Ένα μήνα πριν από τις επιθέσεις στο Παρίσι-Σεν Ντενί, ο πρόεδρος Ερντογάν πραγματοποίησε εκλογική συγκέντρωση στα γερμανογαλλικά σύνορα, στο Στρασβούργο, σαν να ήταν σπίτι του. Το πλήθος φώναζε: «Είμαστε στρατιώτες σου. Είσαι ο αρχηγός μας».

Ο πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν και η κυβέρνηση του Ζαν Καστέξ έχουν συντάξει ένα νομοσχέδιο για την καταπολέμηση της πολιτικής χειραγώγησης της μουσουλμανικής πίστης. Αυτό το κείμενο συζητείται επί του παρόντος στο Κοινοβούλιο.

Περιστρέφεται γύρω από τέσσερις ισχυρές ιδέες, όπως η απαγόρευση χρηματοδότησης των πολιτιστικών ενώσεων από ξένα κράτη. Ο καθένας συνειδητοποίει καλά ότι πρόκειται για το κεφάλι του ισλαμισμού, αλλά κανείς δεν τολμά να ονομάσει αυτά τα κράτη: τη Τουρκία και το Κατάρ, με καθοδήγηση του Ηνωμένου Βασίλειου και των Ηνωμένων Πολιτειών. Πράγματι, η καταπολέμηση του ισλαμισμού στη Γαλλία έχει πολλαπλές και βάναυσες συνέπειες στην εξωτερική πολιτική. Κανένα κόμμα δεν τολμά να αντιμετωπίσει αυτό το πρόβλημα καθιστώντας αναποτελεσματικές όλες τις προσπάθειες σε αυτόν τον αγώνα.
.
Η Γαλλία ήδη γνώρισε αυτόν τον δισταγμό απέναντι στον ισλαμισμό στα μέσα της δεκαετίας του ‘90. Εκείνη την εποχή, το Ηνωμένο Βασίλειο και οι Ηνωμένες Πολιτείες υποστήριζαν τους τζιχαντιστές στην Αλγερία ενάντια στη γαλλική επιρροή. Το Λονδίνο προσέφερε επίσης πολιτικό άσυλο σε αυτούς τους «δημοκράτες» που πολεμούν εναντίον ενός στρατιωτικού καθεστώτος. Ο υπουργός Εσωτερικών, Τσαρλς Πάσκουα, στη συνέχεια ξεκίνησε μια αναμέτρηση που θα τον οδηγήσει να ρίξει τα μέλη μιας ομάδας κομάντο της Ένοπλης Ισλαμικής Ομάδας (GIA) που έκαναν αεροπειρατεία σε ένα αεροπλάνο της Air France και θα απελάσει τον επικεφαλής του σταθμού της CIA. στο Παρίσι (ο οποίος συμμετείχε επίσης σε υπόθεση οικονομικής κατασκοπείας). Το ζήτημα διευθετήθηκε έτσι για 20 χρόνια..

Η Γενική Διεύθυνση Εσωτερικής Ασφάλειας (DGSI) ενέπνευσε ένα φάκελο του Τύπου, στην Journal du Dimanche, της 7ης Φεβρουαρίου 2021, σχετικά με το πώς «ο Ερντογάν διεισδύει στη Γαλλία». Σημειώσετε το καλά: η εφημερίδα δεν εμπλέκει την Τουρκία, αλλά μόνο τον πρόεδρο Ερντογάν. Ομοίως, τουλάχιστον αρχικά, δεν αναφέρει το Κατάρ, ούτε το Ηνωμένο Βασίλειο ή τις Ηνωμένες Πολιτείες. Προπαντός, αναφέρει το Millî Görüş που κατακλύζει, χωρίς να σημειώνει ότι ήταν η πολιτοφυλακή του προέδρου Necmettin Erbakan και ότι ο πρόεδρος Ερντογάν ήταν ένας από τους ηγέτες της. Τέλος, παραλείπει να αναφέρει τον υποτιθέμενο ρόλο των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών στις επιθέσεις της 13ης Νοεμβρίου 2015 (στο Bataclan).
.
Αυτό το θέμα θα αναπτύξουμε διορθώνοντας πολλές προκαταλήψεις.

Ο Didier Lemaire, καθηγητής φιλοσοφίας στην περιοχή του Παρισιού (στη Γαλλία, η φιλοσοφία διδάσκεται τον τελευταίο χρόνο του λυκείου), απειλήθηκε από ισλαμιστές επειδή τολμά να συζητήσει για το πολιτικό Ισλάμ. Τέθηκε υπό αστυνομική προστασία.

Ισλάμ: πίστη και πολιτική

Ο Μωάμεθ ήταν ταυτόχρονα προφήτης, πολέμαρχος και πρίγκιπας. Το Ισλάμ που ίδρυσε ήταν τόσο μια ιδιαίτερη τελετή του Χριστιανισμού [1], η πολιτική του έναντι των φυλών της Αραβικής Χερσονήσου όσο και το δίκαιο που εξέδωσε. Κανείς δεν κατάφερε, όταν πέθανε, να διακρίνει την πνευματική του κληρονομιά από την πολιτική και στρατιωτική του δράση. Αντίθετα, οι πολιτικοί διάδοχοί του (στα αραβικά: «Χαλίφες») κληρονόμησαν την εξουσία του σε θρησκευτικά θέματα, αν και δεν είχαν καμία θεολογική γνώση και, μερικές φορές ακόμη, δεν πίστευαν στο Θεό.
.
Σήμερα, οι Μουσουλμάνοι που ζουν στην Ευρώπη φιλοδοξούν να κάνουν διαλογή σε αυτό το Ισλάμ, να διατηρήσουν μόνο το πνευματικό μέρος και να εγκαταλείψουν χρονολογημένες πτυχές, ιδίως τη Σαρία. Αντίθετα, ο πρόεδρος Ερντογάν, ο οποίος επιθυμεί επίσημα να κηρυχθεί Χαλίφης των Μουσουλμάνων στις 29 Οκτωβρίου 2023 (εκατονταετηρίδα της Τουρκικής Δημοκρατίας), κάνει τα πάντα για να αντιταχθεί.
.
Πρόκειται επομένως για μάχη μεταξύ δύο πολιτισμών. Όχι μεταξύ της ευρωπαϊκής κουλτούρας και αυτής της Τουρκίας, αλλά μεταξύ του σύγχρονου πολιτισμού και ενός άλλου, ο οποίος εξαφανίστηκε πριν από έναν αιώνα.

Ο πρώην ισλαμιστής πρωθυπουργός Νεκμέτνιν Ερμπακάν και οι σωματοφύλακες του. Σημειώσετε στα δεξιά της φωτογραφίας τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Ερντογάν: ένας ισλαμιστής αλήτης που έγινε πρόεδρος

Ο πρόεδρος Ερντογάν δεν είναι πολιτικός σαν τους άλλους. Ξεκίνησε την καριέρα του ως αλήτης που έσπειρε βία στους δρόμους της πρωτεύουσας. Εισήλθε στην πολιτική τη δεκαετία του ‘70 με την ένταξη του σε μια ισλαμιστική πολιτοφυλακή, την Akıncılar, έως ότου ενταχθεί σε αυτή που δημιουργήθηκε κατά την πτώση του πρωθυπουργού Necmettin Erbakan το 1997, ο Millî Görüş .
.
Αυτή η οργάνωση τραμπούκων χρηματοδοτούταν από το Ιράκ του προέδρου Σαντάμ Χουσεΐν και τέθηκε υπό τον έλεγχο του Μεγάλου Δασκάλου του Τάγματος των Σούφι των Νακμπάντι, στρατηγού Ezzat Ibrahim Al-Douri, μελλοντικού αντιπρόεδρου του Ιράκ.

Στο Αφγανιστάν, ο Gulbuddin Hekmatyar με, στα πόδια του, τον Rachid Ghanoucchi (στα αριστερά στη φωτογραφία) και τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν (στα δεξιά).

Ο Αγγλοτυνήσιος Ραχίντ Γκανούτσι, μια από τις σπουδαίες προσωπικότητες της Αδελφότητας των Αδελφών Μουσουλμάνων, δήλωσε: «Στον αραβικό κόσμο της γενιάς μου, όταν οι άνθρωποι μιλούσαν για το ισλαμικό κίνημα, μιλούσαν για τον Ερμπακάν. Όταν μιλούσαν για τον Ερμπακάν, ήταν με το τρόπο με τον οποίον μιλούσαν για τους Hassan al-Banna και Sayyed Qutb». Επομένως, παρότι το ισλαμικό κίνημα είναι οργανικά διαχωρισμένο μεταξύ των Αδελφών Μουσουλμάνων αφενός και των Νακμπάντι αφετέρου, σχηματίζουν αναμφίβολα μια ενιαία και μοναδική ιδεολογία.
.
Στο όνομα του Millî Görüş ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έπαιξε αποτελεσματικό ρόλο στους πολέμους στο Αφγανιστάν στο πλευρό του Gulbuddin Hekmatyar και στους πολέμους στην Τσετσενία στο πλευρό του Shamil Basayev. Μόλις έγινε πρόεδρος, καθιερώθηκε ως ηγέτης αυτού του ρεύματος κατά τη διάρκεια του πολέμου του ΝΑΤΟ στη Συρία. Σήμερα, είναι ταυτόχρονα ηγέτης των Αδελφών Μουσουλμάνων (εγκατεστημένων στην ευρύτερη Μέση Ανατολή και στην Ευρώπη) και των Νακμπάντι (εγκατεστημένων περισσότερα στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, το Ρωσικό Νταγκεστάν, τη Νότια Ασία και στο Κινέζικο Σινγιάνγκ).

Τα ισλαμικά δίκτυα

Ο μετασχηματισμός του Τάγματος των Νακμπάντι και η δημιουργία της Αδελφότητας των Αδελφών Μουσουλμάνων στο μοντέλο της Μεγάλης Ενωμένης Στοάς της Αγγλίας οδηγήθηκαν από το Ηνωμένο Βασίλειο στο πλαίσιο του «Μεγάλου Παιχνιδιού» όπου η τελευταία ήταν αντίπαλος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και της αποικιακής κατάκτησης του Σουδάν. Ακόμα και σήμερα, η MI6 ασκεί άμεσο έλεγχο σε αυτούς τους δύο οργανισμούς. Αλλάζουν οι δωρητές (πρώτα η Σαουδική Αραβία, μετέπειτα το Κατάρ και η Τουρκία), αλλά ποτέ ο εντολοδόχος.
.
Πριν από τον Α ’Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Βρετανοί χρησιμοποίησαν το Πανεπιστήμιο Al-Azhar του Κάιρου για να ενώσουν τον μουσουλμανικό κόσμο πίσω από μια και μόνο έκδοση του Κορανίου (υπήρχαν περίπου 40 εκείνη την εποχή). Ο στόχος ήταν να αποκλειστούν από το κείμενο τα αποσπάσματα που χρησιμοποιούσε η σκληρή σουδανική αίρεση του Mahdi εναντίον της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Ο Μεγάλος Ιμάμης του Al-Ahzar στάλθηκε για να αλλαξοπιστήσει τους Σουδάνους Μουσουλμάνους στο «αληθινό» Ισλάμ που μόλις είχε γεννηθεί.

Άρθρο του Sayyed Qutb, που δημοσιεύθηκε στο al-Taj al-Masri (το «Στέμμα της Αιγύπτου»), στις 23 Απριλίου 1943: «Γιατί έγινα ελεύθερος τέκτονας». Στη συνέχεια, οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι κατήγγειλαν τον Τεκτονισμό γενικά και διέγραψαν την σταδιοδρομία του κύριου στοχαστή τους.

Η πρώτη μορφή της Αδελφότητας των Αδελφών Μουσουλμάνων ιδρύθηκε από τον Αιγύπτιο Χασάν Ελ-Μπάννα. Σχεδιάστηκε ως επέκταση των βρετανικών επενδύσεων στο Ισλάμ. Η δεύτερη μορφή της Αδελφότητας οργανώθηκε μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και την εκτέλεση του Χασάν Ελ-Μπάννα, απευθείας από την MI6. Γρήγορα, οι Ηνωμένες Πολιτείες εισήγαγαν έναν άθεο μασόνο διανοούμενο, τον Sayyed Qutb. Ο τελευταίος αλλαξοπίστησε στο Ισλάμ, το οποίο είδε ως όπλο για να πάρει την εξουσία. Δημιούργησε μια δυαδική ιδεολογία (αυτοί και εμείς, το απαγορευμένο και το επιτρεπόμενο) και κήρυξε τον τζιχάντ.
.
Σταδιακά, υπό βρετανικό έλεγχο και με χρηματοδότηση από τη Σαουδική Αραβία (Ισλαμικός Παγκόσμιος Σύνδεσμος), η Αδελφότητα επεκτάθηκε σε όλα τα μέρη που τώρα ονομάζουμε ευρύτερη Μέση Ανατολή. Κατέλαβαν την εξουσία στο Πακιστάν καθιστώντας δυνατή τον πόλεμο της CIA εναντίον των Σοβιετικών στο Αφγανιστάν. Στη συνέχεια μετατράπηκαν σε πραγματικό στρατό και πολέμησαν στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη στο πλευρό του Πεντάγωνου. Εμπλέκονται σήμερα σε μερικές συγκρούσεις, ιδίως στο Σαχέλ, τη Λιβύη, τη Συρία, το Ιράκ, την Υεμένη και στο Αφγανιστάν.
.
Το Ιράν του Ρουχολάχ Χομεϊνί βασίζεται επίσης στη σύλληψη του πολιτικού Ισλάμ. Ο Αγιατολάχ είχε συναντήσει τον Χασάν Ελ Μπάννα στο Κάιρο, όχι για να συσπειρωθεί μαζί του, αλλά για να μοιράσουν μαζί τον μουσουλμανικό κόσμο. Ο σημερινός Οδηγός της Επανάστασης Αλί Χαμενεϊ έχει μεταφράσει δύο βιβλία του Sayyed Qutb τον οποίο λέει ότι θαυμάζει. Προσκαλεί συστηματικά τους Αδελφούς στα συνέδρια που οργανώνει για το Ισλάμ, αλλά οι δύο ομάδες δεν χάνουν ποτέ την ευκαιρία να συκοφαντεί η μια την άλλη ιδιωτικά. Έχει δημιουργηθεί ένα είδος ένοπλης ειρήνης μεταξύ τους.
.
Οι Ευρωπαίοι γενικά, και οι Γάλλοι ειδικότερα, αρχίζουν μόλις να ενδιαφέρονται για το πολιτικό Ισλάμ, το οποίο δεν μπορούν να διακρίνουν από τη μουσουλμανική πνευματικότητα παρά το έργο του Louis Massignon.

Η Τουρκία και το ΝΑΤΟ

“Το γαλλικό κράτος συνένοχο εγκληματικών ομάδων”

.
Επιστροφή στην Τουρκία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες την συμπεριέλαβαν στο ΝΑΤΟ επειδή συνόρευε με τη Σοβιετική Ένωση. Μπόρεσαν να εκτιμήσουν την αξία των στρατιωτών της κατά τη διάρκεια του πολέμου της Κορέας, χωρίς τους οποίους θα είχαν υποστεί ντροπιαστική ήττα. Οι ίδιοι οργάνωσαν την εργατική μετανάστευση των Τούρκων πολιτών στη Δυτική Γερμανία προκειμένου να σταθεροποιήσουν τον πληθυσμό τους στο στρατόπεδο του Ατλαντικού. Περαιτέρω, δεδομένου ότι οι Κούρδοι Τούρκοι δημιούργησαν το PKK με τη βοήθεια των Σοβιετικών, οι αρχές κατοχής των ΗΠΑ στη Γερμανία μπορούσαν να τους παρακολουθούν άμεσα.

Στη συνέχεια, όταν η Σοβιετική Ένωση διαλύθηκε, οι Ηνωμένες Πολιτείες μείωσαν την πίεση τους. Τούρκοι εργάτες άρχισαν να πλημυρίσουν από τη Δυτική Γερμανία σε άλλες παραμεθόριες χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας.
.
Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν εγκαταστήσει την ευρωπαϊκή έδρα των Αδελφών Μουσουλμάνων στο Μόναχο και στη συνέχεια στη Γενεύη γύρω από τον Saïd Ramadan (σύζυγο της κόρης του Χασάν Ελ-Μπάννα και πατέρα των Ταρίκ και Χάνι Ραμαζαντ). Μετά από κάθε αποτυχημένο πραξικόπημα στη Μέση Ανατολή, το ΝΑΤΟ έβαζε τη Γερμανία ή τη Γαλλία να χορηγήσουν πολιτικό άσυλο. Έτσι ώστε, αυτές οι δύο χώρες έχουν ιστορικά μεγαλώσει τους εχθρούς τους στο κόρφο τους. Ο Τσαρλς Πάσκουα ήταν ο πρώτος που αντιτάχθηκε σε αυτήν τη συμμαχία κορόιδων. Οι φάκελοι που είχαν συσσωρευτεί από τις γαλλικές γενικές υπηρεσίες πληροφοριών διαταξινομήθηκαν πρόσφατα από τον Jean-Loup Izambert [2].

Η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ διαδηλώνει ενάντια στην τρομοκρατία αγγαλιά με τον Αϊμάν Μάζεικ, γενικό γραμματέα του Κεντρικού Συμβουλίου των Μουσουλμάνων. Αυτή η οργάνωση, με την ορμή των εξόριστων μελών των Σύρων Αδελφών Μουσουλμάνων και υπό τη διεύθυνση του Millî Görüş, συγκεντρώνει διάφορες ενώσεις, συμπεριλαμβανομένης της Atib (Ένωση Τουρκο-Ισλαμικών Πολιτιστικών Συλλόγων στην Ευρώπη), ενός σώβρακου των Γκρίζων Λύκων.

Ο Bekir Altaş, ο άνθρωπος του Ερντογάν στην Ευρώπη, ελέγχει τη διασπορά από την Κολωνία, υπό την προστασία του ΝΑΤΟ. Ως επικεφαλής του Millî Görüş, οργάνωσε τις επιθέσεις εναντίον των Αρμενίων στη Γαλλία κατά τη διάρκεια του πολέμου του Ναγκόρνο-Καραμπάχ και κατέστρεψε τον γαλλικό Χάρτη της κοσμικότητας.

Με την ισλαμιστική στροφή που επιβλήθηκε στην Τουρκία από τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο οργανισμός για τα θρησκευτικά θέματα (Diyanet) έχει αναπτύξει σημαντικά την επιρροή του στη διασπορά. Πολλαπλασίασε τον αριθμό των ιμάμηδων που διατέθηκαν και βασίστηκε στον Millî Görüş, και πιο πρόσφατα στους Γκρίζους Λύκους (μια άλλη τουρκική πολιτοφυλακή, επίσης συνδεδεμένη με το ΝΑΤΟ, αλλά που απαγορεύτηκε τώρα στη Γαλλία [3]).

Ο Ερντογάν και οι επιθέσεις του 2015 και του 2016 στο Παρίσι και τις Βρυξέλλες

Οι έρευνες για τις επιθέσεις στο Paris-Saint Denis και Bruxelles-Zaventem το 2015 και το 2016 αντίστοιχα, απόδειξαν ότι δεν πραγματοποιήθηκαν ως ενέργειες μεμονωμένων μαχητών. Σύμφωνα με τους Γάλλους και Βέλγους ερευνητές, αυτές ήταν επιχειρήσεις στρατιωτικού τύπου. Το ερώτημα λοιπόν είναι ποιος στρατός τις οργάνωσε;
.
Οι ερευνητές έδειξαν ότι οι δύο ομάδες είχαν πολύ στενή σχέση. Επομένως, πρόκειται για τον ίδιο εντολοδόχο.
.
Τέσσερις ημέρες πριν από τις επιθέσεις των Βρυξελλών-Ζάβεντεμ, ο πρόεδρος Ερντογάν απείλησε ρητά την Ευρωπαϊκή Ένωση γενικά και το Βέλγιο ειδικότερα για τρομοκρατική επίθεση [4]. Μια μέρα μετά από αυτό το λουτρό αίματος, ο ευνοϊκός τουρκικός Τύπος προς τον πρόεδρο δεν έκρυβε τη χαρά του [5].
.
Δεν υπάρχει λοιπόν καμία αμφιβολία ότι διέταξε εξίσου τις επιθέσεις του Παρισιού-Σεν Ντενί, καθώς η Γαλλία πρόδωσε τις δεσμεύσεις της υπέρ της Τουρκίας στη Συρία [6].

Φωτογραφία βίντεο-παρακολούθησης του αεροδρομίου του Brussels-Zaventem. Βλέπουμε τρία μέλη του κομάντο, συμπεριλαμβανομένου του μυστηριώδους «άντρα με το καπέλο», ο οποίος ήταν ήδη παρών κατά τη διάρκεια των επιθέσεων στο Παρίσι.

Όπως πάντα, ο μόνος τζιχαντιστής που αναγνωρίστηκε ότι ανήκε και στους κομάντο του Παρισιού και των Βρυξελλών (Mohammed Abrini, «ο άνθρωπος με το καπέλο») αναγνωρίστηκε ως πληροφοριοδότης των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών [7].
.
Είπατε «χρηματοδότηση τζιχαντιστών που δρουν σε γαλλικό έδαφος»;
.