Οι εκτεταμένες διακοπές στην παροχή θέρμανσης, οι οποίες προκλήθηκαν από τις σφοδρές ρωσικές επιδρομές στην ουκρανική πρωτεύουσα, αναμένεται να συνεχιστούν έως το τέλος της εβδομάδας. Παράλληλα, η δημοτική αρχή του Κιέβου προτρέπει τους πολίτες να εξετάσουν το ενδεχόμενο προσωρινής απομάκρυνσης από την πόλη, καθώς οι θερμοκρασίες προβλέπεται να σημειώσουν περαιτέρω πτώση υπό το μηδέν.

Μια μαζική επίθεση που περιελάμβανε πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη στο Κίεβο είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο τεσσάρων ανθρώπων και την καταστροφή πολυκατοικιών. Επιπροσθέτως, η Μόσχα προχώρησε στην εκτόξευση του βαλλιστικού πυραύλου «Ορέσνικ» στη δυτική Ουκρανία, ενέργεια που προκάλεσε άμεση διεθνή καταδίκη.

Το μπαράζ των επιθέσεων εκδηλώθηκε λίγες ώρες μετά τις επαφές μεταξύ του Κιέβου και των Δυτικών συμμάχων σχετικά με τις εγγυήσεις ασφαλείας για την Ουκρανία σε περίπτωση που επιτευχθεί εκεχειρία.

«Η Μόσχα προσπαθεί να χρησιμοποιήσει τον κρύο καιρό ως εργαλείο τρομοκρατίας», δήλωσε ο Πρόεδρος της Ουκρανίας, Βολοντίμιρ Ζελένσκι, κατά τη διάρκεια συνάντησης που πραγματοποιήθηκε στο Κίεβο με τον Υπουργό Άμυνας του Ηνωμένου Βασιλείου, Τζον Χίλι.

Ο Ουκρανός Πρόεδρος ανέφερε ότι 20 οικιστικά κτίρια στο Κίεβο υπέστησαν ζημιές, συμπεριλαμβανομένης της πρεσβείας του Κατάρ, σε μία από τις σφοδρότερες επιθέσεις που έχει δεχθεί η πρωτεύουσα τους τελευταίους μήνες.

Το Κράτος του Κατάρ εξέφρασε «βαθιά λύπη» για το χτύπημα στην πρεσβεία και δήλωσε ότι κανένα από τα μέλη του προσωπικού της διπλωματικής αποστολής δεν τραυματίστηκε.

Το ρωσικό μπαράζ άφησε περίπου τις μισές πολυκατοικίες της πρωτεύουσας —περίπου 6.000 κτίρια— χωρίς θέρμανση, σύμφωνα με όσα δήλωσε ο Δήμαρχος της πόλης, Βιτάλι Κλίτσκο.

Οι μετεωρολογικές προβλέψεις δείχνουν πτώση της θερμοκρασίας στους 15 βαθμούς Κελσίου υπό το μηδέν το Σάββατο.

Οι αρμόδιοι αξιωματούχοι δήλωσαν ότι ελπίζουν ότι η θέρμανση θα μπορούσε να αποκατασταθεί μερικώς έως το βράδυ της Παρασκευής.

«Σε ορισμένες περιοχές όπου η ζημιά είναι πιο περίπλοκη, χρειάζεται επιπλέον χρόνος», δήλωσε ο Υπουργός Αποκατάστασης της Ουκρανίας, Ολέξι Κουλέμπα.

Ο κ. Κλίτσκο δήλωσε ότι η κατάσταση ήταν «πολύ δύσκολη» και κάλεσε «τους κατοίκους να εγκαταλείψουν προσωρινά την πόλη για μέρη με εναλλακτικές πηγές ενέργειας και θέρμανσης να το κάνουν».

Στην τακτική νυχτερινή του ομιλία, ο Πρόεδρος Ζελένσκι κάλεσε τους αξιωματούχους να μην «τρέχουν μακριά από τα προβλήματα, αλλά να τα λύσουν, ειδικά όταν υπάρχουν πόροι για αυτό, όπως στο Κίεβο».

Οι δημοτικές αρχές δήλωσαν ότι έχουν δημιουργήσει 1.200 κέντρα θέρμανσης για την εξυπηρέτηση των πολιτών.

Η Ρωσία εκτόξευσε σπάνια χρησιμοποιούμενο πύραυλο

Ένας επαγγελματίας υγείας, ο οποίος έχασε τη ζωή του σε κτίριο που επλήγη κατά τη διάρκεια επαναλαμβανόμενης επίθεσης, ήταν μεταξύ των τεσσάρων νεκρών, δήλωσαν αξιωματούχοι. Άλλοι 26 άνθρωποι τραυματίστηκαν.

Το Υπουργείο Άμυνας επιβεβαίωσε τη χρήση του βαλλιστικού πυραύλου Ορέσνικ σε «στρατηγικούς στόχους» — μόλις η δεύτερη φορά που είναι γνωστό ότι χρησιμοποιήθηκε το νέο όπλο, το οποίο το Κρεμλίνο ισχυρίζεται ότι είναι αδύνατο να αναχαιτιστεί.

Οι ουκρανικές αρχές δήλωσαν ότι ένας βαλλιστικός πύραυλος που ταξίδευε «με ταχύτητα περίπου 13.000 χιλιομέτρων την ώρα» έπληξε μια «εγκατάσταση υποδομής» κοντά στη δυτική πόλη Λβιβ.

Ο Ορέσνικ είναι ένας βαλλιστικός πύραυλος μεσαίου βεληνεκούς που διαθέτει τη δυνατότητα να εξοπλιστεί τόσο με πυρηνικές όσο και με συμβατικές κεφαλές.

Η Γαλλία, η Γερμανία και η Βρετανία καταδίκασαν την «κλιμακούμενη και απαράδεκτη» χρήση του πυραύλου, δήλωσε εκπρόσωπος κατόπιν επικοινωνίας μεταξύ των ηγετών των τριών χωρών.

Πέρα από τα σύνορα, στο Μπέλγκοροντ της Ρωσίας, ο κυβερνήτης ανέφερε ότι ένα εκατομμύριο άνθρωποι έμειναν χωρίς ρεύμα ή θέρμανση μετά από μια ουκρανική επίθεση που στόχευσε τις επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας της περιοχής.

Παρά τις έντονες διπλωματικές προσπάθειες υπό την ηγεσία διεθνών παραγόντων, μια συμφωνία για τον τερματισμό των μαχών παραμένει άκαρπη.

Η πρόσφατη ένταση στις σχέσεις κράτους και Αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας δεν αποτελεί ένα εσωτερικό, «εξωτικό» ζήτημα της Αρμενίας, αλλά μια εξέλιξη με ευρύτερο θεσμικό και πολιτικό ενδιαφέρον, ιδιαίτερα για το ελληνικό κοινό που γνωρίζει καλά τη σημασία της Ορθόδοξης Εκκλησίας ως πυλώνα εθνικής συνέχειας και κοινωνικής συνοχής.

Στις αρχές Ιανουαρίου, η κυβέρνηση του Νικόλ Πασινιάν ανακοίνωσε την έναρξη λειτουργίας ενός «Συμβουλίου Μεταρρύθμισης της Αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας», προβάλλοντας επιχειρήματα περί διαφάνειας, λογοδοσίας και δημόσιας εμπιστοσύνης. Ωστόσο, πίσω από τη ρητορική αυτή, διαφαίνεται μια ευθεία κρατική παρέμβαση στα εσωτερικά ενός ιστορικού εκκλησιαστικού θεσμού, ο οποίος, όπως και στην ελληνική περίπτωση, δεν αποτελεί απλώς θρησκευτικό οργανισμό, αλλά φορέα ταυτότητας, ιστορικής μνήμης και εθνικής αντοχής.

Η Αρμενική Εκκλησία, η αρχαιότερη κρατική Εκκλησία του κόσμου, υπήρξε διαχρονικά θεματοφύλακας του έθνους σε περιόδους κρατικής ανυπαρξίας, γενοκτονίας και διασποράς. Για τον λόγο αυτό, οποιαδήποτε απόπειρα «μεταρρύθμισης» μέσω κρατικών μηχανισμών εγείρει σοβαρά ζητήματα θεσμικής νομιμότητας και πολιτικής σκοπιμότητας,  ζητήματα που το ελληνικό κοινό μπορεί εύκολα να αναγνωρίσει, έχοντας βιώσει αντίστοιχες συζητήσεις για τα όρια της κρατικής παρέμβασης στην Εκκλησία της Ελλάδος.

Το μήνυμα του Καθολικού όλων των Αρμενίων, Καρεκίν Β΄, κατά τον εορτασμό της Γεννήσεως και των Θεοφανείων στην Αγία Έδρα του Ετσμιατζίν, κινήθηκε σε σαφώς διαφορετικό επίπεδο. Δεν επρόκειτο για πολιτική αντιπαράθεση, αλλά για προειδοποίηση θεσμικού και ηθικού χαρακτήρα. Ο Καθολικός μίλησε για πιέσεις που πλήττουν το κύρος όχι μόνο της Εκκλησίας, αλλά και του ίδιου του κράτους, επισημαίνοντας τη διάβρωση αξιών, την αντιστροφή εννοιών όπως η πίστη, η ευθύνη και η ελευθερία του λόγου, καθώς και την κοινωνική αποσύνθεση που γεννά η απομάκρυνση από το χριστιανικό αξιακό πλαίσιο.

Για έναν Έλληνα αναγνώστη, οι παρατηρήσεις αυτές δεν είναι ξένες. Η συζήτηση για το πού τελειώνει η αρμοδιότητα της πολιτείας και πού αρχίζει η αυτονομία της Εκκλησίας παραμένει επίκαιρη και στην Ελλάδα, ιδίως όταν η πολιτική εξουσία επιχειρεί να διαχειριστεί θεσμούς με όρους επικοινωνίας, ελέγχου ή «εκσυγχρονισμού μέσω κρατικής επιβολής».

Η ουσία του ζητήματος στην Αρμενία δεν είναι η ανάγκη ή μη ανανέωσης της Εκκλησίας, καθώς κάθε ζωντανός θεσμός οφείλει να κάνει τον δικό της απολογισμό. Το κρίσιμο ερώτημα είναι ποιος έχει τη νομιμοποίηση να το πράξει και με ποια μέσα. Όπως και στην ελληνική εμπειρία, η κρατική παρέμβαση σε κανονικά και πνευματικά ζητήματα δεν οδηγεί σε εξυγίανση, αλλά σε πόλωση και θεσμική αποσταθεροποίηση.

Σε μια περίοδο όπου η Αρμενία αντιμετωπίζει υπαρξιακές προκλήσεις, η σύγκρουση με την Εκκλησία αποδυναμώνει έναν από τους ελάχιστους θεσμούς που μπορούν να λειτουργήσουν ως γέφυρα ενότητας. Για το ελληνικό κοινό, η εξέλιξη αυτή λειτουργεί και ως υπενθύμιση. Όταν το κράτος επιχειρεί να υποκαταστήσει την πνευματική αυτοτελή λειτουργία της Εκκλησίας, το πρόβλημα δεν είναι θεολογικό, αλλά βαθύτατα πολιτικό και θεσμικό.

ԱԶԱՏ ՕՐ 9-1-2026