Γενικά θέματα
Η διαφθορά και η ανομία στα κατεχόμενα, με σφραγίδα Ερντογάν
Ο «φαύλος κύκλος της ανομίας» στην Τουρκία και στα κατεχόμενα
Όπως και σε άλλα μέρη του κόσμου, στην Τουρκία και στο κατεχόμενο βόρειο τμήμα τής ΚΔ ενεργοποιείται ασταμάτητα κάτι που έχω ονομάσει ως «φαύλο κύκλο της ανομίας»
Στις 30 Μάρτιου 2021, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ των Ηνωμένων Πολιτείων της Αμερικής δημοσίευσε τις «Εκθέσεις του 2020 για τις Πράξεις των Ανθρώπινων Δικαιωμάτων στις χώρες του κόσμου». Αυτές οι νέες «Εκθέσεις» έριξαν περισσότερο φως επάνω στην απανθρωπιά σε πολλαπλά κράτη.
Μεταξύ των νέων «Εκθέσεων» ήταν αυτές που επικεντρώθηκαν στην Κύπρο και στη διπλανή Τουρκία, μιαν από τις τρεις λεγόμενες «εγγυήτριες δυνάμεις» της Κυπριακής Δημοκρατίας (ΚΔ) και, από το 1974, κατέχουσα δύναμη στο βόρειο τμήμα της. Αυτές οι δύο «Εκθέσεις» όχι μόνο απεικόνισαν την απαράδεχτη κατάσταση στην Ανατολική Μεσόγειο. Επίσης, υπογράμμισαν τουλάχιστον τρεις αυτονόητες και διασυνδεδεμένες πραγματικότητες.
Φρίκη στην Τουρκία
Η πρώτη πραγματικότητα αφορά την Τουρκία. Παρόλο που οι συνθήκες στα ελεύθερα τμήματα της ΚΔ είναι απογοητευτικές, ειδικά λόγω των πράξεων διάκρισης και διαφθοράς, οι συνθήκες στην Τουρκία και στο κατεχόμενο τμήμα της ΚΔ είναι, με διαφορά, χειρότερες. Μάλιστα, η «Έκθεση» για την Τουρκία για το 2020 παρουσιάζει μια φρικιαστική εικόνα βαναυσότητας και διαφθοράς, για την οποία προφανώς ευθύνεται η τουρκική κυβέρνηση υπό τη μακροχρόνια, κακοήθη και αυταρχική ηγεσία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.
Για την Τουρκία κατά τη διάρκεια του 2020, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ γράφει για «αναφορές» σε «αυθαίρετες δολοφονίες» («arbitrary killings»), «ύποπτους θανάτους ατόμων υπό κράτηση», «αναγκαστικές εξαφανίσεις», «βασανιστήρια», «αυθαίρετες συλλήψεις και συνεχιζόμενες κρατήσεις δεκάδων χιλιάδων ατόμων», «βία και απειλές βίας εναντίων δημοσιογράφων», «βία κατά γυναικών και λεσβιών, ομοφυλόφιλων, αμφιφυλόφιλων, τρανσέξουαλ, μεσοφυλικών ατόμων και μελών άλλων μειονοτήτων» και ούτω καθεξής.
Στην ίδια «Έκθεση», το Στέιτ Ντιπάρτμεντ προσθέτει κάτι σχετικό:
«Η κυβέρνηση [της Τουρκίας] έλαβε περιορισμένα μέτρα για τη διερεύνηση, δίωξη και τιμωρία μελών των δυνάμεων ασφαλείας και άλλων αξιωματούχων που κατηγορούνται για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η ατιμωρησία παρέμεινε πρόβλημα».
Με άλλα λόγια, στην Τουρκία, λόγω των προφανών ενεργειών και παραλείψεων των μηχανισμών του κράτους, η συστημική απανθρωπιά συνοδεύεται από τη συστημική αδικία και τη συστημική ατιμωρησία.
Απανθρωπιά στα κατεχόμενα
Η «Έκθεση» του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για την Κύπρο για το 2020 επιβεβαιώνει μια δεύτερη πραγματικότητα. Αυτή έχει να κάνει με το κατεχόμενο βόρειο τμήμα της ΚΔ, το οποίο ονομάζεται από την «Έκθεση» ως «περιοχή την οποία διαχειρίζονται Τουρκοκύπριοι». Όπως στην περίπτωση της Τουρκίας, αυτό το κατεχόμενο τμήμα πλήττεται από τη συστημική απανθρωπιά, αδικία και ατιμωρησία.
Σύμφωνα με το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, «τα σημαντικά ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων» στο κατεχόμενο τμήμα περιλαμβάνουν «σοβαρούς περιορισμούς στην ελευθερία της έκφρασης και του Τύπου, συμπεριλαμβανομένων των [δήθεν] νόμων περί ποινικής δυσφήμησης», «επαναπροώθηση των αιτούντων για άσυλο», «σοβαρές πράξεις διαφθοράς», «έλλειψη διερεύνησης και λογοδοσίας για τη βία κατά των γυναικών», «την εμπορία προσώπων» και «εγκλήματα που περιλαμβάνουν βία ή απειλές βίας που στοχεύουν μέλη εθνικών μειονοτήτων».
Υπό τέτοιες άθλιες συνθήκες, δεν αποτελεί έκπληξη ένα σχετικό σχόλιο του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για το κατεχόμενο τμήμα: «Η βία κατά των γυναικών, συμπεριλαμβανομένης της συζυγικής κακοποίησης, παρέμεινε μείζον πρόβλημα». Ούτε αποτελεί έκπληξη το ανακοινωθέν της Προεδρίας της Τουρκίας της 20ής Μαρτίου 2021, δέκα ημέρες πριν από τη δημοσίευση της «Έκθεσης» του Στέιτ Ντιπάρτμεντ γι’ αυτήν την κατέχουσα δύναμη.
Μέσω αυτού του ανακοινωθέντος, η Προεδρία επιβεβαίωσε ότι η Τουρκία έχει αποσυρθεί από τη Σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης για την Πρόληψη και Καταπολέμηση της Βίας κατά των γυναικών και της ενδοοικογενειακής βίας (του 2011), αλλιώς γνωστή ως Σύμβαση Κωνσταντινούπολης (Δείτε: www.iletisim.gov.tr/english/haberler/detay/statement-regarding-turkeys-withdrawal-from-the-istanbul-convention).
Κάνοντας αυτήν την κίνηση, η Προεδρία της Τουρκίας έχει αυξήσει την προϋπάρχουσα ευαλωτότητα των γυναικών και των κοριτσιών στην Τουρκία και στο κατεχόμενο τμήμα της ΚΔ. Αναπόφευκτα, οι δικαιούχοι της κίνησης είναι βιαστές, παιδόφιλοι και άλλοι κακοποιοί των γυναικών ή των κοριτσιών.
Ατιμωρησία
Στην «Έκθεσή» του για την Κύπρο για το 2020, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ αποκαλύπτει ότι εν όψει των απάνθρωπων περιστάσεων στον κατεχόμενο βορρά, οι «de facto» αρμόδιες Αρχές «έλαβαν μέτρα για τη διερεύνηση αξιωματούχων μετά από ισχυρισμούς για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Εντούτοις, «υπήρχαν αποδείξεις της ατιμωρησίας».
Στην ίδια «Έκθεση», το Στέιτ Ντιπάρτμεντ παρουσιάζει λεπτομέρειες για τέτοια «ατιμωρησία». Παραθέτω πιο κάτω κάποια παραδείγματα:
«Μη κυβερνητικές οργανώσεις ανέφεραν ότι η έλλειψη καμερών ασφαλείας σε κέντρα κράτησης και σε τμήματα της ‘‘Κεντρικής Φυλακής’’ επέτρεψε στους [‘‘de facto’’] αστυνομικούς και φύλακες να κακοποιήσουν τους κρατουμένους, με ατιμωρησία…».
Στο πλαίσιο της διαφθοράς στο κατεχόμενο τμήμα της ΚΔ, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ περιγράφει την ατιμωρησία με τον ακόλουθο τρόπο:
«Ο ‘‘νόμος’’ προβλέπει ποινικές κυρώσεις για διαφθορά για την οποία ευθύνονται ‘‘αξιωματούχοι’’. Οι [‘‘de facto’’] Αρχές δεν εφάρμοσαν αποτελεσματικά τον ‘‘νόμο’’ και οι ‘‘αξιωματούχοι’’ μερικές φορές εμπλέκονταν σε διεφθαρμένες πράξεις με ατιμωρησία…».
Συνεπάγεται ότι οι «de facto» αρμόδιες αρχές στον κατεχόμενο βορρά μοιάζουν με τις δομές μιας συμμορίας που εμπλέκονται σε εγκληματικές πράξεις ή που κλείνουν τα μάτια τους μπροστά σε αυτές. Μολαταύτα, σε περίπτωση οποιασδήποτε «διευθέτησης» του λεγόμενου «Κυπριακού» βάσει των Ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας του Οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ), αυτές οι «de facto» αρμόδιες αρχές ενδέχεται να μεταμορφωθούν αυτομάτως σε «de jure» αρμόδιες αρχές. Ένα τέτοιο αποτέλεσμα θα είναι εξωφρενικό και θα πρέπει να αποφευχθεί.
Ανισότητα και απαρτχάιντ
Η τρίτη πραγματικότητα και πάλι αφορά το κατεχόμενο βόρειο τμήμα της ΚΔ. Εκεί, εις βάρος των μη Τούρκων, όχι μόνο επικρατεί συστημική ανισότητα. Επίσης, απ’ ό,τι φαίνεται, διαπράττεται το έγκλημα του απαρτχάιντ.
Στην «Έκθεσή» του για την Κύπρο για το 2020, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ δεν αναφέρει το έγκλημα του απαρτχάιντ. Ωστόσο, δημοσιεύει αποδεικτικά στοιχεία γι’ αυτό το έγκλημα. Για παράδειγμα, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ εξηγεί ότι:
«Οι Ελληνοκύπριοι και οι Μαρωνίτες που ζουν στις περιοχές που διοικούνται από Τουρκοκύπριους μπόρεσαν να κατέχουν ορισμένες από τις περιουσίες τους στην περιοχή αυτή, αλλά [λόγω των δήθεν ‘‘νόμων’’ εκεί] δεν μπόρεσαν να αφήσουν τις περιουσίες τους σε κληρονόμους που κατοικούσαν στην περιοχή που ελέγχεται από την Κυβέρνηση [της ΚΔ]. Οι Μαρωνίτες που ζουν στην περιοχή που ελέγχεται από την Κυβέρνηση [της ΚΔ] μπόρεσαν να χρησιμοποιήσουν τις περιουσίες τους στον βορρά μόνο εάν αυτές οι ιδιοκτησίες δεν ήταν υπό τον έλεγχο του τουρκικού στρατού ή εάν δεν είχαν παραχωρηθεί σε Τουρκοκύπριους. …».
Σύμφωνα με το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, οι διακρίσεις κατά των μη Τούρκων το 2020 ήταν ευρύτερες από αυτές που αφορούσαν τις περιουσίες. Για παράδειγμα:
«Οι [‘‘de facto’’] τουρκοκυπριακές αρχές δεν επέτρεψαν στους Ελληνοκύπριους και Μαρωνίτες με διαμονή στον βορρά να συμμετάσχουν στις [δήθεν] εκλογές που διοικούσαν οι [‘‘de facto’’ αρχές στον κατεχόμενο βορρά]. … Οι Ελληνοκύπριοι αντιμετώπισαν διακρίσεις στην κοινωνία και διακρίσεις στην εργασία».
Αυτή η συστημική ανισότητα και οι σχετικές διακρίσεις είναι σε αντίθεση με τις βασικές αρχές της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου. Ως εκ τούτου, αποτελούν αναπόφευκτα αποτελέσματα της «διζωνικότητας» που υπάρχει στην πράξη -όχι μόνο ως επιβαλλόμενη «de facto» συνέπεια της ωμής εθνοκάθαρσης αλλά, επίσης, ως ιδεολογική έκφραση του νεο-οθωμανικού «δικοινοτισμού».
Όσον αφορά τις ενδείξεις του απαρτχάιντ, αυτές αντικατοπτρίζουν το γεγονός ότι η Τουρκία έχει απομακρυνθεί από μια σειρά διεθνών συνθηκών κατά αυτού του εγκλήματος. Οι σχετικές συμβάσεις που δεν έχουν καν υπογραφτεί από την Τουρκία περιλαμβάνουν τη Διεθνή Σύμβαση για την Καταστολή και Τιμωρία του Εγκλήματος του Απαρτχάιντ (του 1973), τα Επιπρόσθετα Πρωτόκολλα των Συμβάσεων της Γενεύης (του 1977), τη Διεθνή Σύμβαση Κατά του Απαρτχάιντ στον Αθλητισμό (του 1985) και το Καταστατικό της Ρώμης για το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (του 1998).
Υπό τέτοιες αποκρουστικές συνθήκες, θα έλεγα ότι το κατεχόμενο τμήμα της ΚΔ έχει μολυνθεί με μια εντελώς αντιδημοκρατική και νεο-οθωμανική μορφή του εγκλήματος του απαρτχάιντ (δείτε, μεταξύ άλλων, το άρθρο μου της 1ης Δεκεμβρίου 2018 στον ιστότοπο της «Σημερινής», υπό τον τίτλο «Το έγκλημα του Απαρτχάιντ και η Κυπριακή Δημοκρατία», στο https://simerini.sigmalive.com/article/2018/12/1/to-egklema-tou-apartkhaint-kai-e-kupriake-demokratia/).
Η Τουρκία δεν έχει τιμωρηθεί για τη μαζική εγκληματικότητα που έχει επιβληθεί στο κατεχόμενο βόρειο τμήμα τής ΚΔ και γι’ αυτήν την ατιμωρησία ουσιαστικά φταίει ο ΟΗΕ. Αντί να λάβει αυστηρά μέτρα με διπλούς στόχους τον τερματισμό της εγκληματικότητας και την εφαρμογή της διεθνούς ποινικής δικαιοσύνης, ο ΟΗΕ έχει υιοθετήσει μια κατευναστική πολιτική με σιωπηρό στόχο τη νομιμοποίηση της τερατώδους κατάστασης – μέσω της εγκαθίδρυσης, στη Νήσο Κύπρο, μιας «δικοινοτικής, διζωνικής ομοσπονδίας».
Τι απέγινε η εύλογη αρχή, σύμφωνα με την οποία «το έγκλημα δεν επιβραβεύεται»; Έχει ξεχαστεί από τον ΟΗΕ; Αν ναι, αυτό είναι αποτέλεσμα της πρόθεσης ή της απερισκεψίας; Είτε έτσι είτε αλλιώς, ο ΟΗΕ είναι υπεύθυνος για μια μυστική «ειρηνευτική διαδικασία», η οποία ισοδυναμεί με μιαν άδικη «μεταπολεμική διαδικασία», που έχει σχεδιαστεί για να εδραιώσει τις απάνθρωπες συνέπειες της ολόγυμνης εγκληματικότητας.
«Ο φαύλος κύκλος της ανομίας»
Τα αποσπάσματα των «Εκθέσεων» του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, που έχω αναπαραγάγει πιο πάνω, δεν περιγράφουν τις άσπλαχνες συνθήκες στην άλλην άκρη του κόσμου αλλά στην Τουρκία και στο υπό κατοχήν τμήμα της ΚΔ από την Τουρκία. Εντούτοις, απ’ ό,τι φαίνεται, όταν δημοσιεύτηκαν οι «Εκθέσεις» του Στέιτ Ντιπάρτμεντ στις 30 Μαρτίου 2021, καλωσορίστηκαν με σιωπή από την Κυβέρνηση της ΚΔ. Εκείνη τη μέρα, όπως και την επόμενη μέρα, το Γραφείο Τύπου και Πληροφοριών της Κυβέρνησης δημοσίευε (στο www.pio.gov.cy) το ένα κυβερνητικό ανακοινωθέν μετά το άλλο. Όμως, κανένα δεν αφορούσε αυτές τις «Εκθέσεις».
Λαμβάνοντας υπόψη τη σοβαρότητα των θεμάτων που αποκάλυψαν οι «Εκθέσεις», αυτή η σιωπή είναι ανεξήγητη, αποτροπιαστική και ύποπτη. Ωστόσο, μας υπενθυμίζει ότι οποιαδήποτε κυβερνητική πολιτική του κατευνασμού δεν συνεπάγεται απλώς τη χορήγηση παραχωρήσεων προς όφελος ενός επιτιθέμενου. Περαιτέρω, εν όψει της ολόγυμνης εγκληματικότητας, οποιαδήποτε πολιτική του κατευνασμού έχει τη ενδημική ικανότητα να προκαλέσει κυβερνητική σιωπή σε συνδυασμό με τη μη παροχή της ποινικής δικαιοσύνης.
Για τους λόγους που έχω εντοπίσει σε αυτό και σε τόσα αλλά προηγούμενα άρθρα, καταλήγω σε ένα επικριτικό συμπέρασμα. Όπως και σε άλλα μέρη του κόσμου, στην Τουρκία και στο κατεχόμενο βόρειο τμήμα της ΚΔ ενεργοποιείται ασταμάτητα κάτι που έχω ονομάσει ως «φαύλο κύκλο της ανομίας». Έχει έξι βασικούς κρίκους:
(1) Διαπράττεται έγκλημα και υπάρχουν στοιχεία γι’ αυτό·
(2) δεν ξεκινά τελεσφόρος έρευνα·
(3) κανείς δεν κρίνεται ένοχος για το έγκλημα·
(4) επικρατεί συστημική αδικία·
(5) ακολουθεί συστημική ατιμωρησία·
(6) ο «φαύλος κύκλος της ανομίας» είναι έτοιμος να ξεκινήσει εκ νέου.
Διαδοχικές κυβερνήσεις της Τουρκίας είναι κυρίως υπεύθυνες για την ύπαρξη του «φαύλου κύκλου της ανομίας» – τόσο στην Τουρκία όσο και στο κατεχόμενο βόρειο τμήμα της ΚΔ. Τούτου λεχθέντος, άλλες κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί δεν μπορούν να αποφύγουν κάποιες ευθύνες, ειδικά λόγω της πολιτικής του κατευνασμού που έχουν ακολουθήσει και της μη ενεργοποίησης των μηχανισμών της διεθνούς ποινικής δικαιοσύνης.
Καθώς ξεδιπλώνεται το μέλλον, η ανεξαρτησία, η ασφάλεια και η επιβίωση της ΚΔ θα εξαρτηθούν από το αν, το πότε και το πώς θα αντιμετωπιστεί ο «φαύλος κύκλος της ανομίας». Υπάρχει ένα απλό αντίδοτο κατ’ αυτού του «κύκλου». Αποτελείται από την αυστηρή επιβολή του κράτους δικαίου.
……
ΥΓ: Οι «Εκθέσεις» του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για την Τουρκία και για την Κύπρο βρίσκονται στο www.state.gov/wp-content/uploads/2021/03/TURKEY-2020-HUMAN-RIGHTS-REPORT.pdf και στο www.state.gov/wp-content/uploads/2021/03/CYPRUS-2020-HUMAN-RIGHTS-REPORT.pdf αντίστοιχα. Σχετικές λεπτομέρειες βρίσκονται στον ιστότοπο του Στέιτ Ντιπάρτμεντ εδώ: www.state.gov/reports/2020-country-reports-on-human-rights-practices/
* Επίκουρος Καθηγητής στη Νομική Σχολή Πανεπιστημίου UCLan Cyprus. Οι απόψεις του είναι προσωπικές.
Σημερινή
Γενικά θέματα
Θρίλερ στα βάθη της Τουρκίας με 58χρονο Έλληνα μοναχό από το Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών! Αγνοείται από τον Ιούλιο
Ο 58χρονος μοναχός έφυγε από το Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών, με προορισμό την Τουρκία, αποφασισμένος να φτάσει στον Πόντο και την Καππαδοκία, τόπους που συνδέονταν βαθιά με τις ρίζες του και το όραμά του να ζήσει ως ασκητής. Τα ίχνη του όμως χάθηκαν μέσα στην απέραντη τουρκική επικράτεια, βυθίζοντας την οικογένειά του στην αγωνία.
Πρόκειται για τον μοναχό Ιωσήφ, κατά κόσμον Νικόλαο Τσιγκόζη, ο οποίος έφυγε στις 23 Ιουλίου από τον Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών, χωρίς έκτοτε να έχει επικοινωνήσει με την οικογένειά του.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η απάντηση του ελληνικού Προξενείου στην Κωνσταντινούπολη, σύμφωνα με την οποία ένα άτομο που μοιάζει με τον αγνοούμενο εμφανίστηκε στα γραφεία του στις 25 Ιουλίου, αναζητώντας πληροφορίες για το πώς θα μπορούσε να ταξιδέψει προς τον Πόντο.
Το όνειρο να επιστρέψει στις πατρογονικές εστίες και να ζήσει ως ασκητής
Η απόφαση του 58χρονου να ταξιδέψει στην Τουρκία δεν ήταν, σύμφωνα με τους συγγενείς του, μια παρορμητική ενέργεια. Αντίθετα, αποτελούσε μια βαθιά προσωπική επιθυμία που είχε εκφράσει επανειλημμένα.
Ο μοναχός Ιωσήφ ήθελε να επισκεφθεί τον Πόντο και την Καππαδοκία, περιοχές με τις οποίες συνδεόταν η οικογενειακή του καταγωγή, αλλά και το όραμά του να ακολουθήσει μια πιο απομονωμένη ασκητική ζωή.
«Είχε διακαή πόθο να πάει στον Πόντο. Έλεγε ότι θέλει να γίνει ασκητής», ανέφερε η αδελφή του, Ευαγγελία, στην εκπομπή.
Η ίδια μίλησε και για την πορεία του αδελφού της στον μοναχισμό, εξηγώντας ότι είχε αφιερώσει μεγάλο μέρος της ζωής του στη μοναστική κοινότητα.
«Ο αδελφός μου ανήκει στο σχήμα του μοναχισμού. Το 2003 ήταν στο Άγιον Όρος και μετέβη μετά στην Αγία Τριάδα Λαγκαδά. Ακολούθησε τον ηγούμενό του στην Ελασσόνα και έκανε και κουρά. Από Νικόλαος μετονομάστηκε σε Ιωσήφ αλλά το μοναστήρι ορφάνεψε από ηγούμενο και το διάστημα της μετάβασης του σε άλλο μοναστήρι, έμενε μαζί μου στο πατρικό μας», περιέγραψε.
Έτσι, ο 58χρονος βρισκόταν το τελευταίο διάστημα στο οικογενειακό σπίτι στον Νέο Μυλότοπο, περιμένοντας να μεταβεί σε άλλο μοναστήρι. Ωστόσο, όπως αποδείχθηκε, είχε ήδη αρχίσει να σχεδιάζει το ταξίδι του στην Τουρκία.
Η αναχώρηση στις 23 Ιουλίου και το εισιτήριο για την Τουρκία
Η εξαφάνιση του μοναχού έγινε αντιληπτή την Πέμπτη 23 Ιουλίου, όταν οι συγγενείς του διαπίστωσαν ότι είχε φύγει από το χωριό χωρίς να γνωρίζουν τον προορισμό του.
Η αδελφή του, Ευτυχία, που κατοικεί στη Θεσσαλονίκη, κινητοποιήθηκε άμεσα και ξεκίνησε να τον αναζητά. «Το πρωί της 23ης Ιουλίου, ημέρα Πέμπτη, έφυγε ο αδερφός μου. Πήγα στο χωριό μας το Μυλότοπο στα Γιαννιτσά. Ξεκινήσαμε να τον ψάχνουμε αλλά δεν τον βρίσκαμε πουθενά. Πήγα στην αστυνομία, το δήλωσα αλλά έκανα και τον συνειρμό στο μυαλό μου ότι ανέφερε συνέχεια την Κωνσταντινούπολη και πήγαμε να ψάξουμε στα τρένα. Εκεί ήταν ένα ταξιδιωτικό γραφείο και βρήκαμε ότι ένα εισιτήριο κόπηκε στο όνομά του. Επιβεβαιώσαμε αργότερα ότι ανέβηκε στο λεωφορείο για Τουρκία», ανέφερε.
Η επίσκεψη στο ελληνικό Προξενείο και η αναζήτηση διαδρομής προς την Τραπεζούντα
Οι προσπάθειες των συγγενών οδήγησαν και σε επικοινωνία με το ελληνικό Προξενείο στην Κωνσταντινούπολη.
Σύμφωνα με όσα περιέγραψε η Ευτυχία, ο αδελφός τους που ζει στον Καναδά επικοινώνησε με τις προξενικές Αρχές, αναζητώντας πληροφορίες για τον αγνοούμενο.
«Ο αδελφός μου από τον Καναδά πήρε τηλέφωνο στο προξενείο της Κωνσταντινούπολης. Εγώ είχα ενημερώσει και την αστυνομία και μας είπαν ότι όντως ήρθε ένας κύριος που δεν φορούσε ράσα, με ταξί και έψαχνε πώς να πάει στην Τραπεζούντα», ανέφερε.
Κατά την οικογένεια, οι υπάλληλοι του Προξενείου είδαν το διαβατήριο του άνδρα και του έδωσαν οδηγίες για να μεταβεί στον σταθμό υπεραστικών λεωφορείων, ώστε να συνεχίσει το ταξίδι του. Η πληροφορία αυτή ενίσχυσε την εκτίμηση των συγγενών ότι ο μοναχός είχε φτάσει στην Κωνσταντινούπολη και προσπαθούσε να βρει τρόπο να μετακινηθεί προς τον Πόντο. Ωστόσο, κανείς δεν γνωρίζει αν τελικά επιβιβάστηκε σε άλλο λεωφορείο, ποια διαδρομή ακολούθησε ή αν έφτασε στην Τραπεζούντα.
Η επίσημη απάντηση του Προξενείου
Στην προσπάθεια να συγκεντρώσει περισσότερες πληροφορίες για την εξαφάνιση, η εκπομπή «Φως στο Τούνελ» επικοινώνησε με το ελληνικό Προξενείο στην Κωνσταντινούπολη, το οποίο έδωσε γραπτή απάντηση. Σύμφωνα με όσα ανέφερε το Προξενείο, το μεσημέρι του Σαββάτου 25 Ιουλίου εμφανίστηκε στα γραφεία του ένα άτομο που έμοιαζε με τον αγνοούμενο μοναχό.
Ο άνδρας αναζητούσε πληροφορίες σχετικά με τους τρόπους μετάβασης στην περιοχή του Πόντου.
Στην απάντησή του, το Προξενείο ανέφερε: «Ζητούσε πληροφορίες σχετικά με τρόπους μετάβασής του στην περιοχή του Πόντου. Καθώς επρόκειτο για μη εργάσιμη ημέρα, κατόρθωσε να επικοινωνήσει τηλεφωνικά με τον αρμόδιο υπάλληλο στον αριθμό έκτακτης ανάγκης της Αρχής, με χρήση κινητού τηλεφώνου που ανήκε, ωστόσο, σε τρίτο πρόσωπο. Αργά το βράδυ της ίδιας μέρας, αδελφός του αγνοούμενου επικοινώνησε για πρώτη φορά μαζί μας».
Η αναφορά στη χρήση κινητού τηλεφώνου τρίτου προσώπου αποτελεί ένα ακόμη στοιχείο που ενδεχομένως θα μπορούσε να βοηθήσει στην αναζήτηση του μοναχού. Παράλληλα, η χρονική ακολουθία των γεγονότων δείχνει ότι η εμφάνιση του άνδρα στο Προξενείο έγινε δύο ημέρες μετά την αναχώρηση του 58χρονου από τα Γιαννιτσά. Πάντως, στην απάντηση του Προξενείου γίνεται λόγος για άτομο που μοιάζει με τον αγνοούμενο και όχι για οριστική ταυτοποίηση του μοναχού Ιωσήφ.
Η ενημέρωση της Interpol και η αγωνία των συγγενών
Η οικογένεια συνεχίζει τις προσπάθειες εντοπισμού του μοναχού, έχοντας απευθυνθεί τόσο στις ελληνικές Αρχές όσο και στις αρμόδιες υπηρεσίες που μπορούν να συνδράμουν στη διασυνοριακή αναζήτηση. «Η Ίντερπολ και το ελληνικό προξενείο στην Τουρκία έχουν ενημερωθεί», ανέφερε η αδελφή του, Ευαγγελία.
Οι συγγενείς θεωρούν ότι οι έρευνες θα πρέπει να επικεντρωθούν κυρίως στην Κωνσταντινούπολη, στην Τραπεζούντα και στις υπόλοιπες περιοχές του Πόντου, καθώς εκεί σκόπευε να κατευθυνθεί ο 58χρονος. Παράλληλα, δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο να προσπάθησε να μεταβεί στην Καππαδοκία, την οποία επίσης επιθυμούσε να επισκεφθεί. Μέχρι στιγμής, ωστόσο, δεν υπάρχουν επιβεβαιωμένες πληροφορίες για το πού μπορεί να βρίσκεται ή αν έχει εγκατασταθεί σε κάποια μοναστική κοινότητα. Η μεγαλύτερη αγωνία των συγγενών του είναι να μάθουν αν είναι καλά στην υγεία του και αν βρίσκεται σε ασφαλές περιβάλλον.
«Θέλουμε να μάθουμε… Ζει; Είναι καλά;», λένε χαρακτηριστικά.
Τα χαρακτηριστικά του αγνοούμενου μοναχού
Ο μοναχός Ιωσήφ, κατά κόσμον Νικόλαος Τσιγκόζης, είναι 58 ετών και έχει ύψος περίπου 1,64 μέτρα. Έχει μακριά γκρίζα μαλλιά, τα οποία συνήθως πιάνει σε κοτσίδα, γκρίζο μουστάκι, κοντοκουρεμένο μούσι και πράσινα μάτια. Είναι κανονικού σωματικού βάρους. Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, κατά την επίσκεψη του άνδρα που του έμοιαζε στο ελληνικό Προξενείο δεν φορούσε μοναχικά ράσα, στοιχείο που ενδέχεται να δυσχεραίνει την αναγνώρισή του από ανθρώπους που γνωρίζουν μόνο τη μοναχική του εμφάνιση.
Η οικογένεια απευθύνει έκκληση σε όποιον μπορεί να έχει πληροφορίες για τις κινήσεις του στην Τουρκία ή γνωρίζει εάν βρίσκεται σε κάποιο μοναστήρι ή ασκητήριο να επικοινωνήσει με τις αρμόδιες Αρχές. Σχεδόν τρεις μήνες μετά την αναχώρησή του, το βασικό ερώτημα παραμένει αναπάντητο: Κατάφερε ο μοναχός Ιωσήφ να φτάσει στον Πόντο και να πραγματοποιήσει το όνειρό του ή συνέβη κάτι που διέκοψε το ταξίδι του; Για τους δικούς του ανθρώπους, το μόνο που έχει σημασία είναι να υπάρξει ένα σημάδι ζωής και να μάθουν ότι ο 58χρονος είναι ασφαλής.
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
Εγκολφόπουλος: «Δεν χρειάζεται καμία ενημέρωση της Τουρκίας για το καλώδιο»
Την πεποίθηση ότι η ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου θα προχωρήσει στην προβλεπόμενη διαδρομή, χωρίς να απαιτείται ενημέρωση ή συναίνεση της Τουρκίας,...
Η «σύγκρουση» στην κορυφή της ΕΕ και «Made in Europe» στην Τουρκία
Όταν όμως και σήμερα, πολιτειακοί αξιωματούχοι (Κυβέρνησης και Βουλής) σε Κύπρο κι Ελλάδα προωθούν την «θετική ατζέντα» προς την Τουρκία,...
Ινδικά πολεμικά πλοία στην Κύπρο; Οι πληροφορίες και το νέο αμυντικό σκηνικό
Πληροφορίες για παρεμβάσεις Ισραήλ και Εμιράτων απέναντι στις πιέσεις της Άγκυρας παρουσίασε το «Direct News». Στο επίκεντρο οι συζητήσεις για...
Θρίλερ στα βάθη της Τουρκίας με 58χρονο Έλληνα μοναχό από το Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών! Αγνοείται από τον Ιούλιο
Ο 58χρονος μοναχός έφυγε από το Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών, με προορισμό την Τουρκία, αποφασισμένος να φτάσει στον Πόντο και την...
Καλεντερίδης: Η Ουκρανία στο έλεος του «διακόπτη» – Το μάθημα για την ελληνική άμυνα
Οι περιορισμοί στις δορυφορικές υπηρεσίες, η πίεση του Τραμπ στον Ζελένσκι και η ανάγκη για εγχώρια αμυντική παραγωγή στο επίκεντρο...
-
Αναλύσεις1 μήνα πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας