Γενικά θέματα
Η Ελληνική πλευρά αυτοπαγιδευμένη, συμφορά μας, ικετεύει για κακή λύση, για να αποφύγει την κάκιστη
Η Ελληνική πλευρά ικετεύει για … ΔΔΟ και … ολίγον μόνο Αιγαίο.
γράφει ο Παναγιώτης Ήφαιστος
Βρισκόμαστε στην κρισιμότερη φάση της σύγχρονης Ελλάδας. Μετά από πολλές δεκαετίες ελλειμματικής εθνικής στρατηγικής –και αυτό παρά την δέσμευση κολοσσιαίων πόρων για την εθνική άμυνα–, κανείς δεν πρέπει να έχει αμφιβολία ότι όπως συχνά γράψαμε αυτό οφείλεται σε μια σειρά λόγων εκ των οποίων η διάρκειας δύο αιώνων ξενοκρατία είναι η κύρια πηγή του κακού.
Επί δύο αιώνες πιο σημαντική είναι η καρέκλα των καρεκλοκένταυρων παρά η ευημερία και η ασφάλεια των Ελλήνων και του κράτους. Είμαστε σε κρίσιμη φάση επειδή την δεκαετία εξοντωτικών μνημονίων την διαδέχθηκε η πανδημία και, πλέον, εν μέσω πολιτικής, πνευματικής και γνωσιακής πανδημίας όλα συγκλίνουν ότι το Αιγαίο και η Κύπρος βρίσκονται στην κόψη του ξυραφιού και το Ελλαδικό κράτος στο χείλος της Αβύσσου.
Α) Ελλάδα χωρίς Αιγαίο είναι ανύπαρκτη και
Β) Κύπρος υπό τουρκική επικυριαρχία σημαίνει τέλος της Ελληνικής παρουσίας στην Ανατολική Μεσόγειο εν μέσω κακουχιών και ταυτόχρονα θανατηφόρα στρατηγική παγίδα χωρίς επιστροφή.
Κατά προτεραιότητα ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι η πρόκληση ανεπίστροφης συμφοράς στην Κύπρο με την αποδοχή Τουρκικής επικυριαρχίας επί όλης της νήσου και στρατηγική αυτοπαγίδευση με ΔΔΟ που είναι η μια όψη του ίδιου νομίσματος των «δύο κρατών». Το λεξιλόγιο που χρησιμοποιείται δημόσια από ανθρώπους με θέσεις ευθύνης καταμαρτυρεί ότι το πρόβλημα πολύ μεγάλο και θα προσπαθήσουμε να το συνοψίσουμε πολιτικά, στρατηγικά και νομικά.
Ο μη προσδιορισμός των ιεραρχημένων εθνικών συμφερόντων, η απουσία κρατικών επιτελείων αποτελούμενα από κρατικούς λειτουργούς, η διείσδυση στους διαδρόμους της εξουσίας κομματικών, ιδιωτών ή ακόμη και διεθνικά δραστηριοποιημένων επί δεκαετίες ατόμων, η ιδεολογική διάβρωση της πολιτικής ζωής και πολλά άλλα, επί μακρόν καταμαρτυρούν τα αίτια της ανυπαρξίας αξιόπιστου κράτους και αξιόπιστης εθνικής στρατηγικής. Επιπλέον, αντί αποτρεπτικής στρατηγικής ωραιοποιείται ο κατευνασμός ως περίπου σοφή και υπεύθυνη στάση, ενώ ενοχοποιείται και δολοφονείται με ανοίκεια επίθετα κατά όσων επισημαίνουν τους κινδύνους αυτού του κατήφορου και υποδεικνύουν κριτήρια και παράγοντες που θεμελιώνουν μια αξιόπιστη εξωτερική πολιτική.
Κάθε λογικός και ορθολογιστικός πολίτης πολύ περισσότερο τα μέλη της εκλόγιμης κομματικής ολιγαρχίας οφείλουν να γνωρίζουν το αυτονόητο: Χωρίς Αιγαίο Ελλάδα και Έλληνες δεν υπάρχουν ή επιβιώνουν οριακά εν μέσω διαδοχικών συμφορών, εξευτελισμών και διασυρμών. Εν τούτοις, παράλληλα με την θεοποίηση της παγίδευσής μας στις «διερευνητικές» εκδηλώνεται ουρανομήκης ανευθυνότητα επειδή Ελλάδα χωρίς να υπάρχει ο παραμικρός λόγος για κάτι τέτοιο αυτιστικά, μαζοχιστικά και αυτοκαταστροφικά οδηγείται σε μια ανεπίστροφη αυτοπαγίδευση που θα αποτελέσει την χαριστική βολή κατά του Ελλαδικού κράτους: ΔΔΟ ή οποιουδήποτε άλλου είδους συνομοσπονδία με πολιτική ισότητα και τα λοιπά και τα λοιπά, και συνεπακόλουθα κατάργηση του υφιστάμενου Κυπριακού κράτους για να γίνει η Μεγαλόνησος υποχείριο της Άγκυρας, είναι τριπλά θανατηφόρα απόφαση:
Α) Εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες παγιδεύονται στα πεδία της Τουρκικής επικυριαρχίας εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων.
Β) Το Ελλαδικό κράτος παγιδεύεται στρατηγικά για δεκαετίες μέχρι η Τουρκία εκπληρώσει τον δεδηλωμένο σκοπό της πλήρους ελέγχου της Μεγαλονήσου.
Γ) Η Τουρκία απογειώνεται γεωπολιτικά και στρατηγικά υπερφαλαγγίζοντας την Ελλάδα σε όλο το στρατηγικό φάσμα ενώ ταυτόχρονα μεταδίδονται παραστάσεις σε όλους τους άλλους ότι το Ελλαδικό κράτος είναι και αναξιόπιστο και αναλώσιμο. Αυτά μάλιστα εν μέσω καταιγιστικών στρατηγικών εξελίξεων που επιταχύνονται όσο προχωρούμε βαθύτερα στον 21ο αιώνα δημιουργώντας μεγάλη αβεβαιότητα για το ποια κράτη θα επιβιώσουν και ποιες θα είναι οι νέες στρατηγικές και περιφερειακές ισορροπίες.
Έχοντας αυτά τα λογικά, ορθολογιστικά και αυτονόητα μένει κανείς άφωνος ακούγοντας τον Έλληνα πρωθυπουργό μετά την πρόσφατη συνάντηση με τον κύπριο πρόεδρο να δηλώνει: Αθήνα και Λευκωσία παραμένουν προσηλωμένες στις αποφάσεις του ΟΗΕ, αλλά και στο «θεμέλιο του ευρωπαϊκού κεκτημένου σε όλη την κυπριακή επικράτεια». Εξήγησε μάλιστα στη συνέχεια ότι «μόνη βιώσιμη λύση είναι η διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία με πολιτική ισότητα», δηλαδή «ένα κράτος με διεθνή προσωπικότητα, μία κυριαρχία και μία ιθαγένεια και με διασφαλισμένη την εδαφική ακεραιότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας».
Εν τέλει τι κατάντια! Εντάξει ας υποθέσουμε ότι την Ελληνική πολιτική ηγεσία την συμβουλεύουν φανατικοί υποστηρικτές του φασιστικού, ανελεύθερου, αντί-δημοκρατικού και γενοκτονικού σχεδίου Αναν το οποίο παρόμοια πρότεινε. Με νομικούς, πολιτικούς και στρατηγικούς όρους μόνο έτσι ερμηνεύεται η παραίτηση της Ελληνικής πλευράς από την απαίτηση να αποσυρθεί η αντί-δημοκρατική, ανελεύθερη και παράνομη ΔΔΟ που δημιουργεί ένα μη βιώσιμο κρατίδιο υποχείριο της Άγκυρας και οδηγεί σε περιφερειακή αστάθεια που ευνοεί το αιμοβόρο νέο-οθωμανικό τουρκικό κράτος. Να το πούμε διαφορετικά, αντί ανένδοτης και ανυποχώρητης αξίωσης να εφαρμοστεί η διεθνής και ευρωπαϊκή νομιμότητα καταντήσαμε να παρακαλούμε εφαρμοστεί «συνομοσπονδία» του ενός ή άλλου είδους και σίγουρα με μη βιώσιμο κριτήριο 82%=18%. Τουλάχιστον οι κατέχοντες θέση ευθύνης έχουν καθήκον να γνωρίζουν την ουσία: Ακόμη και εάν παραληφθεί εκ λάθους ή συνειδητά η φράση «με πολιτική ισότητα» η αναφορά του όρου Δικοινοτική Διζωνική Ομοσπονδία εκεί παραπέμπει. Ας ρωτήσουν να μάθουν πως μετά το 1974 υπό στρατιωτικό εκβιασμό διολισθήσαμε στο «Δικοινοτική» μετά στην «Δικοινοτική Διζωνική» και στην συνέχεια λογικά και αναμενόμενα στο ακόμη πιο δολοφονικό «Διζωνική Δικοινοτική με πολιτική ισότητα» του 82%=18% που ακυρώνει κάθε έννοια κράτους. Κοντολογίς, αναφέροντας μόνο «Δικοινοτική Διζωνική» είναι μια από τα ίδια. Οι δε ύστερες τουρκικές θέσεις περί «δύο κράτη» είναι ακριβώς! το ίδιο μη βιώσιμο σύστημα που η Άγκυρα ενθαρρυμένη από την δική μας σύγχυση προτάσσοντάς το επιχειρεί να μας εξωθήσει να αποδεχθούμε την εξίσου δολοφονική ΔΔΟ (που επειδή πρόκειται για μεγάλη παγίδα επαναλαμβάνεται: Οδηγεί σε ακριβώς! το ίδιο μη βιώσιμο κρατίδιο υπό Τουρκική επικυριαρχία).
Τι είναι τέλος πάντων οι φανατικοί υποστηρικτές ενός τέτοιοι θανατηφόρου ανοσιουργήματος! Ας πούμε επιεικώς ότι κάποιοι σφάλλουν με πολιτικά και στρατηγικά εγκληματικό και θανατηφόρο τρόπο.
Τις δε ύβρεις που εκτοξεύουν κατά όσων επισημαίνουν το επερχόμενο πολιτικό και στρατηγικό έγκλημα τις επιστρέφουμε με αηδία και θλίψη.
Εν τέλει, «ακραίοι» -η λέξη «ακραίοι» έγινε πλέον εγκληματικά θανατηφόρο μέσο δολοφονίας όσων επισημαίνουν τους κινδύνους του κατευνασμού και της με κάθε κριτήριο απουσίας εθνικής στρατηγικής – είναι όσοι δημιουργούν θανατηφόρες παγίδες εθνικής ασφάλειας και όχι όσοι υπερασπίζονται την εθνική ανεξαρτησία και την κρατική κυριαρχία που προβλέπουν οι πρόνοιες του διεθνούς δικαίου.
Εύλογα κανείς διερωτάται κατά πόσο δεν υπάρχει κάποιος να προστατεύσει τον εκάστοτε Έλληνα πρωθυπουργό και την υπόλοιπη πολιτική ηγεσία από αντιφατικές δηλώσεις με τις οποίες σίγουρα αντίπαλοι αλλά και όλοι οι άλλοι μειδιούν. Σίγουρα οι αντίπαλοι θα χαχανίζουν γιατί δύο «κράτη» με πολιτική επικυριαρχία της Τουρκίας σημαίνει η «ΔΔΟ – Διζωνική, Δικοινοτική Ομοσπονδία με πολιτική ισότητα».
Ναι μεν γνωρίζουμε ότι οι διπλωμάτες από καιρό είναι παραγκωνισμένοι και ότι στα αυτιά των κυβερνώντων φωνάζουν αντίπαλοι της εθνικής στρατηγικής, αντίπαλοι του ενιαίου αμυντικού χώρου, αντίπαλοι της ένταξης της Κύπρου στην ΕΕ, φανατικοί υποστηρικτές του σχεδίου Αναν και τα λοιπά, συν ανεξήγητα φανατικοί υπέρμαχοι κατευναστές των νέο-Οθωμανικών απειλών. Δεν μπορούσε όμως κάποιος κρατικός λειτουργός να του εξηγήσει κάποια πράγματα που λογικά κατανοούν και τα νήπια;
Πρώτον, ο λόγος ένταξης στην ΕΕ της ΚΔ για την οποία γνωστά «ιδρύματα» αντιτάχθηκαν με σφοδρότητα έγινε με ολοκληρωμένο σκεπτικό νομικής, πολιτικής, διπλωματικής και στρατηγικής ενίσχυσης των Ελληνικών ερεισμάτων που θα εξισορροπούσαν την Τουρκική στρατηγική και που θα προσδιόριζαν πολιτικά και κυρίως νομικά το πλαίσιο λύσης του Κυπριακού. Αυτό, παρά τα προγενέστερα φρικτά λάθη και τους γνωστούς αρνητές αξιόπιστων στρατηγικών αποφάσεων τελικά επιτεύχθηκε:
Η πράξη προσχώρησης της ΚΔ αφορά όλη την Κύπρο και προσδιορίζει ότι το εσωτερικό καθεστώς είναι συμβατό αφενός με την ευρωπαϊκό νομικό κεκτημένο και αφετέρου την διεθνή νομιμότητα, δηλαδή με τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας που αφορούν την διεθνή τάξη, τον παράνομο χαρακτήρα των τετελεσμένων και την επιτακτική ανάγκη τερματισμού τους. Απλά σημειώνουμε ότι ενώ η πράξη προσχώρησης της ΚΔ στην ΕΕ είναι νόμος όλων των μελών η Ελληνική πλευρά δεν απαιτεί να είναι και η επίσημη θέση της ΕΕ για τον τερματισμό της παράνομης κατοχής στην Κύπρο. Τι δεν κατανοούν οι κατέχοντες θέσεις ευθύνης! Δεν κατανοούν ότι πλήρης εφαρμογή του ευρωπαϊκού κεκτημένου και της διεθνούς νομιμότητας είναι ο μόνος τρόπος ειρηνικής επίλυσης του κυπριακού ζητήματος!
Δεύτερον, σε αντίθεση με τα ψηφίσματα του ΣΑ του 1974 και του 1984 που απαιτούσαν τον τερματισμό των παράνομων τετελεσμένων η ΔΔΟ είναι νομιμοποίηση αυτών των παράνομων τετελεσμένων. Γιατί; Έχουμε έστω και τον παραμικρό λόγο να κάνουμε κάτι τέτοιο όταν μάλιστα ΔΔΟ συνεπάγεται κατάργηση της ΚΔ και δημιουργία ενός εκτρωματικού και πολιτειακά διεστραμμένου κρατιδίου. Όποιος δεν γνωρίζει να φροντίσει να μάθει πριν κραυγάζει πονηρές ασυναρτησίες ότι η Ελληνική πλευρά επί δεκαετίες με το πιστόλι των παράνομων τετελεσμένων και δεκάδες χιλιάδες παράνομο τουρκικό στρατό η Τουρκία σε κάθε νέα διαπραγμάτευση έμεινε ακίνητη στις αρχικές θέσεις ενώ σε κάθε νέα «συνομιλία» η Ελληνική πλευρά δεχόταν να αρχίζουν από την μέση της τελευταίας συνάντησης. Έτσι η Ελληνική πλευρά από την απαίτηση τερματισμού των τετελεσμένων διολίσθησε στην δικοινοτική, στην συνέχεια στην διζωνική και μετά στην διζωνική με πολιτική ισότητα 82%=18%.
Μια δηλαδή διεστραμμένη κρατική δομή που δεν υπάρχει πουθενά στον πλανήτη (ο υποφαινόμενος ως κρατικός λειτουργός έτυχε να το μελετήσει και να συναγάγει αυτό το πόρισμα). Το ΣΑ απλά όταν καλούσε για διαπραγματεύσεις συνιστούσε να αρχίσουμε από εκεί που δεχόμασταν να συζητήσουμε αντί να απαιτήσουμε όπως κάνουν όλοι στον πλανήτη Γη δηλαδή να οι διαπραγματεύσεις να αρχίζουν από μηδενική βάση. Αυτό δεν αναιρεί τις αρχικές αποφάσεις όσον αφορά την διεθνή τάξη και τον παράνομο χαρακτήρα της εισβολής και των τετελεσμένων ούτε βέβαια το δικό μας δικαίωμα κάθε νέα διαπραγμάτευση να είναι από μηδενική βάση και με κόκκινη γραμμή την διεθνή και ευρωπαϊκή νομιμότητα. Οτιδήποτε άλλο ειπωθεί είναι νομικά και πολιτικά αμαρτωλό και κατ’ ελάχιστο υποδηλώνει άγνοια όσον αφορά τον ΟΗΕ.
Τρίτον, Να δούμε λοιπόν τι πρέπει να γνωρίζουν ακόμη και νήπια αλλά όχι οι κατέχοντες θέσεις ευθύνης: Η ΔΔΟ δημιουργεί ένα θνησιγενές κρατίδιο στα πεδία κυριαρχίας της Τουρκίας, κάτι σαν Ίμβρος και Τένεδος επί χίλια. Κανένας λόγος δεν υπάρχει για κάτι τέτοιο καμιά ανάγκη. Δεν δίνεις τα κατεχόμενα νομιμοποιώντας τα παράνομα τετελεσμένα και ταυτόχρονα καταργείς την ΚΔ και προσφέρεις στο πιάτο τα νυν μη κατεχόμενα. Αυτό δεν είναι «λύση» αλλά αναίτια αυτοκτονία. Αποτελεί ακραία πολιτική και εθνική ανευθυνότητα –για να μην πούμε κάτι πολύ περισσότερο– εάν κανείς συνηγορεί με «λύσεις» που καταργούν το σημαντικότερο έρεισμα μιας κοινωνίας που είναι το κράτος. Αυτοκτονούμε και με την υπογραφή μας θα είναι η νέα παγιδευτική για όλους διεθνής τάξη.
Τέταρτον, φαίνεται ότι επικρατεί μια γενικευμένη άγνοια ή ακόμη χειρότερο μια γενικευμένη αδιαφορία για τα έσχατα συμφέροντα των Ελλήνων. Ο ΟΗΕ είναι ένας σημαντικός θεσμός και αντί να τον αξιοποιήσουμε εμείς οι ίδιοι τον στρέφουμε εναντίον μας. Η αποστολή του ΟΗΕ δεν είναι να προσδιορίσει τα σύνορα της διεθνούς τάξης αλλά να διαφυλάξει τα ισχύοντα με βάση τις Συμβάσεις και τον Καταστατικό Χάρτη.
Πρωτίστως, αποτελεί θεμελιώδη παρεκτροπή εάν ένα όργανο του ΟΗΕ παρέμβει στο εσωτερικό ενός κυρίαρχου κράτους μέλους το οποίο μάλιστα το ίδιο το ΣΑ αναγνωρίζει ότι υπήρξε θύμα παράνομης άσκησης βίας και παράνομων τετελεσμένων τα οποία και κάλεσε να τερματιστούν. Όποιος δεν γνωρίζει και έχει απορίες εύκολα μπορεί να διαβάσει τον Καταστατικό Χάρτη. Στο Κεφάλαιο Ι άρθρο 2 παράγραφος 7 του Χάρτη του ΟΗΕ ξεκαθαρίζονται οι υποχρεώσεις και οι δικαιοδοσίες του ΣΑ αλλά και τα όρια αυτών των δικαιοδοσιών:
«Καμιά διάταξη αυτού του Χάρτη δε θα δίνει στα Ηνωμένα Έθνη το δικαίωμα να επεμβαίνουν σε ζητήματα που ανήκουν ουσιαστικά στην εσωτερική δικαιοδοσία οποιουδήποτε κράτους και δε θα αναγκάζει τα Μέλη να υποβάλλουν τέτοια θέματα για ρύθμιση σύμφωνα με τους όρους αυτού του Χάρτη. Η αρχή όμως αυτή δεν πρέπει να εμποδίζει την εφαρμογή των εξαναγκαστικών μέτρων που προβλέπονται από το Κεφάλαιο 7».
Επειδή η ουσία πάντα, ιδιαίτερα στις πρόνοιες του Χάρτη του ΟΗΕ αλλά και κάθε ζητήματος της διεθνούς πολιτικής βρίσκεται στις ειδοποιούς διαφορές –και αφού τονιστεί πως σπάνια υπάρχουν αποφάσεις του ΣΑ και πολύ σπανιότερα τόσο ξεκάθαρα ψηφίσματα όπως είχαμε στο Κυπριακό το 1964, 1974 και 1983 τα οποία υπερασπίζονται την κυριαρχία της ΚΔ–, είναι απαραίτητο να υπογραμμιστούν μερικές κρίσιμες πτυχές.
Κατ’ αρχάς, στα ψηφίσματα του ΣΑ για την Κύπρο ορίζεται πλήρως ποιος είναι το θύμα και ποιος ο θύτης, ποιος είναι παράνομος και ποιος ζημιωμένος από την παρανομία και ποιος διατάραξε την διεθνή ειρήνη και ασφάλεια. Από νομική και πολιτική άποψη τίποτε δεν άλλαξε μετά το 1974. Στην βάση γεγονότων που το ίδιο το ΣΑ κατέγραψε σε πολλά ψηφίσματα δεν μπορεί να αμφισβητηθεί νομικά και πολιτικά ότι την διεθνή ειρήνη και ασφάλεια δεν την διατάραξε η ΚΔ αλλά η Τουρκία μετά το υποκινούμενο από την CIA πραξικόπημα της Αμερικανοκίνητης χούντας, όπως και οι ίδιοι οι Αμερικανοί ομολογούν.
Οι αποφάσεις του ΣΑ είναι ρητές όπως σπάνια συμβαίνει: Οι αποφάσεις 186 / 1974, 360 / 74 και 541 / 1983, για παράδειγμα, καλούν όλους να σεβαστούν την κυριαρχία του μόνου αναγνωρισμένου κράτους, της ΚΔ, και ζητούν την αποκατάσταση της Συνταγματικής τάξης θεωρώντας την εισβολή απειλή για την διεθνή ειρήνη και ασφάλεια. Εξίσου ρητά με μια εξαιρετικά σημαντική διατύπωση που αφορά ευθέως τις διαπραγματεύσεις, ζητούν:
«την αποχώρηση χωρίς καθυστέρηση όλου του στρατιωτικού προσωπικού» και γίνεται σαφές ότι στις διαπραγματεύσεις επίλυσης της κρίσης «ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΗΡΕΑΣΤΟΥΝ» ΑΠΟ ΤΑ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΠΟΚΤΗΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ».
Ερωτάται: Γιατί εμείς συνεχίζουμε να αφήνουμε τρίτους, όποιοι και να είναι αυτοί, να εκπέμπουν ιδέες αδιέξοδων ρυθμίσεων που νομιμοποιούν, ακριβώς, την παράνομη άσκηση βίας, τα παράνομα τετελεσμένα και που όχι μόνο καταργούν ένα κυρίαρχο κράτος αλλάζοντας με νέα Συνθήκη την διεθνή τάξη αλλά επιπλέον αναπόδραστα οδηγούν σε αστάθεια που θέτει σε κίνδυνο την διεθνή και περιφερειακή ασφάλεια;! Μήπως υπάρχει κάποιος ή κάτι που υπερισχύει των Υψηλών Αρχών του καθεστώτος της κρατικής κυριαρχίας; Νομικά, πολιτικά και διαπραγματευτικά μιλώντας, η απάντηση είναι: Απολύτως ΟΧΙ.
Εξίσου σημαντική εάν όχι περισσότερο σημαντική και μεγάλο υπέρτερο και ακλόνητο έρεισμα για την ΚΔ είναι η απόφαση του ΣΑ 541 του 1983 μια δεκαετία μετά την παράνομη εισβολή και τα παράνομα τετελεσμένα. Όπως και οι άλλες αποφάσεις, αυτή πολύ περισσότερο και σε συνδυασμό με τις αποφάσεις του 1974, ορίζει επακριβώς ποιος και πως διατάραξε την διεθνή τάξη.
Αυτές οι αποφάσεις μαζί και οι υψηλές αρχές του Καταστατικού Χάρτη λογικό είναι να αποτελούν διαπραγματευτική σημαία και κόκκινη γραμμή μιας νέας διαπραγματευτικής προσέγγισης συμβατής με τον ρόλο του ΟΗΕ και του ΣΑ και όχι κάποιο φανταστικό και ανύπαρκτο ρόλο. Με την απόφαση 541, επιπρόσθετα, ξεκαθαρίζεται ότι «Η ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΕΙ ΜΙΑ “ΤΟΥΡΚΟΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΑΣ ΚΥΠΡΟΥ” ΕΙΝΑΙ ΑΚΥΡΗ, ΕΠΙΔΕΙΝΩΝΕΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ, ΚΑΛΕΙ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΠΛΕΥΡΑ ΝΑ ΤΗΝ ΑΠΟΣΥΡΕΙ» και διευκρινίζει για ακόμη μια φορά ότι υπάρχει ένα μόνο κράτος και μόνο μια κρατική κυριαρχία, αυτή της Κυπριακής Δημοκρατίας την οποία κανείς δεν μπορεί να καταλύσει παρά μόνο εάν εμείς οι ίδιοι αυτοκτονήσουμε κρατικά.
Ολοκληρώνοντας λοιπόν αυτό το υποχρεωτικά σύντομο κείμενο λέμε το εξής: Δεν υπάρχει κάποιος να πει ολοφάνερα πράγματα στους πολιτικούς και στον εκάστοτε πρωθυπουργό για να μην συρόμαστε από το ένα λάθος στο άλλο και από την μια παγίδα στην άλλη. Καταντήσαμε να παρακαλούμε για ΔΔΟ και μάλιστα από τα χείλη του πρωθυπουργού; Τι συμφορά τι κατάντια!! Δεν κατανοούν τουλάχιστον τα απλά:
ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΚΑΤΑΡΓΕΙΣ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ. ΌΤΙ ΕΠΙΣΗΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ Ο ΠΑΡΑΜΙΚΡΟΣ ΛΟΓΟΣ ΝΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΕΨΕΙΣ ΤΑ ΤΕΤΕΛΕΣΜΕΝΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΝΟΜΗΣ ΒΙΑΣ. ΕΠΕΙΔΗ Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΩΝ ΤΕΤΕΛΕΣΜΕΝΩΝ ΣΥΝΑΡΤΑΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΚΔ (ΑΥΤΟ ΘΕΛΕΙ Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΘΕΣΕΙ ΟΛΟ ΤΟ ΝΗΣΙ ΥΠΟ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ ΤΗΣ) ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΑΥΤΟΚΤΟΝΕΙΣ ΕΤΣΙ ΟΣΟ ΚΑΙ ΑΝ ΚΡΑΤΗΣΕΙ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ. ΤΟΣΟ ΑΠΛΑ.
Ας πούμε ευθέως και ρητά ότι επί δύο αιώνες και σε όλο το λεγόμενο πολιτικό φάσμα κυριαρχούν ακραίες φωνές ή καλύτερα άναρθρες κραυγές που προκαλούν συμφορές. Κάτι πρέπει να γίνει.
Υστερόγραφο
Το πιο πάνω κείμενο έχει δημοσιευτεί και αλλού. Εδώ προστέθηκε η εισαγωγή, μερικές παράγραφοι και η έμφαση σε συγκεκριμένα σημεία.
Πηγή: ifestos.edu.gr/
Γενικά θέματα
Θρίλερ στα βάθη της Τουρκίας με 58χρονο Έλληνα μοναχό από το Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών! Αγνοείται από τον Ιούλιο
Ο 58χρονος μοναχός έφυγε από το Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών, με προορισμό την Τουρκία, αποφασισμένος να φτάσει στον Πόντο και την Καππαδοκία, τόπους που συνδέονταν βαθιά με τις ρίζες του και το όραμά του να ζήσει ως ασκητής. Τα ίχνη του όμως χάθηκαν μέσα στην απέραντη τουρκική επικράτεια, βυθίζοντας την οικογένειά του στην αγωνία.
Πρόκειται για τον μοναχό Ιωσήφ, κατά κόσμον Νικόλαο Τσιγκόζη, ο οποίος έφυγε στις 23 Ιουλίου από τον Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών, χωρίς έκτοτε να έχει επικοινωνήσει με την οικογένειά του.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η απάντηση του ελληνικού Προξενείου στην Κωνσταντινούπολη, σύμφωνα με την οποία ένα άτομο που μοιάζει με τον αγνοούμενο εμφανίστηκε στα γραφεία του στις 25 Ιουλίου, αναζητώντας πληροφορίες για το πώς θα μπορούσε να ταξιδέψει προς τον Πόντο.
Το όνειρο να επιστρέψει στις πατρογονικές εστίες και να ζήσει ως ασκητής
Η απόφαση του 58χρονου να ταξιδέψει στην Τουρκία δεν ήταν, σύμφωνα με τους συγγενείς του, μια παρορμητική ενέργεια. Αντίθετα, αποτελούσε μια βαθιά προσωπική επιθυμία που είχε εκφράσει επανειλημμένα.
Ο μοναχός Ιωσήφ ήθελε να επισκεφθεί τον Πόντο και την Καππαδοκία, περιοχές με τις οποίες συνδεόταν η οικογενειακή του καταγωγή, αλλά και το όραμά του να ακολουθήσει μια πιο απομονωμένη ασκητική ζωή.
«Είχε διακαή πόθο να πάει στον Πόντο. Έλεγε ότι θέλει να γίνει ασκητής», ανέφερε η αδελφή του, Ευαγγελία, στην εκπομπή.
Η ίδια μίλησε και για την πορεία του αδελφού της στον μοναχισμό, εξηγώντας ότι είχε αφιερώσει μεγάλο μέρος της ζωής του στη μοναστική κοινότητα.
«Ο αδελφός μου ανήκει στο σχήμα του μοναχισμού. Το 2003 ήταν στο Άγιον Όρος και μετέβη μετά στην Αγία Τριάδα Λαγκαδά. Ακολούθησε τον ηγούμενό του στην Ελασσόνα και έκανε και κουρά. Από Νικόλαος μετονομάστηκε σε Ιωσήφ αλλά το μοναστήρι ορφάνεψε από ηγούμενο και το διάστημα της μετάβασης του σε άλλο μοναστήρι, έμενε μαζί μου στο πατρικό μας», περιέγραψε.
Έτσι, ο 58χρονος βρισκόταν το τελευταίο διάστημα στο οικογενειακό σπίτι στον Νέο Μυλότοπο, περιμένοντας να μεταβεί σε άλλο μοναστήρι. Ωστόσο, όπως αποδείχθηκε, είχε ήδη αρχίσει να σχεδιάζει το ταξίδι του στην Τουρκία.
Η αναχώρηση στις 23 Ιουλίου και το εισιτήριο για την Τουρκία
Η εξαφάνιση του μοναχού έγινε αντιληπτή την Πέμπτη 23 Ιουλίου, όταν οι συγγενείς του διαπίστωσαν ότι είχε φύγει από το χωριό χωρίς να γνωρίζουν τον προορισμό του.
Η αδελφή του, Ευτυχία, που κατοικεί στη Θεσσαλονίκη, κινητοποιήθηκε άμεσα και ξεκίνησε να τον αναζητά. «Το πρωί της 23ης Ιουλίου, ημέρα Πέμπτη, έφυγε ο αδερφός μου. Πήγα στο χωριό μας το Μυλότοπο στα Γιαννιτσά. Ξεκινήσαμε να τον ψάχνουμε αλλά δεν τον βρίσκαμε πουθενά. Πήγα στην αστυνομία, το δήλωσα αλλά έκανα και τον συνειρμό στο μυαλό μου ότι ανέφερε συνέχεια την Κωνσταντινούπολη και πήγαμε να ψάξουμε στα τρένα. Εκεί ήταν ένα ταξιδιωτικό γραφείο και βρήκαμε ότι ένα εισιτήριο κόπηκε στο όνομά του. Επιβεβαιώσαμε αργότερα ότι ανέβηκε στο λεωφορείο για Τουρκία», ανέφερε.
Η επίσκεψη στο ελληνικό Προξενείο και η αναζήτηση διαδρομής προς την Τραπεζούντα
Οι προσπάθειες των συγγενών οδήγησαν και σε επικοινωνία με το ελληνικό Προξενείο στην Κωνσταντινούπολη.
Σύμφωνα με όσα περιέγραψε η Ευτυχία, ο αδελφός τους που ζει στον Καναδά επικοινώνησε με τις προξενικές Αρχές, αναζητώντας πληροφορίες για τον αγνοούμενο.
«Ο αδελφός μου από τον Καναδά πήρε τηλέφωνο στο προξενείο της Κωνσταντινούπολης. Εγώ είχα ενημερώσει και την αστυνομία και μας είπαν ότι όντως ήρθε ένας κύριος που δεν φορούσε ράσα, με ταξί και έψαχνε πώς να πάει στην Τραπεζούντα», ανέφερε.
Κατά την οικογένεια, οι υπάλληλοι του Προξενείου είδαν το διαβατήριο του άνδρα και του έδωσαν οδηγίες για να μεταβεί στον σταθμό υπεραστικών λεωφορείων, ώστε να συνεχίσει το ταξίδι του. Η πληροφορία αυτή ενίσχυσε την εκτίμηση των συγγενών ότι ο μοναχός είχε φτάσει στην Κωνσταντινούπολη και προσπαθούσε να βρει τρόπο να μετακινηθεί προς τον Πόντο. Ωστόσο, κανείς δεν γνωρίζει αν τελικά επιβιβάστηκε σε άλλο λεωφορείο, ποια διαδρομή ακολούθησε ή αν έφτασε στην Τραπεζούντα.
Η επίσημη απάντηση του Προξενείου
Στην προσπάθεια να συγκεντρώσει περισσότερες πληροφορίες για την εξαφάνιση, η εκπομπή «Φως στο Τούνελ» επικοινώνησε με το ελληνικό Προξενείο στην Κωνσταντινούπολη, το οποίο έδωσε γραπτή απάντηση. Σύμφωνα με όσα ανέφερε το Προξενείο, το μεσημέρι του Σαββάτου 25 Ιουλίου εμφανίστηκε στα γραφεία του ένα άτομο που έμοιαζε με τον αγνοούμενο μοναχό.
Ο άνδρας αναζητούσε πληροφορίες σχετικά με τους τρόπους μετάβασης στην περιοχή του Πόντου.
Στην απάντησή του, το Προξενείο ανέφερε: «Ζητούσε πληροφορίες σχετικά με τρόπους μετάβασής του στην περιοχή του Πόντου. Καθώς επρόκειτο για μη εργάσιμη ημέρα, κατόρθωσε να επικοινωνήσει τηλεφωνικά με τον αρμόδιο υπάλληλο στον αριθμό έκτακτης ανάγκης της Αρχής, με χρήση κινητού τηλεφώνου που ανήκε, ωστόσο, σε τρίτο πρόσωπο. Αργά το βράδυ της ίδιας μέρας, αδελφός του αγνοούμενου επικοινώνησε για πρώτη φορά μαζί μας».
Η αναφορά στη χρήση κινητού τηλεφώνου τρίτου προσώπου αποτελεί ένα ακόμη στοιχείο που ενδεχομένως θα μπορούσε να βοηθήσει στην αναζήτηση του μοναχού. Παράλληλα, η χρονική ακολουθία των γεγονότων δείχνει ότι η εμφάνιση του άνδρα στο Προξενείο έγινε δύο ημέρες μετά την αναχώρηση του 58χρονου από τα Γιαννιτσά. Πάντως, στην απάντηση του Προξενείου γίνεται λόγος για άτομο που μοιάζει με τον αγνοούμενο και όχι για οριστική ταυτοποίηση του μοναχού Ιωσήφ.
Η ενημέρωση της Interpol και η αγωνία των συγγενών
Η οικογένεια συνεχίζει τις προσπάθειες εντοπισμού του μοναχού, έχοντας απευθυνθεί τόσο στις ελληνικές Αρχές όσο και στις αρμόδιες υπηρεσίες που μπορούν να συνδράμουν στη διασυνοριακή αναζήτηση. «Η Ίντερπολ και το ελληνικό προξενείο στην Τουρκία έχουν ενημερωθεί», ανέφερε η αδελφή του, Ευαγγελία.
Οι συγγενείς θεωρούν ότι οι έρευνες θα πρέπει να επικεντρωθούν κυρίως στην Κωνσταντινούπολη, στην Τραπεζούντα και στις υπόλοιπες περιοχές του Πόντου, καθώς εκεί σκόπευε να κατευθυνθεί ο 58χρονος. Παράλληλα, δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο να προσπάθησε να μεταβεί στην Καππαδοκία, την οποία επίσης επιθυμούσε να επισκεφθεί. Μέχρι στιγμής, ωστόσο, δεν υπάρχουν επιβεβαιωμένες πληροφορίες για το πού μπορεί να βρίσκεται ή αν έχει εγκατασταθεί σε κάποια μοναστική κοινότητα. Η μεγαλύτερη αγωνία των συγγενών του είναι να μάθουν αν είναι καλά στην υγεία του και αν βρίσκεται σε ασφαλές περιβάλλον.
«Θέλουμε να μάθουμε… Ζει; Είναι καλά;», λένε χαρακτηριστικά.
Τα χαρακτηριστικά του αγνοούμενου μοναχού
Ο μοναχός Ιωσήφ, κατά κόσμον Νικόλαος Τσιγκόζης, είναι 58 ετών και έχει ύψος περίπου 1,64 μέτρα. Έχει μακριά γκρίζα μαλλιά, τα οποία συνήθως πιάνει σε κοτσίδα, γκρίζο μουστάκι, κοντοκουρεμένο μούσι και πράσινα μάτια. Είναι κανονικού σωματικού βάρους. Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, κατά την επίσκεψη του άνδρα που του έμοιαζε στο ελληνικό Προξενείο δεν φορούσε μοναχικά ράσα, στοιχείο που ενδέχεται να δυσχεραίνει την αναγνώρισή του από ανθρώπους που γνωρίζουν μόνο τη μοναχική του εμφάνιση.
Η οικογένεια απευθύνει έκκληση σε όποιον μπορεί να έχει πληροφορίες για τις κινήσεις του στην Τουρκία ή γνωρίζει εάν βρίσκεται σε κάποιο μοναστήρι ή ασκητήριο να επικοινωνήσει με τις αρμόδιες Αρχές. Σχεδόν τρεις μήνες μετά την αναχώρησή του, το βασικό ερώτημα παραμένει αναπάντητο: Κατάφερε ο μοναχός Ιωσήφ να φτάσει στον Πόντο και να πραγματοποιήσει το όνειρό του ή συνέβη κάτι που διέκοψε το ταξίδι του; Για τους δικούς του ανθρώπους, το μόνο που έχει σημασία είναι να υπάρξει ένα σημάδι ζωής και να μάθουν ότι ο 58χρονος είναι ασφαλής.
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
Μάικλ Ρούμπιν: Ο Τομ Μπάρακ θα Καταστρέψει την κληρονομιά του Τραμπ;
Ο Μπάρακ έχει αναδιαμορφώσει σχεδόν μόνος του την πολιτική των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή προς όφελος...
Γεωπολιτική και Προφητεία: Ο γέροντας Σίμων της Λατινικής Αμερικής, οι «τρεις ημέρες σκοταδιού» στην ανθρωπότητα
Η πραγματική εγρήγορση δεν είναι ο φόβος για το αύριο· είναι η υπεύθυνη, η φροντίδα της οικογένειας για τον άνθρωπό...
Ο Πούτιν χτυπά την οικονομία, ο Τραμπ περιπλέκει το παιχνίδι: Η Ευρώπη μπροστά στη μεγάλη δοκιμασία της Ουκρανίας
Από στρατιωτικής άποψης, η προφανής λύση είναι η παροχή περισσότερων και καλύτερων συστημάτων αεράμυνας. Ωστόσο, αυτά βρίσκονται σε περιορισμένη διαθεσιμότητα...
Γιατί το Πεντάγωνο ανησύχησε τόσο πολύ για τα βομβαρδιστικά B-1 στην Αγγλία
Το περιστατικό συμβολίζει τη σταδιακή υποχώρηση της αμερικανικής επιρροής και την αυξανόμενη αβεβαιότητα στο διεθνές περιβάλλον, όπου αντίπαλοι όπως το...
Παρέλαση από το μέλλον: Τα υπερσύγχρονα συστήματα «Spyder» και «David’s Sling»
Η φετινή παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου δεν θα έχει σχέση με τις προηγούμενες, αναφέρουν από το υπουργείο Εθνικής Αμυνας, καθώς...
-
Αναλύσεις1 μήνα πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας