Ακολουθήστε μας

Διεθνή

Η Ελλάδα αντιμέτωπη με τον «δούρειο ίππο» της παράνομης μετανάστευσης

Δημοσιεύτηκε στις

Ένα επίκαιρο απόσπασμα από το βιβλίο «Σιωπηρή Άλωση»

Αναστάσιος Λαυρέντζος

Πρόσφατα ο Έλληνας Υπουργός Ασύλου και Μετανάστευσης αναφέρθηκε στην παρατηρούμενη αύξηση των παράνομων μεταναστών που φθάνουν στην Ελλάδα από τη Σομαλία και από άλλες χώρες της Αφρικής. Με την αναφορά του αυτή θέλησε να καταδείξει ότι η Ελλάδα έχει γίνει προορισμός των παράνομων μεταναστευτικών ροών που διοχετεύει η Τουρκία στην Ευρώπη. Δεν παρέλειψε μάλιστα να περιγράψει (για πρώτη φορά τόσο καθαρά) το πώς λειτουργούν οι μηχανισμοί της λαθροδιακίνησης. Για να καταλήξει: «Δεν θέλουμε η χώρα μας να είναι η πύλη εισόδου της Ευρώπης».

Είναι εντυπωσιακό ότι αυτές οι αναφορές γίνονται σήμερα, μετά από ενάμιση χρόνο εφαρμογής μιας πολιτικής η οποία συνέχισε εκείνη της προηγούμενης κυβέρνησης (ΣΥΡΙΖΑ), υποδεχόμενη απρόσκοπτα τις μεταναστευτικές ροές που κατέφθαναν στα ελληνικά νησιά. Η μεγάλη διαφορά όμως είναι ότι αυτή τη φορά τα χερσαία βόρεια σύνορα της χώρας είναι κλειστά. Έτσι πλέον οι παράνομοι μετανάστες που φθάνουν στην Ελλάδα δεν φεύγουν για την Ευρώπη, αλλά σωρεύονται στην ελληνική επικράτεια. Από αυτή την άποψη η Ελλάδα όχι μόνο λειτούργησε ως «πύλη εισόδου της Ευρώπης», αλλά στην πράξη έγινε ένα απέραντο ευρωπαϊκό χοτ σποτ.

Άργησε  λοιπόν η κυβέρνηση να παραδεχτεί δημόσια αυτό που πραγματικά συμβαίνει. Όμως ακόμη και αυτή η καθυστερημένη παραδοχή ίσως να έχει την αξία της, αν τελικά οδηγήσει σε μια αλλαγή πολιτικής στο μεταναστευτικό.

Στο πλαίσιο αυτών των αναφορών που για πρώτη φορά γίνονται επίσημα, είναι χρήσιμο να παρατεθεί το ακόλουθο προφητικό απόσπασμα από το βιβλίο «Σιωπηρή Άλωση», το οποίο αν μη τι άλλο δείχνει ότι αυτά που σήμερα «ανακαλύπτονται», στην πραγματικότητα είναι ορατά από καιρό:

 «Σε αυτή την κατάσταση την οποία διαμορφώνουν σήμερα οι διογκούμενες μεταναστευτικές και προσφυγικές ροές που καταφθάνουν στην Ευρώπη, η Ελλάδα κινδυνεύει να καταστεί μια ανοχύρωτη χώρα. Ακόμη όμως και εν όψει ενός τέτοιου κινδύνου, δεν διαθέτει μια σαφή εθνική στρατηγική. Kαι αυτό συμβαίνει για λόγους που δεν σχετίζονται μόνο με τον τρόπο λειτουργίας του πολιτικού συστήματος, αλλά και με τις κυρίαρχες αντιλήψεις σε ένα σημαντικό τμήμα της ελληνικής κοινωνίας, το οποίο έχει βασικές αντιρρήσεις σχετικά με τη μορφή και το περιεχόμενο μιας τέτοιας στρατηγικής, όπως π.χ. ακόμη και για το αν πρέπει να είναι «εθνική», αφού κατά την αντίληψή του η συντελούμενη απο-εθνικοποίηση του ελλαδικού πληθυσμού αποτελεί μια ιστορικά αναπόδραστη και μάλλον όχι και τόσο απευκταία κατάληξη.

Ως συνήθως λοιπόν, είναι πιθανό ότι και το «μεταναστευτικό» θα συνεχίσει να «σέρνεται» μεταξύ ατελέσφορων δημόσιων συζητήσεων και ανούσιων κομματικών αντιπαραθέσεων, ενώ οι εξελίξεις θα διαμορφώνουν μια νέα πραγματικότητα. Σε αυτό το πλαίσιο δεν αποκλείεται να έχουμε για μια ακόμη φορά την καθυπόταξη της πολιτικής σε συμφέροντα τρίτων, ώστε μέσω αυτής να υπαγορευτούν ερήμην της ελληνικής κοινωνίας λύσεις και εξελίξεις που θα ωφελούν διάφορους εγχώριους και ξένους παράγοντες, των οποίων η σκοποθεσία μπορεί να κυμαίνεται από την απλή αναζήτηση φθηνών εργατικών χεριών και τη λειτουργία διάφορων παράνομων κυκλωμάτων (ναρκωτικά, πορνεία, παρεμπόριο) έως την εξασφάλιση του πολιτικού ελέγχου της χώρας (και του πλούτου της) διά της αποδόμησης της εθνικής κοινωνίας και της μετατροπής της σε ένα κατακερματισμένο σύνολο που θα αδυνατεί να προτάξει συλλογικά αιτήματα και αντιστάσεις.

Σε επίπεδο κρατικών επιδιώξεων η σκοποθεσία αυτή μπορεί επίσης να περιλαμβάνει τη μετατροπή της Ελλάδας σε μια χώρα «φύλαξης και διαλογής μεταναστών», με μόνο αντάλλαγμα για αυτήν κάποιες ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις, τις οποίες οι πολιτικές της ηγεσίες πρόθυμα θα δεχτούν, προκειμένου να τις παρουσιάσουν ως επιτυχία της «διαπραγματευτικής» τους δεινότητας ή και για να αποκτήσουν πόρους για πελατειακές διευθετήσεις. Αν αυτά είναι πιθανά ως προς τη μεταχείριση που ίσως επιφυλάσσουν στην Ελλάδα οι ευρωπαίοι εταίροι της, πολύ πιο ανησυχητική και ορατή είναι η πρόθεση άλλων χωρών να αλλοιώσουν την πολιτιστική της φυσιογνωμία, αρχικά αποστέλλοντάς της στρατιές μεταναστών και προσφύγων, και εν συνεχεία αξιοποιώντας την παρουσία τους σε αυτήν.

Το πρώτο σκέλος αυτών των στοχεύσεων το βλέπουμε ήδη να υλοποιείται, καθώς η Τουρκία αξιοποιεί εντατικά την ανέλπιστη ανοχή των ελληνικών κυβερνήσεων απέναντι στην παράνομη μετανάστευση, αποστέλλοντας στην Ελλάδα εκατοντάδες χιλιάδες μεταναστών. Το δεύτερο σκέλος στην παρούσα φάση φαίνεται μόνο αμυδρά, π.χ. με την έκφραση ενδιαφέροντος από την Τουρκία και από άλλες μουσουλμανικές χώρες για την ανέγερση τζαμιού (τζαμιών) στην Ελλάδα, αλλά στο μέλλον (όταν θα έχει εδραιωθεί ένας σημαντικός αριθμός μουσουλμάνων στη χώρα) είναι βέβαιο ότι θα το δούμε να εκδηλώνεται πολύ εντονότερα […].

Με άλλα λόγια η «τριτοκοσμοποίηση» της ελληνικής κοινωνίας και η εξάλειψη των εθνικών της χαρακτηριστικών δεν είναι μόνο μια παρεμπίπτουσα εξέλιξη, αλλά και μια εξέλιξη η οποία επιδιώκεται από πολλές και διαφορετικές πλευρές, ξένες και ελληνικές… Όλα αυτά βεβαίως δεν μπορεί κανείς να τα υποστηρίξει επικαλούμενος πάντα ορατά γεγονότα. Μπορεί όμως να τα εικάσει από τα «συμφραζόμενα» της πολιτικής δράσης ή ακόμη και από την απουσία της, διότι η επίκληση της αδράνειας του ελληνικού πολιτικού συστήματος κάποιες φορές απλώς δεν αρκεί για να εξηγηθούν όλα τα επιφαινόμενα και όλα τα συμβάντα. Για να το πούμε πιο λιανά, δεν είναι πάντα η ανικανότητα ή η αφέλεια τα αίτια αυτής της συχνά ανεξήγητης ανοχής στις εξελίξεις. Κάποιες φορές πίσω από αυτή κρύβονται και οι ιδιοτελείς προθέσεις ατόμων ή ομάδων, ενίοτε δε και ολόκληρων ιδεολογικοπολιτικών σχηματισμών. Σε κάθε περίπτωση πάντως, την τελική ευθύνη την έχει ο ελληνικός λαός, ο οποίος οφείλει να επιλέξει εκείνες τις πολιτικές ηγεσίες οι οποίες δεν θα διαμορφώσουν ερήμην του τη μελλοντική φυσιογνωμία της χώρας».

«Σιωπηρή Άλωση – Το δημογραφικό και το μεταναστευτικό πρόβλημα της Ελλάδας», Εκδόσεις Πραγματεία, σελ. 190-192

Ο Σταύρος Καλεντερίδης, ξεκίνησε τις σπουδές του στην Αθήνα, σπουδάζοντας Πολιτική Επιστήμη στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έπειτα από τέσσερα χρόνια συμμετοχής στα φοιτητικά όργανα συνδιοίκησης της σχολής του και σε διάφορες οργανώσεις νέων, αποφάσισε να συνεχίσει τις σπουδές του στο εξωτερικό. Στη Βοστόνη των Η.Π.Α. ολοκλήρωσε δύο μεταπτυχιακά προγράμματα, στις Διεθνείς Σχέσεις (Αμερικανική εξωτερική πολιτική) και στην Επικοινωνία (Πολιτική Επικοινωνία), ενώ παράλληλα εργάστηκε στο Ελληνικό Προξενείο της Βοστόνης, στη σχολή του ως βοηθός έρευνας και σε δύο πολιτικές καμπάνιες Αμερικανών πολιτικών (Δημοκρατικών – Ρεπουμπλικάνων). Μετά από τρία χρόνια στις Η.Π.Α., άκουσε το κάλεσμα της πατρίδας του και επέστρεψε πίσω με μεγάλο πόθο για προσφορά στην Ελλάδα. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος δύο κοινωφελών οργανισμών, του δέλτα – πολιτική επανάσταση (πολιτικός οργανισμός) και της Λεοντίδας (ίδρυμα προώθησης θεμάτων ιστορίας, πολιτισμού και δημοκρατίας). Σήμερα ζει και εργάζεται στην Αθήνα, ασχολείται με διάφορα εγχειρήματα πολιτικής διπλωματίας και δημοκρατίας, γράφει πολιτικά άρθρα, σχολιάζει την επικαιρότητα και συνεχίζει την προσωπική του μελέτη στην ιστορία και την πολιτική φιλοσοφία.

Συνέχεια ανάγνωσης

ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ

Το Πακιστάν εκθέτει τη στρατηγική του αξιοπιστία απέναντι στη Σαουδική Αραβία

Μετά την αμερικανοϊσραηλινή επίθεση της 28ης Φεβρουαρίου κατά του Ιράν και τα αντίποινα της Τεχεράνης εναντίον κρατών του Κόλπου, το Πακιστάν δεν προσέφερε καμία ουσιαστική στρατιωτική συνδρομή που να ανταποκρίνεται στο πνεύμα αυτής της συμφωνίας.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Η φωτιά που έχει τυλίξει τη Μέση Ανατολή, με το Ιράν να πλήττει σειρά χωρών της περιοχής, ανάμεσά τους και τη Σαουδική Αραβία, φέρνει στο φως -σύμφωνα με την ανάλυση του δημοσιογράφου Natik Malikzada– ένα κρίσιμο ζήτημα για τις περιφερειακές ισορροπίες: την αδυναμία ή και την απροθυμία του Πακιστάν να σταθεί ως πραγματικός στρατηγικός σύμμαχος του Ριάντ στην ώρα της δοκιμασίας.

Ο Malikzada υποστηρίζει ότι το Ισλαμαμπάντ είχε παρουσιάσει το Σύμφωνο Στρατηγικής Αμοιβαίας Άμυνας Σαουδικής Αραβίας-Πακιστάν ως μια ιστορική συμφωνία ασφαλείας, σχεδόν τύπου ΝΑΤΟ για τη Μέση Ανατολή. Η βασική του λογική ήταν ξεκάθαρη: επίθεση εναντίον της μίας πλευράς θα λογιζόταν ως επίθεση και εναντίον της άλλης. Ωστόσο, μετά την αμερικανοϊσραηλινή επίθεση της 28ης Φεβρουαρίου κατά του Ιράν και τα αντίποινα της Τεχεράνης εναντίον κρατών του Κόλπου, το Πακιστάν -όπως σημειώνει ο αρθρογράφος- δεν προσέφερε καμία ουσιαστική στρατιωτική συνδρομή που να ανταποκρίνεται στο πνεύμα αυτής της συμφωνίας.

Στην ανάλυσή του, ο Malikzada εκτιμά ότι το Πακιστάν επιχειρεί σήμερα να καλυφθεί πίσω από το μέτωπο με το Αφγανιστάν, επικαλούμενο την ένταση στα σύνορα ως λόγο αδυναμίας να αναλάβει εξωτερικές δεσμεύσεις υπέρ της Σαουδικής Αραβίας. Όμως, κατά την ίδια προσέγγιση, το Ισλαμαμπάντ δεν είναι απλός παρατηρητής αυτής της κατάστασης, αλλά μέρος του προβλήματος, καθώς έχει το ίδιο συμβάλει στην κλιμάκωση των επιχειρήσεων κατά μήκος των συνόρων. Η συνέχιση των επιθέσεων, σύμφωνα με το κείμενο, έχει ήδη οδηγήσει στον εκτοπισμό περισσότερων από 115.000 ανθρώπων στο Αφγανιστάν.

Ο συντάκτης θεωρεί ότι η πακιστανική ηγεσία επένδυσε σε μια ανισόρροπη σχέση με το Ριάντ, προσδοκώντας κυρίως πολιτικό κύρος, οικονομικά οφέλη και στρατηγική αναβάθμιση από τη σύνδεση με μια πλούσια και ισχυρή αραβική δύναμη. Όμως, όπως υπογραμμίζει, όταν η κρίση χτύπησε τη Σαουδική Αραβία με τόσο άμεσο και σκληρό τρόπο, το Πακιστάν βρέθηκε αντιμέτωπο με το κόστος μιας πραγματικής συμμαχίας και, αντί να το αναλάβει, επέλεξε να υπαναχωρήσει.

Στο ίδιο πνεύμα, ο Malikzada εκτιμά ότι στο Ριάντ η απογοήτευση είναι πλέον εμφανής. Από σαουδαραβικής πλευράς, το σύμφωνο είχε προβληθεί ως μια σοβαρή, στρατηγική και ιστορική τομή στην αρχιτεκτονική ασφαλείας της περιοχής. Τώρα όμως, όπως υποστηρίζει, η Σαουδική Αραβία διαπιστώνει στην πράξη ότι εκείνο που της παρουσιάστηκε ως αδελφική σχέση και αμοιβαία άμυνα ήταν τελικά μια κενή και μονόπλευρη διευθέτηση.

Η ουσία της ανάλυσης είναι σκληρή για το Ισλαμαμπάντ: το Πακιστάν φέρεται να πούλησε στη Σαουδική Αραβία την εικόνα ενός αξιόπιστου στρατηγικού εταίρου, αλλά τη στιγμή που η συμφωνία απαιτεί πραγματική συνεισφορά, στρατιωτικό ρίσκο και πολιτικό κόστος, επιλέγει να αποσυρθεί από το προσκήνιο. Έτσι, η παρούσα κρίση δεν αποκαλύπτει μόνο το μέγεθος της περιφερειακής αποσταθεροποίησης, αλλά και το πόσο εύθραυστες μπορεί να αποδειχθούν συμμαχίες που χτίστηκαν περισσότερο πάνω στην προβολή και λιγότερο στην πραγματική δέσμευση.

Συνέχεια ανάγνωσης

ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ

Απέλαση οκτώ Κινέζων στην Ιταλία για κατασκοπεία κατά αντιφρονούντων

Η υπόθεση θεωρείται ιστορική για τα ιταλικά δεδομένα, καθώς είναι η πρώτη φορά που η Ιταλία προχωρά σε απέλαση ειδικά με αιτιολογία τη διακρατική καταστολή.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Σε μια σπάνια και ιδιαίτερα ηχηρή κίνηση, οι ιταλικές αρχές προχώρησαν στην έκδοση διαταγών απέλασης για οκτώ Κινέζους υπηκόους, οι οποίοι θεωρούνται ύποπτοι για παρακολούθηση και στοχοποίηση πολιτικών αντιφρονούντων εκ μέρους του κινεζικού κράτους.

Η απόφαση του ιταλικού υπουργείου Εσωτερικών ήρθε λίγες ημέρες μετά τις αποκαλύψεις του ιταλικού Τύπου για σοβαρό περιστατικό κυβερνοπαραβίασης, κατά το οποίο Κινέζοι κρατικοί δρώντες φέρονται να παραβίασαν το 2024 τη βάση δεδομένων ειδικής αστυνομικής μονάδας που είχε αναλάβει την προστασία Κινέζων αντικαθεστωτικών στην Ιταλία.

Σύμφωνα με όσα μετέδωσε η Il Foglio, οι ιταλικές αρχές διαπίστωσαν ότι οι συγκεκριμένοι πράκτορες επιχείρησαν να εντοπίσουν επικριτές του κινεζικού καθεστώτος που ζουν στη χώρα, με σκοπό να τους εκφοβίσουν και να τους παρενοχλήσουν, προκαλώντας ανησυχία για ζητήματα «εθνικής ασφάλειας». Από τους οκτώ υπόπτους, τρεις επαναπατρίστηκαν άμεσα, ένας τελεί υπό κράτηση στη Ρώμη εν αναμονή της διαδικασίας απέλασης, ενώ οι υπόλοιποι τέσσερις είχαν ήδη εγκαταλείψει την Ιταλία.

Η υπόθεση θεωρείται ιστορική για τα ιταλικά δεδομένα, καθώς, σύμφωνα με τη Λόρα Χαρτ της οργάνωσης Safeguard Defenders, είναι η πρώτη φορά που η Ιταλία προχωρά σε απέλαση ειδικά με αιτιολογία τη διακρατική καταστολή. Η ίδια χαρακτήρισε την εξέλιξη θετική, σημειώνοντας ωστόσο ότι, παρά την κινητοποίηση των εξειδικευμένων αστυνομικών υπηρεσιών, παραμένει ζήτημα η πολιτική βούληση για πιο αποφασιστική αντιμετώπιση τέτοιων φαινομένων.

Άλλες χώρες έχουν ήδη κινηθεί ακόμη πιο επιθετικά σε ανάλογες υποθέσεις, φτάνοντας μέχρι και σε ποινικές διώξεις Κινέζων υπηκόων για κατασκοπεία κατά αντιφρονούντων στο έδαφός τους, ενώ μία τέτοια υπόθεση παραμένει ανοιχτή και στο Ηνωμένο Βασίλειο. Στην περίπτωση της Ιταλίας δεν υπήρξαν διώξεις, όμως η εξέλιξη δείχνει ότι οι αρχές έχουν πλέον στραμμένη την προσοχή τους στο φαινόμενο.

Η υπόθεση συνδέεται άμεσα με το ευρύτερο δίκτυο διακρατικής καταστολής που, σύμφωνα με διεθνείς οργανώσεις και ερευνητικά δίκτυα, αναπτύσσει το Πεκίνο εναντίον αντιφρονούντων που ζουν στο εξωτερικό. Ήδη από το 2022, η Safeguard Defenders είχε αποκαλύψει ότι κινεζικές επιχειρηματικές ενώσεις και άλλες κοινοτικές δομές σε πολλές χώρες, μεταξύ αυτών και στην Ιταλία, λειτουργούσαν ως μυστικοί κόμβοι επιτήρησης.

Η Διεθνής Σύμπραξη Ερευνητών Δημοσιογράφων (ICIJ), μέσα από την έρευνα China Targets του 2025, είχε χαρτογραφήσει τη μεγάλη έκταση και τις μεθόδους της κινεζικής εκστρατείας εναντίον επικριτών του καθεστώτος στο εξωτερικό. Σύμφωνα με την έρευνα, το Πεκίνο αξιοποιεί τόσο φυσική όσο και ηλεκτρονική παρακολούθηση, πιέσεις προς συγγενείς στην Κίνα, διαδικτυακή επιτήρηση, ακόμη και στοχευμένες προσπάθειες σπίλωσης των αντιφρονούντων.

Ενδεικτική είναι η περίπτωση του ακτιβιστή που είναι γνωστός ως «Teacher Li», ο οποίος ζει στην Ιταλία και είχε βρεθεί στο στόχαστρο των κινεζικών αρχών και των δικτύων τους, αφότου συγκέντρωσε 1,9 εκατομμύρια ακολούθους στην πλατφόρμα X, δημοσιεύοντας πληροφορίες για διαμαρτυρίες και κοινωνική δυσαρέσκεια στο εσωτερικό της Κίνας κατά την περίοδο της πανδημίας. Σε επικοινωνία του με το ICIJ και το L’Espresso το 2025, είχε αναφέρει ότι δέχθηκε απειλές από αγνώστους, αφότου οι κινεζικές αρχές εντόπισαν τη διεύθυνσή του στην Ιταλία.

Η έρευνα του ICIJ κατέγραψε ακόμη ότι και πρόσωπα του περιβάλλοντός του εκτός Ιταλίας βρέθηκαν επίσης στο στόχαστρο. Ο καλλιτέχνης και ακτιβιστής Τζιανγκ Σενγκντά, που ζει στη Γαλλία, δήλωσε ότι ο πατέρας του στο Πεκίνο ανακρίθηκε από αξιωματούχους, οι οποίοι του μετέφεραν ότι ο γιος του πρέπει να σταματήσει να συνεργάζεται με τον «Teacher Li».

Σύμφωνα με τη Safeguard Defenders, οι πρόσφατες απελάσεις στην Ιταλία ήταν αποτέλεσμα ερευνών που διήρκεσαν χρόνια και σχετίζονταν ακριβώς με την παρενόχληση του συγκεκριμένου ακτιβιστή. Ο ίδιος, σε ανάρτησή του στο X, ευχαρίστησε την ιταλική κυβέρνηση για την απόφαση, τονίζοντας ότι πρόκειται όχι μόνο για πράξη προστασίας των ίδιων των θυμάτων, αλλά και για υπεράσπιση θεμελιωδών δημοκρατικών αρχών και του κράτους δικαίου.

Παρά το θετικό μήνυμα που στέλνει η απόφαση της Ρώμης, οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων εκτιμούν ότι δύσκολα θα λειτουργήσει αποτρεπτικά για το κινεζικό κράτος και τα δίκτυά του. Όπως σημειώνουν, οι ευρωπαϊκές αρχές εξακολουθούν να κινούνται με αργούς ρυθμούς στην προστασία των θυμάτων τέτοιων πρακτικών.

Την ίδια ώρα, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχει υιοθετήσει ψήφισμα που καταδικάζει τη διακρατική καταστολή από την Κίνα και άλλα αυταρχικά καθεστώτα. Ωστόσο, όπως επισημαίνουν οι ειδικοί, το βάρος εξακολουθεί να πέφτει στις εθνικές αστυνομικές και δικαστικές αρχές, που είναι εκείνες που καλούνται να εντοπίσουν τις απειλές και να προστατεύσουν τους στοχοποιημένους.

Στην Ιταλία, μάλιστα, η υπόθεση απέκτησε ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα έπειτα από δημοσίευμα της La Repubblica, σύμφωνα με το οποίο, την περίοδο 2024-2025, Κινέζοι χάκερ που συνδέονται με την κυβέρνηση είχαν διεισδύσει στη βάση δεδομένων της ειδικής αντιτρομοκρατικής αστυνομίας, αποκτώντας πρόσβαση σε στοιχεία 5.000 Ιταλών πρακτόρων αλλά και στους ερευνητικούς φακέλους των Κινέζων αντιφρονούντων που αυτοί προστάτευαν.

Η κινεζική πρεσβεία στη Ρώμη δεν απάντησε σε αίτημα σχολιασμού για την υπόθεση, ενώ και το ιταλικό υπουργείο Εσωτερικών απέφυγε να τοποθετηθεί δημόσια επί των δημοσιευμάτων. Ωστόσο, η κίνηση των απελάσεων δείχνει ότι η Ιταλία, έστω και καθυστερημένα, επιχειρεί να χαράξει πιο σκληρή γραμμή απέναντι σε ένα φαινόμενο που μέχρι πρότινος αντιμετωπιζόταν με πολύ μεγαλύτερη επιφυλακτικότητα.

Συνέχεια ανάγνωσης

Διεθνή

“Είστε εχθροί μας, το γνωρίζετε;”: Λεκτική επίθεση σε Τούρκους δημοσιογράφους στο Ισραήλ!

Ένα περιστατικό κατά την διάρκεια ζωντανής κάλυψης από τουρκικό κανάλι στο Ισραήλ πυροδοτεί νέο κύμα αντιδράσεων στην Άγκυρα, αντανακλώντας το εξαιρετικά τεταμένο κλίμα που επικρατεί μεταξύ των δύο χωρών. Το τηλεοπτικό συνεργείο του δικτύου A Haber βρέθηκε στο στόχαστρο πολίτη στο Τελ Αβίβ, με το οπτικοακουστικό υλικό των όσων είπε να προκαλεί σάλο στα τουρκικά μέσα ενημέρωσης και το διαδίκτυο.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Ένα περιστατικό κατά την διάρκεια ζωντανής κάλυψης από τουρκικό κανάλι στο Ισραήλ πυροδοτεί νέο κύμα αντιδράσεων στην Άγκυρα, αντανακλώντας το εξαιρετικά τεταμένο κλίμα που επικρατεί μεταξύ των δύο χωρών. Το τηλεοπτικό συνεργείο του δικτύου A Haber βρέθηκε στο στόχαστρο πολίτη στο Τελ Αβίβ, με το οπτικοακουστικό υλικό των όσων είπε να προκαλεί σάλο στα τουρκικά μέσα ενημέρωσης και το διαδίκτυο.

Το χρονικό της αντιπαράθεσης

Σύμφωνα με τις καταγγελίες της διευθύντριας προγράμματος του σταθμού, Εμινέ Καβασόγλου, όλα συνέβησαν κατά τη διάρκεια προγραμματισμένων γυρισμάτων σε κεντρικό σημείο της ισραηλινής πόλης. Η ένταση πυροδοτήθηκε ακαριαία τη στιγμή που οι δημοσιογράφοι αποκάλυψαν την εθνική τους ταυτότητα.

Όπως περιέγραψε η κ. Καβασόγλου, όταν το συνεργείο ενημέρωσε ότι «έρχεται από την Τουρκία», η αντίδραση ενός παρευρισκόμενου άνδρα ήταν άμεση και ιδιαίτερα επιθετική. Ο εν λόγω άνδρας, σύμφωνα με το καταγεγραμμένο υλικό, φέρεται να απευθύνθηκε στους δημοσιογράφους με απειλητικό ύφος, δηλώνοντας χαρακτηριστικά:

«Από εδώ και πέρα ο εχθρός μας είστε εσείς, το γνωρίζετε;».

Αντιδράσεις και προεκτάσεις

Το βίντεο, το οποίο αποτυπώνει την εχθρική στάση προς τους εκπροσώπους του τουρκικού Τύπου, έγινε αμέσως viral, προκαλώντας έντονο αναβρασμό στην Τουρκία.

Στην Άγκυρα το περιστατικό ερμηνεύεται ως ένδειξη της αυξανόμενης πόλωσης και της στοχοποίησης Τούρκων πολιτών και δημοσιογράφων στο Ισραήλ, στον απόηχο των πολεμικών συγκρούσεων και των διπλωματικών ρήξεων των τελευταίων εβδομάδων.

Ο τουρκικός Τύπος λόγο για «απαράδεκτη παρενόχληση» που παραβιάζει την ελευθερία του Τύπου και την ασφάλεια των απεσταλμένων σε εμπόλεμες ή τεταμένες ζώνες.

Το περιστατικό αυτό έρχεται να προστεθεί σε μια μακρά λίστα επεισοδίων που δοκιμάζουν τις ήδη εύθραυστες σχέσεις μεταξύ των δύο κρατών, την ώρα που η ρητορική περί «εχθρότητας» φαίνεται να διαχέεται πλέον και στο επίπεδο της κοινωνίας των πολιτών.

directus.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ7 ώρες πριν

Αγωνία για την Ορθοδοξία! Θα φτάσει φέτος το Άγιο Φως στην Ελλάδα;

Θραύσματα κοντά στον Ναό της Αναστάσεως – Φόβοι για το Μεγάλο Σάββατο στα Ιεροσόλυμα

Άμυνα8 ώρες πριν

Νέα εποχή για την Αμυντική Βιομηχανία, ξεκινάει ο Θόλος της Ελλάδας με Ελληνική συμμετοχή

Η ανάπτυξη ενός ολοκληρωμένου δικτυοκεντρικού συστήματος αεράμυνας, ικανού να συνδυάζει αισθητήρες, ραντάρ, αναχαιτιστικά μέσα και ενιαίο σύστημα διοίκησης και ελέγχου,...

Αναλύσεις9 ώρες πριν

For The Record – Τα αποικιακά κατάλοιπα και τα πρόσφατα γεγονότα

Starmer, Cooper και η αντίδραση της κυπριακής Κυβέρνησης.

ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ10 ώρες πριν

Παυλόπουλος: Τα δικαιώματα του ανθρώπου είχαν χαραχθεί ήδη στα Συντάγματα της Επανάστασης

Ομιλία του τέως προέδρου της Δημοκρατίας με θέμα: "Τα Θεμελιώδη Δικαιώματα του Ανθρώπου στα Συντάγματα της περιόδου της Εθνεγερσίας του...

Αναλύσεις10 ώρες πριν

Το Ενεργειακό Παίγνιο στα Στενά του Ορμούζ: Ο πραγματικός ενεργειακός χαμένος και τι δεν πρέπει να κάνει η Ελλάδα.

Το βασικό δίδαγμα των τελευταίων εξελίξεων. Άρθρο του Μιχάλη Χουρδάκη.

Δημοφιλή