Διεθνή
Ανάλυση: Η Γαλλία, ο ισλαμικός εξτρεμισμός και η αντιμετώπισή του
Ο γνωστός γάλλος πολιτικός επιστήμονας και ειδικός του αραβο-μουσουλμανικού κόσμου, αποτυπώνει σε αυτό το άρθρο την εξέλιξη που σημειώθηκε από το 1989, όταν ανέκυψε η υπόθεση σχετικά με τη χρήση της μαντίλας στο σχολείο, μέχρι τους σημερινούς φετφάδες των smartphones και την πρόσφατη δολοφονία του καθηγητή Σαμιέλ Πατί. Το σχέδιο νόμου, τονίζει, πρέπει να χτυπήσει το πρόβλημα στη ρίζα του
Πριν από 31 χρόνια, το φθινόπωρο του 1989, ξεσπούσε η πρώτη «υπόθεση» που αποτέλεσε έκφανση του ισλαμισμού σε σχολείο της Γαλλικής Δημοκρατίας. Τρία νεαρά κορίτσια εμφανίστηκαν στο μάθημα φορώντας μαντίλα, στο γυμνάσιο Γκαμπριέλ-Αβέζ στην πόλη Κρέιγ, στην περιοχή Ουάζ. Η οργάνωση των Αδελφών Μουσουλμάνων είχε στείλει τους εκπροσώπους της για να διαπραγματευθούν με τον διευθυντή του σχολείου, ο οποίος τους έδιωξε όταν αντιλήφθηκε ότι τον ηχογραφούσαν εν αγνοία του.
Η υπόθεση αυτή σηματοδότησε συμβολικά μια σημαντική ρήξη. Τη χρονιά εκείνη μάλιστα η υπόθεση Ρούσντι είχε πυροδοτήσει τα πάθη στη Μεγάλη Βρετανία όταν ο Χομεϊνί εξέδωσε τον φετφά της 14ης Φεβρουαρίου με τον οποίο καταδίκαζε σε θάνατο τον Σάλμαν Ρούσντι για βλασφημία. Ταυτόχρονα όμως, με την επιθετική εκείνη ενέργεια, περιέλαβε την Ευρώπη – και τις άλλες περιοχές του πλανήτη όπου ζούσαν μουσουλμάνοι – στον «χώρο του ισλάμ», δηλαδή στα εδάφη όπου εκτείνεται η δικαιοδοσία ενός φετφά.
Οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι άλλαξαν, σύμφωνα με την ίδια λογική, τον τίτλο της οργάνωσής τους, ο οποίος έγινε Ενωση Ισλαμικών Οργανώσεων Γαλλίας αντί του αρχικού «εντός Γαλλίας». Κατά την άποψή τους, η επιταγή του ισλαμικού νόμου, η σαρία δηλαδή, έπρεπε να έχει ισχύ και στη Γαλλία, και άρα να έχουν τη δυνατότητα τα νεαρά κορίτσια που το επιθυμούσαν να φορούν χιτζάμπ στο σχολείο. Κι αυτό μάλιστα θα συνέβαινε στο όνομα της ελευθερίας της έκφρασης… την οποία εγγυώνται οι νόμοι της Γαλλικής Δημοκρατίας. Η ευχέρειά τους αυτή να έχουν δύο νομικά συστήματα αναφοράς έφερε αναταράξεις στους κρατικούς θεσμούς αλλά και στο δίκτυο των διαφόρων οργανώσεων – από το υπουργείο Εθνικής Παιδείας με επικεφαλής τον Λιονέλ Ζοσπέν και το Γαλλικό Συμβούλιο της Επικρατείας μέχρι και την οργάνωση SOS Ρατσισμός -, καθώς άνοιξε έναν δικαστικό αγώνα που κράτησε 15 χρόνια, μέχρι τη στιγμή που ήρθε, εν τέλει, ο νόμος του 2004 σχετικά με την απαγόρευση των θρησκευτικών συμβόλων στο σχολείο, καρπός των εργασιών της επιτροπής Σταζί.
Τρεις δεκαετίες αργότερα, ο αποκεφαλισμός του καθηγητή Ιστορίας, Γεωγραφίας και Πολιτικής Αγωγής Σαμιέλ Πατί στο γυμνάσιο Μπουά ντ’Ολν, στην Κονφλάν-Σεντ-Ονορίν (επίσης στα παρισινά προάστια), ο οποίος είχε βάλει τους μαθητές του να προβληματιστούν πάνω στην έννοια της βλασφημίας με αφορμή τις γελοιογραφίες του «Charlie Hebdo», αποτελεί προέκταση της ίδιας αυτής εξέλιξης.
Ο πατέρας μιας μαθήτριας, πολύ ενεργός στην «ισλαμόσφαιρα», έδωσε το έναυσμα για μια διαδικτυακή κινητοποίηση που εξαπλώθηκε αμέσως, βασιζόμενος σε μια εν μέρει παραπλανητική περιγραφή των γεγονότων και εμφανίζοντας τον καθηγητή ως ένοχο που του αξίζει τιμωρία. Οπως συνέβη και με τους υπερασπιστές της μαντίλας το 1989, έγινε κι εκείνος δεκτός από τη διευθύντρια, συνοδευόμενος από έναν εξηντάρη ακτιβιστή, γνωστό ισλαμιστή, που προέρχεται από το κίνημα των ριζοσπαστικοποιημένων Αδελφών Μουσουλμάνων.
Ο τελευταίος μάλιστα δημιούργησε την Ενωση Σεΐχ Γιασίν (από το όνομα του ιδρυτή της Χαμάς), ενώ υπήρξε μια εποχή συνοδοιπόρος του αντισημίτη κωμικού Ντιεντονέ. Στην αστυνομία είναι καταχωρισμένος ως δυνητικά επικίνδυνος για την ασφάλεια του κράτους και σεσημασμένος στο πλαίσιο της πρόληψης της ριζοσπαστικοποίησης εκείνης που λαμβάνει χαρακτήρα τρομοκρατίας. Το γεγονός ότι σε μια μαγνητοσκοπημένη συνέντευξη υπερηφανεύεται ότι απαίτησε από τη διευθύντρια του γυμνασίου «να τεθεί αμέσως σε διαθεσιμότητα αυτός ο αλήτης, γιατί δεν είναι καθηγητής αυτός», λέει πολλά για την αλλαγή που επήλθε, μέσα σε 30 χρόνια, στον συσχετισμό δυνάμεων γύρω από τα κρίσιμα θέματα της εκπαίδευσης στη Γαλλία με άξονα το ισλαμιστικό κίνημα.
Νέα φάση
Εν τω μεταξύ τα κοινωνικά δίκτυα και η τεράστια δυνατότητά τους να κινητοποιούν τα άτομα μέσω της παραπληροφόρησης αναστάτωσαν το κοινωνικό μας περιβάλλον αίροντας τις αναστολές στη συμπεριφορά των ανθρώπων εξαιτίας μιας μόνιμης σύγχυσης μεταξύ του εικονικού κόσμου και της πραγματικότητας. Εθεσαν επίσης σε δεύτερη μοίρα τον νόμο της Γαλλικής Δημοκρατίας, καθώς οι φετφάδες των smartphones επιβάλλουν άλλου είδους νόρμες σε εκείνους που τους ακολουθούν.
Κατά το χρονικό διάστηµα που µεσολάβησε ανάµεσα στις τροµοκρατικές επιθέσεις του Μοχάµεντ Μερά τον Μάρτιο του 2012 και στον αποκεφαλισµό του Σαµιέλ Πατί από έναν νεαρό Τσετσένο, κατά τη στιγµή µάλιστα που διεξάγεται η δίκη του δικτύου εκείνου που έσπειρε τον θάνατο στο «Charlie Hebdo» και στο Hyper Cacher τον Ιανουάριο του 2015, η Γαλλία καθώς και άλλες ευρωπαϊκές χώρες δέχθηκαν πλήθος τζιχαντιστικών επιθέσεων που προκάλεσαν εκατοντάδες θύµατα. Κατά την ίδια περίοδο, το Ισλαµικό Κράτος είχε εγκαθιδρύσει στη Μέση Ανατολή, µεταξύ του 2014 και του 2019, το χαλιφάτο-παρία, απ’ όπου σχεδιάστηκαν οι σφαγές του Μπατακλάν, των Βρυξελλών, της Νίκαιας, καθώς και ο σφαγιασµός του πατέρα Ζακ Αµέλ µέσα στην εκκλησία του στο Σεντ-Ετιέν-ντι-Ρουβρέ, κ.λπ. Ενας µακάβριος κατάλογος…
Αλλά ο αποκεφαλισµός του άτυχου καθηγητή σηµατοδοτεί µια νέα φάση, καθώς είναι η πρώτη φορά που φαίνεται ξεκάθαρα η διαδικασία µε την οποία η κινητοποίηση των ισλαµιστών µπορεί να οδηγήσει στο έγκληµα φανατισµού. Αγνοούµε ακόµη, την ώρα που γράφονται αυτές οι γραµµές, τον ακριβή τρόπο µε τον οποίο συνδέονται µεταξύ τους τα γεγονότα, τα οποία ξεκινούν µε τον στιγµατισµό ενός καθηγητή και καταλήγουν στη δολοφονία του – και ελπίζουµε ότι η έρευνα γρήγορα θα τον φέρει στο φως.
Μέχρι πρόσφατα πάντως οι επιθέσεις γίνονταν γνωστές µετά την πραγµατοποίησή τους, µε την πρόθεση των δολοφόνων ή των εντολοδόχων τους να ξαφνιάσουν ώστε να µεγιστοποιήσουν τον τρόµο που θα προκαλούσαν – και οι έρευνες δύσκολα µπορούσαν να βρουν το νήµα –, ενώ οι συζητήσεις που βρίσκονται τώρα σε εξέλιξη καθώς διεξάγεται η δίκη για τις σφαγές του Ιανουαρίου του 2015 είναι ενδεικτικές των δυσκολιών και των σφαλµάτων.
O Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν
Οπως είπαµε, ο νόµος της 15ης Μαρτίου 2004 έθεσε τέλος στα 15 χρόνια δικών µε τις οποίες το ισλαµιστικό κίνηµα προσπαθούσε να επιβάλει το χιτζάµπ στην τάξη – προκαλώντας µεγάλη οργή στους µαχόµενους ισλαµιστές και στους συνοδοιπόρους τους όταν αυτός εφαρµόστηκε και έδωσε µια ανάσα στις κρατικές υπηρεσίες και στη δηµόσια εκπαίδευση, που διαφορετικά θα υποχρεώνονταν να πηγαίνουν συνέχεια στα δικαστήρια σε βάρος του παιδαγωγικού έργου. Κατά τον ίδιο τρόπο λοιπόν θα πρέπει και το νοµοσχέδιο, έπειτα µάλιστα από τον λόγο του Εµανουέλ Μακρόν στο Μιρό στις 12 Οκτωβρίου, να χτυπήσει το πρόβληµα στη ρίζα του – το οποίο ήλθε στην επιφάνεια µε τη δολοφονία του Σαµιέλ Πατί, κατά φρικτό τρόπο –, προτού προλάβει αυτός ο τύπος εγκλήµατος να πάρει διαστάσεις.
Πίστη και ρήξη
Ο όρος «αυτονοµισµός» έχει εγείρει πολλές συζητήσεις. Αλλά όποια κι αν είναι η λέξη που θα κρατήσουµε, η ρίζα του προβλήµατος βρίσκεται σε µια αραβική έκφραση στην οποία οι Αδελφοί Μουσουλµάνοι, οι σαλαφιστές και οι τζιχαντιστές προσπαθούν να συµπυκνώσουν το ισλαµικό δόγµα, και που αποτελεί τον πυρήνα ενός συστηµατικού προσηλυτισµού, όπως φαίνεται από τις κουβέντες στα σχολικά διαλείµµατα, όπου δεν είναι πια σωστό να λες ότι είσαι άθεος, κυρίως όταν δείχνεις εµφανισιακά µουσουλµάνος, στο κήρυγµα της Παρασκευής, αλλά και στο Facebook και στο Twitter, καθώς και στις αναρίθµητες σχετικές ιστοσελίδες: αλ γουαλά’γουά-λ-µπαρά’α.
Η φράση σηµαίνει «πίστη και ρήξη» – ο δεύτερος όρος γίνεται συχνά αντιληπτός, στην οργουελική Νέα Γλώσσα των σαλαφιστών, ως «αποκήρυξη». Η επιταγή κάθε καλού µουσουλµάνου, σύµφωνα µε τους οπαδούς αυτής της θεώρησης, έγκειται στο να αποκηρύξει οτιδήποτε δεν εντάσσεται στο δόγµα κατά την αυστηρότερη ερµηνεία του –συµπεριλαµβανοµένου και του µυστικιστικού Ισλάµ, του Ισλάµ των αδελφοτήτων κ.λπ., τα οποία στιγµατίζονται ως «αίρεση» (σιρκ) ή ως «αποστασία» (ρίντα) –, και να «αποσχιστεί», κατά συνέπεια, από τους «άπιστους».
Αυτός ο τελευταίος όρος, ο πληθυντικός του οποίου είναι «κουφάρ» αλλά χρησιµοποιείται σαν ενικός στη γαλλοαραβική διάλεκτο για να δηλώσει τα «εδάφη που έχουν κατακτηθεί από τον ισλαµισµό» – για να χρησιµοποιήσω τον τίτλο του βιβλίου του Μπερνάρ Ρουζιέ –, αναφέρεται σε κάθε «µη µουσουλµάνο» ή «κακό µουσουλµάνο» που δεν έχει δείξει απόλυτη υποταγή και πίστη. Το ζήτηµα όµως είναι σοβαρό γιατί η τιµωρία του καφίρ (ενικός του κουφάρ) είναι ο θάνατος. Το tweet @tchetchene_270 µε το οποίο ο δράστης αναλαµβάνει την ευθύνη για τον αποκεφαλισµό, και συνοδεύεται µάλιστα από την αποτρόπαιη εικόνα του κοµµένου και µατωµένου κεφαλιού, λέει ακριβώς αυτό: «Από τον Αµπντουλάχ, τον Υπηρέτη του Αλλάχ, στον µαρκόν (sic), τον ηγέτη των απίστων, εκτέλεσα ένα από τα σκυλιά σου της κόλασης που τόλµησε να προσβάλει τον Μωάµεθ, να ηρεµήσεις όσους είναι σαν κι αυτόν πριν σας βρει σκληρή τιµωρία».
H ακολουθία των γεγονότων
Μένει να δούµε ποια ήταν η ακολουθία των γεγονότων που ξεκίνησαν µε τον στιγµατισµό του εκπαιδευτικού και την κοινοποίηση των καθηµερινών του διαδροµών καθώς και της διεύθυνσής του, µε ποιον τρόπο κινήθηκαν ο γονέας και ο γνωστός ακτιβιστής στην «ισλαµόσφαιρα» αλλά και στην περιοχή Ιβλίν, όπου βρίσκεται το γυµνάσιο. Με ποιον τρόπο, µετά από τους τόνους µίσους που χύθηκαν στο Διαδίκτυο, έκανε την εµφάνισή του ο Αµπντουλάχ Ανζόροφ, ένας δεκαοκτάχρονος Τσετσένος γεννηµένος στη Μόσχα – σε εκείνον και στην οικογένειά του είχε χορηγηθεί το καθεστώς του πρόσφυγα –, ο οποίος διέπραξε το έγκληµα και ανέλαβε την ευθύνη µε ένα tweet πριν βρει και ο ίδιος τον θάνατο. Εκείνο που τον έκανε να περάσει στη δράση ήταν άραγε ο αναβρασµός στα κοινωνικά δίκτυα, όπως φαίνεται πως συνέβη µε τον Πακιστανό Ζαχέρ Χασάν Μαχµούντ, έναν επίσης πρόσφυγα, που επιτέθηκε µε µπαλτά σε δύο άτοµα νοµίζοντας πως ήταν δηµοσιογράφοι του «Charlie Hebdo», στις 25 Σεπτεµβρίου; Ή µήπως ο συγκεκριµένος άνθρωπος είχε διασυνδέσεις – µέσα από τον ακτιβισµό, την εγκληµατικότητα, ακόµα και τις πολεµικές τέχνες – µε πρόσωπα που τον οδήγησαν από το προάστιο Εβρέ, όπου έµενε, µέχρι την Κονφλάν, όπου βρισκόταν ο καθηγητής;
Οπως κι αν έχουν τα πράγµατα, είναι φανερό ότι τα νοµικά εργαλεία που επικεντρώνονται αποκλειστικά, από το 2015 κι έπειτα, στις τροµοκρατικές επιθέσεις και στον εντοπισµό της αλυσίδας όσων συµµετείχαν, δεν είναι πια λειτουργικά απέναντι σε έναν διάχυτο τζιχαντισµό, όπως δείχνουν οι τελευταίες δολοφονίες, µε πρώτη εκείνη που διέπραξε ο Μικαέλ Αρπόν µαχαιρώνοντας τους συναδέλφους του στην αστυνοµική διεύθυνση του Παρισιού, έναν χρόνο πριν. Αυτό είναι λοιπόν το διακύβευµα του νέου νοµοσχεδίου, που πρέπει να θεραπεύσει τις αιτίες και όχι µόνο τις συνέπειες, και που προϋποθέτει µια καλή γνώση των πλάγιων µέσων και των ελιγµών του πολιτικού ισλαµισµού – οι ακτιβιστές του οποίου φροντίζουν να καταφεύγουν σε απλουστευµένες σχηµατοποιήσεις προκειµένου να αντιστρέψουν τους ρόλους στη δίκη όπου είναι κατηγορούµενοι και από θύτες να γίνουν θύµατα, τακτική που είναι ήδη εµφανής στα κοινωνικά δίκτυα.
*Ο Ζιλ Κεπέλ είναι καθηγητής στο Ινστιτούτο Πολιτικών Σπουδών του Παρισιού και κατέχει την έδρα «Μέση Ανατολή – Μεσόγειος» στην Ecole Normale Superieure.
Το κείμενο αυτό εμφανίστηκε προ ημερών στη γαλλική εφημερίδα «Le Monde» και με την άδειά του δημοσιεύεται στην Ελλάδα αποκλειστικά στο «Βήμα».
Το τελευταίο του βιβλίο στα ελληνικά είναι η «Εξοδος από το χάος. Κρίση στη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή» (εκδόσεις Κλειδάριθμος) που κυκλοφορεί σε μετάφραση της κυρίας Αριστέας Κομνηνέλλη, την οποία η εφημερίδα ευχαριστεί θερμά και για την απόδοση αυτού του κειμένου.
ΤΟ ΒΗΜΑ
Αναλύσεις
Η Κίνα βρίσκει δρόμο που παρακάμπτει το Πακιστάν – Ο διάδρομος Ουαχάν αλλάζει τις γεωπολιτικές ισορροπίες
Μία νέα οδική αρτηρία μήκους 121 χιλιομέτρων στο βορειοανατολικό Αφγανιστάν δημιουργεί τις προϋποθέσεις για απευθείας χερσαία σύνδεση με την Κίνα, χωρίς διέλευση από το Πακιστάν. Η ολοκλήρωση του δρόμου στον ιστορικό διάδρομο Ουαχάν αποκτά ιδιαίτερη γεωπολιτική σημασία, καθώς το Πεκίνο αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα ασφαλείας με τις επενδύσεις του στο Πακιστάν, ενώ η Καμπούλ επιδιώκει να μειώσει την εξάρτησή της από το Ισλαμαμπάντ.
Μία σημαντική εξέλιξη στις χερσαίες μεταφορές και στις γεωπολιτικές ισορροπίες της Κεντρικής Ασίας καταγράφεται στο Αφγανιστάν, με την ολοκλήρωση νέου δρόμου στον στρατηγικής σημασίας διάδρομο Ουαχάν.
Σύμφωνα με ανάλυση του Imran Khurshid που δημοσιεύθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2026 στο Asia Times, οι αφγανικές αρχές εγκαινίασαν οδική διαδρομή 121 χιλιομέτρων, η οποία εκτείνεται από την περιοχή Μπρογκίλ έως τα σύνορα με την Κίνα, στην επαρχία Μπανταχσάν.
Το έργο κόστισε περίπου 365 εκατομμύρια αφγάνι, ποσό που αντιστοιχεί σε περίπου 5,5 εκατομμύρια δολάρια.
Κατά τις αφγανικές ανακοινώσεις, κατασκευάστηκε από ντόπιους μηχανικούς και εργαζομένους, χωρίς τη συμμετοχή ξένων τεχνικών συμβούλων.
Η νέα διαδρομή φθάνει στα σινοαφγανικά σύνορα. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι λειτουργεί ήδη πλήρης διεθνής εμπορευματικός διάδρομος, καθώς εξακολουθούν να υπάρχουν σημαντικοί τεχνικοί και συνοριακοί περιορισμοί.
Γιατί ο διάδρομος Ουαχάν έχει στρατηγική σημασία
Ο διάδρομος Ουαχάν αποτελεί μια στενή λωρίδα αφγανικού εδάφους ανάμεσα στο Τατζικιστάν, το Πακιστάν και την Κίνα.
Η γεωγραφική του διαμόρφωση συνδέεται με τον ανταγωνισμό της Βρετανικής και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας κατά τον 19ο αιώνα.
Η περιοχή διατηρήθηκε ως ζώνη διαχωρισμού των δύο αυτοκρατορικών σφαιρών επιρροής, αποτελώντας ένα από τα χαρακτηριστικότερα γεωγραφικά κατάλοιπα του λεγόμενου «Μεγάλου Παιχνιδιού».
Σήμερα, η ίδια περιοχή αποκτά νέα σημασία, αυτή τη φορά λόγω της προσπάθειας σύνδεσης της Κίνας με το Αφγανιστάν και ευρύτερα με την Κεντρική Ασία.
Ο δρόμος ανοίγει τη δυνατότητα δημιουργίας μιας εναλλακτικής οδού μεταφορών, περιορίζοντας δυνητικά την ανάγκη διέλευσης από το πακιστανικό έδαφος.
Το πρόβλημα της Κίνας με τον οικονομικό διάδρομο CPEC
Το ενδιαφέρον της εξέλιξης εντοπίζεται κυρίως στην προσπάθεια του Πεκίνου να περιορίσει την εξάρτησή του από ευάλωτες υποδομές.
Ο Οικονομικός Διάδρομος Κίνας–Πακιστάν, γνωστός ως CPEC, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα προγράμματα της κινεζικής πρωτοβουλίας Belt and Road.
Μέσω του συγκεκριμένου σχεδίου, η Κίνα επιχειρεί να ενισχύσει τις εμπορικές και ενεργειακές συνδέσεις της με τη Νότια Ασία και την Αραβική Θάλασσα.
Ωστόσο, η υλοποίηση των έργων έχει αντιμετωπίσει σοβαρές δυσκολίες.
Στην επαρχία Μπαλουχιστάν, οργανώσεις αυτονομιστών έχουν πραγματοποιήσει επανειλημμένες επιθέσεις εναντίον κινεζικών συμφερόντων, εγκαταστάσεων και εργαζομένων.
Οι επιθέσεις αυτές έχουν επιβαρύνει την ασφάλεια των υποδομών και έχουν αυξήσει το κόστος προστασίας των κινεζικών επενδύσεων.
Παράλληλα, έχουν διατυπωθεί καταγγελίες για καθυστερήσεις, κακοδιαχείριση και προβλήματα διαφάνειας σε επιμέρους προγράμματα του CPEC.
Η εδαφική διαμάχη με την Ινδία
Μια επιπλέον γεωπολιτική δυσκολία συνδέεται με τη διέλευση του CPEC από το Γκιλγκίτ–Μπαλτιστάν.
Η περιοχή διοικείται από το Πακιστάν, αλλά διεκδικείται από την Ινδία, στο πλαίσιο της ευρύτερης διαμάχης για το Κασμίρ.
Το Νέο Δελχί έχει αντιταχθεί επανειλημμένα σε έργα που διέρχονται από εδάφη τα οποία θεωρεί τμήμα της δικής του επικράτειας.
Αυτό σημαίνει ότι ο οικονομικός διάδρομος Κίνας–Πακιστάν δεν αποτελεί μόνο αναπτυξιακό πρόγραμμα, αλλά συνδέεται με μία από τις πιο ευαίσθητες εδαφικές αντιπαραθέσεις της Ασίας.
Η δημιουργία εναλλακτικών διαδρομών μέσω του Αφγανιστάν θα μπορούσε μακροπρόθεσμα να προσφέρει στο Πεκίνο μεγαλύτερη ευελιξία.
Δεν υπάρχει, πάντως, ένδειξη ότι ο δρόμος του Ουαχάν μπορεί σήμερα να αντικαταστήσει τις μεγάλες μεταφορικές υποδομές του CPEC.
Η Καμπούλ επιχειρεί να μειώσει την εξάρτησή της από το Ισλαμαμπάντ
Για την κυβέρνηση των Ταλιμπάν, το έργο έχει και μία σαφή πολιτική διάσταση.
Το Αφγανιστάν εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό από συνοριακές διαβάσεις και μεταφορικούς άξονες που περνούν από το Πακιστάν.
Οι επανειλημμένες εντάσεις ανάμεσα στις δύο χώρες έχουν προκαλέσει κλείσιμο συνοριακών περασμάτων, διακοπές εμπορικών ροών και επιβάρυνση της αφγανικής οικονομίας.
Μια εναλλακτική χερσαία διέξοδος προς την Κίνα θα μπορούσε, εφόσον αναπτυχθεί και καταστεί λειτουργική, να μειώσει τη δυνατότητα του Πακιστάν να χρησιμοποιεί τη γεωγραφική του θέση ως μέσο πίεσης προς την Καμπούλ.
Η αφγανική πλευρά αντιμετωπίζει το έργο ως σημαντική υποδομή οικονομικής και στρατηγικής αυτονομίας.
Η στάση της Κίνας και της Ρωσίας
Παρά την προοπτική άμεσης σύνδεσης, το Πεκίνο δεν έχει εγκαταλείψει τον οικονομικό διάδρομο CPEC ούτε έχει ανακοινώσει ότι ο Ουαχάν θα τον αντικαταστήσει.
Η Κίνα εξακολουθεί να διατηρεί σημαντικά οικονομικά και στρατηγικά συμφέροντα στο Πακιστάν.
Αντίστοιχα, η Ρωσία ενδιαφέρεται για τη σταθερότητα του Αφγανιστάν και για την ανάπτυξη νέων δικτύων επικοινωνίας στην Κεντρική Ασία.
Η δημιουργία περισσότερων επιλογών διασύνδεσης ενδέχεται να περιορίσει την αποκλειστική σημασία ορισμένων παραδοσιακών μεταφορικών διαδρομών.
Η πραγματική αξία του Ουαχάν θα εξαρτηθεί από τη βελτίωση των οδικών υποδομών, τη λειτουργία συνοριακών και τελωνειακών εγκαταστάσεων, τις καιρικές συνθήκες και τις πολιτικές αποφάσεις της Κίνας.
Το μήνυμα προς το Πακιστάν
Η νέα διαδρομή αναδεικνύει μια σημαντική γεωπολιτική πραγματικότητα: η γεωγραφική θέση ενός κράτους προσφέρει στρατηγικά πλεονεκτήματα, αλλά η αξιοποίησή τους εξαρτάται από την ασφάλεια και την αξιοπιστία των μεταφορικών του δικτύων.
Το Πακιστάν εξακολουθεί να αποτελεί κρίσιμο εταίρο της Κίνας, ιδιαίτερα στο πλαίσιο του CPEC.
Ταυτόχρονα, όμως, η αστάθεια, οι επιθέσεις σε κινεζικά συμφέροντα και οι αντιπαραθέσεις με το Αφγανιστάν δημιουργούν κίνητρα αναζήτησης εναλλακτικών επιλογών.
Ο διάδρομος Ουαχάν δεν έχει ακόμη μετατραπεί σε μεγάλο εμπορικό πέρασμα. Η κατασκευή του δρόμου, ωστόσο, καταδεικνύει ότι το Αφγανιστάν επιχειρεί να αποκτήσει πρόσθετες διεθνείς συνδέσεις και ότι η αποκλειστική εξάρτηση από το Πακιστάν δεν αποτελεί πλέον τη μοναδική γεωγραφική επιλογή.
Για το Ισλαμαμπάντ, η εξέλιξη αποτελεί μια νέα στρατηγική παράμετρο που θα πρέπει να συνυπολογίσει στις σχέσεις του με το Πεκίνο και την Καμπούλ.
Διεθνή
Γερμανία: Το ρωσικό φυσικό αέριο επιστρέφει έμμεσα μέσω των λιπασμάτων, παρά τους ευρωπαϊκούς δασμούς
Οι εισαγωγές ρωσικών αζωτούχων λιπασμάτων μειώθηκαν κατά 66% το 2025-2026, αλλά παραμένουν 53% υψηλότερες από τα επίπεδα πριν από τον πόλεμο στην Ουκρανία.
Το υψηλό ενεργειακό κόστος στη Γερμανία διατηρεί ανταγωνιστικά τα ρωσικά προϊόντα, σύμφωνα με στοιχεία που δημοσίευσε η Berliner Zeitung. Η Γερμανία εξακολουθεί να συνδέεται εμπορικά με το ρωσικό φυσικό αέριο, παρά τις ευρωπαϊκές προσπάθειες περιορισμού της ενεργειακής εξάρτησης από τη Μόσχα.
Αυτή τη φορά, η σύνδεση δεν αφορά αποκλειστικά την άμεση προμήθεια φυσικού αερίου, αλλά τις εισαγωγές λιπασμάτων που παράγονται με τη χρήση ρωσικού αερίου ως πρώτης ύλης και πηγής ενέργειας. Σύμφωνα με δημοσίευμα της γερμανικής εφημερίδας, που βασίζεται σε στοιχεία του Γερμανικού Ομοσπονδιακού Στατιστικού Γραφείου και του Συνδέσμου Αγροτικής Βιομηχανίας (IVA), οι εισαγωγές αζώτου μέσω ρωσικών λιπασμάτων μειώθηκαν σημαντικά κατά το 2025-2026. Ωστόσο, εξακολουθούν να βρίσκονται πάνω από τα επίπεδα που καταγράφονταν πριν από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.
Τα στοιχεία των εισαγωγών και η σύγκριση με την προπολεμική περίοδο
Το 2025-2026, η Γερμανία εισήγαγε 48.800 τόνους αζώτου μέσω λιπασμάτων ρωσικής προέλευσης. Η ποσότητα αυτή είναι μειωμένη κατά περίπου 66% σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος, αλλά παραμένει κατά 53% υψηλότερη από τους 31.800 τόνους που είχαν καταγραφεί το 2020-2021, πριν από τον πόλεμο.
Η εξέλιξη των εισαγωγών δείχνει πόσο έντονη ήταν η αύξηση μετά το 2022. Το 2021-2022 οι εισαγωγές έφτασαν τους 56.800 τόνους αζώτου, ενώ το 2022-2023 εκτοξεύθηκαν στους 185.100 τόνους. Στη συνέχεια καταγράφηκαν 140.200 τόνοι το 2023-2024 και 143.800 τόνοι το 2024-2025, προτού σημειωθεί η μεγάλη υποχώρηση της τελευταίας περιόδου. Τα στοιχεία αφορούν την ποσότητα του αζώτου που περιέχεται στα εισαγόμενα λιπάσματα και όχι το συνολικό βάρος των προϊόντων.
Τα λιπασματικά έτη υπολογίζονται από τον Ιούλιο έως τον Ιούνιο. Η ποσότητα αζώτου που εισήχθη στη Γερμανία μέσω ρωσικής ουρίας μειώθηκε από 71.600 τόνους σε 27.600 τόνους, καταγράφοντας πτώση άνω του 61%. Παρά τη μείωση, η ποσότητα εξακολουθεί να είναι σχεδόν τριπλάσια από τους 9.900 τόνους του 2020-2021. Η συγκεκριμένη εξέλιξη αναδεικνύει το βασικό πρόβλημα της ευρωπαϊκής πολιτικής περιορισμού των εμπορικών δεσμών με τη Ρωσία. Ακόμη και όταν περιορίζονται οι εισαγωγές συγκεκριμένων προϊόντων, οι οικονομικές σχέσεις μπορούν να διατηρούνται μέσω άλλων κατηγοριών αγαθών, ιδιαίτερα όταν αυτά έχουν χαμηλότερο κόστος παραγωγής.
Γιατί οι ρωσικές εισαγωγές παραμένουν ανταγωνιστικές
Καθοριστικός παράγοντας είναι το υψηλό ενεργειακό κόστος στη Γερμανία και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Η παραγωγή αζωτούχων λιπασμάτων απαιτεί μεγάλες ποσότητες φυσικού αερίου, το οποίο χρησιμοποιείται τόσο ως πρώτη ύλη όσο και ως πηγή ενέργειας. Σύμφωνα με τον Σύνδεσμο Αγροτικής Βιομηχανίας (IVA), οι ευρωπαϊκοί δασμοί, που τέθηκαν σε ισχύ τον Ιούλιο του 2025, περιόρισαν σημαντικά τις εισαγωγές ρωσικών λιπασμάτων. Ωστόσο, δεν εξάλειψαν το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα των ρωσικών προϊόντων. Ο σύνδεσμος επισημαίνει ότι οι υψηλές τιμές ενέργειας δυσκολεύουν τις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις να αυξήσουν την εγχώρια παραγωγή και να καλύψουν μεγαλύτερο μέρος των αναγκών της αγοράς. Ως αποτέλεσμα, τα ρωσικά λιπάσματα εξακολουθούν να παραμένουν ελκυστικά, ακόμη και μετά την επιβολή πρόσθετων δασμών.
Παράλληλα, σύμφωνα με τον IVA, είναι πιθανό ορισμένες ποσότητες ρωσικών προϊόντων να φτάνουν στη γερμανική αγορά μέσω άλλων κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το μέγεθος αυτών των έμμεσων εισαγωγών, ωστόσο, δεν μπορεί να προσδιοριστεί με ακρίβεια από τα διαθέσιμα στοιχεία.
Δεν αποδίδονται οι αυξήσεις των τιμών αποκλειστικά στους δασμούς
Το ζήτημα έχει άμεση σημασία για τους Γερμανούς αγρότες, καθώς το κόστος των λιπασμάτων επηρεάζει την παραγωγή και, τελικά, την οικονομική βιωσιμότητα των καλλιεργειών. Ο IVA υποστηρίζει ότι η μείωση των ρωσικών εισαγωγών δεν έχει προκαλέσει μέχρι στιγμής σαφή αύξηση των τιμών εξαιτίας των δασμών. Σύμφωνα με τον σύνδεσμο, η εγχώρια παραγωγική δυναμικότητα και οι εισαγωγές από άλλες χώρες, μεταξύ των οποίων η Αίγυπτος, επαρκούν για την κάλυψη των αναγκών της αγοράς. Την ίδια στιγμή, ο σύνδεσμος αποδίδει τις υψηλές τιμές των λιπασμάτων το 2026 στις διεθνείς ενεργειακές αναταράξεις, στον πόλεμο με το Ιράν και στην κρίση γύρω από τα Στενά του Ορμούζ, παράγοντες που επηρεάζουν το κόστος μεταφοράς και τις παγκόσμιες τιμές ενέργειας και λιπασμάτων.
Οι εκτιμήσεις αυτές αποτελούν τις θέσεις του κλαδικού συνδέσμου και δεν συνιστούν από μόνες τους ανεξάρτητη αξιολόγηση όλων των παραγόντων που διαμορφώνουν τις τιμές.
Νέες πιέσεις για περιορισμό των ρωσικών εισαγωγών
Με αφορμή τα στοιχεία, ο IVA ζητά να εξεταστεί η επιβολή πρόσθετων δασμών στις εισαγωγές καλιούχων λιπασμάτων από τη Ρωσία και τη Λευκορωσία. Το κάλιο αποτελεί βασικό θρεπτικό στοιχείο για τις καλλιέργειες και αντιπροσωπεύει μια ακόμη κατηγορία προϊόντων στην οποία η ευρωπαϊκή αγορά διατηρεί εμπορικές σχέσεις με τις δύο χώρες.
Ο σύνδεσμος εκτιμά ότι η ευρωπαϊκή βιομηχανία μπορεί να καλύψει τις ανάγκες της γεωργίας χωρίς να εξαρτάται από τις συγκεκριμένες εισαγωγές και υποστηρίζει ότι πρόσθετοι δασμοί δεν θα πρέπει να οδηγήσουν αναγκαστικά σε αυξήσεις τιμών. Η συζήτηση, ωστόσο, αποτυπώνει το ευρύτερο δίλημμα της ευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής. Η μείωση της εξάρτησης από τη Ρωσία απαιτεί όχι μόνο εμπορικούς περιορισμούς, αλλά και ανταγωνιστική εγχώρια παραγωγή, προσιτό ενεργειακό κόστος και εναλλακτικές πηγές προμήθειας.
Τα δεδομένα της γερμανικής αγοράς δείχνουν ότι οι δασμοί μπορούν να περιορίσουν σημαντικά τις εισαγωγές, χωρίς όμως να εξαλείψουν αυτομάτως τις οικονομικές σχέσεις που στηρίζονται σε διαφορές κόστους παραγωγής. Για τη Γερμανία και την Ευρωπαϊκή Ένωση, η πρόκληση παραμένει η εξισορρόπηση τριών στόχων: της ενεργειακής και οικονομικής ασφάλειας, της στήριξης της εγχώριας βιομηχανίας και της διατήρησης προσιτού κόστους για τον αγροτικό τομέα.
Με πληροφορίες του Συνδέσμου Αγροτικής Βιομηχανίας (IVA) και του Γερμανικού Ομοσπονδιακού Στατιστικού Γραφείου.
Αναλύσεις
Πακιστάν: Μειώθηκαν οι τρομοκρατικές επιθέσεις, αλλά αυξάνονται οι απειλές – Αντάρτικες οργανώσεις αναπτύσσουν νέες τακτικές και στρατολογούν γυναίκες
Η νέα έκθεση του Pakistan Institute for Conflict and Security Studies (PICSS) αποκαλύπτει ένα αντιφατικό περιβάλλον ασφαλείας: Λιγότερες επιθέσεις και θύματα, αλλά αναδιοργάνωση ένοπλων ομάδων, χρήση drones, εσωτερικές συγκρούσεις και αυξανόμενη αστάθεια στο Μπαλουχιστάν. Η πολιτική κρίση επιβαρύνει την προσπάθεια αντιμετώπισης της τρομοκρατίας.
Μια εξαιρετικά σύνθετη εικόνα για την ασφάλεια στο Πακιστάν αποτυπώνει η νέα εβδομαδιαία ανάλυση του Pakistan Institute for Conflict and Security Studies (PICSS), η οποία δημοσιεύθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2026. Παρά τη μείωση των επιθέσεων από ένοπλες οργανώσεις κατά την πρώτη εβδομάδα του μήνα, οι εξελίξεις στο εσωτερικό των εξτρεμιστικών και αυτονομιστικών ομάδων δημιουργούν σοβαρά ερωτήματα για την πραγματική αποτελεσματικότητα των επιχειρήσεων ασφαλείας.
Η έκθεση με τίτλο «Pakistan’s Security Paradox: Militant Attacks Decline as Militant Groups Signal New Developments» καταγράφει υποχώρηση των επιθέσεων, αλλά παράλληλα εντοπίζει ενδείξεις οργανωτικής αναδιάρθρωσης, νέων επιχειρησιακών μεθόδων και εντατικοποίησης της προπαγανδιστικής δραστηριότητας.
Μείωση 18% στις επιθέσεις – Παραμένει σοβαρή η απειλή
Σύμφωνα με το PICSS, από τις 2 έως τις 8 Οκτωβρίου καταγράφηκαν συνολικά 46 επιθέσεις ενόπλων οργανώσεων στο Πακιστάν, έναντι 56 την αμέσως προηγούμενη εβδομάδα.
Η μείωση ανέρχεται στο 18%, ενώ αισθητή είναι και η υποχώρηση του αριθμού των θυμάτων.
Οι νεκροί μειώθηκαν από 52 σε 42 και οι τραυματίες από 53 σε 23.
Ωστόσο, η εικόνα δεν είναι ομοιόμορφη σε ολόκληρη τη χώρα.
Στην επαρχία Μπαλουχιστάν, όπου δραστηριοποιούνται ιδιαίτερα ενεργές αυτονομιστικές οργανώσεις, οι απώλειες αυξήθηκαν παρά τη μείωση του αριθμού των επιθέσεων.
Το στοιχείο αυτό δημιουργεί προβληματισμό για το κατά πόσον οι ένοπλες ομάδες μεταβάλλουν τις τακτικές τους, πραγματοποιώντας λιγότερες αλλά δυνητικά πιο φονικές επιχειρήσεις.
Οι Πακιστανοί Ταλιμπάν αλλάζουν τακτική – Drones και ελεύθεροι σκοπευτές
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι εξελίξεις στο εσωτερικό της Tehrik-i-Taliban Pakistan (TTP), της οργάνωσης που είναι γνωστή ως Πακιστανοί Ταλιμπάν.
Σύμφωνα με την ανάλυση, η TTP επέβαλε περιορισμούς στη χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης από τα μέλη της.
Η συγκεκριμένη απόφαση αποκτά σημασία σε μια περίοδο κατά την οποία οι ένοπλες οργανώσεις χρησιμοποιούν τις ψηφιακές πλατφόρμες τόσο για προπαγάνδα όσο και για την προβολή των επιχειρησιακών τους δυνατοτήτων.
Την ίδια στιγμή, η TTP δημοσιοποίησε οπτικό υλικό στο οποίο υποστηρίζει ότι καταγράφονται επιθέσεις με τετρακόπτερα μη επανδρωμένα αεροσκάφη και ενέργειες ελεύθερων σκοπευτών.
Οι ισχυρισμοί αυτοί δεν συνιστούν ανεξάρτητη επιβεβαίωση της αποτελεσματικότητας ή της έκτασης χρήσης των συγκεκριμένων μέσων.
Παρ’ όλα αυτά, η προβολή τέτοιων επιχειρήσεων εντάσσεται σε μια ευρύτερη προσπάθεια των οργανώσεων να παρουσιάσουν εικόνα τεχνολογικής προσαρμογής και να ενισχύσουν την επιρροή τους.
Εσωτερικές συγκρούσεις στις ένοπλες οργανώσεις
Την ίδια περίοδο, η Jamaat-ul-Ahrar, οργάνωση που έχει συνδεθεί με το δίκτυο των Πακιστανών Ταλιμπάν, ανακοίνωσε ότι πραγματοποίησε 122 επιθέσεις κατά τη διάρκεια του Σεπτεμβρίου.
Πρόκειται για αριθμό που προέρχεται από τους ισχυρισμούς της ίδιας της οργάνωσης και δεν πρέπει να συγχέεται με τα ανεξάρτητα καταγεγραμμένα περιστατικά του PICSS.
Παράλληλα, αναφέρθηκαν αιματηρές συγκρούσεις ανάμεσα σε μαχητές της Jamaat-ul-Ahrar και αντίπαλης φράξιας της TTP στην περιοχή Ορακζάι.
Οι πληροφορίες αυτές αναδεικνύουν ένα επιπλέον πρόβλημα για την ασφάλεια του Πακιστάν: τον κατακερματισμό του περιβάλλοντος των ενόπλων οργανώσεων.
Οι εσωτερικές συγκρούσεις ενδέχεται να αποδυναμώνουν προσωρινά ορισμένα δίκτυα, αλλά μπορούν επίσης να προκαλέσουν νέες αντιπαραθέσεις, ανακατατάξεις και αποσχίσεις.
Μπαλουχιστάν: Ένοπλη γυναικεία μονάδα και κλιμάκωση της προπαγάνδας
Σημαντικές εξελίξεις καταγράφονται και στο Μπαλουχιστάν, την επαρχία του νοτιοδυτικού Πακιστάν που συνορεύει με το Ιράν και το Αφγανιστάν και έχει στρατηγική σημασία λόγω των φυσικών πόρων και της πρόσβασής της στην Αραβική Θάλασσα.
Το Balochistan Liberation Front (BLF), μία από τις οργανώσεις που επιδιώκουν την ανεξαρτησία του Μπαλουχιστάν, δημοσιοποίησε υλικό για τη συγκρότηση νέου γυναικείου ένοπλου σχηματισμού.
Η συγκεκριμένη κίνηση προβάλλεται από την οργάνωση ως οργανωτική εξέλιξη. Δεν υπάρχουν, ωστόσο, επαρκή ανεξάρτητα στοιχεία στο δημόσιο απόσπασμα της έκθεσης για τον αριθμό των μελών ή τις πραγματικές επιχειρησιακές δυνατότητες της νέας μονάδας.
Παράλληλα, ο Balochistan Liberation Army (BLA), άλλη σημαντική αυτονομιστική ένοπλη οργάνωση, απέρριψε κατηγορίες περί συνεργασίας με την TTP.
Ο BLA δημοσιοποίησε επίσης οπτικό υλικό από επιχειρήσεις που ισχυρίζεται ότι πραγματοποίησαν μέλη του.
Άλλες οργανώσεις των Μπαλούχων προχώρησαν σε ανάλογες κινήσεις, προβάλλοντας τη δράση τους και διατυπώνοντας ισχυρισμούς για δραστηριότητες συλλογής πληροφοριών.
Οι εξελίξεις καταδεικνύουν ότι η σύγκρουση στο Μπαλουχιστάν δεν περιορίζεται στις ένοπλες επιθέσεις, αλλά περιλαμβάνει και έναν παράλληλο αγώνα επιρροής, επικοινωνίας και πολιτικής νομιμοποίησης.
Πολιτική κρίση και αντιτρομοκρατία
Πέρα από την ένοπλη βία, η έκθεση του PICSS επισημαίνει ότι η εσωτερική πολιτική αστάθεια δυσχεραίνει τη διαμόρφωση αποτελεσματικής πολιτικής ασφαλείας.
Η κατάρρευση των διαπραγματεύσεων μεταξύ της κυβέρνησης και του Pakistan Tehreek-e-Insaf (PTI), του κόμματος που ίδρυσε ο πρώην πρωθυπουργός Ιμράν Χαν, περιπλέκει τις προσπάθειες συντονισμού στην επαρχία Χάιμπερ Παχτούνχβα.
Η περιοχή αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα μέτωπα της δράσης των Πακιστανών Ταλιμπάν, λόγω της εγγύτητάς της με το Αφγανιστάν και της μακρόχρονης παρουσίας ένοπλων δικτύων.
Οι πολιτικές αντιπαραθέσεις μεταξύ κεντρικής κυβέρνησης και αντιπολίτευσης μπορούν να δυσχεράνουν τον συντονισμό, τη διοικητική συνεργασία και τη διαμόρφωση κοινής στρατηγικής για την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας.
Το πρόβλημα αποκτά ιδιαίτερη σημασία όταν συνδυάζεται με την ανάγκη προστασίας παραμεθόριων περιοχών και αντιμετώπισης οργανώσεων με διασυνοριακές διασυνδέσεις.
Αφγανιστάν, Ινδία και περιφερειακές αμυντικές συμφωνίες
Οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει το Ισλαμαμπάντ δεν περιορίζονται στο εσωτερικό της χώρας.
Οι σχέσεις με το Αφγανιστάν παραμένουν κρίσιμος παράγοντας ασφαλείας, καθώς το Πακιστάν αποδίδει σε ένοπλα δίκτυα που δρουν από αφγανικό έδαφος σημαντικό μέρος των επιθέσεων εναντίον του.
Την ίδια στιγμή, η αντιπαράθεση με την Ινδία εξακολουθεί να επηρεάζει τον στρατηγικό σχεδιασμό των πακιστανικών ενόπλων δυνάμεων.
Στο περιφερειακό περιβάλλον προστίθενται οι νέες αμυντικές διευθετήσεις και οι προσπάθειες του Πακιστάν να διατηρήσει ή να ενισχύσει τις στρατηγικές του συνεργασίες.
Η συνύπαρξη εσωτερικών απειλών, πολιτικής αβεβαιότητας και εξωτερικών δεσμεύσεων δημιουργεί αυξημένες απαιτήσεις για τον στρατιωτικό μηχανισμό και τις υπηρεσίες ασφαλείας.
Οι αριθμοί δεν λένε ολόκληρη την ιστορία
Η εβδομαδιαία έκθεση του PICSS θέτει ένα ουσιαστικό ερώτημα: αποτελεί η μείωση των τρομοκρατικών επιθέσεων ένδειξη βελτίωσης της ασφάλειας ή πρόκειται για προσωρινή υποχώρηση της βίας, ενώ οι οργανώσεις αναπροσαρμόζουν τις τακτικές και τις δομές τους;
Η απάντηση δεν μπορεί να προκύψει αποκλειστικά από την καταμέτρηση των επιθέσεων.
Η χρήση νέων επιχειρησιακών μέσων, οι εσωτερικές διαμάχες, η συγκρότηση νέων ένοπλων σχηματισμών και η αυξημένη προπαγανδιστική δραστηριότητα συνθέτουν μια εικόνα που απαιτεί διαρκή παρακολούθηση.
Άλλωστε, τα στοιχεία του PICSS για ολόκληρο τον Σεπτέμβριο είχαν καταγράψει 225 επιθέσεις, τον υψηλότερο μηνιαίο αριθμό εδώ και δώδεκα χρόνια, γεγονός που αναδεικνύει τη σοβαρότητα της κατάστασης παρά την πρόσφατη εβδομαδιαία υποχώρηση.
Το Πακιστάν βρίσκεται αντιμέτωπο με μια πολυεπίπεδη κρίση ασφαλείας, στην οποία αλληλεπιδρούν τζιχαντιστικές οργανώσεις, αυτονομιστικά κινήματα, πολιτικές αντιπαραθέσεις και περιφερειακοί ανταγωνισμοί.
Η μείωση της συχνότητας των επιθέσεων αποτελεί θετική ένδειξη σε επίπεδο εβδομαδιαίων στατιστικών. Δεν αρκεί, όμως, από μόνη της για να αποδείξει ότι οι απειλές περιορίζονται σε βάθος χρόνου.
Το κρίσιμο ζήτημα για το Ισλαμαμπάντ δεν είναι μόνο πόσες επιθέσεις καταγράφονται, αλλά κατά πόσον το κράτος μπορεί να αντιμετωπίσει τις οργανώσεις που εξακολουθούν να διαθέτουν δυνατότητα στρατολόγησης, προσαρμογής και πραγματοποίησης νέων επιχειρήσεων.
Εθνικιστική πρόκληση στα Σκόπια με φόντο τον Ηρακλή! Αλυτρωτικός χάρτης και επίσημη διαμαρτυρία της Ελλάδας
Διπλωματικές διαστάσεις προσλαμβάνει η υπόθεση του πανό που ανάρτησαν οπαδοί της ΜΖΤ Σκοπίων κατά τη διάρκεια της αναμέτρησης με τον...
Η Κίνα βρίσκει δρόμο που παρακάμπτει το Πακιστάν – Ο διάδρομος Ουαχάν αλλάζει τις γεωπολιτικές ισορροπίες
Μία νέα οδική αρτηρία μήκους 121 χιλιομέτρων στο βορειοανατολικό Αφγανιστάν δημιουργεί τις προϋποθέσεις για απευθείας χερσαία σύνδεση με την Κίνα,...
Σήμερα γιορτάζουν τα Σέρβια της Μακεδονίας!
Μετά τη νίκη στο Σαραντάπορο και στα Στενά Πόρτας, η απελευθέρωσή των Σερβίων στις 10 Οκτωβρίου άνοιξε τον δρόμο για...
Συρία: Μυστικές υπηρεσίες και διπλωματία στο προσκήνιο – Η Τουρκία επιχειρεί να εδραιώσει τον ρόλο της απέναντι στο Ισραήλ
Σημαντική διπλωματική κινητικότητα καταγράφεται στον άξονα Άγκυρας–Δαμασκού, με τον υπουργό Εξωτερικών της Συρίας Ασάαντ αλ Σαϊμπάνι να πραγματοποιεί διαδοχικές επαφές...
Γερμανία: Το ρωσικό φυσικό αέριο επιστρέφει έμμεσα μέσω των λιπασμάτων, παρά τους ευρωπαϊκούς δασμούς
Οι εισαγωγές ρωσικών αζωτούχων λιπασμάτων μειώθηκαν κατά 66% το 2025-2026, αλλά παραμένουν 53% υψηλότερες από τα επίπεδα πριν από τον...
-
Αναλύσεις3 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO3 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας