Μια νέα τριμερής συμμαχία θα μπορούσε να αλλάξει την ισορροπία δυνάμεων στη Μέση Ανατολή και πέρα ​​από αυτήν, γράφει το Bloomberg News.

Σε δημοσίευμα της Παρασκευής αναφέρεται ότι η Τουρκία επιδιώκει επί του παρόντος να ενταχθεί στην Κοινή Συμφωνία Στρατηγικής Άμυνας που υπεγράφη μεταξύ του Πακιστάν και της Σαουδικής Αραβίας.

Το Bloomberg, επικαλούμενο μια ενημερωμένη πηγή που αρνήθηκε να κατονομαστεί, ανέφερε ότι οι συνομιλίες, οι οποίες βρίσκονται επί του παρόντος σε προχωρημένο στάδιο, είναι πιθανό να ολοκληρωθούν με την υπογραφή συμφωνίας.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν υπέγραψαν κοινή συμφωνία στρατηγικής άμυνας τον Σεπτέμβριο του 2025 κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του Πακιστανού πρωθυπουργού Σεχμπάζ Σαρίφ στη Σαουδική Αραβία.

Το πρακτορείο ανέφερε στην έκθεσή του: «Η πιθανή ένταξη της Τουρκίας θα άνοιγε το δρόμο για τη δημιουργία μιας νέας συμμαχίας ασφαλείας που θα μπορούσε να αλλάξει την ισορροπία δυνάμεων στη Μέση Ανατολή και πέρα ​​από αυτήν».

Πρόσθεσε ότι η Τουρκία εξετάζει το ενδεχόμενο να προσχωρήσει στη συμφωνία εν μέσω ερωτημάτων σχετικά με την αξιοπιστία των Ηνωμένων Πολιτειών και την αυξανόμενη επικάλυψη των συμφερόντων της με εκείνα της Σαουδικής Αραβίας και του Πακιστάν στη Νότια Ασία, τη Μέση Ανατολή και την Αφρική.

Το Πακιστάν και η Τουρκία έχουν μακροχρόνιους στρατιωτικούς δεσμούς, με τις δύο χώρες να συνεργάζονται σε μια σειρά από αμυντικά έργα.

Η Άγκυρα προμηθεύει το πακιστανικό ναυτικό με πολεμικά πλοία κλάσης κορβέτας και έχει επίσης αναβαθμίσει αρκετά μαχητικά αεροσκάφη F-16 που ανήκουν στην πακιστανική πολεμική αεροπορία.

Η Τουρκία, η οποία αυτή τη στιγμή μοιράζεται τεχνολογίες μη επανδρωμένων αεροσκαφών με το Πακιστάν και τη Σαουδική Αραβία, επιδιώκει να εμπλέξει τις δύο χώρες στο πρόγραμμα μαχητικών αεροσκαφών πέμπτης γενιάς, το «Kaan».

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ

Καθηλώθηκαν το πρωί της Κυριακής τα αεροσκάφη στα αεροδρόμια λόγω προβλημάτων στις συχνότητες του Κέντρου Ελέγχου της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας. Το κέντρο ελέγχου ραδιοσυχνοτήτων σε ένα αεροδρόμιο είναι η υπηρεσία που διαχειρίζεται, παρακολουθεί και προστατεύει όλες τις ασύρματες επικοινωνίες που είναι απαραίτητες για την ασφαλή λειτουργία των αεροδρομίων και των πτήσεων.

Το κέντρο αυτό φροντίζει ώστε κανένα σήμα να μην παρεμβάλλεται στις κρίσιμες επικοινωνίες της αεροπορίας. Παρακολουθεί το ραδιοφάσμα γύρω και μέσα στο αεροδρόμιο. Εντοπίζει παρεμβολές (jamming) ή παράνομα σήματα. Διασφαλίζει ότι κάθε υπηρεσία χρησιμοποιεί τη σωστή συχνότητα. Παρεμβαίνει άμεσα αν υπάρξει πρόβλημα που μπορεί να επηρεάσει την ασφάλεια πτήσεων.

* Πύργο ελέγχου και πιλότους
* Ραντάρ και συστήματα εντοπισμού αεροσκαφών
* Συστήματα προσγείωσης ILS
* Υπηρεσίες εδάφους και οχήματα αεροδρομίου
* Μετεωρολογικά συστήματα
* Υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης

Είναι τόσο κρίσιμο γιατί η αεροπλοΐα βασίζεται στην απόλυτα καθαρή επικοινωνία. Ακόμα και μια μικρή παρεμβολή μπορεί να προκαλέσει λάθος οδηγίες σε πιλότο, να επηρεάσει συστήματα προσέγγισης, να δημιουργήσει κίνδυνο σύγκρουσης ή ατύχημα. Το κέντρο ελέγχου ραδιοσυχνοτήτων είναι το αόρατο «ραντάρ» που προστατεύει τις ασύρματες επικοινωνίες, ώστε τα αεροπλάνα να απογειώνονται και να προσγειώνονται με απόλυτη ασφάλεια.

Naftemporiki.gr

Γράφει ο Michael Rubin

Η οικονομική ασφυξία και η εκτεταμένη κοινωνική αναταραχή συγκλίνουν στο Ιράν, καθώς οι πιέσεις προς την Ισλαμική Δημοκρατία εντείνονται.

Τι Συμβαίνει αν Καταρρεύσει το Καθεστώς στο Ιράν;

Καθώς οι ιρανικές διαδηλώσεις φέρονται να λαμβάνουν βίαιη τροπή, η Ισλαμική Δημοκρατία αντιμετωπίζει τη σοβαρότερη κρίση από την ίδρυσή της, πριν από περισσότερα από 46 χρόνια.

Ενώ οι προηγούμενες διαμαρτυρίες αφορούσαν ελίτ ή περιορισμένα τμήματα της κοινωνίας, η τρέχουσα αναταραχή εξαπλώνεται σε ολόκληρη την ιρανική κοινωνία, συμπεριλαμβανομένων στοιχείων που παραδοσιακά στήριζαν το καθεστώς.

Το κλείσιμο του Μεγάλου Παζαριού της Τεχεράνης αποτελεί συχνά προάγγελο κυβερνητικής κατάρρευσης, αν όχι επανάστασης.

Καθίσταται ολοένα και πιο πιθανό η κληρονομιά του Ανώτατου Ηγέτη Αλί Χαμενεΐ να είναι η κατάρρευση της Ισλαμικής Δημοκρατίας.

Αν ο ιρανικός λαός έχει λόγο στις εξελίξεις, ο γιος του, Μοτζτάμπα, θα κρεμαστεί επίσης.

Η Πτώση του Ιράν: Τι Ακολουθεί;

Οι επιπτώσεις της κατάρρευσης της Ισλαμικής Δημοκρατίας θα αναδιαμορφώσουν την περιοχή.

Η πιθανότητα μιας ομαλής διαδοχής στο Ιράν είναι μικρή. Το σημερινό κίνημα διαμαρτυρίας δεν διαθέτει κεντρική ηγεσία, ενώ, όπως έδειξε και η κατάρρευση της διάσκεψης του Georgetown, οι ηγέτες και οι οργανώσεις της αντιπολίτευσης στη διασπορά είναι περισσότερο πολωμένοι από ποτέ.

Αντί να οικοδομήσει γέφυρες, η ομάδα του διαδόχου του θρόνου Ρεζά Παχλαβί επέλεξε τακτικές «καμένης γης» και υπερβολικούς ισχυρισμούς ανάληψης εύσημων, αντίστοιχους με εκείνους ομάδων όπως οι Μουτζαχεντίν-ε Χαλκ. Οι 50.000 καταγεγραμμένοι αποστάτες του καθεστώτος που ο Παχλαβί ισχυρίστηκε ότι υπήρχαν μόλις πριν από έξι μήνες μοιάζουν περισσότερο με πυρετώδες όνειρο· οι Ιρανοί βγαίνουν στους δρόμους, αλλά δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι το πράττουν κατ’ εντολή του Παχλαβί.

Ακόμη κι έτσι, ακόμη και χάος τύπου Συρίας θα απονευρώσει την ικανότητα του Ιράν να απειλεί την περιοχή. Παραδοσιακά, όταν το ιρανικό καθεστώς βρίσκεται υπό απειλή, οι δυνάμεις ασφαλείας του υποχωρούν από την περιφέρεια προς την Τεχεράνη· δεν επιτίθενται στην περιοχή, αν αυτό συνεπάγεται την έκθεση των πυρηνικών τους συμφερόντων.

Ποιος Κερδίζει;

Οι βασικοί ωφελημένοι από μια κατάρρευση του καθεστώτος θα είναι, βραχυπρόθεσμα, τόσο το Ιράκ όσο και τα αραβικά κράτη του Κόλπου.

Η Ισλαμική Δημοκρατία, από την εποχή της υπό αμερικανική ηγεσία ανατροπής του καθεστώτος του Ιρακινού προέδρου Σαντάμ Χουσεΐν, παρεμβαίνει κατ’ επανάληψη στην ιρακινή κυριαρχία. Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ του υπουργού Εξωτερικών Κόλιν Πάουελ και ο αξιωματούχος του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας επί προεδρίας Τζορτζ Ου. Μπους, Ζαλμάι Χαλιλζάντ, πίστεψαν αφελώς τις ιρανικές διαβεβαιώσεις ότι η Τεχεράνη θα τηρούσε στάση μη ανάμειξης στο μεταπολεμικό Ιράκ· όταν πλέον ήταν πρόθυμοι να αναγνωρίσουν ότι έσφαλαν, ήταν ήδη πολύ αργά. Μια σκόπιμη στάση «κλείνουμε τα μάτια» χαρακτήρισε και τη μετέπειτα προθυμία του προέδρου Μπαράκ Ομπάμα να αποχωρήσει από το Ιράκ και να εμπλακεί διπλωματικά με το Ιράν.

Περισσότεροι Νικητές και Ηττημένοι

Παρότι το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης θα παραμείνει μια ισχυρή δύναμη, απλώς και μόνο λόγω των πόρων που έχει λεηλατήσει και αποκρύψει, η κατάρρευση του καθεστώτος θα ενεργοποιήσει ένα χρονόμετρο αντίστροφης μέτρησης ως προς την προθυμία των Ιρακινών να τους ακούνε. Άμεσοι χαμένοι θα είναι το Σώμα Μπαντρ του Χάντι αλ-Αμέρι, η οργάνωση Ασαΐμπ Αχλ αλ-Χακ του Κάις αλ-Χαζαλί και η φιλοδοξία του Νούρι αλ-Μάλικι να επιστρέψει στην πρωθυπουργία, καθώς και η αξιοποίηση της Ισλαμικής Δημοκρατίας από τους ηγέτες της Πατριωτικής Ένωσης του Κουρδιστάν, Μπαφίλ και Κουμπάντ Ταλαμπανί, ως μοχλού πίεσης απέναντι στους Κούρδους αντιπάλους τους. Φήμες περί εμπλοκής των ιρακινών Hashd al-Shaabi στην καταστολή των Ιρανών διαδηλωτών θα προκαλέσουν διαγενεακή εχθρότητα μεταξύ των Ιρανών και των ιρακινών σιιτικών ομοδόξων τους.

Τα αραβικά κράτη του Κόλπου ενδέχεται να ωφεληθούν βραχυπρόθεσμα, αλλά θα μπορούσαν γρήγορα να χάσουν μέρος της σημασίας τους. Το 1981 συγκροτήθηκε το Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου (GCC) με στόχο τον συντονισμό πολιτικής και άμυνας μεταξύ των κρατών-πρώτης γραμμής της περιοχής: Κουβέιτ, Σαουδική Αραβία, Μπαχρέιν, Κατάρ, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και Ομάν. Το GCC υποαπέδωσε συστηματικά. Ακόμη και 45 χρόνια αργότερα, οι ένοπλες δυνάμεις των κρατών-μελών στερούνται διαλειτουργικότητας. Η εσωτερική αντιπαλότητα απέναντι στο Κατάρ για τη στήριξή του σε σουνιτικές εξτρεμιστικές οργανώσεις και, πιο πρόσφατα, ο ανταγωνισμός Σαουδικής Αραβίας–ΗΑΕ, έχουν διασφαλίσει ότι η δυσλειτουργία, και όχι η αλληλεγγύη, χαρακτηρίζει κάθε προσπάθεια διαμόρφωσης κοινών θέσεων.

Η κατάρρευση της Ισλαμικής Δημοκρατίας θα μπορούσε να οξύνει περαιτέρω τις διαιρέσεις εντός του GCC, ιδίως αν το Ριάντ και το Αμπού Ντάμπι μεταφέρουν την αντιπαλότητά τους —που ήδη εκδηλώνεται στο Σουδάν και την Υεμένη— στο ιρανικό έδαφος, χρηματοδοτώντας και εξοπλίζοντας διαφορετικούς πληρεξουσίους. Με την απειλή της «εξαγωγής της επανάστασης» να έχει εκλείψει, θα υπάρχει ελάχιστος λόγος συνέχισης της ύπαρξης του GCC. Τα έξι μέλη του θα εγκαταλείψουν το πρόσχημα της ενότητας. Το Κατάρ θα εδραιώσει περαιτέρω τους δεσμούς του με την Τουρκία, ενώ ο ανταγωνισμός Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων–Σαουδικής Αραβίας θα μπορούσε ακόμη και να οδηγήσει σε στρατιωτικές αψιμαχίες. Ελλείψει της απειλής του ιρανικού αναθεωρητισμού, το Μπαχρέιν θα ευημερήσει· παρότι στερείται πετρελαίου, θα βρίσκεται σε ακόμη καλύτερη θέση για να εξελιχθεί στη «Σιγκαπούρη του Περσικού Κόλπου».

Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα θα ωφεληθούν επίσης βραχυπρόθεσμα. Εδώ και καιρό λειτουργούν ως αποθετήριο επενδύσεων «χωρίς ερωτήσεις». Ωστόσο, εάν το Ιράν καταρρεύσει, θα μπορούσαν να δεχθούν εισροή δισεκατομμυρίων δολαρίων, καθώς αξιωματούχοι του καθεστώτος θα επιδιώξουν απεγνωσμένα να προστατεύσουν τα κλεμμένα τους περιουσιακά στοιχεία. Τέτοιες χρηματοροές είναι πιθανό να προσελκύσουν διεθνή προσοχή και να πυροδοτήσουν, μακροπρόθεσμα, μια διπλωματική κρίση μεταξύ Αμπού Ντάμπι και Ουάσιγκτον.

Εάν ξεσπάσει εμφύλιος πόλεμος στο Ιράν —και η πιθανότητα είναι υψηλή— τα αραβικά κράτη του Κόλπου θα πρέπει επίσης να προετοιμαστούν για εκατοντάδες χιλιάδες, αν όχι εκατομμύρια, Ιρανούς πρόσφυγες. Το πρώτο κύμα θα αποτελείται από Ιρανούς της ανώτερης και μεσαίας τάξης, που μπορούν να αντέξουν οικονομικά διαμερίσματα στη Σάρτζα ή ακόμη και πολυτελή ξενοδοχεία στο Ντουμπάι. Με τον χρόνο, ωστόσο, περισσότεροι Ιρανοί της εργατικής τάξης και των αγροτικών περιοχών θα αρχίσουν να διαφεύγουν με ντάου και ταχύπλοα διασχίζοντας τον Περσικό Κόλπο, ενδεχομένως υπερφορτώνοντας τα Εμιράτα και τους γείτονές τους.

Το Ομάν είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα: αντί να σχεδιάζει για την πτώση του Ιράν, το Μουσκάτ προτιμά τον ευσεβή πόθο ότι η διπλωματία μπορεί να επιλύσει κάθε εσωτερική διαμάχη πριν ξεσπάσει η βία.

Στην Ουάσιγκτον ενδέχεται να επικρατεί υπερβολική αισιοδοξία ότι η κατάρρευση της Ισλαμικής Δημοκρατίας θα επιλύσει τη σύγκρουση με τους Χούθι. Μια τέτοια αντίληψη παρερμηνεύει τη φύση των Χούθι: παρότι οι Φρουροί της Ισλαμικής Επανάστασης συνεταιρίστηκαν μαζί τους, δεν τους δημιούργησαν. Πράγματι, οι Χούθι έχουν πνευματικές και πολιτικές ρίζες στο Ιμαμάτο της Υεμένης, που προϋπάρχουν της Ισλαμικής Επανάστασης του Ιράν το 1979.

Ενώ η νότια Υεμένη απορρίπτει τους Χούθι, αυτοί διαθέτουν κοινωνική βάση στη βόρεια Υεμένη — γεγονός που εξηγεί εν μέρει γιατί το υποστηριζόμενο από τις ΗΠΑ Προεδρικό Συμβούλιο Ηγεσίας απέτυχε να δώσει τέλος στη μάστιγα των Χούθι.

Η Χεζμπολάχ θα μπορούσε επίσης να επιβιώσει υπό κάποια μορφή. Το Ισραήλ νίκησε τη στρατιωτική της πτέρυγα, όμως είναι πολύ δυσκολότερο να εκριζωθεί η ιδεολογία της. Πρόσφατο ερευνητικό ταξίδι στον Λίβανο επιβεβαίωσε ότι η Χεζμπολάχ δεν παραδόθηκε· αντιθέτως, αφομοίωσε το δίδαγμα ότι πρέπει να επιστρέψει στην προ του 2000 δομή μυστικών πυρήνων. Ίσως να μη διαθέτει πλέον drones και πυραύλους, αλλά τα εκρηκτικά πλαστικής ύλης και τα AK-47 μπορούν να αποδειχθούν εξίσου επικίνδυνα στα χέρια έμπειρων χρηστών.

Πολλοί στο Ισραήλ αναμένουν ότι μπορούν να ανανεώσουν τις θερμές σχέσεις που απολάμβαναν με το Ιράν πριν από την Ισλαμική Επανάσταση του 1979. Και αυτό, όμως, συνιστά ευσεβή πόθο. Πολλοί Ιρανοί θα δυσανασχετήσουν με τη φερόμενη σύνδεση του Ισραήλ με τους Μουτζαχεντίν-ε Χαλκ τα επόμενα χρόνια, καθώς και με την τάση ορισμένων Ισραηλινών να υποστηρίζουν την αυτονόμηση του «Νότιου Αζερμπαϊτζάν». Αν και η επίσκεψη του διαδόχου του θρόνου Ρεζά Παχλαβί στο Ισραήλ προκάλεσε ενθουσιασμό στην Ουάσιγκτον, την Ιερουσαλήμ και σε τμήματα της ιρανικής διασποράς, η μετέπειτα ισραηλινή εκστρατεία βομβαρδισμών κατά του Ιράν προσέβαλε πολλούς Ιρανούς εθνικιστές. Επιπλέον, δεκαετίες προπαγάνδας αφήνουν το αποτύπωμά τους. Οι Αιγύπτιοι παραμένουν σε συντριπτικό βαθμό αντι-ισραηλινοί δεκαετίες μετά τις Συμφωνίες του Καμπ Ντέιβιντ· είναι μη ρεαλιστικό να πιστεύει κανείς ότι γενιές Ιρανών, οι οποίες τρέφονταν με αντι-ισραηλινές συνωμοσιολογίες, θα αλλάξουν στρατόπεδο από τη μια μέρα στην άλλη.

Ίσως ο μεγαλύτερος μακροπρόθεσμος κερδισμένος από την κατάρρευση της Ισλαμικής Δημοκρατίας να είναι η Τουρκία. Όπως το Κατάρ αντικατέστησε τη Σαουδική Αραβία ως χρηματοδότη του ισλαμικού εξτρεμισμού, έτσι και η Τουρκία έχει μετασχηματιστεί σε ιδεολογική μηχανή που επιδιώκει να εξάγει τη δική της εκδοχή ισλαμιστικού εξτρεμισμού με επιθετικότητα ανάλογη με εκείνη του Ιράν της δεκαετίας του 1980. Ο πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν θα δει την κατάρρευση του Χαμενεΐ όχι ως προειδοποίηση για το δικό του μέλλον, αλλά ως ευκαιρία να επεκτείνει την τουρκική «επαναστατική εξαγωγή» και τη στήριξη της τρομοκρατίας.

Αυτό που θα αναδυθεί δεν θα είναι μια πιο ειρηνική Μέση Ανατολή, αλλά απλώς μια αλλαγή στη «γεύση» του εξτρεμισμού που απειλεί περισσότερο την περιφερειακή ασφάλεια και τα συμφέροντα των ΗΠΑ.

Μια Εποχή Αλλαγής στο Ιράν; Χάος ή Κρίση;

Η αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν θα είναι ευπρόσδεκτη. Ο διάβολος που γνωρίζουμε δεν είναι πάντα καλύτερος από εκείνον που δεν γνωρίζουμε. Ωστόσο, κάθε τάση εκ μέρους του Λευκού Οίκου και των δεξαμενών σκέψης της Ουάσιγκτον να αντιμετωπίζουν την κατάρρευση του Ιράν ως ένα «πάσο Χαϊλ Μαχντί» (αυταπάτη ότι όλα θα λυθούν αυτόματα) προς την ασφάλεια και μια ειρηνική Μέση Ανατολή θα είναι αφελώς —και ντροπιαστικά— εσφαλμένη.

anixneuseis.gr