Γράφει ο Νίκος Ταμουρίδης Αντγος (ε.α)-Επίτιμος Α’ Υπαρχηγός ΓΕΣ

Ο πόλεμος στην Μέση Ανατολή, μεταξύ ΗΠΑ-Ισραήλ και Ιράν, αποδεικνύεται καταλυτικός για την πολιτική τοποθέτηση των κρατών που βρίσκονται στην ευρύτερη ταραχώδη αυτή περιοχή. Ιδιαίτερη εντύπωση στο θέμα αυτό προκαλεί η συμπεριφορά της Τουρκίας, η οποία δεν κατόρθωσε να εφαρμόσει και πάλι την πολιτική της «ευφυούς ουδετερότητας», και έτσι απώλεσε μεγάλο τμήμα της αξιοπιστίας και της γεωπολιτικής της αξίας.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, σαν αντιστάθμισμα, η γειτονική μας χώρα στράφηκε και πάλι προς την Ελλάδα και την Κύπρο, αναπτύσσοντας μια επιθετική ρητορική, που σε ορισμένες περιπτώσεις αγγίζει τα όρια του σοβινιστικού παροξυσμού, ενώ δεν λείπουν και τα πολεμικά «μανιφέστα» από τουρκικές εφημερίδες εναντίον Ελλάδος, Κύπρου και Ισραήλ.

Να μην ξεχνάμε, βέβαια, την επέκταση της επιρροής της σε κρίσιμες γεωπολιτικά περιοχές, όπως η Συρία, το Βόρειο Ιράκ, η Λιβύη, το Αζερμπαϊτζάν, καθώς και σε μουσουλμανικές χώρες της Αφρικής, ενώ παράλληλα είναι αδερφή χώρα με το «πυρηνικό» Πακιστάν και έχει αδερφικές (ακόμη και πατρικές) σχέσεις με το σύνολο σχεδόν των τουρκόφωνων και μουσουλμανικών χωρών που ξεπήδησαν από την διάλυση της πρώην Σοβιετικής ένωσης.

Η Τουρκία λοιπόν, στα πλαίσια της αναθεωρητικής της πολιτικής, επιμένει πεισματικά στις προκλήσεις και τις διεκδικήσεις εις βάρος μας! Η εμμονή της δε στο Αιγαίο και στην Κύπρο δείχνει ότι ακολουθούν ακόμη πιο δύσκολες μέρες στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Τα τελευταία γεγονότα, με την ελληνική κυβέρνηση να προβαίνει σε έμμεση εμπλοκή στον πόλεμο της Μέσης Ανατολής, κερδίζοντας πολιτικά και γεωπολιτικά, ενόχλησαν ιδιαίτερα τους Τούρκους. Έτσι είχαμε τις ανήκουστες δηλώσεις ότι οπλικά συστήματα δεν πρέπει να τοποθετούνται σε νησιά της Δωδεκανήσου, καθώς και έντονες διαμαρτυρίες για την αποστολή φρεγατών και Α/Φ F-16 στην Κύπρο. Αυτές οι ενέργειες, καθώς και η ξεκάθαρη απειλή χρήσης βίας, εάν «δεν συμμορφωθούμε» με τις υποδείξεις τους, δείχνουν την πραγματική Τουρκία και τις παγιωμένες προθέσεις της.

Εκτός από τις συνεχείς αναφορές σε θέματα κυριαρχίας, την επιθετική ρητορική έναντι της στρατιωτικής παρουσίας της Ελλάδος στην Ανατ. Μεσόγειο και των διεθνών συμφωνιών που συνάπτουμε, όπως οι πρόσφατες υπογραφές συμμαχίας και στρατηγικής συνεργασίας Ελλάδος-Γαλλίας, η Τουρκία συνεχίζει την αμφισβήτηση της θαλάσσιας δικαιοδοσίας της χώρας μας, καθώς και του ελληνικού εναερίου χώρου, μέσω των γνωστών παραβιάσεων.

Την ίδια ρητορική περί κυριαρχίας και συμμαχιών εφαρμόζει η Τουρκία και κατά της Κύπρου, την οποία αφενός κατηγορεί για την στρατηγική σχέση και τις συμφωνίες με Ισραήλ, Γαλλία, ΗΑΕ και Αίγυπτο, αφετέρου αμφισβητεί ευθέως τις θαλάσσιες ζώνες της Κυπριακής Δημοκρατίας, ενώ υψηλόβαθμα στελέχη της τουρκικής συγκυβέρνησης, όπως ο Ντεβλέτ Μπαχτσελί, προχώρησαν σε ακραίες δηλώσεις του τύπου «Η Κύπρος είναι τουρκική»!

Εκεί όμως που επιμένει ιδιαίτερα η Τουρκία είναι η αποστρατικοποίηση των νησιών μας σε όλο το Ανατ. Αιγαίο, και ιδιαίτερα της Δωδεκανήσου, χρησιμοποιώντας τις γνωστές σαθρές δικαιολογίες της Συνθήκης της Λωζάνης (1923), για τα νησιά του Ανατ. Αιγαίου, καθώς και της Συνθήκης των Παρισίων (1947) για τα Δωδεκάνησα. Παράλληλα, αυξάνει συνεχώς την στρατιωτική της ισχύ, την οποία προσανατολίζει προς την χώρα μας.

Με άλλα λόγια, η «πληγωμένη» στρατηγικά Τουρκία, γίνεται όλο και περισσότερο επικίνδυνη! Επομένως, παρά το γεγονός ότι την εποχή αυτή υπολείπεται σε αεροπορική και ναυτική κυριαρχία έναντι της Ελλάδος, είναι αρκετά πιθανό να ξεσπάσει μια κρίση, κατά πάσα πιθανότητα σημειακή, με θερμό επεισόδιο μεταξύ των δύο χωρών, γεγονός που θα μπορούσε να δράσει ως μηχανισμός αποσυμπίεσης για μείωση της ασφυκτικής διεθνούς γεωπολιτικής πίεσης που δέχεται η γείτονα χώρα.

Από την δική μας πλευρά, οι στρατηγικές συμμαχίες που τον τελευταίο καιρό συνάπτουμε, είναι μεν αρκετά σημαντικές, αλλά δεν εξασφαλίζουν την πλήρη ασφάλεια των συνόρων μας. Δεν εφησυχάζουμε, λοιπόν, αλλά δομούμε και διατηρούμε συνεχώς την απαιτούμενη στρατιωτική ισχύ.

Τέλος, είναι μοναδική ευκαιρία, με την αξιοποίηση της ιδιότυπης ευμενούς στάσεως των μεγάλων δυνάμεων της Δύσης, να προβούμε στον πλήρη εξοπλισμό των νησιών μας, στη συμπλήρωση δηλ. σε ποσοστό 100% σε προσωπικό και μέσα! Και επιπλέον, να οργανώσουμε σε όλα πλήρη «παλλαϊκή άμυνα»! Τα νησιά μας επιβάλλεται να γίνουν «απόρθητα κάστρα»!

Γράφει ο Μανώλης Σκούληκας

Προσφάτως ο Πρόεδρος των ΗΠΑ δήλωσε ότι, παρά τις μεμονωμένες εχθροπραξίες, η εκεχειρία δεν έχει λήξει και ότι αν αυτή λήξει θα γίνει άμεσα γνωστό τοις πάσι, καθώς θα δούμε μια «μεγάλη λάμψη» πάνω από το Ιράν. Αυτή η αναφορά έχει σαφώς πυρηνικές αποχρώσεις αλλά οι περισσότεροι αναλυτές την ερμηνεύουν διαφορετικά καθώς ένα πυρηνικό πλήγμα θα ήταν τόσο αποτρόπαιο που θα κόστιζε απίστευτα πολύ στη χώρα που θα το αποτολμούσε. Όμως ο συμβατικός βομβαρδισμός δεν έχει επιφέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα και το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ καταδεικνύει περισσότερο την μειωμένη ανθεκτικότητα της Δύσης και των συμμάχων της, παρά την αντίστοιχη του φανατικού Ιράν, της προετοιμασμένης Κίνας και της κερδοφορούσας Ρωσίας. Ποιοι παράγοντες επηρεάζουν λοιπόν την απονενοημένη απόφαση χρήσης τακτικών πυρηνικών στο Ιράν;

Ο Τραμπ έχει ναρκισσιστικές και ψυχοπαθητικές δομές προσωπικότητας. Οι μεν ψυχοπαθητικές δομές τον κάνουν ευεπίφορο στον αυξημένο φόβο της απώλειας ελέγχου και την υπεραναπλήρωση με θυμό και καταφυγή στο φονικό ένστικτο. Ωστόσο ο Τραμπ ανήκει στην κατηγορία των «έξυπνων ψυχοπαθών» που στερείται το χαμηλό κατώφλι θυμού και την αυτοκαταστροφικότητα που παρατηρούμε σε άλλα είδη του ψυχοπαθητικού χαρακτήρα. Κοινώς μπορεί να συγκρατείται και δεν λαμβάνει αποφάσεις που θα μπορούσαν να αποβούν ξεκάθαρα εις βάρος του.

Σαφώς και παίρνει ρίσκα και πιστεύει στην εφαρμογή της ωμής ισχύος για την επικράτησή του, αλλά δεν θα έπαιρνε ποτέ μια ξεκάθαρα αυτοκαταστροφική απόφαση σαν αυτή της χρήσης τακτικών πυρηνικών. Από την άλλη όμως, η ναρκισσιστική πλευρά του χαρακτήρα του είναι πολύ πιο επίφοβη όσον αφορά σε μια τέτοια απόφαση. Διότι, ενώ οι υπόλοιποι χαρακτήρες σε στιγμές ματαίωσης βιώνουν δυσφορία αδυναμίας και στέρησης σχέσης, οι ναρκισσιστές βιώνουν ολική αποσάθρωση του εγώ που ψυχικά ισοδυναμεί με θάνατο. Όπως καταλαβαίνουμε, η αποτυχία και η επακόλουθη ταπείνωση δεν είναι βιώσιμες εναλλακτικές για τον ναρκισσιστή. Μπορεί λοιπόν να φτάσει κυριολεκτικά στα άκρα προκειμένου να αποσοβήσει την αποτυχία που γι αυτόν ισοδυναμεί με προσωπικό αφανισμό και ψυχική εκμηδένιση.

Σαν να μην έφτανε αυτό, η όλο και μεγαλύτερη απομόνωσή του στη διεθνή κονίστρα, τον εξωθεί σε απονενοημένες ενέργειες καθώς η απομόνωση μας οδηγεί σε μαζοχιστική αυτοκαταστροφικότητα και αυξημένη επιθετικότητα εναντίον όσων μας εξοστρακίζουν άνευ όρων. Αν αναλογιστούμε μάλιστα ότι ο εξοστρακισμός ενεργοποιεί τους ίδιους νευρώνες με αυτούς της φυσικής κακοποίησης, θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε το μέγεθος της ψυχικής οδύνης και την επακόλουθη οργή και επιθετικότητα που αυτή προκαλεί. Επί του προκειμένου, η συνεχής αντιπαράθεση από τους ευρωπαίους ηγέτες, οι οποίοι μοχλεύονται από τα κέντρα της παγκοσμιοποίησης, έχει προκαλέσει μια σειρά από απρεπείς λεκτικές επιθέσεις από μέρος του Τραμπ, οι οποίες ενδεικνύουν το παραπάνω επιχείρημα. Το ΝΑΤΟ πνέει τα λοίσθια και ο Τραμπ απειλεί να αποσύρει όλο και περισσότερα στρατεύματα από την Ευρώπη, η οποία ετοιμάζεται να αντιπαρατεθεί στρατιωτικά με τη Ρωσία, εξυπηρετώντας αφενός την ατζέντα της παγκοσμιοποίησης αλλά διαλύοντας, αφετέρου, κάθε ελπίδα συνεργασίας ΗΠΑ-Ρωσίας όπως ήλπιζε ο Τραμπ.

Οι πετρομοναρχίες του Κόλπου διχάζονται στις γεωστρατηγικές επιλογές τους λόγω του προσφάτου πολέμου και των επακολούθων του, και κάποιες από αυτές απομακρύνονται από το αμερικανικό άρμα, το οποίο ακολουθούσαν μεταπολεμικά, διαλύοντας μια ισχυρή συμμαχία που η Αμερική απέτυχε τελικά να τελικά να υποστηρίξει. Η Άπω Ανατολή αφαιμάσεται από πολύτιμους αντιβαλλιστικούς πυραύλους και οι σύμμαχοι των ΗΠΑ στην περιοχή έχουν αρχίσει να υποφέρουν από τον αποκλεισμό του Ορμούζ. Δικαίως λοιπόν και αυτοί δυσανασχετούν, πιέζουν και οργίζονται με τον Τραμπ, ο οποίος φαίνεται να πιέζεται και από το εσωτερικό του, καθώς οι ενδιάμεσες εκλογές φαντάζουν δυσοίωνες μετά το διχασμό του κινήματος MAGA λόγω των προσφάτων επιρροών του αμερικανο-ισραηλινού λόμπι στον Πρόεδρο. ΠΑΗΠΑ ΗΗΗ

Ήδη, φημολογείται, διεξάγονται συνομιλίες με το Ιράν, στις οποίες συμμετέχουν η Ρωσία και η Κίνα. Ας ελπίσουμε ότι θα δοθούν κάποιες παραχωρήσεις που θα επιτρέψουν στον Τραμπ να αποχωρίσει από τη σύρραξη με τα στενά ανοικτά, και μια, έστω και στοιχειώδη, αίσθηση αξιοπρέπειας. Διαφορετικά η πίεση της επερχόμενης συνάντησης του με τον Σι στο Πεκίνο αυτή την εβδομάδα μπορεί να αποβεί μοιραία, αν και το κυβερνητικό κατεστημένο της Ουάσιγκτον δεν μπορέσει να τον ελέγξει.

Το Ισραήλ φαίνεται να πετυχαίνει τους στόχους του σαν μια σύζυγος που απομονώνει τον άντρα της από όλους, ακόμα και την ίδια του την οικογένεια, για να τον έχει κατ’ αποκλειστικότητα.