Αναλύσεις
Turkey’s Atlantic Golden Goose
Marios L. Evriviades
(Professor, International Relations and Security, Neapolis University Pafos)
The 6 billion euros “protection” money from the EU to Turkey.
Turkey received recently 6 billion euros from the European Union. Brussels dare not call these 6 billion “protection” money. But this is precisely what it is. The rationale from Brussels had been that the monies were given by agreement to Ankara so that the latter would continue “hosting” on its territory refugees and migrants who would otherwise inundate the EU, much like they did in 2015. Otherwise Ankara had made clear that Turkey would not act to prevent a repeat of 2015. In order to avoid such a repeat, the 6 billion euros was paid to Ankara. Is this action any different from the well known “protection” practices of mafias in cities worldwide?
If the refugee crisis in the regions of Syria and Iraq does continue unabated, in the aftermath of the defeat of the Islamic State in 2018, it is only because of the ongoing aggressive policies of Turkey against Syria, against the Kurds, as well as due to Ankara’s subterfuge support for Islamists terrorists in the greater region. Ankara has been the enabler of ISIS terrorism from the very beginnings of the Syrian crisis. Ankara sustains and manages the ISIS remnants as a matter of state policy. The humanitarian crisis in the region continues because of Ankara’s regional war designs and for no other reason. And a critical part of these designs remains the forceful change through ethic cleansing of the demographics of the region in northern Syria and Iraq. A precedent for these Turkish practice exists in nearby Cyprus.
Forceful demographic change forms part of the delusion of Ankara that in the end millions of Kurds and non Sunni Arabs will somehow either disappear or fatalistically accept a “Turkish peace” in the entire region. The flip side of Turkey’s warmongering is the use of the humanitarian crisis in the greater region as a bludgeon against the EU. This bludgeon policy has so far yielded considerable results for Ankara.
The Turkish President has repeatedly and personally threatened to hold the EU hostage to this Turkish made and managed refugee bludgeon. He has even gone so far as to threaten to unleash terrorists in the streets of Europe, unless his blackmailing political and economic demands are met.
With the sole exception of the practice of “hostage diplomacy”, which Erdogan copied from his brotherly Iranian Mullah regime -the 1980 US Tehran Embassy hostage crisis – the rest of Ankara’s blackmail practices bear an unmistakable Turkish imprint.
I will not go so far back as to cite the double dealing and pro-Nazi policies and practices of Ankara up until, literally, the end of WWII. But I shall mention this. Turkey was the only NATO country (the other was “neutral” Switzerland) that refused to return to its rightful owners gold stolen by the Nazis in Europe -mostly from victimized European Jews- and stored in Turkey. She kept the stolen gold.
The 19 IMF programs for Turkey since 1948.
Let me now move fast forward to 1979. The Turkish economy had collapsed once again and the Atlantic West, with the Americans in the lead, was running another of its now customary Turkey rescue operations through the World Bank and especially the International Monetary Fund (IMF). On its phase, it appears amazing that the Turkish economy had been subsidized in this manner by the West since 1948- Truman and Marshall Plan aid excluded. Aid in the form of grants, low interest loans- almost always forgiven- poured into Turkey from the World Bank, the IMF, the OECD, the US led Atlantic Alliance, plus Sweden, Japan South Korea and Saudi Arabia. And, equally amazing, during all this period Turkey was the largest recipient of Soviet economic aid in the world, with the exception of the Warsaw Pact states and Cuba. This fact is recorded in a 1979 unclassified CIA report on Soviet aid to the non-communist world.
From 1948 to 2005 (when the Erdogan government repaid the last loan) and, on average every three years or so, there have been 19 IMF bail out programs for Turkey. Turkey does hold the world record in this respect. It remains the best IMF client. If to this we add the constant largesse from the West, one conclusion becomes inescapable: Turkey is by far far the largest recipient of aid from the West of any other country. In this sense it rates also as the most politically spoiled. And this remains so to this day, as evidenced by the EU recent 6 billion.
The rational for this largesse had been obvious then, as it is today: Turkey was supposed to function as a bulwark against Soviet communism, against Russia today, and against other “barbarians” that appear every now and then threatening Western civilization of which Turkey is considered to be both a member but also claims to be a founder.
In the early 1950s, Washington selected three countries outside the traditional West that were deemed critical for its security against communism. They were Iran, Indonesia and Turkey. We know the history of the former two. If Turkey is not amongst them today, it is because of its institutional relationship with the West and primarily through NATO. It is this membership in this Western preeminent alliance that enabled Kemalist Turkey then, and enables the Islamist Turkey of today. Without the persistent succor of the Atlantic Alliance, Turkey today would have resembled an amalgamation of Egypt (not Iran) and Pakistan: overpopulated and fundamentalist.
Suleiman Demirel: “You must pay our bills because you need us”.
So, in 1979 the Americans rushed once again to the rescue. Dankward A. Rustow, a former high-ranking official of the Johnson Administration and well-known friend of Turkey, was dispatched to Ankara to make as assessment of the situation. On his return he wrote an article entitled “Turkey’s Travails” (Foreign Affairs, Fall, 1979), where he rehashed the familiar argument: Turkey is so vital for the security of the West it should be helped back on its feet, again. It has been well known that such policy articles in Foreign Affairs, specifically, foreshadowed decisions already made. In Rustow’s case the primary purpose was to enhance the image of Turkey as an “indispensable” but always “a neglected ally”, as well as influence Congress for the outlay of the funds needed. It was no accident, for example, that the 1980 Turkish coupists timed their plans around the relevant Western decisions concerning military and economic grants and loans to Ankara.
Rustow’s article contains, wittingly or not, an extraordinary revelation.
He describes a meeting in Ankara with a former Turkish Prime Minister whom he does not name, but who almost certainly was Suleiman Demirel. Rustow writes that Demirel told him: “You [the US / West] must pay our bills because you need us” (p. 102). And Rustow writes that he advised him, amicably, not to express himself in such a manner lest his position be perceived as blackmail!
Tales Rivaling the Arabian Nights
For Turkey then and now, the Atlantic West remains the goose that that lays the golden eggs. The EU 6 billion is just the latest in this saga. And the recent talk about the country “breaking” from the West, about “going East” (with a hidden “Eurasianists” ideology), about abandoning NATO, nay even about founding and leading an “Islamic NATO”, are tales that rival those of the Arabian nights. These and similar scenarios are concocted by Turkish propagandists and their western satraps as the price that the West will supposedly pay for giving up, or more precisely, for “abandoning” Turkey. The cliche phasing of this come in the form of the “Who lost Turkey?” hullabaloo. A cliche not unlike the “Who lost China”, “Who lost Vietnam”, and “Who lost Iran”, ones. Except that with Turkey “lost”, so would civilization. The disaster would be unmitigated, we are told.
Unlike in the West, in Ankara they have always known who has been buttering their bread. But for this to continue there must always exist threats from the East against the West and with a Turkey, at its best, standing in the way and “mediating” them away. And at its worse “manufacturing” these threats and, again, with typical Turkish “magnanimity” taking care of them for the West. This has been case with Erdogan’s Islamist Turkey.
Αναλύσεις
Ινδικά πολεμικά πλοία στην Κύπρο; Οι πληροφορίες και το νέο αμυντικό σκηνικό
Πληροφορίες για παρεμβάσεις Ισραήλ και Εμιράτων απέναντι στις πιέσεις της Άγκυρας παρουσίασε το «Direct News». Στο επίκεντρο οι συζητήσεις για συμπαραγωγή LORA, η συνεργασία με την Ινδία και η αμυντική ενίσχυση της Κύπρου.
Ένα έντονο διπλωματικό παρασκήνιο γύρω από το τουρκολιβυκό μνημόνιο, με επίκεντρο την ανατολική Λιβύη και την οικογένεια Χαφτάρ, περιέγραψε ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας στην εκπομπή «Direct News», παρουσιάζοντας πληροφορίες του Directus.gr. Σύμφωνα με όσα μετέφερε, η Τουρκία πιέζει για την κοινοβουλευτική επικύρωση του μνημονίου, ενώ το Ισραήλ επιδιώκει να αποτρέψει αυτή την εξέλιξη, αξιοποιώντας και τη σχέση των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων με την πλευρά Χαφτάρ.
Στην ανάλυσή του, το λιβυκό μέτωπο συνδέεται με τον ευρύτερο ανταγωνισμό στην Ανατολική Μεσόγειο. Παράλληλα, παρουσίασε πληροφορίες για εξοπλιστικές συζητήσεις με το Ισραήλ και για την ανάπτυξη της αμυντικής συνεργασίας Ελλάδας, Κύπρου και Ινδίας.
Πιέσεις στον Χαφτάρ και ισραηλινές παρεμβάσεις
Κατά τον παρουσιαστή, η Άγκυρα επιδιώκει να αξιοποιήσει την επιρροή του Σαντάμ Χαφτάρ στην ανατολική Λιβύη, προκειμένου να προχωρήσει η διαδικασία επικύρωσης του τουρκολιβυκού μνημονίου. Ο ίδιος συνέδεσε την κινητικότητα με τις μεταβολές που περιέγραψε στην τοπική πολιτική ισορροπία και με την τουρκική προσπάθεια να αποκτήσει ευνοϊκότερους συνομιλητές.
Στον αντίποδα, επικαλούμενος επαφές με πηγές από το Ισραήλ, υποστήριξε ότι βρίσκονται σε εξέλιξη συνεννοήσεις με τα Εμιράτα, ώστε το Αμπού Ντάμπι να ασκήσει πρόσθετη επιρροή στην οικογένεια Χαφτάρ για την αποτροπή της επικύρωσης.
«Το Ισραήλ θα κάνει ό,τι μπορεί για να μην επικυρωθεί η συμφωνία», ανέφερε, μεταφέροντας την εικόνα που, όπως είπε, είχε από τις πηγές του. Στην ίδια εξίσωση τοποθέτησε την Αίγυπτο, εκτιμώντας ότι ούτε το Κάιρο επιθυμεί μια τέτοια εξέλιξη.
Το συμπέρασμά του για την Αθήνα ήταν σαφές: η σύμπτωση συμφερόντων με άλλες περιφερειακές δυνάμεις δημιουργεί περιθώρια δράσης, τα οποία η ελληνική διπλωματία οφείλει να αξιοποιήσει.
Το ευρωπαϊκό χαρτί της Αθήνας
Ο Μουντζουρούλιας στάθηκε ιδιαίτερα στη δυνατότητα αξιοποίησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όπως υποστήριξε, η ανάγκη της Λιβύης για επενδύσεις, χρηματοδότηση και συνεργασία στο μεταναστευτικό προσφέρει στην Ελλάδα διαπραγματευτικά εργαλεία.
Κατά την προσέγγισή του, η Αθήνα πρέπει να συνδέσει τις ευρωπαϊκές σχέσεις με τη Λιβύη με την προάσπιση των ελληνικών συμφερόντων. Η παρέμβαση τρίτων χωρών χρειάζεται, επομένως, να συνοδεύεται από ενεργή ελληνική παρουσία και συγκεκριμένες διπλωματικές πρωτοβουλίες.
LORA: Πληροφορίες για συμπαραγωγή στην Ελλάδα
Στο εξοπλιστικό σκέλος, ο παρουσιαστής μετέφερε πληροφορίες για συζητήσεις με το Ισραήλ σχετικά με το πυραυλικό σύστημα LORA. Όπως ανέφερε, το ενδιαφέρον περιλαμβάνει την προοπτική μεταφοράς τεχνογνωσίας και δημιουργίας παραγωγικής υποδομής στην Ελλάδα.
Στην εκπομπή έγινε λόγος για δυνατότητα πληγμάτων ακριβείας σε αποστάσεις έως 500 χιλιομέτρων. Ο Μουντζουρούλιας εκτίμησε ότι, εφόσον προχωρήσει η συνεργασία που περιέγραψε, θα ενισχυθούν τόσο οι δυνατότητες αποτροπής όσο και η ελληνική αμυντική βιομηχανία.
Η συγκεκριμένη αναφορά παρουσιάστηκε ως πληροφορία για διαπραγματεύσεις και σχεδιασμό. Ο ίδιος έθεσε την υλοποίηση της συμφωνίας ως προϋπόθεση για τις επιχειρησιακές δυνατότητες που ανέλυσε.
Ινδία: Κοινές παραγωγές και ναυπηγική συνεργασία
Εκτενή αναφορά έκανε και στην προσέγγιση με την Ινδία. Σύμφωνα με όσα παρουσίασε, οι επαφές επικεντρώνονται στην κατάρτιση οδικού χάρτη βιομηχανικής συνεργασίας, με προοπτική κοινοπραξιών, συμπαραγωγής αμυντικών προϊόντων και ανάπτυξης τεχνολογιών.
Ανάμεσα στα πεδία ενδιαφέροντος ανέφερε τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη, τα συστήματα αντιμετώπισής τους, τους πυραύλους και τα στρατιωτικά οχήματα. Ιδιαίτερη θέση απέδωσε στη ναυπηγική συνεργασία και στη σύνδεση της ελληνικής τεχνογνωσίας με την ινδική βιομηχανία.
Στην ανάλυσή του, οι σχέσεις Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ και Ινδίας μπορούν να διαμορφώσουν ένα πλέγμα συνεργασίας από την Ανατολική Μεσόγειο έως τον Ινδικό Ωκεανό, με πρακτικό περιεχόμενο στην άμυνα, στην εκπαίδευση και στη θαλάσσια ασφάλεια.
Η Κύπρος και η προοπτική ινδικών πλοίων
Για την Κύπρο, ο Μουντζουρούλιας παρουσίασε πληροφορίες για ινδική υποστήριξη στη ναυτική εκπαίδευση, στην τεχνική υποστήριξη και στην ανάπτυξη επιχειρησιακών δυνατοτήτων.
Πρόσθεσε ότι εξετάζεται από την ινδική πλευρά η διάθεση μεταχειρισμένων πολεμικών πλοίων σε προσιτό κόστος. Διευκρίνισε, ωστόσο, ότι αναμένει περισσότερα στοιχεία για τον τύπο των πλοίων και για το εάν η σκέψη αυτή θα προχωρήσει.
Σχολιάζοντας παράλληλα τις απειλητικές δηλώσεις του Ερχάν Αρικλί, υποστήριξε ότι η Λευκωσία ενισχύει τις διεθνείς συνεργασίες της και ότι τα σημερινά δεδομένα διαφέρουν από εκείνα του 1974.
Δορυφόροι, ναυτικές μονάδες και νέα όπλα
Στην εκπομπή παρουσιάστηκαν επίσης τουρκικά δημοσιεύματα για τις ελληνικές δυνατότητες δορυφορικής επιτήρησης. Ο παρουσιαστής στάθηκε στην αξία της συλλογής πληροφοριών και στην προοπτική καλύτερης παρακολούθησης στρατιωτικών δραστηριοτήτων.
Αναφέρθηκε ακόμη σε συζητήσεις για δύο ιταλικά ναρκοθηρευτικά, σε παρουσίαση των συστημάτων SPEAR και SPEAR EW στην Πολεμική Αεροπορία, καθώς και στο γερμανικό ενδιαφέρον για προγράμματα υποβρυχίων και τεθωρακισμένων.
Για τα υποβρύχια, υποστήριξε ότι η Ελλάδα πρέπει να αξιοποιήσει τον ανταγωνισμό των προμηθευτών, επιδιώκοντας την καλύτερη επιχειρησιακή λύση και ισχυρότερους όρους συνεργασίας.
Κλείνοντας, σχολίασε την επίσκεψη Δένδια στη Σαουδική Αραβία, σημειώνοντας ότι δεν διέθετε ακόμη το περιεχόμενο των συναντήσεων. Συνέδεσε ως εκτίμηση την κινητικότητα με την ελληνική παρουσία μέσω των Patriot και με τις περιφερειακές αμυντικές συνεννοήσεις.
Το βασικό μήνυμα της εκπομπής ήταν ότι οι διπλωματικές συνεργασίες αποκτούν ουσία όταν συνοδεύονται από παραγωγικές συμφωνίες, τεχνογνωσία και ενίσχυση της αποτροπής. Για τον Μουντζουρούλια, η Ελλάδα έχει μπροστά της ευκαιρίες που απαιτούν ενεργή διπλωματία και συνέχεια στην υλοποίηση.
Αναλύσεις
Καλεντερίδης: Η Ουκρανία στο έλεος του «διακόπτη» – Το μάθημα για την ελληνική άμυνα
Οι περιορισμοί στις δορυφορικές υπηρεσίες, η πίεση του Τραμπ στον Ζελένσκι και η ανάγκη για εγχώρια αμυντική παραγωγή στο επίκεντρο της ανάλυσης του Σταύρου Καλεντερίδη.
Την εξάρτηση της Ουκρανίας από τις αμερικανικές δορυφορικές υπηρεσίες και τις συνέπειες που μπορεί να έχει αυτή στη διεξαγωγή του πολέμου ανέδειξε ο Σταύρος Καλεντερίδης, συνδέοντας τις αναφορές για περιορισμούς στα συστήματα Starlink και Starshield με την πολιτική πίεση της Ουάσιγκτον προς το Κίεβο. Το κεντρικό του συμπέρασμα αφορά και την Ελλάδα: μια χώρα που στηρίζει κρίσιμες στρατιωτικές λειτουργίες σε ξένες υποδομές μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπη με περιορισμούς ακριβώς τη στιγμή που τις χρειάζεται περισσότερο.
Στην εκπομπή της Πέμπτης 15 Οκτωβρίου, ο αναλυτής περιέγραψε μια Ουκρανία που πιέζεται ταυτόχρονα στο πεδίο των επιχειρήσεων, στις ενεργειακές υποδομές και στις σχέσεις της με τους δυτικούς υποστηρικτές της. Κατά την εκτίμησή του, οι εξελίξεις αναδεικνύουν πόσο καθοριστική είναι η πρόσβαση σε επικοινωνίες, πληροφορίες και δεδομένα στόχευσης για έναν στρατό που χρησιμοποιεί εκτεταμένα μη επανδρωμένα συστήματα.
Ο πόλεμος εξαρτάται και από τη σύνδεση
Ο Καλεντερίδης επικαλέστηκε αναφορές Ουκρανών στρατιωτικών και αξιωματούχων για προβλήματα συνδεσιμότητας, διακοπές σήματος και περιορισμούς που επηρεάζουν τη χρήση drones. Όπως μετέφερε, οι επιπτώσεις αφορούν τόσο την εκτέλεση αποστολών όσο και την επικοινωνία μονάδων με τα κέντρα διοίκησης.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε σε όριο περίπου 160 χιλιομέτρων την ώρα, το οποίο παρουσίασε ως κρίσιμο εμπόδιο για τη λειτουργία τερματικών πάνω σε ταχέως κινούμενα μέσα. Το συγκεκριμένο μέγεθος αφορά ταχύτητα κίνησης και δεν αποτελεί μέτρηση της ταχύτητας μεταφοράς δεδομένων.
Σύμφωνα με όσα μετέφερε, Ουκρανοί διοικητές περιγράφουν ακυρώσεις αποστολών και δυσκολίες στην υποστήριξη του πεζικού. Η απώλεια εικόνας, ακόμη και για λίγα δευτερόλεπτα, μπορεί, όπως υπογράμμισε, να αποδειχθεί καθοριστική για την έκβαση μιας επιχείρησης.
Στην προσέγγισή του, οι δορυφορικές υπηρεσίες αποτελούν βασικό μέρος της επιχειρησιακής λειτουργίας του ουκρανικού στρατού. Όταν η πρόσβαση περιορίζεται, πλήττεται ολόκληρη η αλυσίδα επικοινωνίας, παρατήρησης και συντονισμού.
Starlink, Starshield και αμερικανικός έλεγχος
Ο αναλυτής επιχείρησε να διαχωρίσει τον ρόλο του Starlink από εκείνον του Starshield, δίνοντας έμφαση στη διάκριση ανάμεσα στις εμπορικές υπηρεσίες δορυφορικής συνδεσιμότητας και στις υπηρεσίες που προορίζονται για κυβερνητική χρήση.
Στο πλαίσιο αυτό, μετέφερε τη θέση που αποδίδει στον Έλον Μασκ ότι αποφάσεις για περιορισμούς σε κυβερνητικές υπηρεσίες συνδέονται με τις αμερικανικές αρχές. Ο ίδιος ο Καλεντερίδης ερμηνεύει τις εξελίξεις πρωτίστως πολιτικά: θεωρεί ότι η εξάρτηση από αμερικανικές υποδομές προσφέρει στην Ουάσιγκτον ισχυρό μέσο πίεσης προς την ουκρανική ηγεσία.
Το ερώτημα που θέτει είναι ποιος αποφασίζει τελικά για τη διαθεσιμότητα των υπηρεσιών από τις οποίες εξαρτάται μια πολεμική επιχείρηση. Για τον ίδιο, η απάντηση καθορίζει και τα πραγματικά περιθώρια αυτονομίας του Κιέβου.
Η σύγκρουση Τραμπ–Ζελένσκι και το ενεργειακό μέτωπο
Ο Καλεντερίδης συνέδεσε τους περιορισμούς με τις διαφωνίες Τραμπ–Ζελένσκι για τη διαχείριση του πολέμου και των πληγμάτων σε ενεργειακές εγκαταστάσεις. Υποστήριξε ότι η ουκρανική ηγεσία βρίσκεται σε δύσκολη θέση όταν επιχειρεί να αμφισβητήσει επιλογές της Ουάσιγκτον, διατηρώντας παράλληλα τόσο μεγάλη εξάρτηση από την αμερικανική υποστήριξη.
Επικαλούμενος δηλώσεις του Ζελένσκι, αναφέρθηκε σε παράπονα του Κιέβου για έλλειψη έγκαιρης προειδοποίησης πριν από ρωσικά πλήγματα. Σημείωσε, πάντως, ότι υπήρξαν και διαβεβαιώσεις από την ουκρανική πλευρά πως η ανταλλαγή πληροφοριών συνεχίζεται.
Παράλληλα, περιέγραψε τη δυσαρέσκεια της ουκρανικής ηγεσίας για τη συνέχιση ρωσικών επιθέσεων, ενώ το Κίεβο, σύμφωνα με όσα μετέφερε, είχε περιορίσει για ένα διάστημα τα δικά του χτυπήματα σε ρωσικές ενεργειακές εγκαταστάσεις.
Κατά την εκτίμησή του, η διαφωνία αποκτά μεγαλύτερο βάρος επειδή η Ουκρανία εξακολουθεί να χρειάζεται όπλα, πυρομαχικά και μέσα αεράμυνας. Οι δορυφορικές υπηρεσίες εντάσσονται έτσι σε μια ευρύτερη σχέση εξάρτησης, με άμεσες στρατιωτικές και πολιτικές συνέπειες.
Γιατί δεν βλέπει συμφωνία Τραμπ–Πούτιν
Ο αναλυτής απέρριψε την ερμηνεία ότι κάθε αμερικανική κίνηση που διευκολύνει τη διάθεση ρωσικού πετρελαίου συνιστά απόδειξη συνολικής συνεννόησης Τραμπ–Πούτιν. Υποστήριξε ότι πρέπει να διακρίνονται οι επιμέρους εξαιρέσεις από το ευρύτερο πλαίσιο των κυρώσεων.
Στη δική του ανάγνωση, ο Τραμπ αναζητεί τρόπους περιορισμού του ενεργειακού κόστους, με το βλέμμα και στο εσωτερικό πολιτικό ακροατήριο των ΗΠΑ. Αυτό, όπως εκτιμά, δεν σημαίνει ότι έχουν επιλυθεί οι βασικές διαφορές Ουάσιγκτον–Μόσχας.
Συνέδεσε επίσης την ενεργειακή πίεση με τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, αναφερόμενος σε επιθέσεις κατά της ναυσιπλοΐας και στον ρόλο του Ιράν και των Χούθι. Κατά την εκτίμησή του, η αστάθεια στις θαλάσσιες μεταφορές δυσκολεύει την προσπάθεια συγκράτησης των τιμών.
Η πίεση στην Ευρώπη και οι μειονότητες
Στο ευρωπαϊκό σκέλος, ο Καλεντερίδης στάθηκε στις αντιρρήσεις που, όπως ανέφερε, εκφράζονται για την επιτάχυνση της ενταξιακής πορείας της Ουκρανίας. Επικαλέστηκε πληροφορίες για αλλαγές σε διατυπώσεις ευρωπαϊκού κειμένου και υποστήριξε ότι το οικονομικό βάρος της στήριξης του Κιέβου εντείνει τις πολιτικές διαφωνίες.
Ιδιαίτερη βαρύτητα έδωσε και στο ζήτημα των μειονοτήτων, αντιπαραβάλλοντας την ουγγρική διεκδίκηση γλωσσικών και εκπαιδευτικών δικαιωμάτων στην Υπερκαρπαθία με τη στάση της ελληνικής διπλωματίας απέναντι στα δικαιώματα του ελληνισμού της Ουκρανίας.
Στην αρχή της εκπομπής σχολίασε επίσης την καταγγελία του Σπύρου Χαριτάτου περί παρέμβασης για τον περιορισμό της δημοσιογραφικής του κριτικής, την οποία συνέδεσε με συνεργάτη της Σοφίας Ζαχαράκη. Ο Καλεντερίδης ζήτησε δημοσιοποίηση των σχετικών στοιχείων και άσκησε οξεία κριτική στις πολιτικές πιέσεις προς δημοσιογράφους.
Το συμπέρασμα για την Ελλάδα
Το ουσιαστικό μήνυμα της ανάλυσης προς την Αθήνα αφορά την ανάγκη ενίσχυσης της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας και των εθνικά ελεγχόμενων δυνατοτήτων.
«Πρέπει να κοιτάξουμε τις δικές μας δυνάμεις, τα δικά μας όπλα», τόνισε, συνδέοντας την ουκρανική εμπειρία με τις ελληνικές εξοπλιστικές επιλογές.
Για τον Καλεντερίδη, η αποτρεπτική ισχύς κρίνεται και από τη δυνατότητα μιας χώρας να χρησιμοποιεί, να υποστηρίζει και να διατηρεί λειτουργικά τα μέσα της υπό συνθήκες κρίσης. Η εξάρτηση από ξένες αποφάσεις για κρίσιμες υπηρεσίες αποτελεί, κατά την εκτίμησή του, στρατηγική αδυναμία που η Ελλάδα οφείλει να περιορίσει.
Αναλύσεις
Ποιος είναι σκληρότερος; Η Προεκλογική μάχη Νετανιάχου – Άιζενκοτ
Ο Γκάντι Άιζενκοτ, κορυφαίος Ισραηλινός πολιτικός που ελπίζει να ανατρέψει τον Πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου στις εκλογές στα τέλη αυτού του μήνα, δεσμεύτηκε την Πέμπτη ότι θα «καταστρέψει τη στρατιωτική πτέρυγα της Χαμάς» εντός 18 μηνών από την ανάληψη των καθηκόντων του. Ο Άιζενκοτ, πρώην αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού του Ισραήλ, δήλωσε ότι η ήττα της Χαμάς θα μπορούσε να επιτευχθεί μέσω του «πλαισίου του Προέδρου [Ντόναλντ] Τραμπ» για τον αφοπλισμό της οργάνωσης ή «μέσω της χρήσης στρατιωτικών και επιχειρησιακών δυνατοτήτων».
Ο Γκάντι Άιζενκοτ, κορυφαίος Ισραηλινός πολιτικός που ελπίζει να ανατρέψει τον Πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου στις εκλογές στα τέλη αυτού του μήνα, δεσμεύτηκε την Πέμπτη ότι θα «καταστρέψει τη στρατιωτική πτέρυγα της Χαμάς» εντός 18 μηνών από την ανάληψη των καθηκόντων του. Ο Άιζενκοτ, πρώην αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού του Ισραήλ, δήλωσε ότι η ήττα της Χαμάς θα μπορούσε να επιτευχθεί μέσω του «πλαισίου του Προέδρου [Ντόναλντ] Τραμπ» για τον αφοπλισμό της οργάνωσης ή «μέσω της χρήσης στρατιωτικών και επιχειρησιακών δυνατοτήτων».
Το κόμμα Λικούντ του Νετανιάχου πέρασε στην αντεπίθεση υποστηρίζοντας ότι ο Άιζενκοτ θα χρειαζόταν τη βοήθεια αραβικών κομμάτων για να σχηματίσει κυβέρνηση συνασπισμού. «Πώς θα καταστρέφατε τη Χαμάς χωρίς να λάβετε την άδεια από τους εταίρους σας, τον Μανσούρ [Αμπάς] και τον [Αχμέντ] Τίμπι;» ανέφερε το κόμμα, αναφερόμενο σε δύο από τους πιο πρωτοκλασάτους Άραβες πολιτικούς του Ισραήλ.
Καθώς οι Ισραηλινοί ετοιμάζονται να προσέλθουν στις κάλπες στις 27 Οκτωβρίου, οι επικρατέστεροι υποψήφιοι του Ισραήλ καταβάλλουν σκληρή προσπάθεια για να ξεπεράσουν ο ένας τον άλλον σε σκληροπυρηνική ρητορική. Ο Άιζενκοτ και ο Νετανιάχου ηγούνται έκαστος κομμάτων που αναμένεται να κερδίσουν λίγο πάνω από 20 έδρες στην Κνεσέτ των 120 εδρών. Παραμένει ασαφές εάν κάποιος από τους δύο θα μπορέσει να σχηματίσει πλειοψηφικό συνασπισμό, ιδιαίτερα δεδομένου του σκεπτικισμού τους ως προς τη συνεργασία με τα αραβικά κόμματα, τα οποία αναμένεται να κερδίσουν 13 έδρες έως τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές.
Πρόσφατα σχόλια και από τους δύο επικρατέστερους υποψηφίους υπενθυμίζουν ότι η ισραηλινή πολιτική σκηνή έχει μετατοπιστεί ραγδαία προς τη φιλοπόλεμη δεξιά τα τελευταία χρόνια.
Ακόμη και καθώς οι Αμερικανοί πολιτικοί διατηρούν τη δέσμευσή τους στη λύση των δύο κρατών, ο Άιζενκοτ και ο Νετανιάχου προσπαθούν να κερδίσουν πολιτικούς πόντους κατηγορώντας τον αντίπαλό τους ότι υποστηρίζει ένα παλαιστινιακό κράτος. «Ο Μπενιαμίν είναι η Παλαιστίνη», έγραψε ο Άιζενκοτ σε πρόσφατη ανάρτησή του στο X, στην οποία επέκρινε δριμύτατα τον πρωθυπουργό επειδή μίλησε «υπέρ των δύο κρατών δεκάδες φορές» και επειδή απέτυχε να καταστρέψει τη Χαμάς και το Ιράν. Ο Νετανιάχου, από την πλευρά του, δήλωσε ότι ο Άιζενκοτ θα «ιδρύσει παλαιστινιακό κράτος πριν κυκλοφορήσει το GTA 6», αναφερόμενος σε ένα δημοφιλές βιντεοπαιχνίδι που πρόκειται να κυκλοφορήσει τον επόμενο μήνα.
Ενημερωτικό Δελτίο (Newsletter)
Εγγραφείτε τώρα στην εβδομαδιαία μας ανασκόπηση και μην χάσετε καμία εξέλιξη από τους αγαπημένους σας συντάκτες και ρεπόρτερ του RS, καθώς και αναλύσεις του προσωπικού, γνώμες και ειδήσεις που προωθούν ένα θετικό, διακομματικό όραμα για την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ.
Οι επικρατέστεροι υποψήφιοι συμφωνούν επίσης για τη αναγκαιότητα της συνέχισης της σύγκρουσης με το Ιράν. «Το Ισραήλ πρέπει να κάνει τα πάντα, συμπεριλαμβανομένης της επίθεσης στο Ιράν, για να καταστρέψει την πυρηνική του ικανότητα», δήλωσε ο Άιζενκοτ αυτή την εβδομάδα.
Οι διαφωνίες μεταξύ του Νετανιάχου και του Άιζενκοτ αφορούν ως επί το πλείστον εσωτερικά ζητήματα, συμπεριλαμβανομένης της διαφθοράς και του αν θα πρέπει να επεκταθεί η υποχρεωτική στρατιωτική θητεία στην υπερορθόδοξη κοινότητα, η οποία αποτελεί επί μακρόν βασική δεξαμενή υποστήριξης για το Λικούντ του Νετανιάχου.
Η σχεδόν απόλυτη ταύτιση απόψεων στην εξωτερική πολιτική αντικατοπτρίζει αυτό που ο Ισραηλινός υποστράτηγος (ε.α.) Ταμίρ Χάιμαν χαρακτήρισε πρόσφατα ως τη «”νέα” έννοια εθνικής ασφάλειας» του Ισραήλ. Παρόλο που το Ισραήλ δεν έχει διακηρύξει επίσημα αλλαγή στη στρατηγική του οπτική, ο Χάιμαν υποστήριξε ότι οι ενέργειές του μετά την 7η Οκτωβρίου αντικατοπτρίζουν μια νέα προσέγγιση η οποία, μεταξύ άλλων, απορρίπτει την ιδέα της μόνιμης ειρήνης με τα αραβικά κράτη. «Ο πόλεμος είναι απαραίτητος και ο προληπτικός πόλεμος είναι προτιμότερος επειδή εξασφαλίζει ένα σημαντικό επίτευγμα εξαρχής», έγραψε ο Χάιμαν, διατυπώνοντας τις απόψεις πολλών συναδέλφων του στον τομέα της εθνικής ασφάλειας του Ισραήλ.
Άλλες αξιοσημείωτες πτυχές αυτής της νέας έννοιας εθνικής ασφάλειας περιλαμβάνουν την έμφαση στον ιουδαϊκό χαρακτήρα του Ισραήλ έναντι της δημοκρατίας του, τον αυξημένο σκεπτικισμό απέναντι στις σχέσεις ΗΠΑ-Ισραήλ, καθώς και την υιοθέτηση των οικισμών και των πολιτών ως «μέρος του δικτύου άμυνας», σύμφωνα με τον Χάιμαν, ο οποίος είναι εκτελεστικός διευθυντής της κορυφαίας δεξαμενής σκέψης (think tank) του Ισραήλ.
Αυτές οι αλλαγές θα καθιστούσαν ιδιαίτερα δύσκολο είτε για τον Άιζενκοτ είτε για τον Νετανιάχου να σχηματίσουν κυβέρνηση. Το 2021, η κυβέρνηση των Ναφτάλι Μπένετ και Γιαΐρ Λαπίν έγραψε ιστορία σχηματίζοντας συνασπισμό με το κόμμα Ραάμ του Μανσούρ Αμπάς, το οποίο έγινε το πρώτο αραβικό κόμμα στην ιστορία που συμμετείχε σε ισραηλινή κυβέρνηση. Αλλά μετά από τρία χρόνια σκληρού πολέμου, υπάρχουν λίγοι λόγοι να πιστεύει κανείς ότι ένα τέτοιο μπλοκ θα μπορούσε να σχηματιστεί ξανά, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο καμία από τις δύο πλευρές να μην μπορέσει να σχηματίσει πλειοψηφικό συνασπισμό.
responsiblestatecraft.org
Ινδικά πολεμικά πλοία στην Κύπρο; Οι πληροφορίες και το νέο αμυντικό σκηνικό
Πληροφορίες για παρεμβάσεις Ισραήλ και Εμιράτων απέναντι στις πιέσεις της Άγκυρας παρουσίασε το «Direct News». Στο επίκεντρο οι συζητήσεις για...
Θρίλερ στα βάθη της Τουρκίας με 58χρονο Έλληνα μοναχό από το Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών! Αγνοείται από τον Ιούλιο
Ο 58χρονος μοναχός έφυγε από το Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών, με προορισμό την Τουρκία, αποφασισμένος να φτάσει στον Πόντο και την...
Καλεντερίδης: Η Ουκρανία στο έλεος του «διακόπτη» – Το μάθημα για την ελληνική άμυνα
Οι περιορισμοί στις δορυφορικές υπηρεσίες, η πίεση του Τραμπ στον Ζελένσκι και η ανάγκη για εγχώρια αμυντική παραγωγή στο επίκεντρο...
Ποιος είναι σκληρότερος; Η Προεκλογική μάχη Νετανιάχου – Άιζενκοτ
Ο Γκάντι Άιζενκοτ, κορυφαίος Ισραηλινός πολιτικός που ελπίζει να ανατρέψει τον Πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου στις εκλογές στα τέλη αυτού του...
Από την Τουρκία τα 60 νέα λεωφορεία των ΜΑΤ!
Ερωτήματα για την προμήθεια 60 λεωφορείων Mercedes-Benz που, σύμφωνα με δημοσίευμα, κατασκευάζονται στην Τουρκία και προορίζονται για τις ειδικές μονάδες...
-
Αναλύσεις1 μήνα πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας