Αναλύσεις

Ερντογανιστάν, Η Νέα Ισλαμική Υπερδύναμη;

Δημοσιεύτηκε στις

29 Μαρτίου 2021 στις 21:28

από τον

Zero Hedge, 29-3-21 Authored by Giulio Meotti via The Gatestone Institute,
.
«Ήταν μια πολύ ξεχωριστή μέρα, στις 24 Ιουλίου [2020]», δήλωσε ο κορυφαίος ειδικός της Γαλλίας για το Ισλάμ, Gilles Kepel.
.
«Ήταν η ώρα προσκυνήματος στη Μέκκα και, λόγω της πανδημίας, κανείς δεν ήταν εκεί! Ήταν η επέτειος της Συνθήκης της Λωζάννης, η αφετηρία της σύγχρονης Τουρκίας εντός των σημερινών συνόρων της. Ο Ερντογάν ήταν έτοιμος να στραμπουλίξει το χέρι του κοσμικού Ατατούρκ, ο οποίος είχε μετατρέψει την παλιά βασιλική της Αγίας Σοφίας σε μουσείο που είχε δωρίσει «στην ανθρωπότητα». Ο Ερντογάν… την μετέτρεψε πάλι σε τζαμί”.
.
Αυτή ήταν η στιγμή, παρατήρησε ο Κέπελ – ο οποίος μόλις δημοσίευσε ένα νέο βιβλίο, “Le Prophète et la Pandémie” [” Ο Προφήτης και η Πανδημία“] — ότι ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έγινε ο νέος ηγέτης της Ούμα, ή της παγκόσμιας ισλαμικής κοινότητας. «Ο Ερντογάν προσπαθεί να εμφανιστεί ως πρωταθλητής του Ισλάμ, όπως ο Αγιατολάχ Χομενεΐ το 1989».
.
Τόσο ο Χομεϊνί όσο και ο Ερντογάν φαίνεται να έχουν δεσμευθεί να διαγράφουν τον κοσμικό χαρακτήρα και τους δεσμούς με τον δυτικό πολιτισμό από τις αντίστοιχες χώρες τους. να ηγηθούν μιας μάχης κατά της Σαουδικής Αραβίας για την υπεροχή του ισλαμικού κόσμου και για τον εκ νέου εξισλαμισμό των κοινωνιών τους. Οι γυναίκες με πέπλο, για παράδειγμα, σπάνια εθεάθησαν στην Τεχεράνη πριν από τον Χομεϊνί, και ο Ερντογάν τον επανέφερε στην τουρκική κοινωνία.
.
Οι Ιρανοί μουλάδες ήταν επίσης σε θέση να επιβάλουν στη διεθνή αρένα τη χρήση της λέξης «Ισλαμοφοβία», αλλά τώρα η Τουρκία είναι αυτή που ηγείται της ιδεολογικής δίωξης των «Ισλαμοφοβικών». Υπό την αιγίδα του Τούρκου διπλωμάτη Volkan Bozkir,Προέδρου της 75ης Συνόδου της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, ο ΟΗΕ μόλις γιόρτασε τη «Διεθνή Ημέρα κατά της Ισλαμοφοβίας» και ο ίδιος ο Γενικός Γραμματέας Αντόνιο Γκουτέρες κατήγγειλε έντονα μια «επιδημία ισλαμοφοβίας». Ο Ερντογάν προωθούσε την παγκόσμια εκστρατεία προστασίας θυμάτων της «ισλαμοφοβίας», ενώ στην πραγματικότητα οι επικριτές του εξτρεμιστικού Ισλάμ είναι εκείνοι που κινδυνεύουν και συχνά σκοτώνονται .
.
Αυτό το τραγελαφικό και επαίσχυντο συνέδριο διοργανώθηκε από τον Οργανισμό Ισλαμικής Συνεργασίας (OIC), μια οντότητα που αποτελείται από 56 κυρίως μουσουλμανικές χώρες, συν την “Παλαιστίνη”. Στον OIC, κράτη όπως το Πακιστάν τιμωρούν τη «βλασφημία» με θάνατο· Η Σαουδική Αραβία μαστιγώνει και φυλακίζει φιλελεύθερους μπλόγκερ όπως ο Raif Badawi και η Τουρκία γεμίζει τις φυλακές της με συγγραφείς και δημοσιογράφους, για να αναφέρουμε μόνο μερικά μέλη.
.
Εκείνη την 24η Ιουλίου 2020, ο Ερντογάν αμφισβήτησε την Ευρώπη και τη Δύση, καταλαμβάνοντας εκ νέου αυτό που ήταν, για χίλια χρόνια, η μεγαλύτερη εκκλησία στον Ανατολικό Χριστιανισμό. Η έλλειψη ανταπόκρισης εκ μέρους της Δύσης πιθανότατα τον έπεισε ότι η στιγμή ήταν σωστή. Κανείς δεν έδωσε προσοχή ή δεν αντέδρασε στην πράξη.
.
Σε αντίθεση με το Ιράν και τη Σαουδική Αραβία, η Τουρκία είναι δημοκρατία. Βρίσκεται σε συνομιλίες με την Ευρωπαϊκή Ένωση σχετικά με την πιθανή ένταξή της· είναι δυνοουμένη στην Ουάσιγκτον· είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος στρατός στο ΝΑΤΟ και αποτελεί την πύλη της Ασίας προς την Ευρώπη.
.
Οι Financial Times (FT) αφιέρωσαν σειρά αναλύσεων στο μεγάλο σχέδιο του Ερντογάν για ηγεμονία. Στην Αφρική για παράδειγμα, τα τελευταία 15 χρόνια, ο Τούρκος πρόεδρος ηγείται μιας μεγάλης ανανέωσης των τουρκικών συμμαχιών. Από το 2009, η Τουρκία έχει αυξήσει τον αριθμό πρεσβειών εκεί από 12 σε 42. Ο Ερντογάν είναι ακόμη συχνός επισκέπτης, πραγματοποιώντας ταξίδια σε περισσότερες από 20 πρωτεύουσες. Η κυβέρνηση έχει θέσει ως στόχο τα επόμενα χρόνια τον διπλασιασμό του όγκου εμπορίου της Τουρκίας με την Αφρική σε 50 δισεκατομμύρια δολάρια, περίπου το ένα τρίτο του τρέχοντος εμπορίου της με την Ευρωπαϊκή Ένωση.
.
Η Τουρκία έχει επίσης επιλέξει τα Βαλκάνια ως πεδίο μάχης – «η περιοχή», σύμφωνα με την FT, «είναι συμβολικά πολύ σημαντική, καθώς μεγάλο μέρος της κυβερνήθηκε από την Ιστανμπούλ κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας». Στη συνέχεια, υπάρχει η Ευρώπη :
.
«Αρκετές Ευρωπαϊκές χώρες έχουν εκφράσει ανησυχία για τη δραστηριότητα της Τουρκικής υπηρεσίας πληροφοριών στο έδαφός τους και τη χρήση Τούρκων ιμάμηδων εκπαιδευμένων από το κράτος για να κατασκοπεύουν τη διασπορά».
.
Στόχος του Ερντογάν στην Ευρώπη φαίνεται να είναι να χρησιμοποιήσει την τουρκική διασπορά ως πολιτικό μέσο πίεσης στα κράτη (ιδιαίτερα στη Γερμανία, τη Γαλλία, την Αυστρία, το Βέλγιο και την Ολλανδία) και ως βάση για την ηγεμονία του.
.
Στον Καύκασο, η Τουρκία στήριξε τον πόλεμο του Αζερμπαϊτζάν εναντίον της Αρμενίας στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ, πιθανώς για τη δημιουργία ενός τούρκο-ισλαμικού διαδρόμου μεταξύ Αζερμπαϊτζάν, Τουρκίας και άλλων μουσουλμανικών χωρών. Ο Ερντογάν προφανώς χρησιμοποιεί επίσης μισθοφόρους. Τα ινδικά ΜΜΕ δημοσίευσαν ένα άγημα που στάλθηκε στο Κασμίρ για να στηρίξει το Πακιστάν. Η Τουρκία έχει επίσης χρησιμοποιήσει στο παρελθόν μισθοφόρους «Σαντάτ» εναντίον των Αρμενίων, καθώς και στους εμφύλιους πολέμους της Λιβύης και της Συρίας.
.
Στο τελευταίο τεύχος του Reveue des deux mondes, ο Γάλλος φιλόσοφος Michel Onfray παρατήρησε ότι υπάρχει σύγκρουση πολιτισμών και ότι ο Ερντογάν ηγείται τώρα της ισλαμικής πλευράς. «Ξεκίνησε το 1989 με τη φάτβα εναντίον του Σάλμαν Ρουσντϊ», έγραψε.
.
«Καμία δυτική χώρα δεν αντέδρασε παρά μόνο με λέξεις – σαν να πίστευαν ότι ένα λεκτικό ξόρκι θα μπορούσε να λειτουργήσει! Με τον αποκεφαλισμό του καθηγητή Samuel Paty είναι ο ίδιος ο Ιουδαίο-χριστιανισμός που δέχεται επίθεση — στην Αρμενία, το Ισλάμ επιτίθεται στον παλαιότερο Χριστιανισμό στην Ευρώπη …. Η Ευρώπη φοβάται τον Ερντογάν και την ικανότητά του να προκαλέσει ζημιά. Αυτός ο Ταμερλάνος στα σκαριά απειλεί, προσβάλλει, επιτίθεται και υποστηρίζει εκείνους που μας απειλούν, μας προσβάλλουν και μας επιτίθενται».
.
Αυτό, συνεχίζει ο Onfray, ήταν το νόημα της τουρκικής επίθεσης κατά του Καραμπάχ:
.
«Η Αρμενία δέχεται επίθεση από Αζέρους και Μουσουλμάνους Τούρκους οι οποίοι επιθυμούν την πλήρη εξαφάνισή της. Είναι το αποτέλεσμα ενός πολέμου πολιτισμών. Αυτό που συμβαίνει σε αυτή τη χώρα, που είναι το λίκνο του χριστιανικού πολιτισμού, είναι αυτό που μας περιμένει εδώ, στον τάφο του ίδιου του Ιουδαίο-χριστιανικού πολιτισμού. Η μάχη που χάνεται στην Αρμενία είναι η πρώτη ενός πολέμου που διεξάγεται στη Δύση εναντίον του ιουδαίο-χριστιανικού πολιτισμού».
.
Ο Ερντογάν δεν έχει καν προσπαθήσει να κρύψει το ιδεολογικό του όραμα. «Η ημισέληνος και το αστέρι στολίζουν τους ουρανούς του Καραμπάχ τώρα χάρη στις προσπάθειες των αδελφών μας από το Αζερμπαϊτζάν», διακήρυξε μετά τον πόλεμο. «Η σημαία του Αζερμπαϊτζάν κυματίζει περήφανα πάνω από το Ναγκόρνο Καραμπάχ ως σύμβολο της ανδρείας των μαρτύρων μας».
.
Ένας από τους συμβούλους του Ερντογάν, ο απόστρατος Τούρκος στρατηγός Αντνάν Τανρίβερντι, ο οποίος ίδρυσε τη μισθοφορική υπηρεσία «Σαντάτ», διατύπωσε το όραμα μιας ενοποιημένης Ισλαμικής υπερδύναμης. Το Κέντρο Στρατηγικών Μελετών υπερασπιστών της δικαιοσύνης το ονόμασε «Asrica»,΄Ενωση της Αφρικής και της Ασίας, 61 χώρες των οποίων πρωτεύουσα είναι η Κωνσταντινούπολη και τελούν υπό την αιγίδα αυτού, του Ερντογάν. Περιλαμβάνουν 12 χώρες της Μέσης Ανατολής, δηλαδή το Μπαχρέιν, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, την Παλαιστίνη, το Ιράκ, το Κατάρ, το Κουβέιτ, το Λίβανο, τη Συρία, τη Σαουδική Αραβία, το Ομάν, την Ιορδανία και την Υεμένη· οκτώ στην Κεντρική Ασία, το Αζερμπαϊτζάν, το Καζακστάν, την Κιργιζία, την Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου, το Ουζμπεκιστάν, το Τατζικιστάν, την Τουρκία και το Τουρκμενιστάν· τέσσερις στην Εγγύς Ανατολή, δηλαδή το Αφγανιστάν, το Μπαγκλαντές, το Ιράν και το Πακιστάν· τρεις στη Νοτιοανατολική Ασία, το Μπρουνέι, την Ινδονησία και τη Μαλαισία· έξι στη Βόρεια Αφρική, δηλαδή την Αλγερία, το Τσαντ, το Μαρόκο, τη Λιβύη, την Αίγυπτο και την Τυνησία· έξι στην Ανατολική Αφρική, συμπεριλαμβανομένου του Τζιμπουτί, της Ερυθραίας, των Κομορών, της Μοζαμβίκης, της Σομαλίας και του Σουδάν· δέκα στη βορειοδυτική Αφρική και τη Νότια Αμερική, δηλαδή δυτική Σαχάρα, Γκάμπια, Γουινέα, Γουινέα Μπισάου, Μάλι, Μαυριτανία, Σενεγάλη, Σιέρα Λεόνε, Γουιάνα και Σουρινάμ· οκτώ στη Νοτιοδυτική Αφρική, ήτοι το Μπενίν, η Μπουρκίνα Φάσο, η Γκαμπόν, το Καμερούν, τον Νίγηρα, τη Νιγηρία και το Τόγκο· και τέσσερις στην Ευρώπη, την Αλβανία, τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, το Κοσσυφοπέδιο και τη Μακεδονία.
.
Η Τουρκία προφανώς θέλει να γίνει ένα μεγάλο νεο-οθωμανικό Eμιράτο και το μόνο ικανό να ηγηθεί του μουσουλμανικού κόσμου. Η μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί φαίνεται να προοριζόταν ως καμπή στην ισλαμική ιστορία που προαναγγέλλει την ίδρυση μιας ισχυρής ένωσης μουσουλμανικών εθνών για να αντιμετωπίσει τη Δύση υπό την τουρκική ηγεσία.
.
Τρεις θάλασσες περιβάλλουν την Τουρκία: η Ανατολική Μεσόγειος, η Μαύρη Θάλασσα και το Αιγαίο Πέλαγος. Η Τουρκία ξεκίνησε πρόσφατα μεγάλη ναυτική άσκηση. Το τουρκικό υπουργείο Άμυνας ανακοίνωσε ότι 82 πολεμικά πλοία, 17 πολεμικά πλοία, αμφίβιες δυνάμεις, μονάδες πολεμικής αεροπορίας και ομάδες ειδικών επιχειρήσεων συμμετείχαν σε ασκήσεις που ολοκληρώθηκαν στις 8 Μαρτίου.
.
Η «Γαλάζια Πατρίδα» — Μάβι Βατάν στα Τουρκικά — είναι η γεωπολιτική ιδέα που σηματοδοτεί την ατζέντα του Ερντογάν για τα επόμενα χρόνια. Εφεύρημα του εθνικιστή Ναυάρχου Τζεμ Γκούρντενιζ, είναι η διπλωματία των ασκήσεων και των πολεμικών πλοίων» που επιδιώκει «την επιστροφή της Τουρκίας στη θάλασσα, την ένωση μεταξύ Ανατολίας και ανατολικής Μεσογείου». Ο στόχος είναι σαφής: ο έλεγχος της θάλασσας, ο έλεγχος των ενεργειακών πόρων και η επιβολή της επιρροής της. Ο Ερντογάν ανακοίνωσε ότι δεν θα ονομάζεται πλέον «Αιγαίο», αλλά «θάλασσα νησιών».
.
Η Άγκυρα βρίσκεται σε πορεία σύγκρουσης με την Ελλάδα και την Κύπρο σχετικά με το ποιος έχει το δικαίωμα να εκμεταλλεύεται τα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου της ανατολικής Μεσογείου. «Θα κατανοήσουν ότι η Τουρκία έχει την πολιτική, οικονομική και στρατιωτική δύναμη να σκίσει ανήθικους χάρτες και να επιβάλει έγγραφα», δήλωσε ο Ερντογάν.
.
Τουρκία έχει προβλήματα με την Κύπρο, η οποία, σε αντίθεση με τους Τούρκους, ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά όχι στο ΝΑΤΟ. Η Τουρκία, η οποία εισέβαλε στο νησί το 1974, παραμένει η μόνη χώρα που αναγνωρίζει την κατεχόμενη από τους Τούρκους Βόρεια Κύπρο ως κράτος. Η Κυπριακή Δημοκρατία, η οποία είναι πλειοψηφικά Ελληνοκύπρια, επιθυμεί να κάνει συμφωνίες με ξένες επιχειρήσεις ενέργειας, ενώ η Τουρκία, στο βόρειο τμήμα της νήσου, επιθυμεί οικονομικά δικαιώματα στα ύδατα που η Κύπρος θεωρεί δικά της.
.
Ενώ ο νέος σουλτάνος επεκτείνει την επιρροή του στη Συρία, τη Λιβύη και τον Καύκασο, την επεκτείνει και εντός της Μεσογείου. Για την ειρηνιστική Ευρώπη, αυτή η θάλασσα υπάρχει μόνο όταν πρόκειται για την προσέλκυση μεταναστών.
.
Ο Πρόεδρος Ερντογάν, σε επίσημη επίσκεψή του στο Παρίσι στις 5 Ιανουαρίου 2018, προχώρησε στην παρουσίαση αυτής της προκλητικής φράσης στους ηγέτες του Γαλλικού Συμβουλίου Μουσουλμανικής λατρείας: «Οι Μουσουλμάνοι της Γαλλίας βρίσκονται υπό την προστασία μου». Αυτές ήταν οι πρώτες γραμμές μιας έρευνας της Γαλλικής Εφημερίδας Journal du Dimanche. Αρκετές αναφορές που εστάλησαν στο Παλάτι των Ηλυσίων από τη Γενική Διεύθυνση Εσωτερικής Ασφάλειας (DGSI), τις οποίες η εφημερίδα ήταν σε θέση να συμβουλεύεται, αποκαλύπτουν το πεδίο εφαρμογής, τις μορφές και τους στόχους μιας «πραγματικής στρατηγικής διείσδυσης» μέσω δικτύων που διαχειρίζεται η τουρκική πρεσβεία και η τουρκική υπηρεσία κατασκοπείας, η MIT. «Δρουν κυρίως εντός του τουρκικού πληθυσμού μεταναστών, αλλά και μέσω Μουσουλμανικών οργανώσεων και επίσης πρόσφατα στην τοπική πολιτική ζωή, μέσω της στήριξης που παρέχεται σε εκλεγμένους αξιωματούχους».
.
«Οι ενέργειες αυτές έχουν διαφορετικούς στόχους», σχολίασε ο δημοσιογράφος Mohamed Sifaoui .
.
«Πρώτον, να βελτιωθεί η εικόνα του Τουρκικού καθεστώτος στη διασπορά και στη Γαλλική κοινωνία. Στη συνέχεια, να υπερασπιστεί η εικόνα του Ερντογάν με κάθε κόστος. Και τέλος, φυσικά, η διάδοση ενός ισλαμικού οράματος του Ισλάμ».
.
Ο Sifaoui αναφέρει ως παράδειγμα τον τελευταίο χάρτη που ήθελε ο Γάλλος Πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν, ο χάρτης των αρχών που υπάρχουν στο νόμο που ενισχύει τις «δημοκρατικές αρχές» και εξετάζεται επί του παρόντος από το Κοινοβούλιο:
.
«Δεν υπεγράφη, κατόπιν συστάσεως της Άγκυρας, από τις δυο Τουρκικές ομοσπονδίες, καθώς αποτελεί χάρτη ο οποίος υπενθυμίζει τις θεμελιώδεις αρχές που είναι σημαντικές για τη Δημοκρατία και στις οποίες το Τουρκικό καθεστώς αντιτάσσεται σαφώς… Αυτό που κάνει το τουρκικό καθεστώς είναι να χρησιμοποιεί τη διασπορά του ως Δούρειο Ίππο».1
.
Το Ίδρυμα Brookings έγραψε το 2019:
.
«Σύμφωνα με το [γαλλικό] υπουργείο Εσωτερικών, 151 ιμάμηδες έχουν σταλεί από την Τουρκία (η οποία έχει αναλάβει μια σειρά θρησκευτικής προσέγγισης σε Μουσουλμάνους σε όλη την Ευρώπη την τελευταία δεκαετία)…»
.
Ακριβώς όπως η Τουρκία ελέγχει 400 τζαμιά από τα 2.500 στη Γαλλία, ο Αχμέτ Όγκρας, προφανώς κοντά στον Ερντογάν, είναι αυτός που για δύο χρόνια κατείχε τη συμβολική θέση του προέδρου του Γαλλικού Συμβουλίου Μουσουλμανικής Λατρείας — καθώς οι Τούρκοι ψηφοφόροι στη Γαλλία είναι γενικά κατά μεγαλύτερη πλειοψηφία υπέρ του Ερντογάν από ό,τι στην Τουρκία. Κατά τη διάρκεια των προεδρικών εκλογών του 2014, ο Ερντογάν κέρδισε το 66% των ψήφων των Τούρκων πολιτών στη Γαλλία, σε σύγκριση με μόνο το 51,79% στην Τουρκία. Τούρκοι μετανάστες πρώτης και δεύτερης γενιάς στη Γαλλία εξακολουθούν να παρακολουθούν την τουρκική τηλεόραση, η οποία είναι εξαιρετικά υποτακτική στην εξουσία του Ερντογάν. Στα γαλλικά δημόσια σχολεία, 180 εκπαιδευτικοί, οι οποίοι διορίζονται απευθείας από την Άγκυρα, είναι υπεύθυνοι για τη διδασκαλία της τουρκικής γλώσσας.
.
Οι προσπάθειες αυτές συνθέτουν το μεγάλο σχέδιο κατάκτησης από τον Ερντογάν τον Ισλαμιστή.
.
Ο Ερντογάν απέσυρε πρόσφατα την Τουρκία από διεθνή συνθήκη για την αποτροπή της βίας κατά των γυναικών. Με αυτή την απόφαση, φαίνεται ότι ο πρόεδρος είναι αποφασισμένος να αυξήσει την ατιμωρησία σχετικά με τη δολοφονία γυναικών και τις “δολοφονίες τιμής”, οι οποίες είναι κοινές στην Τουρκία.
.
Στην Τουρκία του Ερντογάν, τα σχολικά εγχειρίδια έχουν ξαναγραφτεί για να αναφέρονται σε Εβραίους και Χριστιανούς ως γιαβούρ, “άπιστοι”, σύμφωνα με νέα μελέτη που δημοσιεύθηκε από το Ινστιτούτο Παρακολούθησης της Ειρήνης και της Πολιτιστικής Ανοχής στη Σχολική Εκπαίδευση (IMPACT-se). Παλαιότερα τουρκικά εγχειρίδια αναφέρονταν στα μέλη των δύο θρησκειών ως «λαοί του Βιβλίου». «Τα σχολικά βιβλία έχουν χρησιμοποιηθεί ως όπλο στις προσπάθειες του Ερντογάν να εξισλαμίσει την Τουρκική κοινωνία και να οδηγήσει σε μια νοσταλγική εποχή τουρκικής κυριαρχίας», έγραψε ο Διευθύνων Σύμβουλος της IMPACT-se, Μάρκους Σεφ.
.
Αυτά είναι μερικά από τα ευρήματα της μελέτης: Η Τζιχάντ εισήχθη στα σχολικά βιβλία και μετατράπηκε σε «νέο φυσιολογικό», με το μαρτύριο στη μάχη να δοξάζεται. Διδάσκονται εθνικιστικοί θρησκευτικοί στόχοι του νεο-οθωμανισμού και του παντουρκισμού. Ως εκ τούτου, το Ισλάμ περιγράφεται ως πολιτικό ζήτημα, με την επιστήμη και την τεχνολογία να χρησιμοποιούνται για την προώθηση των στόχων του. Δίνεται έμφαση σε έννοιες όπως η «τουρκική κυριαρχία» και το «τουρκικό ή οθωμανικό ιδεώδες της παγκόσμιας τάξης». Σύμφωνα με το πρόγραμμα σπουδών, η «τουρκική λεκάνη» εκτείνεται από την Αδριατική Θάλασσα έως την Κεντρική Ασία. Το πρόγραμμα σπουδών υιοθετεί μια αντιαμερικανική στάση και δείχνει συμπάθεια για τα κίνητρα του ISIS και της Αλ Κάιντα. Η Τουρκία λαμβάνει θέσεις κατά της Αρμενίας και υπέρ του Αζερμπαϊτζάν. Η ταυτότητα και οι πολιτιστικές ανάγκες της κουρδικής μειονότητας εξακολουθούν να παραμελούνται σε μεγάλο βαθμό. Τα πογκρόμ του 1955 εναντίον της ελληνικής κοινότητας στην Κωνσταντινούπολη αγνοούνται.
.
Στα σχολεία, κατά τη διάρκεια της θητείας του Ερντογάν, έχουν εμφανιστεί χάρτες που δείχνουν την τουρκική εξουσία. Γίνεται αναφορά στην “τουρκική κληρονομιά από την Αδριατική Θάλασσα στο Σινικό Τείχος της Κίνας”: “Τουρκικά πολιτιστικά αντικείμενα μπορούν να παρατηρηθούν σε μια τεράστια περιοχή, ξεκινώντας από τις χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ασίας, όπως η Κίνα και η Μογγολία, και εκτείνεται στην Ερζεγοβίνη και την Ουγγαρία…”
.
«Είμαστε μια μεγάλη οικογένεια 300 εκατομμυρίων ανθρώπων από την Αδριατική μέχρι το Σινικό Τείχος της Κίνας», δήλωσε ο Ερντογάν σε ομιλία του από τη Μολδαβία.
.
Η Ευρώπη, οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και ο Ελεύθερος Κόσμος μπορεί να αρχίσουν να ανησυχούν. Ο Ερντογάν φαίνεται να στοχεύει να είναι ο νέος Ισλαμιστής λύκος με προβιά προβάτου.
.

Σχετικά θέματα

Κριστιάν

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Le Figaro: Στο χείλος του γκρεμού η Γαλλία ετοιμάζεται για τον ερχομό της τρόικας

Η Γαλλία δεν ανήκει πλέον στον πυρήνα της ευρωζώνης, αλλά έχει μετατραπεί σε περιφερειακή χώρα που απειλεί τη σταθερότητά της. Ο κίνδυνος για το ενιαίο νόμισμα δεν προέρχεται πλέον από τις χώρες PIGS, οι οποίες έχουν ανακάμψει από τις αρχές της δεκαετίας του 2010, αλλά από τις FROGS: French Oversized Government and Social Security («Υπερδιογκωμένο γαλλικό κράτος και σύστημα κοινωνικής ασφάλισης»). Παράλληλα, ο κίνδυνος που συνδέεται με το δημόσιο χρέος μεταδίδεται στις τράπεζες, οι οποίες είναι εκτεθειμένες σε αυτό κατά 100 δισεκατομμύρια ευρώ, καθώς και στις ασφαλιστικές εταιρείες και στις επιχειρήσεις. Οι επενδυτές μειώνουν τη συμμετοχή των γαλλικών περιουσιακών στοιχείων στα χαρτοφυλάκιά τους και απαιτούν ολοένα υψηλότερα ασφάλιστρα κινδύνου.

Δημοσιεύτηκε

59 λεπτά πριν

στις

17 Οκτωβρίου 2026

από τον

Μπάμπης Πετράκης

Εγκλωβισμένη στην άρνηση της πραγματικότητας, η πολιτική τάξη παραδίδει τη διάσωση της χώρας στα χέρια της τρόικας, που αποτελείται από το ΔΝΤ, την Ευρωπαϊκή Ένωση και την ΕΚΤ.

Το φθινόπωρο του 2026, η επιτάχυνση των τριών κρίσεων —της χρηματοπιστωτικής, της κοινωνικής και της πολιτικής— φέρνει τη Γαλλία στο χείλος του χάους. Πρώτα απ’ όλα, η χρηματοπιστωτική κρίση. Στα μέσα του 2026, το δημόσιο χρέος της Γαλλίας ανερχόταν σε 3,6 τρισεκατομμύρια ευρώ, δηλαδή στο 119% του ΑΕΠ, στο υψηλότερο επίπεδό του από το 1946. Την 1η Οκτωβρίου, οι αποδόσεις των ομολόγων ξεπέρασαν το 5%, ενώ η διαφορά τους από τις αντίστοιχες γερμανικές αποδόσεις έφτασε τις 150 μονάδες βάσης, κάτι που είχε να συμβεί από το 2008.

Η χώρα μας βρίσκεται σήμερα στην ίδια κατάσταση με την Ιταλία το 2011, όταν το δημόσιο χρέος της ανερχόταν στο 120% του ΑΕΠ, οι αποδόσεις των ομολόγων έφταναν το 7%, το περιθώριο απόδοσης έναντι της Γερμανίας τις 150 μονάδες βάσης και το έλλειμμα το 4,6% του ΑΕΠ. Η κρίση εκείνη οδήγησε στην πτώση του Σίλβιο Μπερλουσκόνι και στην εφαρμογή ενός αυστηρού προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής υπό την ηγεσία του Μάριο Μόντι και την εποπτεία της ΕΚΤ.

Η Γαλλία αποτελεί πλέον τον μεγαλύτερο κίνδυνο για τις αγορές ομολόγων, οι οποίες βρίσκονται υπό ισχυρές πιέσεις. Αυτό δικαιολογεί τις προειδοποιήσεις του ΔΝΤ, σε μια περίοδο κατά την οποία το δημόσιο χρέος σε παγκόσμιο επίπεδο υπερβαίνει το 100% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Κι ενώ το γαλλικό χρέος βρίσκεται κατά 60% στα χέρια ξένων επενδυτών και κατά 20% στα χέρια της ΕΚΤ, κι ενώ οι θεσμικοί επενδυτές πωλούν και μόνο τα hedge funds αγοράζουν, με καθαρά κερδοσκοπική λογική, το γαλλικό Δημόσιο σχεδιάζει να εκδώσει ομόλογα ύψους 340 δισεκατομμυρίων ευρώ το 2027. Με πολύ υψηλό κίνδυνο μιας σοβαρής αναταραχής στις αγορές.

Η κοινωνική κρίση

Έπειτα, η κοινωνική κρίση. Η εξέγερση των μαθητών των λυκείων είναι, από πολλές απόψεις, λογική και δικαιολογημένη.

Η μεταρρύθμιση του λυκείου που επιβλήθηκε από τον Ζαν-Μισέλ Μπλανκέ, ενώ ο πραγματικά αδύναμος κρίκος του εκπαιδευτικού συστήματος είναι το γυμνάσιο, αποδείχθηκε καταστροφική, καθώς κατακερμάτισε τις τάξεις και τα ωρολόγια προγράμματα.

Ταυτόχρονα, το σύστημα Parcoursup δημιούργησε έναν εκπαιδευτικό Μεγάλο Αδελφό, ο οποίος, με πρόσχημα την κοινωνική ανάμειξη, κατανέμει τους μαθητές σε προγράμματα ανώτατης εκπαίδευσης χωρίς να λαμβάνει υπόψη τις γνώσεις και τις επιδόσεις τους. Αυτό οδηγεί τους καλύτερους από αυτούς, εφόσον διαθέτουν τα οικονομικά μέσα, να συνεχίζουν τις σπουδές τους στο εξωτερικό.

Η έρευνα PISA 2025 επιβεβαίωσε το μέγεθος της εκπαιδευτικής καταστροφής. Την ίδια στιγμή, η θυσία της νεολαίας προς όφελος των συνταξιούχων εντείνεται: από τις 11 επιπλέον ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ στις δημόσιες δαπάνες από το 1975, οι 9 διατέθηκαν για τη χρηματοδότηση των συντάξεων.

Αν, επομένως, η διαμαρτυρία των μαθητών είναι κατανοητή, η βία με την οποία εκδηλώνεται είναι απαράδεκτη. Οι διαδοχικές επιθέσεις εναντίον διευθυντών σχολείων και εκπαιδευτικών δεν πρόκειται να ενισχύσουν ούτε την αναγνώριση του έργου των καθηγητών ούτε την ελκυστικότητα του επαγγέλματός τους. Ούτε, φυσικά, οι εμπρησμοί σχολικών κτιρίων πρόκειται να αντιμετωπίσουν την έλλειψη σχολικών χώρων ή την κακή κατάσταση των εγκαταστάσεων.

Οι μαθητικές κινητοποιήσεις που εκτρέπονται σε αστικές ταραχές εντάσσονται στη μακρά σειρά των εξαιρετικά βίαιων κινημάτων που διατρέχουν και λεηλατούν τη χώρα μας από το 2017: τα «Κίτρινα Γιλέκα», οι καταστροφές πόλεων μετά τον θάνατο του Ναέλ, η καταστροφή της Νέας Καληδονίας και οι λεηλασίες που συνόδευσαν τις νίκες της Παρί Σεν Ζερμέν στο Champions League.

Κάθε φορά, η ανοχή απέναντι στη βία και η ατιμωρησία που εξασφαλίζεται στους δράστες της κατέληξαν σε μια ανεξέλεγκτη διοχέτευση δημόσιων πόρων.

Η πολιτική κρίση

Τέλος, η πολιτική κρίση. Σε αντίθεση με την Ιταλία των αρχών της δεκαετίας του 2010, όπου τόσο οι ηγέτες όσο και οι πολίτες είχαν πλήρη επίγνωση της κρίσης και κινητοποιούνταν για να την αντιμετωπίσουν, η γαλλική πολιτική τάξη παραμένει τυφλή και κωφή, συντηρώντας στους Γάλλους την ολέθρια ψευδαίσθηση ότι όλα συνεχίζονται όπως πριν.

Ο Σεμπαστιάν Λεκορνί μετέτρεψε το σχέδιο προϋπολογισμού για το 2027 σε επιταχυντή της χρηματοπιστωτικής κρίσης. Οι οικονομικές παραδοχές του δεν είναι απλώς μη ρεαλιστικές, αλλά ψευδείς: προβλέπεται ανάπτυξη 1%, ενώ δεν πρόκειται να ξεπεράσει το 0,5%· προβλέπεται πληθωρισμός 1,8%, ενώ τον Σεπτέμβριο διαμορφώθηκε στο 3%.

Η στρατηγική που οδήγησε τη Γαλλία στη χρεοκοπία συνεχίζεται μεθοδικά:

Νέα αύξηση των δημόσιων δαπανών κατά περισσότερα από 40 δισεκατομμύρια ευρώ.

Δημιουργία 6.800 επιπλέον θέσεων εργασίας στον δημόσιο τομέα.

Τρίτο φορολογικό σοκ μέσα σε τρία χρόνια, με περισσότερους από 20 δισεκατομμύρια ευρώ νέων φόρων και υποχρεωτικών εισφορών, οι οποίες θα φτάσουν στο 44,2% του ΑΕΠ.

Έλλειμμα που προβλέπεται να διαμορφωθεί στο 5% του ΑΕΠ, αλλά αναμένεται να ξεφύγει από τον στόχο.

Δημόσιο χρέος που εκτινάσσεται στο 122% του ΑΕΠ.

Το σχέδιο νόμου για τον προϋπολογισμό προγραμματίζει ουσιαστικά τον στασιμοπληθωρισμό, καθώς μπλοκάρει όλους τους κινητήρες της οικονομικής δραστηριότητας:

Την κατανάλωση, που συνθλίβεται από τις τιμές των καυσίμων και την αύξηση των επιτοκίων.

Την εργασία, που επιβαρύνεται από την κατάργηση των ελαφρύνσεων στις εργοδοτικές εισφορές για τους χαμηλόμισθους.

Τις επιχειρηματικές επενδύσεις, που εκτοπίζονται από την αύξηση των επιτοκίων και της φορολογίας — όπως δείχνει η αύξηση του φόρου για τις εταιρείες διαχείρισης αυτοκινητοδρόμων και αεροδρομίων.

Τις εξαγωγές, λόγω της πτώσης της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων, από τις οποίες αφαιρούνται σχεδόν 20 δισεκατομμύρια ευρώ.

Η συζήτηση ενόψει των προεδρικών εκλογών δεν προσφέρει κανέναν λόγο καθησυχασμού στους Γάλλους, στους επενδυτές ή στους Ευρωπαίους εταίρους της χώρας.

Οι υποψήφιοι του λεγόμενου κεντρώου μπλοκ τηρούν σιωπή. Η Ανυπότακτη Γαλλία (LFI), μέσω του Ζαν-Λικ Μελανσόν, πολλαπλασιάζει τις εμπρηστικές εκκλήσεις για διαγραφή του χρέους, δηλαδή για στάση πληρωμών — την πρώτη μετά την πτώχευση των δύο τρίτων του δημόσιου χρέους, την περίοδο του Διευθυντηρίου το 1797. Οι εκκλήσεις αυτές ενισχύουν το ασφάλιστρο κινδύνου και την άνοδο των επιτοκίων.

Το οικονομικό πρόγραμμα του Εθνικού Συναγερμού (RN), το οποίο πλέον εξετάζεται εξονυχιστικά σε ολόκληρο τον κόσμο, συνοψίζεται σε ανύπαρκτες εξοικονομήσεις και πραγματικές πρόσθετες δαπάνες. Το αποτέλεσμα θα ήταν αύξηση του ελλείμματος κατά 2 έως 3 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ, σε συνδυασμό με ένα συγκεκαλυμμένο Frexit, λόγω της παραβίασης των ευρωπαϊκών δεσμεύσεων της Γαλλίας, η οποία θα προκαλούσε σοβαρό χρηματοπιστωτικό κλονισμό.

Η τρόικα προ των πυλών

Το συμπέρασμα είναι σαφές. Η γαλλική πολιτική τάξη είναι περισσότερο από ποτέ εγκλωβισμένη στην άρνηση της πραγματικότητας και, με αυτόν τον τρόπο, παραδίδει τη διάσωση της χώρας στα χέρια της τρόικας, που αποτελείται από το ΔΝΤ, την Ευρωπαϊκή Ένωση και την ΕΚΤ.

Το τίμημα θα είναι η μείωση του ΑΕΠ και της αγοραστικής δύναμης κατά περίπου 20%, απώλειες για την ανάκτηση των οποίων θα χρειαστούν δεκαπέντε χρόνια, όπως έδειξαν οι περιπτώσεις της Ιταλίας και της Ισπανίας. Και, πάνω απ’ όλα, το τίμημα θα είναι η παραίτηση από την εθνική μας κυριαρχία.

Ο επόμενος αρχηγός του γαλλικού κράτους έχει όλες τις προϋποθέσεις να εξελιχθεί στον Γάλλο Αλέξη Τσίπρα. Όποιες κι αν είναι οι υποσχέσεις του, οι δημόσιες στάσεις του και οι θεαματικές κινήσεις του, ο ρόλος του θα περιοριστεί στην υπογραφή και, στη συνέχεια, στην εφαρμογή του σχεδίου αναδιάρθρωσης που θα αποφασίσει η τρόικα.

Nicolas Baverez

Le Figaro

11/10/26

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Οι κινητές ομάδες πυρός αεράμυνας και η απειλή των drones

Μία από τις απαντήσεις σε αυτή την απειλή ήταν η δημιουργία Κινητών Ομάδων Πυρός Αεράμυνας (Mobile Air Defense Fire Groups). Οι μονάδες αυτές προσδίδουν μεγαλύτερη ευελιξία στην αεράμυνα και επιτρέπουν αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση ελαφρών εναέριων στόχων. Η μαχητική τους αποτελεσματικότητα εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον εξοπλισμό και τον οπλισμό που διαθέτουν.

Δημοσιεύτηκε

1 ώρα πριν

στις

17 Οκτωβρίου 2026

από τον

Μαριάνα Συμεωνίδη

Τα τελευταία χρόνια, τα μικρά μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) έχουν μεταβάλει τον τρόπο λειτουργίας της στρατιωτικής αεράμυνας περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη κατηγορία εναέριου στόχου. Μία από τις απαντήσεις σε αυτή την απειλή ήταν η δημιουργία Κινητών Ομάδων Πυρός Αεράμυνας (Mobile Air Defense Fire Groups). Οι μονάδες αυτές προσδίδουν μεγαλύτερη ευελιξία στην αεράμυνα και επιτρέπουν αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση ελαφρών εναέριων στόχων. Η μαχητική τους αποτελεσματικότητα εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον εξοπλισμό και τον οπλισμό που διαθέτουν.

Οι σύγχρονες απειλές

Στις εμπόλεμες ζώνες, ο αντίπαλος χρησιμοποιεί εκτεταμένα μικρά UAV. Τα ελαφρά τετρακόπτερα αξιοποιούνται για αναγνώριση, ως φορείς βομβών ή ως αναλώσιμα drones καμικάζι. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, αποτελούν απειλή τόσο για τις στρατιωτικές δυνάμεις όσο και για αμάχους και κρίσιμες εγκαταστάσεις.

Για τα παραδοσιακά συστήματα αεράμυνας, ένα μικρό UAV αποτελεί δύσκολο στόχο. Συχνά είναι δύσκολο να εντοπιστεί από τα ραντάρ, ενώ η χρήση αντιαεροπορικού πυροβολικού ή κατευθυνόμενων πυραύλων δεν είναι πάντοτε πρακτική, είτε λόγω τεχνικών χαρακτηριστικών είτε λόγω κόστους. Για τον λόγο αυτό, τα τελευταία χρόνια αναζητήθηκαν εναλλακτικές λύσεις με βέλτιστη ισορροπία επιδόσεων και οικονομίας.

Παράλληλα, η ουκρανική πλευρά, σε συνεργασία με ξένους εταίρους, ανέπτυξε την παραγωγή βαρέων επιθετικών UAV και προχώρησε σε μαζικές επιδρομές βαθιά εντός της ρωσικής επικράτειας. Αν και η αντιμετώπιση τέτοιων UAV είναι θεωρητικά εφικτή για την αεράμυνα, η δυσκολία βρίσκεται στην κλίμακα και στον συντονισμό των επιθέσεων. Οι μαζικές επιδρομές δεσμεύουν τα παραδοσιακά μέσα αεράμυνας, με αποτέλεσμα οι κινητές ομάδες πυρός να αναλαμβάνουν σημαντικό μέρος της άμυνας σε μικρές αποστάσεις.

Οι Ουκρανοί λαμβάνουν επίσης υπόψη του τις δυνατότητες της ρωσικής αεράμυνας. Κατά τον σχεδιασμό αεροπορικών επιθέσεων επιδιώκεται ο εντοπισμός θέσεων ραντάρ και αντιαεροπορικών μονάδων, λαμβάνοντας υπόψη και τα χαρακτηριστικά του εδάφους. Με βάση αυτά τα δεδομένα, χαράσσονται ασφαλέστερες διαδρομές ώστε τα UAV να φθάνουν στους στόχους τους με ελάχιστες απώλειες.

Η φιλοσοφία της κινητικότητας

Η απάντηση στις μαζικές επιθέσεις ελαφρών drones ήταν η δημιουργία των κινητών ομάδων πυρός αεράμυνας. Η κύρια αποστολή τους είναι η αντιμετώπιση μικρών και πολυάριθμων UAV. Η εμπλοκή μεγαλύτερων εναέριων στόχων είναι δυνατή, αλλά δεν αποτελεί πρωταρχικό τους ρόλο.

Οι πρώτες ρωσικές μονάδες αυτού του τύπου εμφανίστηκαν το 2023, ενώ ορισμένες συγκροτήθηκαν στο πλαίσιο του προγράμματος BARS (Combat Army Reserve of the Country). Παρόμοια προσέγγιση ακολουθήθηκε και από την ουκρανική πλευρά ήδη από το 2022, σύμφωνα με ανοικτές πηγές. Σήμερα, οι κινητές ομάδες πυρός έχουν αποκτήσει ευρεία διάδοση στις ρωσικές ένοπλες δυνάμεις και κατέχουν σημαντική θέση στη συνολική αμυντική διάταξη.

Οι ομάδες αυτές λειτουργούν σε διάφορους φορείς ασφαλείας, κυρίως στον Στρατό Ξηράς, όπου ενισχύουν την οργανική αεράμυνα των σχηματισμών, αλλά και σε άλλους κλάδους των ενόπλων δυνάμεων και στη Ρωσική Εθνοφρουρά. Ένα μεγάλο μέρος τους επιχειρεί στη ζώνη των πολεμικών επιχειρήσεων, ενώ άλλες αναπτύσσονται στα μετόπισθεν για την προστασία πόλεων, στρατιωτικών εγκαταστάσεων, βιομηχανικών μονάδων και κρίσιμων υποδομών.

Η βασική ιδέα είναι απλή: πρόκειται για μικρές μονάδες που διαθέτουν δικά τους οχήματα, μέσα επικοινωνίας, αισθητήρες και οπλισμό. Μπορούν να παραμένουν σε επιφυλακή σε προκαθορισμένες θέσεις ή να μετακινούνται ταχύτατα σε περιοχές όπου απαιτείται ενίσχυση της αεράμυνας.

Το κύριο πλεονέκτημά τους έναντι άλλων στοιχείων αεράμυνας είναι η υψηλή κινητικότητα και η ταχύτητα αντίδρασης. Έχουν τη δυνατότητα να αλλάζουν γρήγορα θέση, να καλύπτουν κενά στην αμυντική διάταξη και να παρεμβαίνουν σε νέες διαδρομές διείσδυσης UAV.

Σύμφωνα με τα διαθέσιμα δεδομένα από το πεδίο της μάχης, οι κινητές ομάδες πυρός έχουν αποδειχθεί αποτελεσματικό μέσο αντιμετώπισης UAV, ιδιαίτερα όταν είναι ενταγμένες στο συνολικό δίκτυο διοίκησης και ελέγχου της αεράμυνας.

Εξοπλισμός και οπλισμός

Οι κινητές ομάδες πυρός πρέπει να διαθέτουν υψηλή κινητικότητα, συμπεριλαμβανομένης της ικανότητας κίνησης εκτός δρόμου, καθώς και τη δυνατότητα αυτόνομης ανίχνευσης και προσβολής στόχων. Για τον σκοπό αυτό εξοπλίζονται με διάφορα μέσα, από οχήματα έως εξειδικευμένα ηλεκτρονικά συστήματα.

Καθώς οι μονάδες αυτές δημιουργήθηκαν υπό την πίεση των επιχειρησιακών αναγκών, δεν υπάρχει απόλυτη τυποποίηση στον εξοπλισμό τους. Κάθε ομάδα μπορεί να διαθέτει διαφορετικά μέσα, χωρίς αυτό να επηρεάζει ουσιαστικά την αποστολή της.

Η κινητικότητα εξασφαλίζεται κυρίως από ημιφορτηγά (pick-up), οχήματα τύπου buggy και ελαφρά φορτηγά ρωσικής παραγωγής. Χρησιμοποιούνται επίσης τροποποιημένα οχήματα UAZ-452/3741 («Bukhanka»). Στο πίσω μέρος των οχημάτων εγκαθίστανται τα οπλικά συστήματα, αποθηκεύονται πυρομαχικά και τοποθετείται ο ηλεκτρονικός εξοπλισμός.

Ορισμένες ομάδες διαθέτουν δικά τους μέσα επιτήρησης του εναέριου χώρου, όπως μικρά ραντάρ και σταθμούς ηλεκτρονικής αναγνώρισης. Επιπλέον, χρησιμοποιούν ασυρμάτους για την ανταλλαγή δεδομένων με γειτονικές μονάδες και τα κέντρα διοίκησης. Η επικοινωνία και ο συντονισμός αποτελούν κρίσιμους παράγοντες για την αποτελεσματικότητά τους.

Τα μέσα εμπλοκής

Οι κινητές ομάδες πυρός χρησιμοποιούν διαφορετικά μέσα για διαφορετικές αποστάσεις και κατηγορίες στόχων:

Τα πυροβόλα όπλα αντιμετωπίζουν UAV σε μικρές αποστάσεις.
Τα αναχαιτιστικά drones αναλαμβάνουν πιο απομακρυσμένους ή ταχύτερους στόχους.
Τα συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου παρεμβάλλουν τα κανάλια επικοινωνίας των εχθρικών UAV.

Ο κύριος οπλισμός αποτελείται από πολυβόλα διαφόρων τύπων, όπως τα PKM/PKT, DShK, NSV και Kord. Σε ορισμένες περιπτώσεις χρησιμοποιούνται και πιο σπάνια όπλα, όπως το αεροπορικό πολυβόλο GShG-7.62. Τα πολυβόλα είναι συνήθως εγκατεστημένα σε βάσεις επί των οχημάτων, συχνά σε διπλές ή πολλαπλές διατάξεις για αυξημένη ισχύ πυρός.

Τα πολυβόλα διαμετρήματος 7,62 χιλιοστών χρησιμοποιούνται σε αποστάσεις έως περίπου 1 χλμ., ενώ τα βαρέα πολυβόλα μπορούν να ανοίγουν πυρ έως 1,5 χλμ. Ωστόσο, οι αποστάσεις αυτές αφορούν την έναρξη εμπλοκής και όχι την εγγυημένη κατάρριψη στόχου.

Παράλληλα χρησιμοποιούνται τυφέκια εφόδου και ημιαυτόματα λειόκανα όπλα. Τα φυσίγγια με σκάγια, συμπεριλαμβανομένων ειδικών αντιαεροπορικών διαμορφώσεων, έχουν αποδειχθεί αποτελεσματικά, αν και η εμβέλειά τους παραμένει περιορισμένη.

Αναχαιτιστικά drones

Μια ξεχωριστή κατηγορία μέσων αποτελούν τα UAV αναχαίτισης. Το ρωσικό Yolka αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Σύμφωνα με τον κατασκευαστή του, το βάρος απογείωσής του κυμαίνεται από 1,3 έως 2 κιλά, ενώ η ακτίνα εμπλοκής φθάνει τα 3 χιλιόμετρα. Η καθοδήγηση πραγματοποιείται είτε από χειριστή είτε αυτόνομα μέσω ηλεκτροοπτικών αισθητήρων και ενσωματωμένου υπολογιστή. Το drone μπορεί να καταστρέψει τον στόχο είτε μέσω πρόσκρουσης είτε με χρήση μικρής πολεμικής κεφαλής.

Παρόμοια συστήματα βρίσκονται επίσης σε υπηρεσία, με διαφορετικά μεγέθη, βάρη και επιδόσεις πτήσης.

Ηλεκτρονικός πόλεμος

Οι κινητές ομάδες πυρός δεν περιορίζονται μόνο στην κατάρριψη των UAV. Διαθέτουν επίσης συστήματα παρεμβολών τοποθετημένα επί των οχημάτων τους. Σύμφωνα με ανοικτές πηγές, τα συστήματα αυτά μπορούν να διαταράσσουν τη λειτουργία εχθρικών drones σε ακτίνα αρκετών εκατοντάδων μέτρων.

Ωστόσο, η αποτελεσματικότητά τους επηρεάζεται από διάφορους παράγοντες. Η ομίχλη, η βροχή και η νυχτερινή δράση δυσχεραίνουν τόσο την οπτική ανίχνευση όσο και την ηλεκτροοπτική καθοδήγηση των αναχαιτιστικών drones. Παράλληλα, υπάρχει ο κίνδυνος για πολιτικά αεροσκάφη κατά τις βολές εναντίον στόχων χαμηλής πτήσης.

Επιπλέον, οι Ουκρανοί αυξάνουν συνεχώς τον αριθμό των αεροπορικών επιθέσεων και βελτιώνουν τις δυνατότητές του στον ηλεκτρονικό πόλεμο, συμπεριλαμβανομένων μέσων αντιμετώπισης των ίδιων των αναχαιτιστικών UAV.

Έγκαιρη προσαρμογή

Πριν από λίγα χρόνια, οι ρωσικέςένοπλες δυνάμεις και οι κρίσιμες υποδομές βρέθηκαν αντιμέτωπες με μια νέα απειλή. Η απάντηση ήταν η ταχεία συγκρότηση κινητών ομάδων πυρός, παράλληλα με την ανάπτυξη των παραδοσιακών συστημάτων αεράμυνας.

Η πραγματική αξία των μονάδων αυτών αναδεικνύεται μόνο όταν ενσωματώνονται στο συνολικό δίκτυο διοίκησης, ελέγχου και αεράμυνας. Πρόκειται για ένα συμπληρωματικό εργαλείο που καλύπτει κυρίως τις πολύ μικρές αποστάσεις και τις απειλές χαμηλού κόστους.

Καθώς ο εναέριος χώρος γίνεται ολοένα πιο κορεσμένος από drones και τα μέσα ηλεκτρονικού πολέμου εξελίσσονται, η περαιτέρω ανάπτυξη των κινητών ομάδων πυρός δεν αποτελεί αυτοσκοπό, αλλά αναγκαία προϋπόθεση για τη διατήρηση της βιωσιμότητας και της αποτελεσματικότητας της σύγχρονης αεράμυνας.

Οι Τούρκοι έχουν αναπτύξει σημαντικές δυνατότητες στον τομέα των “one way combat drones” και έχουν παρουσιάσει ανάλογα συστήματα του ιρανικού Shahed όπως τα STM Kuzgun, τα Baykar K2 και τα YIHA-III (Sivrisinek).

Η απειλή που θέτουν τέτοια συστήματα για τον ελληνικό μηχανισμό άμυνας φρονούμε πως είναι υποτιμημένη και τα όποια μέτρα ενεργητικής προστασίας που λαμβάνονται απλά ανεπαρκή.

Επείγει, εκτός των άλλων μέτρων, η δημιουργία εφεδρικών “κινητών μονάδων πυρός αεράμυνας”, επανδρωμένες με εφέδρους, ενώ και η Εθνοφυλακή θα μπρορούσε να συγκροτήσει αντίστοιχα στοιχεία, τμήματα και υπομονάδες. Οχήματα μπορούν να διατεθούν τα MS-240/290 του 1/4 και 1 1/4 τόνου, ημι-φορτηγά αγροτικού τύπου και οχήματα buggies σαν τα “ΘΟΥΡΙΟΣ-3/7” καθώς και βαρύτερα Steyr Marathon.

Σαν οπλισμός θα μπορούσαν να χορηγηθούν αρχικά οπλοπολυβόλα HK-11 και πολυβόλα MG-3 των 7.62 χλστ, οπλοπολυβόλα M1918 BAR και πολυβόλα Browning M1919 των 0.30′ (αν υπάρχουν ακόμα στις αποθήκες) και βαρέα πολυβόλα Browning M2 των 12.7 χλστ. Επίσης τυφέκια μάχης και λειόκαννα με ειδικά φυσίγγια αντιμετώπισης δρόνων είναι απαραίτητος οπλισμός τόσο για το έργο της αναχαίτησης δρόνων όσο και για αυτοάμυνα των ανδρών. Τα βαρέα όπλα θα μπορούσαν να τοποθετηθούν σε ειδικές διατάξεις (δίδυμες-τρίδυμες-τετράδυμες) που θα αύξαναν την ισχύ πυρός των συγκεκριμένων ομάδων. Επίσης σε δεύτερο χρόνο με αναχαιτιστικά drones, συστήματα radar όπως το “ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ” και συστήματα “soft-kill” όπως το “ΥΠΕΡΙΩΝ” της ΕΑΒ θα μπορούσαν να εφοδιάσουν τις συγκεκριμένες ομάδες, κάτι που, εκτός των άλλων, θα έδινε έργο στην εγχώρια πολεμική βιομηχανία.

hellenicdefence.info

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ και εξετάζει τη σύγκρουση συμφερόντων γύρω από το LNG και τον Κάθετο Διάδρομο.

Δημοσιεύτηκε

19 ώρες πριν

στις

16 Οκτωβρίου 2026

από τον

Ανδρέας Μουντζουρούλιας

Τις εξελίξεις γύρω από την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου, τον ανταγωνισμό για τη διακίνηση φυσικού αερίου προς την Ευρώπη και την ενίσχυση της συνεργασίας με την Ινδία ανέδειξε ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας στην εκπομπή «Direct News». Στο επίκεντρο της ανάλυσής του βρέθηκε η ανάγκη η Αθήνα να προχωρήσει τους ενεργειακούς και αμυντικούς σχεδιασμούς της, απέναντι στην προσπάθεια της Άγκυρας να ενισχύσει τον περιφερειακό της ρόλο.

Κεντρικό θέμα αποτέλεσε η πληροφορία που μετέφερε ο παρουσιαστής για την υποβολή αιτήματος από τη Nexans προς τις ελληνικές αρχές, προκειμένου να κινηθεί η διαδικασία έκδοσης NAVTEX για τις εργασίες του Great Sea Interconnector.

Σύμφωνα με όσα ανέφερε, ακολουθεί η εξέταση του αιτήματος από την αρμόδια διυπουργική επιτροπή, η εισήγηση προς τον υπουργό Εξωτερικών και, μετά την έγκριση, η προώθησή του στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας για την έκδοση της σχετικής αναγγελίας. Ο ίδιος τοποθέτησε τις πιθανές εξελίξεις στα τέλη Οκτωβρίου ή στις αρχές Νοεμβρίου, επικαλούμενος πληροφορίες από πηγές του.

Ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας υποστήριξε επίσης ότι, βάσει της ενημέρωσης που διαθέτει, δεν έχει υποβληθεί αντίστοιχο αίτημα αδειοδότησης προς την Τουρκία. Περιέγραψε ως διαφορετικό ζήτημα την ενημέρωση των χωρών της περιοχής για τις εργασίες και κάλεσε την ελληνική κυβέρνηση να προχωρήσει στο επόμενο βήμα, χωρίς να αφήσει περιθώριο επιβολής τουρκικών απαιτήσεων.

Η ενεργειακή σύγκρουση πίσω από τη διπλωματία

Μεγάλο μέρος της εκπομπής αφιερώθηκε στην αναφερόμενη απομάκρυνση της Κίμπερλι Γκίλφοϊλ από την αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα και στον τρόπο με τον οποίο την παρουσίασαν τουρκικά μέσα ενημέρωσης.

Ο παρουσιαστής μετέφερε δημοσιεύματα της Hürriyet και του Haber Global, επισημαίνοντας ότι επιχειρούν να συνδέσουν την εξέλιξη με ενδεχόμενη υποβάθμιση της Ελλάδας και αλλαγή των ισορροπιών στην Ανατολική Μεσόγειο. Διευκρίνισε, ωστόσο, ότι αυτή αποτελεί τουρκική ανάγνωση και δεν αποδεικνύει από μόνη της μεταστροφή της αμερικανικής πολιτικής.

Στη δική του ανάλυση, το ουσιαστικό διακύβευμα βρίσκεται στον ανταγωνισμό για το LNG και στις υποδομές μεταφοράς φυσικού αερίου προς την ευρωπαϊκή αγορά. Συνέδεσε τον ελληνικό Κάθετο Διάδρομο με τις κινήσεις της τουρκικής BOTAŞ και τις συνεργασίες της με αμερικανικές ενεργειακές εταιρείες, εκτιμώντας ότι η Άγκυρα επιδιώκει μεγαλύτερο μερίδιο στη διακίνηση και εμπορία αερίου.

Η Τουρκία, όπως ανέφερε, επιχειρεί να αξιοποιήσει αγωγούς, εγκαταστάσεις LNG, αποθηκευτικούς χώρους και διασυνδέσεις, ώστε να εξελιχθεί σε περιφερειακό κέντρο αναδιανομής ενέργειας. Κατά τον ίδιο, αυτή η επιδίωξη δημιουργεί ανταγωνιστικές πιέσεις προς τους ελληνικούς σχεδιασμούς.

Παράλληλα, εξέφρασε ανησυχία για το ενδεχόμενο παρατεταμένης μεταβατικής περιόδου στην αμερικανική πρεσβεία. Αντιπαρέβαλε την πολιτική πρόσβαση που αποδίδει στον Τομ Μπάρακ στην Άγκυρα με την ανάγκη η Αθήνα να διαθέτει συνομιλητή με εμπειρία και επιρροή στην Ουάσιγκτον.

Στο πλαίσιο της συζήτησης για πιθανή διαδοχή, αναφέρθηκε στα ονόματα των Γκας Μπιλιράκη, Τζον Κατσιματίδη και Τζον Τζορτζ, παρουσιάζοντάς τα ως ονόματα που ακούγονται και εκφράζοντας προτίμηση για τον Μπιλιράκη.

Ελλάδα, Κύπρος και Ινδία: Από τις επαφές στη βιομηχανική συνεργασία

Ξεχωριστή θέση είχε η προσέγγιση Ελλάδας–Ινδίας, με αφορμή τις επαφές του Ινδού αξιωματούχου Ρατζές Κουμάρ Σινγκ στην Αθήνα, έπειτα από την παρουσία του στην Κύπρο.

Ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας αναφέρθηκε στη συνάντηση με τον Θανάση Δαβάκη και στην επίσκεψη στον Ναύσταθμο Σαλαμίνας, δίνοντας έμφαση στις συζητήσεις για την αμυντική βιομηχανία και την ανάπτυξη κοινών πρωτοβουλιών. Εκτίμησε ότι η συνεργασία μπορεί να αποκτήσει συγκεκριμένο τεχνολογικό και βιομηχανικό περιεχόμενο, ακόμη και μέσα από συμπαραγωγές οπλικών συστημάτων.

Για την κυπριακή διάσταση, στάθηκε στην επίσκεψη του Ινδού αξιωματούχου στην Πράσινη Γραμμή και στην προβολή εικόνων από τη διχοτομημένη Λευκωσία σε ινδικά μέσα. Κατά την εκτίμησή του, η ανάδειξη των συνεπειών της τουρκικής εισβολής έχει ιδιαίτερη πολιτική σημασία.

Συνέδεσε, επίσης, τις αμυντικές επαφές με τον οικονομικό διάδρομο Ινδίας–Μέσης Ανατολής–Ευρώπης, τον IMEC. Υποστήριξε ότι το Νέο Δελχί αντιμετωπίζει την Ελλάδα και την Κύπρο ως κρίσιμους εταίρους για την πρόσβασή του στην ευρωπαϊκή αγορά, μέσα από ένα πλέγμα λιμενικών, εμπορικών και στρατηγικών συνεργασιών.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στη Θεσσαλονίκη, την οποία παρουσίασε ως λιμάνι που διεκδικεί σημαντικό ρόλο στη μεταφορά ινδικών εμπορευμάτων προς τα Βαλκάνια. Τόνισε, πάντως, ότι ένας τέτοιος σχεδιασμός προϋποθέτει αναβάθμιση των υποδομών και αξιόπιστη εμπορευματική σιδηροδρομική σύνδεση.

Τριβές ανάμεσα σε Άγκυρα και Μπακού

Η εκπομπή εξέτασε ακόμη τις εντάσεις που, σύμφωνα με τον παρουσιαστή, καταγράφονται στις σχέσεις Τουρκίας–Αζερμπαϊτζάν, με αφορμή το ζήτημα της μαντίλας στα σχολεία.

Ο ίδιος περιέγραψε αντιδράσεις από τουρκικούς κυβερνητικούς κύκλους και απαντήσεις από την αζερική πλευρά, η οποία επικαλείται τον κοσμικό χαρακτήρα του κράτους και απορρίπτει παρεμβάσεις στα εσωτερικά της. Εκτίμησε ότι η αντιπαράθεση αναδεικνύει όρια στην τουρκική επιρροή επί του Μπακού.

Ταυτόχρονα, απέρριψε τις αναφορές περί πραξικοπήματος και καθόδου στρατού στους δρόμους, αναφέροντας ότι σχετικά βίντεο που κυκλοφόρησαν ήταν προϊόντα τεχνητής νοημοσύνης. Οι τριβές που περιέγραψε παρουσιάστηκαν ως ένδειξη πίεσης στη σχέση των δύο χωρών, χωρίς να τεκμηριώνουν από μόνες τους οριστική στρατηγική ρήξη.

Ο Καπετανίδης στην Israel Hayom και η αμυντική σχέση με το Ισραήλ

Ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας στάθηκε ιδιαίτερα στο άρθρο του αρχισυντάκτη του Geopolitico.gr, Χρήστου Κωνσταντινίδη, στην Israel Hayom, με αναφορά στη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και στην ιστορία του Νίκου Καπετανίδη.

Ανέδειξε τη σημασία της παρουσίασης σε ισραηλινό μέσο της δράσης του Πόντιου δημοσιογράφου, ο οποίος κατέγραφε τις διώξεις και τις σφαγές και οδηγήθηκε στην αγχόνη από το κεμαλικό καθεστώς. Αναφέρθηκε επίσης στην παρουσία του Τοπάλ Οσμάν στο άρθρο και στη σύνδεσή του με τη βία σε βάρος ελληνικών και αρμενικών πληθυσμών.

Στη συνέχεια παρουσίασε βασικά σημεία ανάλυσης του Σάι Γκαλ για την αμυντική συνεργασία Ελλάδας–Ισραήλ, δίνοντας έμφαση στην εκτίμηση ότι η Ελλάδα αποκτά ευρύτερο στρατηγικό και βιομηχανικό ρόλο, πέρα από την αγορά εξοπλισμών.

Χρήστος Κωνσταντινίδης: Η Τουρκία αρνείται να λογοδοτήσει για τα δικά της εγκλήματα

Λιβύη και «Γαλάζια Πατρίδα»

Στο κλείσιμο, ο παρουσιαστής εξέφρασε ανησυχία για τις εξελίξεις στη Λιβύη και το ενδεχόμενο περαιτέρω κινήσεων γύρω από το τουρκολιβυκό μνημόνιο. Κάλεσε την Αθήνα να αξιοποιήσει τη διπλωματική της επιρροή και τον ρόλο της στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τέλος, μετέφερε πληροφορίες για χρονική μετάθεση του τουρκικού νομοσχεδίου περί «Γαλάζιας Πατρίδας», συνδέοντάς την με την αναμονή των ελληνικών αποφάσεων για τον GSI. Κατά την εκτίμησή του, η αναβολή αποτελεί τακτικό χειρισμό της Άγκυρας, η οποία παρακολουθεί τις επόμενες κινήσεις της Αθήνας.