Ακολουθήστε μας

Απόψεις

Ποιος είναι πίσω από την δικαστή που οργάνωσε την δίκη του Άσανζ;

Δημοσιεύτηκε στις

του Μάνλιο Ντινούτσι

Η Emma Arbuthnot είναι στο Λονδίνο η επικεφαλής δικαστής η οποία διέταξε τη δίκη για την έκδοση του Τζούλιαν Άσαντζ στις ΗΠΑ, όπου τον περιμένει ποινή φυλάκισης 175 ετών για «κατασκοπεία», δηλαδή επειδή δημοσίευσε, ως δημοσιογράφος ερευνάς, στοιχεία για εγκλήματα πολέμου των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένων βίντεο σχετικά με τις σφαγές αμάχων στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν. Στη δίκη, που ανατέθηκε στην δικαστή Vanessa Baraitser, απορρίφθηκε κάθε αίτημα της υπεράσπισης.

Το 2018, μετά την απόσυρση της κατηγορίας για σεξουαλική βία από μέρος της Σουηδίας, η δικαστής Arbuthnot αρνήθηκε να ακυρώσει το ένταλμα σύλληψης, οπότε ο Άσαντζ δεν μπορούσε να του χορηγηθεί άσυλο στον Ισημερινό. Η Arbuthnot απέρριψε τα συμπεράσματα της Task Force των Ηνωμένων Εθνών για την αυθαίρετη κράτηση του Άσαντζ. Ούτε άκουσε τον υπεύθυνου του ΟΗΕ για τα βασανιστήρια: «Ο Άσαντζ, που κρατείται σε ακραίες συνθήκες αδικαιολόγητης απομόνωσης, παρουσιάζει τα τυπικά συμπτώματα της παρατεταμένης έκθεσης σε ψυχολογικά βασανιστήρια».

Το 2020, καθώς χιλιάδες κρατούμενοι μεταφέρθηκαν σε κατ ’οίκον περιορισμό ως μέτρο κατά του κορωνοϊού, ο Άσαντζ κρατήθηκε στη φυλακή, εκτεθειμένος στη μετάδοση σε εξασθενημένες φυσικές συνθήκες. Στο δικαστήριο, ο Ασάνζ δεν μπορεί να συμβουλευτεί τους δικηγόρους του, κρατιέται απομονωμένος σε ένα θωρακισμένο γυάλινο κλουβί και απειλείται με απέλαση εάν ανοίξει το στόμα του. Τι κρύβεται πίσω από αυτήν την αμείλικτη επιμονή;

Η Arbuthnot έχει τον τίτλο της “Lady”, ως σύζυγος του Λόρδου James Arbuthnot, γνωστού ως “γεράκι” Tory, πρώην Υπουργού των δημοπρασιών της Άμυνας, συνδέεται με το στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα και τις Μυστικές Υπηρεσίες. Ο Λόρδος Arbuthnot είναι μεταξύ των άλλων πρόεδρος της βρετανικής συμβουλευτικής επιτροπής της Thalès, μιας γαλλικής πολυεθνικής που ειδικεύεται στα στρατιωτικά αεροδιαστημικά συστήματα και μέλος αυτής της εταιρίας Montrose Associates, που ειδικεύεται στη στρατηγική νοημοσύνη (υψηλά πληρωμένες θέσεις). Ο Λόρδος Arbuthnot είναι μέλος της εταιρείας Henry Jackson Society (HJS), μιας ισχυρής υπερατλαντικής δεξαμενής σκέψης που συνδέεται με την αμερικανική κυβέρνηση και τις υπηρεσίες πληροφοριών των ΗΠΑ.

Τον περασμένο Ιούλιο, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Mike Pompeo μίλησε στο Λονδίνο σε μια στρογγυλή τράπεζα της HJS: από τότε που ήταν διευθυντής της CIA το 2017, κατηγορεί το WikiLeaks, που ιδρύθηκε από τον Άσαντζ, ότι είναι “μια υπηρεσία κατασκόπων του εχθρού”. Η ίδια εκστρατεία διεξάγεται με επικεφαλής την Εταιρεία Henry Jackson, η οποία κατηγορεί τον Άσαντζ για “σπορά αμφιβολιών για την ηθική θέση των δυτικών δημοκρατικών κυβερνήσεων, με την υποστήριξη αυταρχικών καθεστώτων”.

Στο πολιτικό συμβούλιο της HJS, στο πλευρό του Λόρδου Arbuthnot, ήταν μέχρι πρόσφατα η Priti Patel, Υπουργός Εσωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου, στο οποίο αποδίδεται η εντολή έκδοσης του Άσαντζ. Σε αυτήν την ομάδα πίεσης που πραγματοποιεί μια ατσάλινη εκστρατεία για την έκδοση του Άσαντζ, υπό την καθοδήγηση του Λόρδου Arbuthnot και άλλων ισχυρών προσωπικοτήτων, είναι ουσιαστικά συνδεδεμένη η Lady Arbuthnot.

Διορίστηκε ως επικεφαλής δικαστικός λειτουργός από την Βασίλισσα τον Σεπτέμβριο του 2016, αφού το WikiLeaks δημοσίευσε τον Μάρτιο τα πιο δυσμενή έγγραφα για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Μεταξύ αυτών είναι τα μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου από την υπουργό Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον, τα οποία αποκαλύπτουν τον πραγματικό στόχο του πολέμου του ΝΑΤΟ εναντίον της Λιβύης: να αποτρέψει την τελευταία από το να χρησιμοποιήσει τα αποθέματα χρυσού της για να δημιουργήσει ένα παναφρικανικό νόμισμα εναλλακτικό του δολαρίου και του γαλλικού φράγκου CFA, του νομίσματος που επέβαλε η Γαλλία σε 14 πρώην αφρικανικές αποικίες.

Το πραγματικό «έγκλημα» για το οποίο δικάζεται ο Άσαντζ είναι ότι έχει ανοίξει ένα ρήγμα στο τείχος της πολιτικο-μιντιατικής ομερτά που καλύπτει τα πραγματικά συμφέροντα ισχυρών ελίτ οι οποίες, λειτουργώντας στο «βαθύ Κράτος», παίζουν το χαρτί του πόλεμου. Είναι αυτή η απόκρυφη δύναμη που υποβάλλει τον Τζούλιαν Ασάνζ σε δίκη, υπό την καθοδήγηση της κυρίας Arbuthnot, η οποία, ως μεταχείριση του κατηγορουμένου, θυμίζει την Ιερά Εξέταση. Εάν εκδοθεί στις ΗΠΑ, ο Άσαντζ θα υπόκειται σε “ειδικά διοικητικά μέτρα” πολύ πιο σκληρά από αυτά των Βρετανών: θα απομονωθεί σε ένα μικρό κελί, δεν θα μπορεί να επικοινωνήσει ή να μιλήσει με την οικογένειά του, ούτε καν μέσω των δικηγόρων του οι οποίοι, εάν μεταφέρουν ένα από τα μηνύματά του, θα ενοχοποιηθούν. Με άλλα λόγια, θα καταδικαστεί σε θάνατο.

.
Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά
.
Πηγή Il Manifesto (Italie)   Chi c’è dietro la giudice che processa Assange
Δίκτυο Βολταίρος
Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Η Θουκυδίδεια πολιτική του Τραμπ: Επιστροφή στον μονοπολικό κόσμο;

Το διεθνές σύστημα δείχνει να μεταβάλλεται ραγδαία, επαναφέροντας στο προσκήνιο τις διαχρονικές αναλύσεις του Θουκυδίδη για τη φύση της ισχύος και του πολέμου.

Δημοσιεύτηκε

στις

«Oι ισχυροί πράττουν ό,τι τους επιτρέπει η δύναμή τους και οι αδύναμοι υποχωρούν σε ό,τι τους επιβάλλει η ανάγκη»

Μετά τα γεγονότα των τελευταίων ημερών και, στην ουσία, την απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο, ηγέτη της Βενεζουέλας, από καταδρομική επιχείρηση των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, ο κόσμος φαίνεται να εισέρχεται σε μια νέα φάση έντονης γεωπολιτικής αναταραχής.

Το διεθνές σύστημα δείχνει να μεταβάλλεται ραγδαία, επαναφέροντας στο προσκήνιο τις διαχρονικές αναλύσεις του Θουκυδίδη για τη φύση της ισχύος και του πολέμου.

Ο Θουκυδίδης, στην Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου, περιγράφει με ακρίβεια τη λογική της πολιτικής ισχύος σε έναν πολυπολικό κόσμο, ενώ η ιστορική πλέον φράση από τον Διάλογο Αθηναίων και Μηλίων, «οι ισχυροί πράττουν ό,τι τους επιτρέπει η δύναμή τους και οι αδύναμοι υποχωρούν σε ό,τι τους επιβάλλει η ανάγκη», μοιάζει σήμερα πιο επίκαιρη από ποτέ.

Υπό αυτό το πρίσμα και δεδομένης της δεσπόζουσας θέσης ισχύος των Ηνωμένων Πολιτειών, η Ουάσινγκτον, καταπατώντας κάθε έννοια διεθνούς δικαίου, προχώρησε στην καταδρομική απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο και τη μεταφορά του στο αμερικανικό έδαφος. Η πράξη αυτή δεν αποτελεί μεμονωμένο γεγονός, αλλά εντάσσεται σε μια ευρύτερη στρατηγική αναδιάταξης ισχύος στο δυτικό ημισφαίριο.

Οι βλέψεις του Ντόναλντ Τραμπ για τη Γροιλανδία, καθώς και για χώρες της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής, όπως η Κούβα, η Βενεζουέλα και η Κολομβία, καταδεικνύουν μια ξεκάθαρη γεωπολιτική στόχευση. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι στη Βενεζουέλα ακόμη και στελέχη της αντιπροεδρίας εμφανίζονται πλέον πρόθυμα να συνεργαστούν με τις ΗΠΑ, ενώ και ο ηγέτης της Κολομβίας, ο οποίος λίγες ημέρες πριν δήλωνε πως είναι έτοιμος να πιάσει ξανά όπλο μετά από δεκαετίες, άλλαξε άρδην τη ρητορική του και επέλεξε την απευθείας επικοινωνία με τον Αμερικανό πρόεδρο.

Έντονες είναι οι αντιδράσεις σχετικά με τη Γροιλανδία από τη Δανία και ορισμένα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Υπήρξε μάλιστα ψήφισμα Ευρωπαίων ηγετών, εκτός από τη στάση της Ουγγαρίας. Ωστόσο, η συνολική εικόνα της Ευρώπης παραμένει αμήχανη, ιδιαίτερα υπό το βάρος των εξελίξεων στη Μέση Ανατολή και στον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο.

Παράλληλα, η στρατηγική επιδίωξη του Ντόναλντ Τραμπ να περιορίσει δραστικά την επιρροή της Κίνας, μια πολιτική που είχε ήδη διατυπωθεί από την πρώτη του θητεία, φαίνεται να υλοποιείται μεθοδικά. Η Γροιλανδία αποκτά κομβικό ρόλο, τόσο λόγω του φυσικού της πλούτου όσο και για λόγους γεωστρατηγικού βάθους, αυξάνοντας την απόσταση των ΗΠΑ από τις ηπειρωτικές ΗΠΑ.

Το ίδιο μοτίβο παρατηρείται και στη Λατινική Αμερική, όπου η Ουάσινγκτον επιδιώκει να εκδιώξει τα κινεζικά, ρωσικά και εν μέρει ιρανικά συμφέροντα από την περιοχή. Η απαγωγή του Μαδούρο λειτουργεί ως σαφές μήνυμα ισχύος προς κάθε κατεύθυνση.

Έτσι, παρατηρούμε στην πράξη την εφαρμογή μιας καθαρά θουκυδίδειας πολιτικής από τον Ντόναλντ Τραμπ:

-μια Ευρώπη αδύναμη να αντιδράσει

-μια Κίνα που προς το παρόν τηρεί στάση αναμονής

-μια Ρωσία απορροφημένη στον πόλεμο της Ουκρανίας.

Εκεί που μιλούσαμε για πολυπολικό κόσμο, φαίνεται πως επιστρέφουμε σταδιακά σε έναν μονοπολικό διεθνή συσχετισμό, με τις Ηνωμένες Πολιτείες να επιδιώκουν τον απόλυτο έλεγχο του δυτικού ημισφαιρίου μέσω της σκληρής επιρροής της.

Συνέχεια ανάγνωσης

ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ

Η συνταγματική αναθεώρηση δεν συνιστά πράξη ρήξης, αλλά πράξη ευθύνης

Μια δημοκρατία ισχυρή οφείλει να θωρακίζει τον πολίτη, να ελέγχει την εκάστοτε εξουσία και να προασπίζει την ατομική ελευθερία ως υπέρτατη συνταγματική αξία.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Του Ακαδημαϊκού Αλέξιου Π. Παναγόπουλου (Phd Ν/Πολιτικών Επιστημών, Phd Βιοηθικής, Phd Θεολογίας. PostDoc’s των Νομικών, της Βιοηθικής, της Θεολογίας.  Dr. Habil., του Δικαίου, – Διπλωματούχου Υφηγητή. Πτυχιούχου Ιστορίας/Φιλολογίας, Πτυχ. Θεολογίας, Πτυχ. Νομικής – δικηγόρος. Καθηγητής Νομικής Fpsp, & Ακαδημαϊκού EASA – Ευρώπης, MCA – Μόσχας των επτά Σλαβικών Κρατών, IEAI – Ινδίας) και συγγραφέα
 ΓΝΩΜΟΔΟΤΗΣΗ, με κανονιστικό–ερμηνευτικό χαρακτήρα. Το περιεχόμενο εντάσσεται ρητώς στο πλαίσιο συνταγματικής γνωμοδότησης, με εισαγωγική και καταληκτική γνωμοδοτική διατύπωση.
ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΓΝΩΜΟΔΟΤΗΣΗ,
περί Θεσμικής ανασυγκρότησης του πολιτεύματος, ενίσχυσης της λαϊκής κυριαρχίας και θωράκισης της συνταγματικής τάξης, έναντι καθεστώτων υποχρεωτικότητας.
Ι. Αντικείμενο της γνωμοδότησης.
Η παρούσα συνταγματική γνωμοδότηση εξετάζει, υπό το πρίσμα των θεμελιωδών αρχών του ελληνικού Συντάγματος, δέσμη προτάσεων θεσμικής ανασυγκρότησης του πολιτεύματος, με σκοπό την αποκατάσταση της λαϊκής κυριαρχίας, την ενίσχυση της λογοδοσίας της κρατικής εξουσίας και τη ρητή θωράκιση των ατομικών δικαιωμάτων, έναντι αντισυνταγματικών μορφών γενικευμένης υποχρεωτικότητας. Η ανάλυση λαμβάνει χώρα χωρίς οποιασδήποτε προσβολής του Προοιμίου του Συντάγματος ή του καθεστώτος των σχέσεων Εκκλησίας και Πολιτείας.
ΙΙ. Συνταγματική Ανασυγκρότηση του Πολιτεύματος και Θωράκιση της Λαϊκής Κυριαρχίας.
Η λειτουργία του ελληνικού πολιτεύματος, όπως αυτή εξελίχθηκε τις τελευταίες δεκαετίες, ανέδειξε σοβαρές αποκλίσεις μεταξύ της τυπικής συνταγματικής πρόβλεψης και της ουσιαστικής δημοκρατικής πράξης. Η αποδυνάμωση της λαϊκής κυριαρχίας, η περιορισμένη λογοδοσία της εκτελεστικής εξουσίας και η συρρίκνωση των ατομικών ελευθεριών μέσω κανονιστικών επιβολών καθιστούν επιτακτική την ανάγκη θεσμικής ανασύνταξης με αυστηρά συνταγματικούς όρους.
Πρώτον, η άμεση εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας από το εκλογικό σώμα συνιστά αναβάθμιση της δημοκρατικής νομιμοποίησης του ανώτατου πολιτειακού οργάνου. Η ρύθμιση αυτή δεν αλλοιώνει τον κοινοβουλευτικό χαρακτήρα του πολιτεύματος, αλλά ενισχύει τον ρυθμιστικό ρόλο του Προέδρου ως εγγυητή της συνταγματικής τάξης, της θεσμικής ισορροπίας και της εθνικής ενότητας.
Δεύτερον, η κατάργηση της βουλευτικής ασυλίας ως μη λειτουργικής προστασίας και ιδίως του Άρθρου 86 του Συντάγματος περί ποινικής ευθύνης υπουργών συναποτελεί αναγκαία εφαρμογή της αρχής της ισότητας ενώπιον του νόμου (άρθρο 4 Συντ.). Η διατήρηση ειδικών ποινικών προνομίων για μέλη της εκτελεστικής εξουσίας αντιστρατεύεται το κράτος δικαίου και υπονομεύει τη λαϊκή εμπιστοσύνη. Η υπαγωγή όλων ανεξαιρέτως των πολιτικών προσώπων στην τακτική Δικαιοσύνη συναποτελεί θεμελιώδη συνταγματική απαίτηση.
Τρίτον, ο περιορισμός του αριθμού των Υπουργείων (σε 15) και υφυπουργών, η οριστική κατάργηση του φαινομένου των μαζικών μετακλητών υπαλλήλων και γενικών γραμματέων, συνδέεται άμεσα με την αρχή της χρηστής διοίκησης και της αρχής της αναλογικότητας.
Το κράτος οφείλει να λειτουργεί με θεσμική λιτότητα, διοικητική σαφήνεια και αξιοκρατία, χωρίς πελατειακές δομές που αλλοιώνουν τη διάκριση των εξουσιών.
Τέταρτον, η θεσμοθέτηση διθάλαμου Κοινοβουλίου (Βουλή των 150 Βουλευτών και Γερουσία των 50) ενισχύει τον κοινοβουλευτικό έλεγχο και την ποιότητα της νομοθετικής διαδικασίας. Η Γερουσία, με ρόλο αναθεωρητικό, εγγυητικό και ελεγκτικό, λειτουργεί ως θεσμικό αντίβαρο, αποτρέποντας τη νομοθετική αυθαιρεσία και την κανονιστική υπερπαραγωγή εις βάρος των συνταγματικών δικαιωμάτων.
Η αμοιβή των βουλευτών και γερουσιαστών δεν μπορεί να ξεπερνά κάθε φορά την αμοιβή του εκάστοτε Πρύτανη του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Ομοίως, και η αμοιβή των Υπουργών και υφυπουργών, του πρωθυπουργού και του προέδρου της Δημοκρατίας. Οι πρόεδροι πρώην ΔΕΚΟ και ανεξάρτητων αρχών ομοίως δεν μπορούν να ξεπεράσουν την αμοιβή του εκάστοτε Πρύτανη του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Πέμπτον, η κατοχύρωση των ουσιαστικών μηχανισμών της αρχαιοελληνικής άμεσης δημοκρατίας, όπως δεσμευτικά δημοψηφίσματα και θεσμοθετημένες λαϊκές συνελεύσεις, αποκαθιστά τη λαϊκή κυριαρχία ως θεμέλιο του Συντάγματος. Ο πολίτης ανακτά ενεργό ρόλο στη λήψη κρίσιμων αποφάσεων, εντός πάντοτε του συνταγματικού πλαισίου. Η επιτροπή δεοντολογίας να λειτουργήσει θεσμικά και για την αξιολόγηση των καθηγητών των ΑΕΙ.
Έκτον, και καίριας σημασίας, είναι η ρητή συνταγματική θωράκιση της ατομικής ελευθερίας και της ανθρώπινης αξίας (άρθρο 2 παρ. 1 Συντ.) έναντι κάθε μορφής γενικευμένης ή έμμεσης υποχρεωτικότητας, ιδίως σε ζητήματα:
υποχρεωτικών ιατρικών πράξεων, σε επιδημίες ή πανδημίες, συμπεριλαμβανομένων των υποχρεωτικών εμβολιασμών, της
επιβολής καθολικών συστημάτων ταυτοποίησης, όπως ο προσωπικός αριθμός,
ψηφιακών ή διοικητικών αποκλεισμών ως μέσων εξαναγκασμού.
Οποιαδήποτε κρατική παρέμβαση οφείλει να σέβεται την αρχή της αναλογικότητας, της συναίνεσης και της ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας (άρθρο 5 Συντ.), αποκλείοντας ρητώς κάθε καθεστώς ηλεκτρονικής σκλαβιάς, βιοπολιτικού ή διοικητικού εξαναγκασμού.
Όλες οι ανωτέρω συνταγματικές κατευθύνσεις δύνανται να υλοποιηθούν χωρίς καμία προσβολή του ιστορικού Προοιμίου του Συντάγματος και χωρίς μεταβολή του ιστορικά παγιωμένου καθεστώτος σχέσεων Εκκλησίας και Πολιτείας και Αγίου Όρους, τα οποία συναποτελούν συστατικά στοιχεία της συνταγματικής ταυτότητας του νεοελληνικού κράτους.
Η συνταγματική αναθεώρηση δεν συνιστά πράξη ρήξης, αλλά πράξη ευθύνης. Μια δημοκρατία ισχυρή οφείλει να θωρακίζει τον πολίτη, να ελέγχει την εκάστοτε εξουσία και να προασπίζει την ατομική ελευθερία ως υπέρτατη συνταγματική αξία.
ΙΙΙ. Γνωμοδοτικό Συμπέρασμα
Κατόπιν των ανωτέρω, γνωμοδοτείται ότι το σύνολο των προτεινόμενων ρυθμίσεων είναι κατ’ αρχήν συνταγματικώς επιτρεπτό, θεμελιώνεται στις αρχές της λαϊκής κυριαρχίας, της ισονομίας, της αναλογικότητας και του κράτους δικαίου και δύναται να ενταχθεί σε αναθεωρητική διαδικασία σύμφωνα με το άρθρο 110 του Συντάγματος, χωρίς πρόσθετου συνταγματικού πυρήνα, του Προοιμίου και των ιστορικών συστατικών θεμελίων σεβόμενοι τις θυσίες και το αίμα των προγόνων μας για την ίδρυση του ελληνικού κράτους.
Συνέχεια ανάγνωσης

ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ

Όταν ο Μαδούρο “μαχαίρωσε” τον Τραμπ

Το μόνο που θα απόμενε στον όποιο Πρόεδρο των ΗΠΑ θα ήταν να ξαπολήσει παγκόσμιο Πόλεμο με την κραυγή του Σαμψών «η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων».

Δημοσιεύτηκε

στις

Γράφει ο Απόστολος Αποστολόπουλος

Δεν ξέρω αν πίσω από την κίνηση Τραμπ κρύβεται κίνδυνος ανατροπής όλης της Λατινικής Αμερικής, κίνδυνος να περάσουν οι χώρες της συγκεκριμένης περιοχής έξω από τον έλεγχο των ΗΠΑ. Δηλαδή ένας θανάσιμος κίνδυνος του είδους «ταν ή επί τας». Αυτό είναι το πιθανότερο με δεδομένο ότι ο τελευταίος που είδε τον Μαδούρο ήταν ένας Κινέζος επίσημος. Και, να μην το ξεχνάμε, ο λαλίστατος Τραμπ έχει μόλις επιστρέψει, αμίλητος, από την Κίνα.

Αν Ρωσία και Κίνα είναι αμετακίνητοι φίλοι και το Πεκίνο βάλει πόδι στην πίσω αυλή των ΗΠΑ, η Ουάσιγκτον θα πρέπει να βάλει μαύρες πλερέζες. Η σύμπραξη ΗΠΑ-Ρωσίας με το Πεκίνο να αλωνίζει στην πίσω αυλή των Αμερικανών παίρνει τη διάσταση χοροεσπερίδας δια κορασίδας του προ-περασμένου αιώνος που, όμως, ήδη έχουν χάσει ότι πολυτιμότερο είχαν. Το μόνο που θα απόμενε στον όποιο Πρόεδρο των ΗΠΑ θα ήταν να ξαπολήσει παγκόσμιο Πόλεμο με την κραυγή του Σαμψών «η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων».

Αν κάποιος νομίζει ότι απλώς δικαιολογώ τον Τραμπ ως καλός οπαδός του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού είναι απλώς βλαξ. Επιμένω σ’ αυτό με την προσθήκη ότι άλλο η αντίθεση στον ιμπεριαλισμό και άλλο η αναγνώριση της γεωπολιτικής πραγματικότητας. Ο Γκορμπατσώφ δεν το καταλάβαινε και οι Δυτικοί του άρπαξαν την ΕΣΣΔ επαινώντας τον ενώ τον Πούτιν τον βρίζουν πρωί-βράδι γιατί το κατάλαβε και δεν κάνει πίσω.

Το πρόβλημα, σύμφωνα με αυτή την λογική, δεν είναι γιατί ο Τραμπ έκανε αυτή την σοκαριστική κίνηση για τους δήθεν καθώς πρέπει υποκριτές Ευρωπαίους. Το πρόβλημα (αν αποδειχθεί τέτοιο)είναι, έτσι όπως φαίνεται, η αιχμαλωσία του Μαδούρο και όσα ήδη έγιναν είναι εντελώς ανεπαρκή. Η Κυβέρνηση στη Βενεζουέλα εξακολουθεί να λειτουργεί, ο λαός τα ίδια, είναι ανώμαλη κατάσταση που κυλάει ομαλά. Αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί.

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Αναλύσεις5 λεπτά πριν

Επιστροφή στην εποχή των μεγάλων δυνάμεων!

Η φωνή της Αρμενίας - Παρουσιάζει η Λιάνα Μανουκιάν

ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ35 λεπτά πριν

Ρίχνουν τα σύμβολα του καθεστώτος οι Ιρανοί & υψώνουν την σημαία του Ιράν με το Λιοντάρι και τον Ήλιο!

Η σημαία του Ιράν με το Λιοντάρι και τον Ήλιο, η οποία ήταν η επίσημη σημαία της χώρας πριν από...

Αναλύσεις1 ώρα πριν

Γιατί οι πετρελαϊκοί κολοσσοί θεωρούν «μη επενδύσιμη» τη Βενεζουέλα, παρά τις πιέσεις Τραμπ;

Ο Ντόναλντ Τραμπ ζητά από τους πετρελαϊκούς κολοσσούς να ρίξουν τουλάχιστον 100 δισ. δολάρια στη Βενεζουέλα και υπόσχεται φθηνότερη ενέργεια για τις ΗΠΑ.

Αναλύσεις2 ώρες πριν

Mercosur: Πέρασε η συμφωνία “ταφόπλακα” για τον αγροτικό τομέα – Η ΕΕ ψήφισε την ερήμωση της υπαίθρου

Ο αθέμιτος ανταγωνισμός απέναντι στην πάμφθηνη Λατινική Αμερική θα απλωθεί σαν οικονομική μάστιγα σε ολόκληρο τον πρωτογενή τομέα και όχι...

Αναλύσεις2 ώρες πριν

Αλαουίτες και Δρούζοι ηγέτες δηλώνουν πλήρη στήριξη στους Κούρδους – Ζητούν ομοσπονδιακό σύστημα στη Συρία

Αλαουίτες και Δρούζοι ηγέτες καταδίκασαν τις επιθέσεις στο Χαλέπι, προειδοποίησαν για εθνοκάθαρση και αναγκαστικές δημογραφικές αλλαγές, δήλωσαν πλήρη αλληλεγγύη προς...

Δημοφιλή