ΜΕΡΟΣ Α’

Κρινιώ Καλογερίδου

Ο χρόνος τρέχοντας γιατρεύει πληγές, λένε. Κι αν δεν τις γιατρεύει μια και καλή, τις απαλύνει ευεργετικά περνώντας σαν μητρικό χάδι πάνω από τις πληγές μας. Ωστόσο υπάρχουν φορές που, εκεί που νομίζουμε πως γιατρευτήκαμε απ’ τη φωτιά της οδύνης, έρχεται και μας βρίσκει απρόσμενα ο ”μνησιπήμων” πόνος της ανάμνησης, που στάζει δυστυχία στον ύπνο μας ξανανοίγοντας τις πληγές μας.

Ένας τέτοιος πόνος — ρωγμή χαραγμένη στην μνήμη μας — είναι αυτός που γεννήθηκε απ’ την προδοσία, την τραγωδία και το χρέος της Ελλάδας στην Κύπρο. Το χρέος ευθύνης της για την κυπριακή τραγωδία, που όσο κι αν μοιάζει πως ξεχάστηκε μαζί με το ”ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ” των παιδιών της, έρχεται κατά κύματα για να ανοίξει η μνήμη την πληγή που ποτέ δεν σταμάτησε να αιμορραγεί εντός μας.

Ναι, η πληγή της Κύπρου εξακολουθεί να αιμορραγεί αποδεικνύοντας πως, σ’ αυτήν την περίπτωση, ο χρόνος δεν έγινε γιατρός της…

”Η αντάρα της Κύπρου εξακολουθεί να σκεπάζει σχεδόν ολόκληρο τον νοητικό και συναισθηματικό μας ορίζοντα”, έγραφε πριν από χρόνια ο πανεπιστημιακός δάσκαλος Γ. Σαββίδης, κι εγώ νιώθω ακόμα και τώρα την αλήθεια των λόγων του υπαρκτή και χειροπιαστή, όπως και τον πόνο απ’ την πινέζα που ένιωθε ο φίλος του στην καρδιά και μόνο στη θύμησή της.

Τον πόνο απ’ την πινέζα που καρφώθηκε στην καρδιά των Ελλήνων (Ελλαδιτών και Ελληνοκυπρίων) το καλοκαίρι του ’74 με την τουρκική εισβολή και συνέχισε να μένει καρφωμένη από τότε.

Λένε πως η ψυχολογία του πένθους αντιμετωπίζει την απώλεια ενός ανθρώπου σε στάδια μιας κλιμάκωσης κατιούσας: άρνηση, θυμός, κατάθλιψη, αποδοχή. Όμως στην περίπτωση του Κυπριακού, κάθε φορά που πάμε να φτάσουμε στο τελευταίο στάδιο (στην αποδοχή των τετελεσμένων του δράματος δηλαδή, για να πάμε- με βήμα σημειωτόν – προς την επίλυσή του) ξεπηδά κάτι αναπάντεχο αίφνης μπροστά μας.

Κάτι που φέρνει τα πάνω κάτω μέσα μας και μας οδηγεί πάλι πίσω μέσα απ’ την κόκκινη ομίχλη της μη ανεύρεσης λύσης στο Κυπριακό. Μας οδηγεί στο πρώτο σκαλί της εκκίνησης που είναι βαμμένη στα χρώματα της τουρκικής θηριωδίας. Μιας θηριωδίας που χώρισε το νησί στα δυο με κατεχόμενο το 37 περίπου τοις εκατό (Βόρεια Κύπρος) του συνόλου της Επικράτειάς του.

Το άνοιγμα των Βαρωσίων το περασμένο καλοκαίρι και το επικοινωνιακό σόου των Τούρκων στην περίκλειστη πόλη της Αμμοχώστου μετά από 46 χρόνια απ’ το διπλό χτύπημα του Αττίλα το ’74, ήταν — πέρα από παραβίαση της συμφωνίας κατάπαυσης του πυρός που ίσχυε μέχρι τότε — και μια αφορμή για να ξανανοίξει χαίνουσα η πληγή του Κυπριακού.

Του Κυπριακού και του Ελληνισμού γενικότερα, με επακόλουθα ντροπής τη διαιώνιση της μη εφαρμογής των κατά καιρούς αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας, της μη εφαρμογής του Διεθνούς Δικαίου προς αποκατάσταση των ολέθριων επιπτώσεων της τουρκικής εισβολής και της επισκίασης του κύρους της διεθνούς κοινότητας από την Τουρκία.

Από τον καθ’ έξιν εισβολέα, δηλαδή, σε ευάλωτες χώρες τις οποίες έχει βάλει στο στόχαστρο προς ικανοποίηση των οικονομικών και γεωπολιτικών συμφερόντων του επωφελούμενος του παγκόσμιου αλαλούμ που δημιουργήθηκε με αφορμή την αποδυνάμωση των Μεγάλων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου (συμπεριλαμβανομένης και της Ρωσίας η οποία αποδυναμώθηκε στον ιστορικό χώρο της) στην παγκόσμια γεωπολιτική σκακιέρα.

Με αφορμή και την αδυναμία των Διεθνών Οργανισμών επιβολής κυρώσεων. Οργανισμών που δεν μπόρεσαν να απονείμουν δικαιοσύνη σε φαινόμενα εισβολής και κατοχής, εποικισμού και εθνοκάθαρσης, όπως αυτό που αντιμετώπισε το ’74 και συνεχίζει να αντιμετωπίζει η Κύπρος. Η Κύπρος με τους 20.000 πρόσφυγες και τους 1619 αγνοούμενους του ”ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ”, που τείνουν να ξεχαστούν δυστυχώς με ευθύνη των ελληνικών και κυπριακών κυβερνήσεων μέχρι τώρα.

Η τελευταία πικρή αφορμή για συγκινησιακή φόρτιση των Ελλήνων απ’ την χαραγμένη στην μνήμη όλων μας ρωγμή του Κυπριακού ήταν το πικ νικ των νεο-βαρβάρων της απέναντι όχθης (Ερντογάν και Μπαχτσελί) στο κατεχόμενο ”τραύμα” της Κύπρου: Στα Βαρώσια της ”πόλης φάντασμα”, της Αμμοχώστου.

Πριν απ’ αυτήν την πικρή στιγμή, ωστόσο, υπήρξαν και άλλες πολλές, αναρίθμητες, που αναβίωσαν τον συγκλονισμό μας αντάμα με τις ευθύνες μας. Τις ευθύνες της Μάνας Ελλάδας απέναντι στην Μικρή Ελλάδα της Ανατολικής Μεσογείου η οποία παλεύει ακόμα να ταυτοποιήσει (μέσω DNA) τα οστά των πεσόντων Ελλαδιτών και Ελληνοκυπρίων του ’74, όπως έκανε το ’16, το ’17 και το ’19.

Το ’16 για εκείνα των ΕΛΔΥΚάριων της Εθνικής Φρουράς Κύπρου. Το ’17 για τα οστά κάποιων Ελλαδιτών του μαχητικού μας Noratlas-4, που ”καταρρίφθηκε και συνετρίβη τον Ιούλιο του ’74 από φίλια (κυπριακά) πυρά λόγω λανθασμένων οδηγιών της τότε ηγεσίας της Εθνικής Φρουράς προς την κυπριακή αεράμυνα. Και το ’19 για άλλους 6 επιβαίνοντες του ελληνικού αεροσκάφους:

Για τα οστά του Αντιστράτηγου Γεώργιος Παπαλαμπρίδη (τότε υπολοχαγού), που βρέθηκαν στην περιοχή Αλωνάγρα του Πενταδάκτυλου • του Συνταγματάρχη Μηχανικού Κωνσταντίνου Κούρλιου (τότε Ανθυπασπιστή), που βρέθηκαν στην Λακατάμια • του Εφέδρου Ανθυπασπιστή Πεζικού Παύλου Πουλίδη (τότε Λοχία), που εντοπίστηκαν στο Κιόνελι • του Εφέδρου Ανθυπασπιστή Πεζικού Βασίλειου Παναγιώτου (τότε στρατιώτη της ΕΛΔΥΚ), που βρέθηκαν στην Λακατάμια και τα οστά των Έφεδρων Ανθυπασπιστών Καταδρομών Κωνσταντίνου Κατέρου και Κωνσταντίνου Ηλία.

Σ’ αυτά και πολλά άλλα οστά παλικαριών που θάφτηκαν στην κυπριακή γη το ’74 θα πρέπει να λογαριάσουμε και τα αναγνωρισμένα ήδη οστά 6 Ελλαδιτών και του υποκελευστή Σπυρίδωνα Αγάθου από την Κύπρο, που τα ‘φαγε η αλμύρα της θάλασσας μετά την βύθιση της ακταιωρού ”Φαέθων” το ’64, μέχρι την ανακάλυψή τους το 2017…

Μια ανοιχτή πληγή η Κύπρος μισό αιώνα και βάλε, δηλαδή. Και ο πόνος παντού και πάντα παρών. Ο πόνος των μυρίων παθών της, που αναμοχλεύεται μέσα από τάφους ηρώων, λείψανα καθαγιασμένα στο χρόνο Ελλήνων πολεμιστών οι οποίοι δε δικαιώθηκαν ακόμα.

Δε δικαιώθηκαν όσο η μισή Κύπρος είναι υπό τουρκική κατοχή και περιμένουν Ανάσταση εκεί που είναι σπαρμένα τα οστά τους: στη θάλασσα, στα βουνά, στην Τηλλυρία της Κύπρου, στο κάστρο του Αγίου Ιλαρίωνα ως την κορφή του.

Στη Γραμμή του οροσειράς της θυσίας. Της θυσίας του Σταυραετού Γρηγόρη Αυξεντίου και των ηρώων του ’74. Στον ορεινό όγκο του Τρόοδου που στέκει μαυρισμένος ακόμα στις ράχες και τους πρόποδές του κρατώντας σωσμένη γύρω του – σαν φόρο τιμής – την πνιγερή οσμή απ’ τις καμένες απ’ τις βόμβες ναπάλμ των τουρκικών αεροπλάνων σάρκες των ΕΛΔΥΚάριων της Εθνικής Φρουράς Κύπρου…

(Συνεχίζεται…)

Κρινιώ Καλογερίδου (Βούλα Ηλιάδου, συγγραφέας)