωρίς να τους περάσει ποτέ απ’ το μυαλό (θα έλεγα: μυαλουδάκι) τους  το αυτοκτονικό πρόσημο της τουρκικής οικονομίας, έτσι όπως το οργάνωσε στο παρανοϊκό μυαλό του ο Ερντογάν.

   Αυτό σημαίνει πως μια οικονομική διάλυση ή έστω σημαντική υποχώρηση της Τουρκίας υπό «ερντογανικές συνθήκες» είναι πολύ πιθανόν, ή μάλλον νομοτελειακό να βρει καταστροφικά άμεση αντανάκλαση στην Ευρώπη της ΕΕ προκαλώντας αλυσιδωτά και  την διάλυση μεγάλων τραπεζικών επιχειρήσεων με ό, τι αυτό συνεπάγεται για τις ευρωπαϊκές οικονομίας ήδη τρομερά καταπονημένες απ’ τις συνέπειες του κορωνοϊού

   (άλλη μια πολύ «παράξενη» επιδημία ως προς την πηγή της και τους «σκοπούς» της).

   Είναι προφανές πως, έτσι όπως σήμερα έχει διαμορφωθεί η γενική κατάσταση στο κόσμο, τίποτα δεν θα πρέπει να βάλει σε κίνδυνο την σταθερότητα του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος, ειδάλλως το αποτέλεσμα θα είναι ό, τι πιο καταστροφικό για την ΕΕ και ειδικά για τις τέσσερις μεγαλύτερες οικονομίες της, Ισπανία, Γαλλία, Γερμανία και Ιταλία.

  Και είναι ακριβώς οι τρεις απ’ αυτές τις τέσσερις – Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία – που ακόμα πολεμούν για να βοηθήσουν τη Τουρκία, να την υποστηρίξουν μη και τσακιστεί η οικονομία της και τις «πάρει σβάρνα» στο χαμό της, έστω κι αν η «υπεράσπισή» της αποβαίνει σε βάρος προπαντός δυο εκ των μελών της ΕΕ,  Ελλάδα και Κύπρο, που δεν φταίνε προφανώς σε τίποτα (ή μήπως όχι;!) για την απρονοησία των δυτικών τραπεζών.

   Και επιπλέον, για κοίτα σύμπτωση!, οι δυό τους είναι και οι ΜΟΝΕΣ του ελληνικού πολιτισμού!!! Κανείς δεν το βρίσκει παράξενο;

   Κάτι πάντως πρέπει να λέει αυτό στους αντίστοιχους κυβερνώντες τους! Και κανονικά δεν θα έπρεπε να τους συσπειρώνει για περισσότερη δύναμη;

   Δεν μπορούμε να αποφανθούμε εάν όλο αυτό το εκβιαστικό σχέδιο προς την ΕΕ απ’ τη Τουρκία υπήρξε συνειδητή επινόηση και δολοπλοκία του Ερντογάν (πραγματικά σατανική θα ήταν!) ή εάν «τα πράγματα» με το χρόνο έγιναν έτσι από μόνα τους, δημιουργώντας, εν είδει εξέληξης, την σημερινή κατάσταση/βόμβα ενός ευρω-τουρκικού «συμβολαίου θανάτου», ή περίπου,

   όπου ο κίνδυνος μετάδοσης της τουρκικής οικονομικής κρίσης στην Ευρώπη είναι ορατός και μη αμελητέος – απεναντίας, φαίνεται να είναι αρκετά απειλητικός.

Και ο Ερντογάν τον «άρπαξε απ’ τα μαλλιά» και τον κραδαίνει για όλους τους εκβιασμούς που μπορεί να σκαρφιστεί,

   βασικά με κύριο θύμα την Ελλάδα και δευτερεύον τη Κύπρο, αρχικά, ώστε οι «φίλοι» αμερικανο-δυτικοί για να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο απ’ τις τουρκικές φασαρίες να βρουν την εύκολη «λύση» στην εξόντωση της Ελλάδας και της Κύπρου!!

   Διότι είναι φανερό πως εάν, υποθετικά(!), Ελλάδα και Κύπρος πάψουν να είναι εμπόδια στο enfant chéri των δυτικών Τουρκία, τότε και οι ίδιοι οι δυτικοί, και ειδικά η Ευρωπαϊκή Ένωση, θα μπορούν να ζουν με πολύ λιγότερες σκοτούρες!!  

   Γι’ αυτό και το να περιμένει η Ελλάδα απ’ την ΕΕ υπό γερμανική κηδεμονία να την βοηθήσει να αντικρούσει τη Τουρκία με συγκεκριμένες στη πράξη επιθετικές ενέργειες είναι μια καθαρή ουτοπία!

   Και γι’ αυτό και το να περιμένει η Ελλάδα απ’ την ΕΕ υπό γερμανική κηδεμονία να αποφασίσει γρήγορα και προπαντός να εκτελέσει κυρώσεις κατά της Τουρκίας φαντάζει πέρα για πέρα ουτοπιστικό!

   Γι’ αυτό άλλωστε και η ΕΕ έδωσε δήθεν προθεσμία έως στις 24-25 Σεπτεμβρίου στη Τουρκία δήθεν να υπαναχωρήσει από τις παρανομίες της πριν δήθεν της επιβάλλει  κυρώσεις:

   ως τότε η Τουρκία θα κάνει κανα-δυό βηματάκια πίσω, για τα μάτια, τίποτα το ουσιαστικό βέβαια, έτσι ώστε η Μέρκελ και οι άλλοι παπαγάλοι της Κομισιόν και του Συμβουλίου να αποφανθούν πως δεν χρειάζονται κυρώσεις γιατί η Τουρκία δεν απειλεί πια κανένα!

   Γι’ αυτό τελικά και χυδαία υποκριτικά έγινε και η αισχρή «κωμωδία» του δήθεν κορωνοϊού του φαρισαίου Σαρλ Μισέλ, ακυρώθηκε η έκτακτη Σύνοδος Κορυφής και μετατέθηκε στη μακρινή 2 Οκτωβρίου για να δώσει άλλη «ανάσα» στο τουρκικό «πρόγραμμα»!! 

   Και ακόμη περισσότερο η Μέρκελ και τα «κολλητήρια» της, με την «σοβαρή» ενίσχυση του νατοϊκού Στόλτεμπεργκ,  θα δώσουν έμφαση στο ότι η Τουρκία είναι πάντα έτοιμη να συζητήσει ΤΑ ΠΑΝΤΑ(!!!)  με την Ελλάδα

   φαρισαϊκά αλλά και αλαζονικά κρύβοντας την ουσία που τίποτα άλλο δεν είναι από το ότι εκείνα «τα πάντα» της Τουρκίας είναι όλα τα διεθνώς καταχωρημένα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας τα οποία η Τουρκία «συζητώντας» θέλει να της αφαιρέσει και να τα καρπωθεί η ίδια.

   Και βεβαίως εκείνα «τα πάντα» της Τουρκίας για τους δυτικούς είναι και η βασική πίεση που ασκούν ξεδιάντροπα πια για μια ελληνική αποδοχή,

   η οποία όμως αλίμονο για την Ελλάδα, εάν γίνει!!!!

   Ας συνοψίσουμε όμως τώρα τη κατάσταση που παρουσιάζεται με έναν τεράστιο δανειολήπτη που είναι οι τουρκικές τράπεζες και επιχειρήσεις αλλά μάλλον και κράτος, και με ένα τεράστιο επίσης πιστωτή που είναι οι διάφορες δυτικο-ευρωπαϊκές ιδιωτικές τράπεζες (μήπως υπάρχουν και ελληνικές;!).

   Ουσιαστικά λοιπόν το τουρκικό κράτος και οι τουρκικές τράπεζες/επιχειρήσεις έχουν δάνεια της τάξης των περίπου 200 δις δολαρίων,

   δάνεια που μπορούν να τινάξουν στον αέρα ουκ ολίγες ευρωπαϊκές τράπεζες εάν η Τουρκία κάνει πτώχευση και όλοι οι Τούρκοι δανειολήπτες αδυνατούν να αποπληρώσουν τα χρέη τους.

   Είναι μια κατάσταση που εμφανώς δεν μπορεί να διαρκέσει πολύ. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αυτεπαγγέλτως ίσως να μπορεί (να πρέπει;) να κάνει «κάτι» για να «ξελασπώσει» τις δυτικές τράπεζες.

   Η «υπόθεση» τώρα είναι εάν κάτι μπορεί να γίνει ώστε οι ευρω-δυτικές πελαγωμένες τράπεζες να βγουν απ’ τον κίνδυνο, να σωθούν απ’ τη μέγγενη μιας πτώχευσης των τουρκικών τραπεζών και της τουρκικής οικονομίας γενικά, όπως σιγά-σιγά προβλέπεται.

   Μπορεί μήπως να γίνει και με την Τουρκία μια υπερ-λογιστική πράξη όπως εκείνη που είχε γίνει με την Ελλάδα, όταν το ελληνικό ιδιωτικό χρέος με τις ιδιωτικές ευρωπαϊκές τράπεζες μετατράπηκε σε δημόσιο χρέος για το κράτος Ελλάδα;

   Ή κάτι το παραπλήσιο;

   Βέβαια αυτό σημαίνει ότι απ’ τη μια πλευρά οι ιδιωτικές τράπεζες της Ιταλίας, Ισπανίας, Γαλλίας, Γερμανίας κλπ. που δάνεισαν στο τουρκικό κράτος και σε τουρκικές τράπεζες δισεκατομμύρια ευρώ και τώρα βρίσκονται κάτω απ’ τη δαμόκλεια σπάθη της απώλειας των χρημάτων τους, θα σωθούν

   (όπως έγινε και με τα δάνεια της Ελλάδας)

  ενώ απ’ την άλλη η Τουρκία-κράτος θα βρεθεί να χρωστά σε αυτές τις χώρες τα ποσά που οι αντίστοιχες ιδιωτικές τράπεζες αυτών των χωρών έχουν δανείσει στις; τουρκικές τράπεζες/επιχειρήσεις.

   Φυσικά αυτό θα σήμαινε πως ο Ερντογάν δεν θα μπορεί να συνεχίσει να εκβιάζει την ΕΕ με τραπεζικό crash.

   Πιστεύω πως τα πάντα βρίσκονται στα χέρια της ΕΚΤ και των κυβερνήσεων ΕΕ, εάν μπορούν και προπαντός θέλουν να «εφεύρουν» έναν τρόπο «διαφυγής» που θα σώσει τις τράπεζές τους.

   Εάν δεν γίνει τίποτα, τότε θα είναι εδώ ακριβώς που θα βρίσκεται η «ατυχία» της Ελλάδας να μη μπορεί να περιμένει τίποτα το ευνοϊκό απ’ την ΕΕ λόγω του εκβιασμού της απ’ τον Ερντογάν και της συνεχούς ανάγκης γι’ αυτήν να τον «τροφοδοτεί» συνέχεια με εκατομμύρια ευρώ για να τον «κρατήσει ήσυχο».

   Απ’ την άλλη πλευρά ο «τραπεζικός εκβιασμός» της Τουρκίας σίγουρα περιλαμβάνει και όλες τις άλλες απαιτήσεις της έναντι της Ελλάδας και της Κύπρου οι οποίες καταντούν να είναι πάντα εκείνες που πρέπει να δώσουν χωρίς να πάρουν τίποτα –

   πάλι για να μη βρεθούν οι δυτικο-ευρωπαϊκές τράπεζες στον γκρεμό της πτώχευσης ή τουλάχιστον μιας βαριάς οικονομικής ζημιάς που θα επηρεάσει ολόκληρο το τραπεζικό σύστημα της Ευρώπης.

   Το αποτέλεσμα: η Ελλάδα δεν θα βοηθηθεί ποτέ απ’ την  ΕΕ κόντρα στη Τουρκία, είναι μόνη και από μόνη της θα πρέπει να μεριμνήσει να αντισταθεί όχι μόνο στις διεκδικήσεις της Τουρκίας, αλλά και στις απαιτήσεις(πιέσεις) των Κοινοτικών να ικανοποιηθούν οι Τούρκοι στο Αιγαίο (συν-διαχείρηση, εξαφάνιση Καστελλόριζου, μισή ΑΟΖ Αιγαίου) και στη βόρειο-ανατολική Μεσόγειο (όχι ΑΟΖ με Κύπρο, απομόνωση Κύπρου, όχι ΑΟΖ Δωδεκανήσων).

   Επιπλέον βέβαια κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος ότι η Αίγυπτος δεν θα επωφεληθεί απ’ την κουτσουρεμένη ΑΟΖ με την Ελλάδα (με πλήρη εγκληματικό φταίξιμο της ίδιας Ελλάδας) για να μοιραστεί με τη Τουρκία τη θάλασσα απ’ τον 28ο μεσημβρινή ως τον 32ο, μιας και η Τουρκία της «προσφέρει» απλόχερα πολλή περισσότερη μη δική της (δηλαδή ελληνική) θάλασσα

   ακριβώς στη περιοχή που η Ελλάδα πάλι με εγκληματική απρονοησία αποφεύγει συνέχεια να ανακηρύξει και οριοθετήσει (με τη Κύπρο). 

   Η Ελλάδα είναι μόνη της και γι’ αυτό βεβαίως φταίει και η ίδια, δηλαδή φταίνε και οι ίδιοι οι κυβερνώντες της, πράγματι πολύ μικροί πολιτικά, άνθρωποι χωρίς καμία σοβαρή προσωπικότητα, δειλοί, υποταγμένοι, άβουλοι και μειοδότες(βλ. όνομα Μακεδονία, ΑΟΖ με Ιταλία, ΑΟΖ με Αίγυπτο, για να θυμηθούμε μόνο τα πιο πρόσφατα «κρούσματα»).

   Είναι μόνη, έστω και αν θεωρητικά και μόνο με λόγια λένε πως την υποστηρίζουν οι ΗΠΑ και η ΕΕ, που έως τώρα όμως δείχνουν ακόμα καθαρά να μην έχουν παραιτηθεί από την προτεραιότητα που δίνουν στη Τουρκία σε σχέση με τη  Ελλάδα.

   Και έτσι μόνη όπως είναι οι επιλογές που έχει φαίνεται πως είναι μόνο δυο:

– ή αυτοκτονεί, ακρωτηριάζεται, πουλιέται, κατά το ήμισυ διαλύεται, παραχωρώντας στη Τουρκία τις δυνατότητες κυριαρχίας που αυτή απαιτεί απ’ το Αιγαίο έως νότια της Κρήτης (που παραμένει, ελλείψει ΑΟΖ με Κύπρο, διεθνή ύδατα και η Ελλάδα περιορίζεται στα 6 ν.μ. αιγιαλίτιδας ζώνης!!)    

-ή με όλες τις δυνάμεις της και αγνοώντας τις αμερικανο-γερμανικές απειλές και σειρήνες, μπαίνει πολύ γρήγορα ΣΕ ΕΝΑ ΝΕΟ ΚΥΚΛΟ ΣΥΜΜΑΧΙΩΝ αντι-Τουρκίας  με Γαλλία, πρωτίστως, και μαζί με ΗΑΕ, Σαουδαραβία και Ισραήλ (ευκταίο) μέσω στρατιωτικο-αμυντικών συμμαχιών με Βάσεις και στενές συνέργειες.

   Οι ΗΠΑ έχουν ανάγκη την φιλία της Σαουδαραβίας, των ΗΑΕ και του Ισραήλ στην αντιπαράθεση τους με το Ιράν και σε ένα «μέτωπο» με το φιλοτουρκικό Κατάρ, ενώ η Γαλλία που, αντ’ αυτών μπορεί να «βγάζει τα κάστανα απ’ τη φωτιά», είναι μια longa manus συμφέρουσα και αποδοτική που οι ΗΠΑ θέλουν να έχουν με το μέρος τους (ίσως ακόμη να θυμούνται τα «τερτίπια» του Ντε Γκωλ).

   Τα πάντα λοιπόν εξαρτώνται από το πώς θα φερθούν οι Έλληνες κυβερνώντες: με τον ένα τρόπο ή με τον άλλο, ενδιάμεσοι δεν υπάρχουν,

   έχοντας υπόψη πως μόνο ο δεύτερος μπορεί να δώσει στην Ελλάδα την απαιτούμενη δύναμη όχι μόνο να αντισταθεί στις τουρκικές προβοκάτσιες, αλλά και να αγνοήσει τις εύνοιες ΕΕ/ΗΠΑ προς την Τουρκία,

   ενώ ο πρώτος είναι ο αυτοκτονικός που θα αφαιρέσει απ’ την Ελλάδα οποιαδήποτε δύναμη και θα την καταστήσει κατά κάποιο τρόπο δορυφόρο της Τουρκίας, ακόλουθό της και υπαγόμενο στα όποια σχέδια της.

   Με μια ισχυρή συμφωνία, ΚΑΙ  σε επίπεδο στρατιωτικών επιχειρήσεων,  αλληλο-άμυνας/προστασίας και παρουσίας, είναι σίγουρο πως η Ελλάδα θα μπορέσει με μεγαλύτερη ευχέρεια να προβεί και στην οριοθέτηση της ΑΟΖ με Κύπρο δίχως να φοβάται επεμβάσεις της Τουρκίας.

   Για να γίνει όμως αυτό θα πρέπει οι Έλληνες κυβερνώντες να σταθούν στο ύψος της κατάστασης, να έχουν την αδιαπραγμάτευτη βούληση να το κάνουν αδιαφορώντας ακόμα και για την ίδια την προσωπική τους εξουσία,

   και να είναι τόσο, ηθικά και πολιτικά, δυνατοί ώστε τίποτα να μη μπορεί να τους σταματήσει.

   Αλήθεια, τώρα: οι Έλληνες κυβερνώντες διαθέτουν αυτά τα προσόντα; Ειλικρινά;

   Οι επιχειρούμενες «συζητήσεις»  με τους Τούρκους που προβάλλονται ως αρχή της αποκλιμάκωσης  σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο είναι σίγουρα η αρχή μιας παγίδας που πάει να ρίξει την Ελλάδα σε έναν φαύλο κύκλο υποταγής πρώτα σε Γερμανία και ΕΕ και μετά σε Τουρκία, έναν φαύλο κύκλο υποχωρήσεων και παραχωρήσεων που εκβιαστικά η Γερμανία ΘΕΛΕΙ να επιβάλλει στην Ελλάδα,

   έτσι όπως, mutatis mutandis, άλλα βαριά τραγικά είχε επιβάλλει στην Ελλάδα  τότε, το 2015! 

   Ύψιστο συμφέρον της Ελλάδας είναι αυτοί οι δήθεν διάλογοι με Τουρκία, με την ΕΕ-Γερμανία σε θέση «διαιτητή»(!!) να μην αρχίσει ποτέ ώστε οποιαδήποτε υπαναχώρηση της Ελλάδας, στη συνέχεια, να μη μπορεί να χρησιμοποιηθεί από κανένα ως ευνοϊκό γι’ αυτόν «προηγούμενο»

   και ό, τι έγινε στο Βερολίνο πριν απ’ ένα μήνα με την «τριμερή συμβούλων» να λήξει εκεί οποιαδήποτε υποσχετική υπογραφή έχει τεθεί.

   Όλοι ξέρουν πως αυτός ο «διάλογος» σίγουρα δεν (θα) είναι για το καλό της Ελλάδας – το ξέρουν οι Έλληνες κυβερνώντες, πρ’ε[πει να το ξέρουν, επομένως πρέπει να πάψει να υπάρχει όποιο θέμα συζήτησης με τους Τούρκους, εκτός κι αν είναι ΜΟΝΟ για την διευθέτηση της ΑΟΖ.

   Στην ορισμένη περίπτωση όμως η Ελλάδα θα πρέπει ευθέως να δηλώσει δημόσια ότι αν είναι να συζητήσει αποκλειστικά για την ΑΟΖ, η συνάντηση μπορεί να γίνει,

   αν είναι όμως στη συνάντηση η Τουρκία να φέρει προς συζήτηση την δική της ατζέντα όπως εκείνη την εννοεί,

   τότε κιόλας πριν αρχίσει όποιο «προκαταρτικό» να φέρει σε γνώσει των πάντων ότι δεν μπορεί να υπάρχει ΚΑΜΙΑ συζήτηση πάνω σε θεματολογίες ΚΑΘΑΡΑ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΕΜΠΝΕΥΣΗΣ που υποθηκεύουν ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα(αποστρατιωτικοποίηση, ελληνικά νησιά, FYR Αθηνών, κλπ. κλπ.

    Και να καταφύγει ως επιβεβλημένη για την σωτηρία της Ελλάδας στη πενταμερή που είπαμε παραπάνω, κι ας φωνάζουν οι Γερμανοί-νέοSS: δεν μπορούν να κάνουν τίποτα στην Ελλάδα ΕΑΝ Η ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ να της το κάνουν!!

   Για να δούμε λοιπόν αυτοί οι σημερινοί Έλληνες καπετάνιοι πώς και πόσο ξέρουν να προστατεύσουν το καράβι τους!!

   Απ’ ό, τι φαίνεται όμως, δυστυχώς, δεν ξέρουν και δεν θέλουν  να το προστατέψουν: οι   ξένοι τους κάνουν κουμάντο κι αυτοί υπογράφουν αλόγιστα και τρελά την αυτοκτονική καταδίκη τους με τις συνομιλίες που δέχθηκαν να αρχίσουν στην Κωνσταντινούπολη (επιπλέον!), ούτε καν σε ουδέτερο έδαφος!

   Και πάλι ειλικρινά, είναι ντροπή, συγγνώμη αλλά αυτή είναι πολιτική μικρών πολιτικών ανθρώπων, όχι αληθινών  εθνικών ηγετών που χρησιμοποιούν την εξουσία που τους δόθηκε μόνο και μόνο προς όφελος της χώρας τους.

   Κρίμα, γιατί το είπαμε: πώς λέγεται όταν ένας κυβερνήτης παραδίδει τη χώρα του σε ξένους τρίτους;;; Ναι, αυτό που σκεφθήκατε!…

                                                                   Κρεσέντσιο Σαντζίλιο

                                                                           Ελληνιστής

Ο Σταύρος Καλεντερίδης, ξεκίνησε τις σπουδές του στην Αθήνα, σπουδάζοντας Πολιτική Επιστήμη στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έπειτα από τέσσερα χρόνια συμμετοχής στα φοιτητικά όργανα συνδιοίκησης της σχολής του και σε διάφορες οργανώσεις νέων, αποφάσισε να συνεχίσει τις σπουδές του στο εξωτερικό. Στη Βοστόνη των Η.Π.Α. ολοκλήρωσε δύο μεταπτυχιακά προγράμματα, στις Διεθνείς Σχέσεις (Αμερικανική εξωτερική πολιτική) και στην Επικοινωνία (Πολιτική Επικοινωνία), ενώ παράλληλα εργάστηκε στο Ελληνικό Προξενείο της Βοστόνης, στη σχολή του ως βοηθός έρευνας και σε δύο πολιτικές καμπάνιες Αμερικανών πολιτικών (Δημοκρατικών – Ρεπουμπλικάνων). Μετά από τρία χρόνια στις Η.Π.Α., άκουσε το κάλεσμα της πατρίδας του και επέστρεψε πίσω με μεγάλο πόθο για προσφορά στην Ελλάδα. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος δύο κοινωφελών οργανισμών, του δέλτα – πολιτική επανάσταση (πολιτικός οργανισμός) και της Λεοντίδας (ίδρυμα προώθησης θεμάτων ιστορίας, πολιτισμού και δημοκρατίας). Σήμερα ζει και εργάζεται στην Αθήνα, ασχολείται με διάφορα εγχειρήματα πολιτικής διπλωματίας και δημοκρατίας, γράφει πολιτικά άρθρα, σχολιάζει την επικαιρότητα και συνεχίζει την προσωπική του μελέτη στην ιστορία και την πολιτική φιλοσοφία.

Συνέχεια ανάγνωσης

Διεθνή

Ο Ινδός πιλότος που έσωσε 182 ζωές από τρομοκρατική επίθεση στον αέρα – Η μάχη στο πιλοτήριο με το τσεκούρι και η ελληνική σύνδεση

Παγκόσμια αναγνώριση για τον Ινδό κυβερνήτη Smit Machchhar, ο οποίος, παρά τα σοβαρά τραύματα που υπέστη από επίθεση του συγκυβερνήτη του, κατάφερε να αποτρέψει αεροπορική τραγωδία σε πτήση της Flydubai με προορισμό το Ισραήλ. Η συγκλονιστική ιστορία του έμπειρου πιλότου, η απρόσμενη διαδρομή του προς την αεροπορία, η ιδιαίτερη σχέση του με τη Μύκονο και τα σοβαρά ερωτήματα για τα κενά ασφαλείας που επέτρεψαν στον δράστη να βρεθεί στο πιλοτήριο.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Ένα πραγματικό θρίλερ εκτυλίχθηκε στους αιθέρες της Μέσης Ανατολής στις 30 Σεπτεμβρίου 2026, όταν ένας συγκυβερνήτης επιτέθηκε με τσεκούρι στον κυβερνήτη επιβατικού αεροσκάφους της Flydubai, επιχειρώντας να αποκτήσει τον έλεγχο του αεροπλάνου που εκτελούσε πτήση από το Ντουμπάι προς το Τελ Αβίβ.

Ο άνθρωπος που βρέθηκε στο επίκεντρο της δραματικής προσπάθειας αποτροπής της τραγωδίας ήταν ο Ινδός πιλότος Smit Machchhar, ο οποίος, παρά τα αλλεπάλληλα χτυπήματα που δέχθηκε, κατάφερε να ανοίξει την πόρτα του πιλοτηρίου, επιτρέποντας σε μέλη του πληρώματος και επιβάτες να ακινητοποιήσουν τον δράστη.

Το αεροσκάφος, ένα Boeing 737, είχε εισέλθει σε επικίνδυνη κάθοδο, προτού ανακτηθεί ο έλεγχός του και πραγματοποιηθεί αναγκαστική προσγείωση στο Ταμπούκ της Σαουδικής Αραβίας.

Σύμφωνα με το Associated Press, στην πτήση επέβαιναν συνολικά 182 άνθρωποι, ενώ η αποφασιστική παρέμβαση του κυβερνήτη απέτρεψε μια ενδεχόμενη πολύνεκρη καταστροφή.

Ο συγκυβερνήτης που επιχείρησε να ρίξει το αεροσκάφος

Οι αρχές των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων χαρακτήρισαν το περιστατικό απόπειρα τρομοκρατικής ενέργειας.

Ως δράστης κατονομάστηκε ο υπήκοος του Ομάν Hamam al-Hammami, ο οποίος φέρεται να χρησιμοποίησε τσεκούρι έκτακτης ανάγκης για να επιτεθεί στον κυβερνήτη και να καταλάβει τον έλεγχο του αεροσκάφους.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα, ο συγκυβερνήτης είχε αντιμετωπίσει προβλήματα κατά την προηγούμενη επαγγελματική του σταδιοδρομία, καθώς υπήρχαν ανησυχίες για ακραίες ιδεολογικές αντιλήψεις και ενδεχόμενη ριζοσπαστικοποίησή του.

Οι αποκαλύψεις αυτές εγείρουν σοβαρά ερωτήματα για τις διαδικασίες πρόσληψης και ελέγχου του προσωπικού των αεροπορικών εταιρειών, ιδιαίτερα σε πτήσεις προς περιοχές με αυξημένο γεωπολιτικό κίνδυνο.

Η δικαστική διερεύνηση βρίσκεται σε εξέλιξη, ενώ στις 7 Οκτωβρίου έγινε γνωστό ότι η Σαουδική Αραβία ξεκίνησε ξεχωριστή έρευνα αεροπορικής ασφάλειας με συμμετοχή αρμόδιων φορέων από τις ΗΠΑ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Ποιος είναι ο Smit Machchhar – Από την οικογενειακή επιχείρηση στο πιλοτήριο

Η ιστορία του Ινδού κυβερνήτη παρουσιάστηκε αναλυτικά από τον δημοσιογράφο Michael Jansen, σε άρθρο που δημοσιεύθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2026 στην εφημερίδα Gulf Today.

Ο Machchhar κατάγεται από τη Βομβάη, την οικονομική πρωτεύουσα της Ινδίας, όπου εξακολουθούν να ζουν οι γονείς του.

Αρχικά σχεδίαζε να ακολουθήσει την οικογενειακή επιχείρηση στον κλάδο της κλωστοϋφαντουργίας. Ωστόσο, μία ημερίδα για την αεροπορία, την οποία παρακολούθησε σε ηλικία 19 ετών, άλλαξε ριζικά την πορεία του.

Αποφάσισε να εγκαταλείψει τα αρχικά επαγγελματικά του σχέδια και να ακολουθήσει το όνειρο της πτήσης.

Το 2008 ταξίδεψε στη Νέα Ζηλανδία, όπου εκπαιδεύτηκε επί 18 μήνες για να γίνει πιλότος. Μέχρι τότε δεν είχε σχεδόν καμία ταξιδιωτική εμπειρία εκτός Ινδίας και είχε χρησιμοποιήσει ελάχιστες φορές το αεροπλάνο ως επιβάτης, καθώς τα σιδηροδρομικά εισιτήρια ήταν οικονομικότερα.

Η πρώτη του εμπορική πτήση πραγματοποιήθηκε μεταξύ Μπανγκαλόρ και Νέου Δελχί, παρουσία έμπειρων εξεταστών. Όπως εξομολογήθηκε, αυτό που τον φόβισε περισσότερο δεν ήταν η ίδια η πτήση, αλλά η ευθύνη για τους ανθρώπους που μετέφερε.

Περισσότερες από 9.750 ώρες πτήσης και μια ξεκάθαρη φιλοσοφία ασφαλείας

Πριν ενταχθεί στη Flydubai, όπου εργάζεται τα τελευταία τέσσερα χρόνια, ο Machchhar είχε υπηρετήσει επί 11 χρόνια στην ινδική αεροπορική εταιρεία SpiceJet.

Εκεί απέκτησε περισσότερες από 9.750 ώρες πτήσης, αναλαμβάνοντας παράλληλα καθήκοντα εκπαίδευσης και καθοδήγησης νεότερων πιλότων.

Η επαγγελματική του φιλοσοφία χαρακτηρίζεται από την απόλυτη προτεραιότητα στην ασφάλεια των επιβατών.

Όπως έχει εξηγήσει, δεν θεωρεί πρόβλημα την καθυστέρηση μιας πτήσης όταν τίθεται ζήτημα ασφάλειας. Για τον ίδιο, σημασία έχει όλοι οι επιβάτες να αποβιβάζονται σώοι.

Αυτή η προσέγγιση τον είχε οδηγήσει επανειλημμένα να καθυστερεί αναχωρήσεις για τεχνικούς ελέγχους ή να εκτρέπει αεροσκάφη όταν παρουσιάζονταν έκτακτα ιατρικά περιστατικά.

Στη διάρκεια της σταδιοδρομίας του είχε εκπαιδευτεί και στα Boeing 737 MAX, αντιμετωπίζοντας από κοντά την κρίση εμπιστοσύνης που προκάλεσαν τα δύο πολύνεκρα δυστυχήματα του συγκεκριμένου τύπου αεροσκάφους το 2018 και το 2019.

Η πολυετής εμπειρία του αποδείχθηκε καθοριστική κατά την επίθεση της 30ής Σεπτεμβρίου.

Η ελληνική σύνδεση: Η Μύκονος και η επικίνδυνη προσέγγιση

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το ελληνικό κοινό παρουσιάζει μια λιγότερο γνωστή πτυχή της επαγγελματικής πορείας του Ινδού κυβερνήτη.

Όπως αναφέρει ο Michael Jansen, μία από τις πιο δύσκολες πτήσεις της σταδιοδρομίας του Machchhar πραγματοποιήθηκε κατά την προσέγγιση στο αεροδρόμιο της Μυκόνου.

Ο έμπειρος πιλότος αντιμετώπισε το φαινόμενο της διάτμησης ανέμου (windshear), κατά το οποίο παρατηρούνται απότομες μεταβολές της ταχύτητας ή της διεύθυνσης του ανέμου.

Το φαινόμενο είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο κατά τις φάσεις απογείωσης και προσγείωσης, καθώς μπορεί να επηρεάσει αιφνιδιαστικά την ταχύτητα και τη σταθερότητα του αεροσκάφους.

Ο Machchhar αναγκάστηκε να εκτελέσει ειδικό ελιγμό διαφυγής, τον οποίο οι πιλότοι εξασκούν συστηματικά στους εξομοιωτές πτήσης.

Παρά τη δύσκολη εμπειρία, ο Ινδός κυβερνήτης χαρακτήρισε στη συνέχεια το αεροδρόμιο της Μυκόνου ως το αγαπημένο του.

Η συγκεκριμένη αναφορά προσδίδει ξεχωριστό ελληνικό ενδιαφέρον στην ιστορία ενός ανθρώπου που βρέθηκε αντιμέτωπος με μία από τις πιο ακραίες καταστάσεις που μπορεί να αντιμετωπίσει ένας επαγγελματίας πιλότος.

Η πτήση στην οποία γεννήθηκε ένα μωρό

Ο Machchhar έχει μοιραστεί και μία άλλη ασυνήθιστη εμπειρία από την καριέρα του.

Κατά τη διάρκεια πρωινής πτήσης, λίγο μετά την απογείωση, το πλήρωμα καμπίνας ενημέρωσε το πιλοτήριο ότι μία έγκυος επιβάτιδα αντιμετώπιζε πρόωρους πόνους τοκετού.

Ο ίδιος και ο συγκυβερνήτης του ξεκίνησαν αμέσως τις διαδικασίες εκτροπής της πτήσης, εξετάζοντας τις καιρικές συνθήκες και τη διαθεσιμότητα κοντινών αεροδρομίων.

Λίγα λεπτά αργότερα, ωστόσο, ήρθε μια απρόσμενη ενημέρωση από το πλήρωμα: το μωρό είχε ήδη γεννηθεί.

Το αεροπλάνο προσγειώθηκε και ασθενοφόρο παρέλαβε τη μητέρα και το νεογέννητο, που ήταν και οι δύο καλά στην υγεία τους.

Η αναγνώριση από τον Μόντι και η οικογένεια

Η γενναιότητα του Ινδού πιλότου προκάλεσε κύμα συγκίνησης και αναγνώρισης διεθνώς.

Ο πρωθυπουργός της Ινδίας, Ναρέντρα Μόντι, επικοινώνησε μαζί του μέσω βιντεοκλήσης, επαινώντας την ψυχραιμία και την αποφασιστικότητά του.

Ο κυβερνήτης, ο οποίος νοσηλεύθηκε στο Άμπου Ντάμπι εξαιτίας των τραυμάτων του, μπόρεσε επίσης να επικοινωνήσει με τη σύζυγό του και τα δύο μικρά παιδιά τους, ηλικίας επτά και δύο ετών.

Παρά τη διεθνή προβολή, ο Machchhar έχει δηλώσει στο παρελθόν ότι επιθυμεί να διαχωρίζει απολύτως την επαγγελματική του ζωή από την οικογένειά του.

Όταν φορά τη στολή, είναι αφοσιωμένος αποκλειστικά στα καθήκοντά του. Όταν όμως αποχωρεί από το πιλοτήριο, θέλει να αφήνει πίσω του την αεροπορία και να αφιερώνει τον χρόνο του στα παιδιά του.

Ένας ήρωας που έφερε στο φως τα κενά ασφαλείας

Η ιστορία του Smit Machchhar δεν περιορίζεται στην προσωπική γενναιότητα ενός πιλότου.

Η επίθεση στο πιλοτήριο επαναφέρει ένα κρίσιμο ερώτημα για τη διεθνή πολιτική αεροπορία: Πώς είναι δυνατόν ένας επαγγελματίας χειριστής, για τον οποίο φέρεται να υπήρχαν προηγούμενες ενδείξεις ριζοσπαστικοποίησης, να συνεχίζει να εργάζεται σε επιβατικές πτήσεις χωρίς οι σχετικές πληροφορίες να οδηγούν σε αποτελεσματικούς ελέγχους;

Το περιστατικό αναδεικνύει την ανάγκη ενίσχυσης της συνεργασίας μεταξύ αεροπορικών εταιρειών, κρατικών αρχών και υπηρεσιών ασφαλείας, ιδιαίτερα όταν υπάρχουν ενδείξεις βίαιου εξτρεμισμού.

Παράλληλα, υπενθυμίζει ότι ακόμη και τα πλέον προηγμένα τεχνολογικά συστήματα εξαρτώνται από την ανθρώπινη κρίση σε μία κρίσιμη στιγμή.

Στις 30 Σεπτεμβρίου 2026, ο Smit Machchhar βρέθηκε αντιμέτωπος με μια επίθεση την οποία κανένας πιλότος δεν θα ήθελε να αντιμετωπίσει.

Παρά τον τραυματισμό του, διατήρησε την ψυχραιμία του και συνέβαλε καθοριστικά ώστε 182 άνθρωποι να επιστρέψουν ζωντανοί στις οικογένειές τους.

Και αυτό είναι το στοιχείο που μετέτρεψε έναν έμπειρο Ινδό κυβερνήτη σε διεθνές σύμβολο επαγγελματισμού και θάρρους.

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Τουρκική οπλική υποστήριξη

Το σχέδιο TRIPP, οι νέες σιδηροδρομικές και ενεργειακές συνδέσεις, οι στρατηγικές επαφές στην Τεχεράνη και οι καταγγελίες από το Αζερμπαϊτζάν για τον πυρηνικό σταθμό Μετσαμόρ κυριάρχησαν στο δελτίο «Η φωνή της Αρμενίας», με τη Λιάνα Μανουκιάν.

Δημοσιεύτηκε

στις

Η Αρμενία προσβλέπει στο άνοιγμα των συνόρων με την Τουρκία και στην αποκατάσταση των σιδηροδρομικών συνδέσεων με την Τουρκία και το Αζερμπαϊτζάν, ενώ παράλληλα ενισχύει τον διάλογο με το Ιράν για τις μεταφορές, την ενέργεια και την περιφερειακή ασφάλεια. Την ίδια στιγμή, οι αντιπαραθέσεις με το Μπακού παραμένουν ενεργές, με νέο σημείο αιχμής τον πυρηνικό σταθμό Μετσαμόρ.

Αυτή την εικόνα μετέφερε το δελτίο της δημόσιας ραδιοφωνίας της Αρμενίας, παρουσιάζοντας τις διπλωματικές κινήσεις του Ερεβάν και τις εξελίξεις γύρω από τις υποδομές που μπορούν να μεταβάλουν τον οικονομικό χάρτη του Νοτίου Καυκάσου.

Πασινιάν: Προσδοκίες για ανοιχτά σύνορα και νέες διασυνδέσεις

Μιλώντας στο Αρμενοβρετανικό Επιχειρηματικό Φόρουμ στο Ερεβάν, ο πρωθυπουργός Νικόλ Πασινιάν δήλωσε ότι αναμένει, στο άμεσο μέλλον και παράλληλα με την ανάπτυξη του έργου TRIPP, το άνοιγμα των αρμενοτουρκικών συνόρων και την έναρξη σιδηροδρομικών συνδέσεων Αρμενίας–Αζερμπαϊτζάν και Αρμενίας–Τουρκίας.

Οι δηλώσεις εκφράζουν τις προσδοκίες της αρμενικής κυβέρνησης, χωρίς στο δελτίο να αναφέρεται συγκεκριμένη ημερομηνία έναρξης λειτουργίας των συνδέσεων.

Ο Πασινιάν αναφέρθηκε επίσης στην προοπτική σιδηροδρομικής σύνδεσης του Περσικού Κόλπου με τη Μαύρη Θάλασσα, ως αποτέλεσμα της ευρύτερης άρσης των μεταφορικών αποκλεισμών. Παρουσίασε έναν σχεδιασμό που περιλαμβάνει οδικές αρτηρίες, ενεργειακές υποδομές και δίκτυα επικοινωνιών, στο πλαίσιο της αρμενικής πρωτοβουλίας «Σταυροδρόμι Ειρήνης».

Σύμφωνα με όσα μετέδωσε το δελτίο, εξετάζονται δυνατότητες κατασκευής πετρελαιαγωγού και αγωγού φυσικού αερίου, ενώ πραγματοποιούνται συζητήσεις για γραμμές μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας. Ο Αρμένιος πρωθυπουργός υπογράμμισε και τη σημασία των καλωδίων επικοινωνιών, συνδέοντας τις υποδομές με τις νέες επενδυτικές ευκαιρίες.

Επαφές στην Τεχεράνη για το TRIPP και την περιφερειακή ασφάλεια

Στην Τεχεράνη, ο υπουργός Εξωτερικών της Αρμενίας, Αραράτ Μιρζογιάν, έγινε δεκτός από τον πρόεδρο του Ιράν, Μασούντ Πεζεσκιάν.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση που παρουσιάστηκε στο δελτίο, οι συνομιλίες επικεντρώθηκαν στην πορεία υλοποίησης του TRIPP, στην ανάπτυξη υποδομών για την άρση των αποκλεισμών και σε αμοιβαία επωφελή προγράμματα ενεργειακής συνεργασίας. Συζητήθηκαν επίσης ζητήματα περιφερειακής σταθερότητας και ασφάλειας, καθώς και η συμμετοχή του Ιράν σε υψηλό επίπεδο στην COP17 του Ερεβάν.

Ο Μιρζογιάν συναντήθηκε και με τον πρόεδρο του ιρανικού Κοινοβουλίου, Μοχαμάντ Μπαγκέρ Γκαλιμπάφ. Οι δύο πλευρές υπογράμμισαν τον στρατηγικό χαρακτήρα των αρμενοϊρανικών σχέσεων και τη σημασία της διακοινοβουλευτικής συνεργασίας.

Ιδιαίτερη βαρύτητα δόθηκε στις υποδομές που συνδέουν τις δύο χώρες και στην απρόσκοπτη μεταφορά εμπορευμάτων. Ο Αρμένιος υπουργός παρουσίασε τις δυνατότητες ανάπτυξης του σιδηροδρομικού δικτύου που, κατά την αρμενική πλευρά, δημιουργεί η υλοποίηση του TRIPP.

Γέφυρα, ηλεκτρική διασύνδεση και εμπόριο με το Ιράν

Στις συνομιλίες του Μιρζογιάν με τον Ιρανό υπουργό Εξωτερικών, Αμπάς Αραγτσί, εξετάστηκαν η κατασκευή δεύτερης γέφυρας στα αρμενοϊρανικά σύνορα, η ταχεία ολοκλήρωση της τρίτης γραμμής μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας και η απλοποίηση των εμπορευματικών μεταφορών.

Το δελτίο ανέφερε ότι το Ιράν επιβεβαίωσε την υποστήριξή του στην πρωτοβουλία «Σταυροδρόμι Ειρήνης», με έμφαση στην επίλυση των περιφερειακών προβλημάτων μέσω διαπραγματεύσεων.

Παράλληλα, μεταφέρθηκε εκτίμηση ειδικού σε θέματα Ιράν ότι στην ατζέντα της επίσκεψης ενδέχεται να βρίσκονται η στάση του Ερεβάν απέναντι στις αμερικανικές κυρώσεις, ειδικά στον τομέα των αερομεταφορών, και η πιθανή αύξηση των προμηθειών ιρανικού φυσικού αερίου. Πρόκειται για εκτίμηση που παρουσιάστηκε στο δελτίο, χωρίς να αποδίδεται ως επιβεβαιωμένο περιεχόμενο των επίσημων συνομιλιών.

Ενεργειακές συνομιλίες Αρμενίας–Τουρκίας

Στο πεδίο των αρμενοτουρκικών επαφών, ο αρμόδιος υπουργός της Αρμενίας, Νταβίτ Χουντατιάν, υποδέχθηκε αντιπροσωπεία της τουρκικής εταιρείας μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας.

Οι συζητήσεις αφορούσαν την αποκατάσταση και λειτουργία της γραμμής μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας Γκιουμρί–Καρς, στο πλαίσιο της διαδικασίας εξομάλυνσης των σχέσεων των δύο χωρών.

Σύμφωνα με το δελτίο, υπογραμμίστηκε η σημασία της σύνδεσης των ενεργειακών συστημάτων τόσο για τη διμερή όσο και για την περιφερειακή συνεργασία.

Αντιπαράθεση για τον πυρηνικό σταθμό Μετσαμόρ

Ξεχωριστή θέση στο δελτίο είχε η αντιπαράθεση γύρω από τον πυρηνικό σταθμό Μετσαμόρ, ενόψει της COP17 για τη βιοποικιλότητα, που θα πραγματοποιηθεί στο Ερεβάν από τις 19 έως τις 30 Οκτωβρίου 2026.

Το δελτίο χαρακτήρισε τις πρόσφατες παρεμβάσεις από το Αζερμπαϊτζάν ως νέα ενημερωτική εκστρατεία κατά της Αρμενίας. Παρουσίασε δηλώσεις εκπροσώπων αζερικής περιβαλλοντικής οργάνωσης που ζητούν το κλείσιμο του σταθμού, επικαλούμενοι την παλαιότητα του εξοπλισμού και τον κίνδυνο διασυνοριακής ραδιενεργού ρύπανσης σε περίπτωση ατυχήματος.

Οι αιτιάσεις αυτές καταγράφονται ως ισχυρισμοί των συγκεκριμένων εκπροσώπων. Το δελτίο αντιπαρέβαλε τις αναφορές του γενικού διευθυντή του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας, Ραφαέλ Γκρόσι, κατά την επίσκεψή του στην Αρμενία το 2022, για τις βελτιώσεις στην ασφάλεια και τη συνέχιση της υποστήριξης του Οργανισμού.

Παρουσιάστηκαν επίσης καταγγελίες από την αζερική πλευρά για το μεταλλευτικό έργο Αμουλσάρ, τη χρήση υπόγειων υδάτων στην κοιλάδα του Αραράτ και τη λίμνη Σεβάν.

Το δελτίο υπενθύμισε ακόμη την απειλή που είχε διατυπώσει εκπρόσωπος του υπουργείου Άμυνας του Αζερμπαϊτζάν τον Ιούλιο του 2020 για πιθανό πλήγμα στον Μετσαμόρ, αναδεικνύοντας το υπόβαθρο ασφαλείας της αντιπαράθεσης.

Τουρκική υποστήριξη στο Αζερμπαϊτζάν στον πόλεμο του Καραμπάχ

Στο τελευταίο θέμα παρουσιάστηκαν δηλώσεις Τούρκου αναλυτή για την υποστήριξη της Άγκυρας προς το Αζερμπαϊτζάν κατά τον πόλεμο στο Καραμπάχ.

Σύμφωνα με όσα του αποδίδει το δελτίο, η Τουρκία μετέφερε πυρομαχικά με μεταφορικά αεροσκάφη από δικές της αποθήκες και από ορισμένες συμμαχικές χώρες. Ο ίδιος υποστήριξε επίσης ότι αφαιρούνταν ηλεκτρονικά συστήματα από τουρκικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη για να παραδοθούν στο Αζερμπαϊτζάν.

Οι δηλώσεις παρουσιάζουν, κατά τον συγκεκριμένο αναλυτή, μια τουρκική εμπλοκή που υπερέβαινε την πώληση οπλικών συστημάτων και περιλάμβανε ενεργή υποστήριξη κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων.

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Η Ινδία πληρώνει με αίμα τη δράση τρομοκρατικών οργανώσεων με έδρα το Πακιστάν

Νεκροί, εκτοπισμένες οικογένειες, πλήγματα στον τουρισμό και διαρκείς ανάγκες στρατιωτικής ετοιμότητας συνθέτουν το κόστος της τρομοκρατίας για την Ινδία. Δημοσίευμα των European Times εξετάζει τη δράση οργανώσεων με έδρα το Πακιστάν ως μηχανισμό παρατεταμένης φθοράς, ο οποίος επιβαρύνει την ασφάλεια, την κοινωνία και την ανάπτυξη της χώρας.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Το αποτύπωμα της τρομοκρατίας στην Ινδία εκτείνεται πολύ πέρα από τον άμεσο απολογισμό κάθε επίθεσης. Αφορά οικογένειες που χάνουν τους ανθρώπους τους, κοινότητες που εγκαταλείπουν τις εστίες τους και τοπικές οικονομίες που βλέπουν την προσπάθεια ανάκαμψης να ανατρέπεται μέσα σε λίγα λεπτά.

Σε δημοσίευμα της 3ης Οκτωβρίου 2026, οι European Times υποστηρίζουν ότι η διασυνοριακή δράση ένοπλων οργανώσεων αποτελεί εργαλείο έμμεσης αντιπαράθεσης του Πακιστάν με την Ινδία. Η βασική θέση του άρθρου είναι ότι οι επαναλαμβανόμενες επιθέσεις επιβάλλουν στο Νέο Δελχί μια διαρκή κατάσταση επιφυλακής, με σωρευτικό ανθρώπινο, στρατιωτικό και οικονομικό κόστος.

Η Ινδία κατηγορεί επί χρόνια το Πακιστάν ότι υποστηρίζει οργανώσεις που πραγματοποιούν επιθέσεις στο έδαφός της. Το Ισλαμαμπάντ απορρίπτει τις κατηγορίες περί στήριξης της ένοπλης βίας στο Κασμίρ και δηλώνει ότι παρέχει πολιτική, διπλωματική και ηθική υποστήριξη στους Κασμιριανούς.

Η δράση οργανώσεων και η καταγγελία περί πολέμου δι’ αντιπροσώπων

Το δημοσίευμα περιγράφει ένα δίκτυο στρατολόγησης, εκπαίδευσης, χρηματοδότησης και διείσδυσης μαχητών μέσω της Γραμμής Ελέγχου στο Κασμίρ. Αποδίδει στις πακιστανικές υπηρεσίες πληροφοριών και σε τμήματα του στρατιωτικού μηχανισμού ρόλο υποστήριξης αυτής της δραστηριότητας.

Οι συγκεκριμένες αναφορές αποτελούν ισχυρισμούς του άρθρου και συνδέονται με τις ευρύτερες ινδικές καταγγελίες για τη διασυνοριακή τρομοκρατία. Χρειάζεται, ωστόσο, διάκριση ανάμεσα στην ευθύνη μιας ένοπλης οργάνωσης για συγκεκριμένη επίθεση και στην τεκμηρίωση κρατικής καθοδήγησης ή συμμετοχής.

Στην επιχειρηματολογία των European Times, η δράση οργανώσεων όπως η Lashkar-e-Taiba και η Jaish-e-Mohammed επιτρέπει τη συντήρηση της έντασης χωρίς διαρκή συμβατική πολεμική αναμέτρηση. Η Ινδία υποχρεώνεται έτσι να διαθέτει δυνάμεις και πόρους για την αντιμετώπιση μιας απειλής που μπορεί να εκδηλωθεί σε στρατιωτικούς στόχους, αστικά κέντρα ή χώρους συγκέντρωσης αμάχων.

Το Παχαλγκάμ και η εύθραυστη ασφάλεια του τουρισμού

Η επίθεση της 22ας Απριλίου 2025 στο Παχαλγκάμ ανέδειξε με δραματικό τρόπο την ευπάθεια των πολιτών και της τοπικής οικονομίας. Ένοπλοι επιτέθηκαν σε επισκέπτες στην κοιλάδα Μπαϊσαράν, σκοτώνοντας 26 ανθρώπους.

Οι ινδικές υπηρεσίες συνδέουν το Μέτωπο Αντίστασης, που εμφανίστηκε να αναλαμβάνει την ευθύνη, με οργανώσεις που έχουν έδρα στο Πακιστάν. Το Ισλαμαμπάντ αρνήθηκε εμπλοκή.

Η σφαγή προκάλεσε νέα κρίση στις διμερείς σχέσεις, με περιορισμούς στις μετακινήσεις και διπλωματικά μέτρα. Παράλληλα, επέφερε άμεσο πλήγμα στον τουρισμό του Κασμίρ: επισκέπτες εγκατέλειψαν την περιοχή και επιχειρήσεις βρέθηκαν αντιμέτωπες με ακυρώσεις.

Για τους κατοίκους που ζουν από ξενοδοχεία, μεταφορές, εστίαση και υπηρεσίες προς τους ταξιδιώτες, μια τρομοκρατική επίθεση μετατρέπεται γρήγορα σε απώλεια εισοδήματος. Το πλήγμα αφορά ολόκληρη την αλυσίδα της τοπικής οικονομίας.

Οι πληγές στις οικογένειες και στις κοινότητες

Οι European Times δίνουν ιδιαίτερη έμφαση στις κοινωνικές συνέπειες της βίας. Η απώλεια συγγενών, ο φόβος επανάληψης μιας επίθεσης και η αναγκαστική απομάκρυνση από τον τόπο κατοικίας αφήνουν επιπτώσεις που διαρκούν για χρόνια.

Στο Κασμίρ, ο εκτοπισμός των Παντίτ κατά τη δεκαετία του 1990 παραμένει χαρακτηριστικό παράδειγμα της διάλυσης κοινοτήτων μέσα σε συνθήκες απειλών και ένοπλης βίας. Η εγκατάλειψη μιας εστίας συνεπάγεται απώλεια περιουσίας, επαγγελματικών δεσμών και καθημερινής επαφής με τον τόπο καταγωγής.

Για τα παιδιά εκτοπισμένων οικογενειών, οι συνέπειες επεκτείνονται στην εκπαίδευση και στις προοπτικές τους. Για τους επιζώντες επιθέσεων, η επιστροφή στην καθημερινότητα μπορεί να συνοδεύεται από επίμονο φόβο και ανάγκη μακροχρόνιας ψυχολογικής υποστήριξης.

Οι δαπάνες ασφαλείας και το κόστος των χαμένων ευκαιριών

Η οικονομική επιβάρυνση έχει πολλές μορφές. Περιλαμβάνει τη φύλαξη συνόρων, τις επιχειρήσεις πληροφοριών, την προστασία εγκαταστάσεων και τη διατήρηση στρατιωτικών δυνάμεων σε ετοιμότητα.

Σε περιόδους κλιμάκωσης προστίθενται οι μετακινήσεις μονάδων, η χρήση εξοπλισμού και πυρομαχικών, καθώς και οι ανάγκες ανεφοδιασμού. Παράλληλα, η αβεβαιότητα επηρεάζει επιχειρηματικές αποφάσεις, εμπορικές δραστηριότητες και τουριστικές ροές.

Το άρθρο παραθέτει υψηλές εκτιμήσεις για το συνολικό οικονομικό κόστος. Χωρίς σαφή παρουσίαση των πρωτογενών μελετών και της μεθοδολογίας τους, όμως, δεν μπορεί να προσδιοριστεί με ασφάλεια πόσο μεγαλύτερη θα ήταν σήμερα η ινδική οικονομία εάν δεν υπήρχαν οι συγκεκριμένες απειλές.

Το ουσιαστικό ζήτημα είναι η δέσμευση πόρων που θα μπορούσαν να κατευθυνθούν σε υποδομές, εκπαίδευση και ανάπτυξη, καθώς και η δυσκολία διατήρησης σταθερού οικονομικού περιβάλλοντος σε περιοχές που πλήττονται επανειλημμένα από τη βία.

Μόνιμη απειλή κλιμάκωσης στη Νότια Ασία

Κάθε μεγάλη επίθεση δημιουργεί επίσης κίνδυνο ευρύτερης αντιπαράθεσης ανάμεσα σε δύο πυρηνικές δυνάμεις. Η ανάγκη απόδοσης ευθυνών, η πίεση για στρατιωτική απάντηση και οι αμοιβαίες κατηγορίες περιορίζουν τα περιθώρια διπλωματικής αποκλιμάκωσης.

Η κεντρική προειδοποίηση του δημοσιεύματος αφορά ακριβώς αυτή τη συσσώρευση συνεπειών. Η τρομοκρατία επιβαρύνει την Ινδία με ανθρώπινες απώλειες και ταυτόχρονα συντηρεί την ανασφάλεια που δυσκολεύει την κοινωνική αποκατάσταση και την οικονομική πρόοδο.

Για το Νέο Δελχί, η αντιμετώπιση της απειλής περιλαμβάνει την προστασία των πολιτών, την εξάρθρωση δικτύων και την αποτροπή νέων επιθέσεων. Περιλαμβάνει όμως και την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στις πληγείσες περιοχές, ώστε οι κάτοικοί τους να μπορούν να εργάζονται, να επενδύουν και να σχεδιάζουν το μέλλον τους.

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO37 λεπτά πριν

Αλεξανδρούπολη: Το λιμάνι που αλλάζει τον γεωπολιτικό χάρτη της περιοχής

Από τον Βόσπορο και τα Βαλκάνια έως την Ουκρανία, την ενέργεια και την Ινδία. Του Θεόδωρου Ατματζίδη.

Διεθνή2 ώρες πριν

Ο Ινδός πιλότος που έσωσε 182 ζωές από τρομοκρατική επίθεση στον αέρα – Η μάχη στο πιλοτήριο με το τσεκούρι και η ελληνική σύνδεση

Παγκόσμια αναγνώριση για τον Ινδό κυβερνήτη Smit Machchhar, ο οποίος, παρά τα σοβαρά τραύματα που υπέστη από επίθεση του συγκυβερνήτη...

GEOPOLITICO3 ώρες πριν

Χτίζεται ισχυρός αμυντικός άξονας μεταξύ Ελλάδας και Ινδίας! Η κίνηση Δένδια και η γεωπολιτική απάντηση στη συνεργασία Τουρκίας–Πακιστάν

Η Αθήνα ανοίγει νέα σελίδα στη στρατηγική συνεργασία με το Νέο Δελχί, επενδύοντας στην αμυντική βιομηχανία, τις κοινές στρατιωτικές ασκήσεις...

GEOPOLITICO4 ώρες πριν

Φαραντούρης: Ναυάγιο IMEC όπως EastMed; Η απάντηση της Κομισιόν

Προειδοποίηση για τον κίνδυνο να ναυαγήσει το πρότζεκτ εμπορικής σύνδεσης Ινδίας – Ευρώπης μέσω Ελλάδας (ΙΜΕC), απηύθυνε σήμερα απ’ το...

GEOPOLITICO4 ώρες πριν

Μαυρίδης προς ΕΕ: Επιβολή κυρώσεων στον επιδρομέα αντί για “θετική ατζέντα”

Παρέμβαση του Ευρωβουλευτή Κώστα Μαυρίδη ενώπιον του Ραφαέλε Φίτο, Ειδικού Εκπροσώπου της Ευρ. Επιτροπής για το Κυπριακό και Εκτελεστικού Αντιπροέδρου...

Δημοφιλή