Διεθνή
Τρία “μαθήματα” για την Ευρώπη από την κατάρρευση του Αφγανιστάν
Άλλη μια αποτυχία της Ε.Ε., τη φορά αυτή στο θέμα του Αφγανιστάν
Του Jean-Marie Guehenno
Οι Ευρωπαίοι δεν ήταν ποτέ σοβαροί για το Αφγανιστάν.
Φαίνεται τώρα πιθανό ότι η κατάληψη της χώρας από τους Ταλιμπάν θα καταστήσει τους Ευρωπαίους πιο εσωστρεφείς και φοβισμένους για έναν κόσμο που δεν καταλαβαίνουν. Και η ταχύτατα αναδυόμενη πεποίθηση ότι η οικοδόμηση κράτους είναι αδύνατη, μπορεί να αυξήσει την ανησυχία τους για δεσμεύσεις στο εξωτερικό.
Αυτή η νοοτροπία είναι ένα οξύ που καταστρέφει τους δεσμούς που θα έπρεπε να συνδέουν τους Ευρωπαίους, οδηγώντας σε τέτοιου είδους ξενοφοβικές συμπεριφορές που έκαναν την εμφάνιση τους στη διάρκεια της μεταναστευτικής κρίσης που προκάλεσε ο πόλεμος στη Σύρια. Καθώς οι πρόσφυγες εγκατέλειψαν τη Συρία για να γλιτώσουν από τη βία, οι Ευρωπαίοι βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια δυσάρεστη επιλογή μεταξύ του να φτιάξουν ακόμη μεγαλύτερα τείχη, να κόψουν τις δυσάρεστες συμφωνίες με τις λεγόμενες χώρες-ασφαλειας ή να χάσουν τον έλεγχο των μεταναστευτικών ροών. Ωστόσο υπάρχει μικρή μόνο απόσταση μεταξύ του να αποδεχθεί ότι κάποιοι άνθρωποι δεν μπορούν να βοηθηθούν και του να σκέφτεται ότι δεν αξίζει να λάβουν βοήθεια. Η αυτοπεποίθηση της Ευρώπης -που είναι απαραίτητη εάν θέλει να διαμορφώσει ενεργά το δικό της μέλλον- έχει πληγεί όχι μόνο από τις περιορισμένες επιχειρησιακές της ικανότητες αλλά -πολύ περισσότερο- από την ηθική κρίση μιας ηπείρου ισχυρίζεται ότι έχει χαρακτήρα παγκόσμιο αλλά κρατά αυτά της τα χαρακτηριστικά για τις προνομιούχες της φυλές.
Ωστόσο, υπάρχουν καλύτερα διδάγματα να αντλήσει από την καταστροφή του Αφγανιστάν, κάτι που θα μπορούσε να επαναληφθεί σύντομα σε άλλες χώρες που βρίσκονται σε μηχανική υποστήριξη -όπως η Σομαλία, ένα κράτος στο οποίο οι Ευρωπαίοι εμπλέκονται εδώ και χρόνια. Υπάρχει ο κίνδυνος αυτή η τεράστια αποστολή των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν -που κόστισε τρισ. δολαρίων- να πείσει τους Ευρωπαίους ότι είναι μάταιο να συμμετέχουν σε τέτοιες αποστολές, δεδομένου ότι έχουν πολύ λιγότερους πόρους από τον Αμερικανό σύμμαχο τους. Αλλά κάτι τέτοιο θα ήταν μια πολύ επιφανειακή ανάγνωση της κατάστασης. Τα τελευταία χρόνια, η αμερικανική παρουσία στη χώρα περιορίστηκε σε λιγότερους από 5.000 στρατιώτες. Και το ανθρώπινο κόστος για τις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις ήταν μικρότερο από 5.000 θύματα σε δύο δεκαετίες, σε σχέση με τους περισσότερους από 58.000 σε μια δεκαετία, κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Βιετνάμ.
Η Ευρώπη πρέπει να εξετάσει σοβαρά τι λειτούργησε και τι όχι στο Αφγανιστάν. Μόνο τότε μπορεί σταδιακά και ρεαλιστικά να αναπτύξει τις δικές της ικανότητες, αντί να στοχεύει σε μεγαλεπήβολα σχέδια που στερούνται λαϊκής στήριξης.
Η μεταρρύθμιση του τομέα της ασφάλειας είναι μια καλή αρχή. Αυτός ο τομέας βρίσκεται στον πυρήνα κάθε στρατηγικής οικοδόμησης κράτους (εάν κάποιος αποδέχεται τον ορισμό του Weber για το κράτος ως έναν οργανισμό που έχει το μονοπώλιο στη νόμιμη χρήση βίας). Όλες οι άλλες πτυχές της ενοποίησης ενός κράτους -εκπαίδευση, υγεία, υποδομές- εξαρτώνται από αυτό. Χωρίς την παροχή ασφάλειας, το κράτος δεν μπορεί να έχει διαρκή πρόοδο. Αυτός επίσης είναι ένας τομέας στον οποίο από τη Σομαλία και το Μάλι μέχρι τη Δημοκρατία της Κεντρικής Αφρικής, η Ευρωπαϊκή Ένωση και τα ευρωπαϊκά κράτη διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο -μέσω των αποστολών εκπαίδευσης και της διμερούς συνεργασίας. Οι πρόσφατες εξελίξεις στο Αφγανιστάν προσφέρουν τρία κρίσιμα διδάγματα από αυτή την άποψη.
Το πρώτο είναι ότι μια πολύ περιορισμένη διεθνή παρουσία, σε συνδυασμό με στενή αεροπορική στήριξη για τις εθνικές δυνάμεις, είχαν υπό έλεγχο τους Ταλιμπάν για πολλά χρόνια και δημιούργησαν μια στάσιμη κατάσταση, κατά την οποία α μπορούσε να αποκτήσει δυναμική μια πιο ανοιχτή κοινωνία. Το περίγραμμα που παρέχεται από μια περιορισμένη ξένη στρατιωτική παρουσία, δίνει τη δυνατότητα σε έναν ευάλωτο στρατό να στέκεται στο ύψος του. Είναι ένα μοντέλο που οι Ευρωπαίοι θα πρέπει να μελετήσουν και πιθανώς να αντιγράψουν στο Σαχέλ. Αυτό ίσως να μην απαιτεί τεράστια στρατιωτική δύναμη, αλλά είναι αυτή τη στιγμή πέραν των δυνατοτήτων της Ευρώπης.
Το δεύτερο μάθημα αφορά στο τι πήγε στραβά με την αμερικανική προσπάθεια δημιουργίας αφγανικού στρατού. Οι στρατοί των εύπορων κρατών -ιδιαιτέρως στις ΗΠΑ- δεν γνωρίζουν πώς να βρουν τη σωστή ισορροπία μεταξύ του εκσυγχρονισμού των στρατών φτωχότερων χωρών και της διασφάλισης ότι ο εκσυγχρονισμός είναι βιώσιμος. Οι στρατοί στα πρότυπα του ΝΑΤΟ εξαρτώνται από ένα κρίσιμης σημασίας σύστημα υποστήριξης στο οποίο τα τάγματα πεζικού είναι μόνο η αιχμή του δόρατος. Τα βασικά συστατικά του συστήματος περιλαμβάνουν την επίγνωση της κατάστασης μέσω ολοκληρωμένων συστημάτων πληροφοριών, σύνθετων και περίπλοκων εφοδιαστικών αλυσίδων, και στενής αεροπορικής στήριξης. Όταν οι τοπικές δυνάμεις έχουν τη στήριξη μιας δυτικής εκστρατευτικής δύναμης, όπως συνέβη με το Αφγανιστάν για πολλά χρόνια, αυτές οι ικανότητες τους δίνουν ένα σημαντικό πλεονέκτημα. Αλλά εάν ο δυτικός σύμμαχος τραβήξει την πρίζα, οι τοπικές δυνάμεις βρίσκονται αδύναμες και απροετοίμαστες, έχοντας χάσει την ικανότητα να λειτουργούν ανεξάρτητα. Εάν επιπλέον, το σύστημα μισθοδοσίας των δυνάμεων είναι δυσλειτουργικό εξαιτίας της διαφθοράς, οι στρατιώτες καθίστανται απρόθυμοι να πολεμήσουν.
Το τρίτο μάθημα για την Ευρώπη από την αφγανική εμπειρία αφορά στο χρονικό πλαίσιο των ξένων δεσμεύσεων. Η εξωτερική στήριξη για έναν εύθραυστο στρατό δίνει στα κράτη τον χώρο και τον χρόνο που χρειάζονται για να μεταμορφώσουν την κοινωνία. Αυτό είναι σημαντικό όφελος: σε αντίθεση με τι λένε τώρα πολλοί για το Αφγανιστάν, πολλά έχουν αλλάξει προς το καλύτερο στη χώρα. Και μπορεί να ήταν άστοχο να επιμένουμε σε μια στρατηγική εξόδου -καθοδηγούμενη από εγχώριους πολιτικούς λόγους αντί για αντικειμενικούς παράγοντες- λαμβάνοντας υπόψη το σχετικά χαμηλό κόστος μιας μικρής στρατιωτικής παρουσίας και του δυνητικά υψηλού κόστους από την κατάρρευση της αφγανικής κυβέρνησης. Το να βοηθούμε κοινωνίες να μεταμορφώνονται είναι ένα εγχείρημα γενιάς. Είναι αδύνατο να το πετύχουμε αυτό εάν όπως λέει και η παροιμία, εμείς έχουμε τα ρολόγια κι ο εχθρός έχει τον χρόνο.
Μπορούν οι δημοκρατίες, ευρωπαϊκές ή άλλες, να έχουν τέτοια στρατηγική υπομονή; Οποιαδήποτε στρατηγική εξόδου εξαρτάται από την προθυμία των στρατιωτών ενός εθνικού στρατού να δώσουν τη ζωή τους για μια χώρα της οποίας την ηγεσία εμπιστεύονται. Εάν δεν εμπιστεύονται τους αξιωματούχους, εάν περιφρονούν τους ηγέτες ή εάν υποπτεύονται ότι προωθούν τα δικά τους συμφέροντα, προσωπικά ή εθνοτικά, μια κατάρρευση είναι πάντα πιθανή. Ακόμη και μετά από προσπάθειες δεκαετιών. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, εάν οι Ευρωπαίοι αντλήσουν τα σωστά διδάγματα από το Αφγανιστάν και προετοιμαστούν για περιορισμένες αλλά διαρκείς εξωτερικές δεσμεύσεις, πρέπει να έχουν την προσοχή τους στο πολιτικό πλαίσιο αυτών των αποστολών. Δεν θα πρέπει ποτέ να ξεχάσουν ότι η διαδικασία της πολιτικής ενοποίησης είναι ζωτικής σημασίας για τη μακροπρόθεσμη επιτυχία.
Μπορείτε να δείτε το κείμενο εδώ: ecfr.eu
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ
Το Πακιστάν εκθέτει τη στρατηγική του αξιοπιστία απέναντι στη Σαουδική Αραβία
Μετά την αμερικανοϊσραηλινή επίθεση της 28ης Φεβρουαρίου κατά του Ιράν και τα αντίποινα της Τεχεράνης εναντίον κρατών του Κόλπου, το Πακιστάν δεν προσέφερε καμία ουσιαστική στρατιωτική συνδρομή που να ανταποκρίνεται στο πνεύμα αυτής της συμφωνίας.
Η φωτιά που έχει τυλίξει τη Μέση Ανατολή, με το Ιράν να πλήττει σειρά χωρών της περιοχής, ανάμεσά τους και τη Σαουδική Αραβία, φέρνει στο φως -σύμφωνα με την ανάλυση του δημοσιογράφου Natik Malikzada– ένα κρίσιμο ζήτημα για τις περιφερειακές ισορροπίες: την αδυναμία ή και την απροθυμία του Πακιστάν να σταθεί ως πραγματικός στρατηγικός σύμμαχος του Ριάντ στην ώρα της δοκιμασίας.
Ο Malikzada υποστηρίζει ότι το Ισλαμαμπάντ είχε παρουσιάσει το Σύμφωνο Στρατηγικής Αμοιβαίας Άμυνας Σαουδικής Αραβίας-Πακιστάν ως μια ιστορική συμφωνία ασφαλείας, σχεδόν τύπου ΝΑΤΟ για τη Μέση Ανατολή. Η βασική του λογική ήταν ξεκάθαρη: επίθεση εναντίον της μίας πλευράς θα λογιζόταν ως επίθεση και εναντίον της άλλης. Ωστόσο, μετά την αμερικανοϊσραηλινή επίθεση της 28ης Φεβρουαρίου κατά του Ιράν και τα αντίποινα της Τεχεράνης εναντίον κρατών του Κόλπου, το Πακιστάν -όπως σημειώνει ο αρθρογράφος- δεν προσέφερε καμία ουσιαστική στρατιωτική συνδρομή που να ανταποκρίνεται στο πνεύμα αυτής της συμφωνίας.
Στην ανάλυσή του, ο Malikzada εκτιμά ότι το Πακιστάν επιχειρεί σήμερα να καλυφθεί πίσω από το μέτωπο με το Αφγανιστάν, επικαλούμενο την ένταση στα σύνορα ως λόγο αδυναμίας να αναλάβει εξωτερικές δεσμεύσεις υπέρ της Σαουδικής Αραβίας. Όμως, κατά την ίδια προσέγγιση, το Ισλαμαμπάντ δεν είναι απλός παρατηρητής αυτής της κατάστασης, αλλά μέρος του προβλήματος, καθώς έχει το ίδιο συμβάλει στην κλιμάκωση των επιχειρήσεων κατά μήκος των συνόρων. Η συνέχιση των επιθέσεων, σύμφωνα με το κείμενο, έχει ήδη οδηγήσει στον εκτοπισμό περισσότερων από 115.000 ανθρώπων στο Αφγανιστάν.
Ο συντάκτης θεωρεί ότι η πακιστανική ηγεσία επένδυσε σε μια ανισόρροπη σχέση με το Ριάντ, προσδοκώντας κυρίως πολιτικό κύρος, οικονομικά οφέλη και στρατηγική αναβάθμιση από τη σύνδεση με μια πλούσια και ισχυρή αραβική δύναμη. Όμως, όπως υπογραμμίζει, όταν η κρίση χτύπησε τη Σαουδική Αραβία με τόσο άμεσο και σκληρό τρόπο, το Πακιστάν βρέθηκε αντιμέτωπο με το κόστος μιας πραγματικής συμμαχίας και, αντί να το αναλάβει, επέλεξε να υπαναχωρήσει.
Στο ίδιο πνεύμα, ο Malikzada εκτιμά ότι στο Ριάντ η απογοήτευση είναι πλέον εμφανής. Από σαουδαραβικής πλευράς, το σύμφωνο είχε προβληθεί ως μια σοβαρή, στρατηγική και ιστορική τομή στην αρχιτεκτονική ασφαλείας της περιοχής. Τώρα όμως, όπως υποστηρίζει, η Σαουδική Αραβία διαπιστώνει στην πράξη ότι εκείνο που της παρουσιάστηκε ως αδελφική σχέση και αμοιβαία άμυνα ήταν τελικά μια κενή και μονόπλευρη διευθέτηση.
Η ουσία της ανάλυσης είναι σκληρή για το Ισλαμαμπάντ: το Πακιστάν φέρεται να πούλησε στη Σαουδική Αραβία την εικόνα ενός αξιόπιστου στρατηγικού εταίρου, αλλά τη στιγμή που η συμφωνία απαιτεί πραγματική συνεισφορά, στρατιωτικό ρίσκο και πολιτικό κόστος, επιλέγει να αποσυρθεί από το προσκήνιο. Έτσι, η παρούσα κρίση δεν αποκαλύπτει μόνο το μέγεθος της περιφερειακής αποσταθεροποίησης, αλλά και το πόσο εύθραυστες μπορεί να αποδειχθούν συμμαχίες που χτίστηκαν περισσότερο πάνω στην προβολή και λιγότερο στην πραγματική δέσμευση.
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ
Απέλαση οκτώ Κινέζων στην Ιταλία για κατασκοπεία κατά αντιφρονούντων
Η υπόθεση θεωρείται ιστορική για τα ιταλικά δεδομένα, καθώς είναι η πρώτη φορά που η Ιταλία προχωρά σε απέλαση ειδικά με αιτιολογία τη διακρατική καταστολή.
Σε μια σπάνια και ιδιαίτερα ηχηρή κίνηση, οι ιταλικές αρχές προχώρησαν στην έκδοση διαταγών απέλασης για οκτώ Κινέζους υπηκόους, οι οποίοι θεωρούνται ύποπτοι για παρακολούθηση και στοχοποίηση πολιτικών αντιφρονούντων εκ μέρους του κινεζικού κράτους.
Η απόφαση του ιταλικού υπουργείου Εσωτερικών ήρθε λίγες ημέρες μετά τις αποκαλύψεις του ιταλικού Τύπου για σοβαρό περιστατικό κυβερνοπαραβίασης, κατά το οποίο Κινέζοι κρατικοί δρώντες φέρονται να παραβίασαν το 2024 τη βάση δεδομένων ειδικής αστυνομικής μονάδας που είχε αναλάβει την προστασία Κινέζων αντικαθεστωτικών στην Ιταλία.
Σύμφωνα με όσα μετέδωσε η Il Foglio, οι ιταλικές αρχές διαπίστωσαν ότι οι συγκεκριμένοι πράκτορες επιχείρησαν να εντοπίσουν επικριτές του κινεζικού καθεστώτος που ζουν στη χώρα, με σκοπό να τους εκφοβίσουν και να τους παρενοχλήσουν, προκαλώντας ανησυχία για ζητήματα «εθνικής ασφάλειας». Από τους οκτώ υπόπτους, τρεις επαναπατρίστηκαν άμεσα, ένας τελεί υπό κράτηση στη Ρώμη εν αναμονή της διαδικασίας απέλασης, ενώ οι υπόλοιποι τέσσερις είχαν ήδη εγκαταλείψει την Ιταλία.
Η υπόθεση θεωρείται ιστορική για τα ιταλικά δεδομένα, καθώς, σύμφωνα με τη Λόρα Χαρτ της οργάνωσης Safeguard Defenders, είναι η πρώτη φορά που η Ιταλία προχωρά σε απέλαση ειδικά με αιτιολογία τη διακρατική καταστολή. Η ίδια χαρακτήρισε την εξέλιξη θετική, σημειώνοντας ωστόσο ότι, παρά την κινητοποίηση των εξειδικευμένων αστυνομικών υπηρεσιών, παραμένει ζήτημα η πολιτική βούληση για πιο αποφασιστική αντιμετώπιση τέτοιων φαινομένων.
Άλλες χώρες έχουν ήδη κινηθεί ακόμη πιο επιθετικά σε ανάλογες υποθέσεις, φτάνοντας μέχρι και σε ποινικές διώξεις Κινέζων υπηκόων για κατασκοπεία κατά αντιφρονούντων στο έδαφός τους, ενώ μία τέτοια υπόθεση παραμένει ανοιχτή και στο Ηνωμένο Βασίλειο. Στην περίπτωση της Ιταλίας δεν υπήρξαν διώξεις, όμως η εξέλιξη δείχνει ότι οι αρχές έχουν πλέον στραμμένη την προσοχή τους στο φαινόμενο.
Η υπόθεση συνδέεται άμεσα με το ευρύτερο δίκτυο διακρατικής καταστολής που, σύμφωνα με διεθνείς οργανώσεις και ερευνητικά δίκτυα, αναπτύσσει το Πεκίνο εναντίον αντιφρονούντων που ζουν στο εξωτερικό. Ήδη από το 2022, η Safeguard Defenders είχε αποκαλύψει ότι κινεζικές επιχειρηματικές ενώσεις και άλλες κοινοτικές δομές σε πολλές χώρες, μεταξύ αυτών και στην Ιταλία, λειτουργούσαν ως μυστικοί κόμβοι επιτήρησης.
Η Διεθνής Σύμπραξη Ερευνητών Δημοσιογράφων (ICIJ), μέσα από την έρευνα China Targets του 2025, είχε χαρτογραφήσει τη μεγάλη έκταση και τις μεθόδους της κινεζικής εκστρατείας εναντίον επικριτών του καθεστώτος στο εξωτερικό. Σύμφωνα με την έρευνα, το Πεκίνο αξιοποιεί τόσο φυσική όσο και ηλεκτρονική παρακολούθηση, πιέσεις προς συγγενείς στην Κίνα, διαδικτυακή επιτήρηση, ακόμη και στοχευμένες προσπάθειες σπίλωσης των αντιφρονούντων.
Ενδεικτική είναι η περίπτωση του ακτιβιστή που είναι γνωστός ως «Teacher Li», ο οποίος ζει στην Ιταλία και είχε βρεθεί στο στόχαστρο των κινεζικών αρχών και των δικτύων τους, αφότου συγκέντρωσε 1,9 εκατομμύρια ακολούθους στην πλατφόρμα X, δημοσιεύοντας πληροφορίες για διαμαρτυρίες και κοινωνική δυσαρέσκεια στο εσωτερικό της Κίνας κατά την περίοδο της πανδημίας. Σε επικοινωνία του με το ICIJ και το L’Espresso το 2025, είχε αναφέρει ότι δέχθηκε απειλές από αγνώστους, αφότου οι κινεζικές αρχές εντόπισαν τη διεύθυνσή του στην Ιταλία.
Η έρευνα του ICIJ κατέγραψε ακόμη ότι και πρόσωπα του περιβάλλοντός του εκτός Ιταλίας βρέθηκαν επίσης στο στόχαστρο. Ο καλλιτέχνης και ακτιβιστής Τζιανγκ Σενγκντά, που ζει στη Γαλλία, δήλωσε ότι ο πατέρας του στο Πεκίνο ανακρίθηκε από αξιωματούχους, οι οποίοι του μετέφεραν ότι ο γιος του πρέπει να σταματήσει να συνεργάζεται με τον «Teacher Li».
Σύμφωνα με τη Safeguard Defenders, οι πρόσφατες απελάσεις στην Ιταλία ήταν αποτέλεσμα ερευνών που διήρκεσαν χρόνια και σχετίζονταν ακριβώς με την παρενόχληση του συγκεκριμένου ακτιβιστή. Ο ίδιος, σε ανάρτησή του στο X, ευχαρίστησε την ιταλική κυβέρνηση για την απόφαση, τονίζοντας ότι πρόκειται όχι μόνο για πράξη προστασίας των ίδιων των θυμάτων, αλλά και για υπεράσπιση θεμελιωδών δημοκρατικών αρχών και του κράτους δικαίου.
Παρά το θετικό μήνυμα που στέλνει η απόφαση της Ρώμης, οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων εκτιμούν ότι δύσκολα θα λειτουργήσει αποτρεπτικά για το κινεζικό κράτος και τα δίκτυά του. Όπως σημειώνουν, οι ευρωπαϊκές αρχές εξακολουθούν να κινούνται με αργούς ρυθμούς στην προστασία των θυμάτων τέτοιων πρακτικών.
Την ίδια ώρα, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχει υιοθετήσει ψήφισμα που καταδικάζει τη διακρατική καταστολή από την Κίνα και άλλα αυταρχικά καθεστώτα. Ωστόσο, όπως επισημαίνουν οι ειδικοί, το βάρος εξακολουθεί να πέφτει στις εθνικές αστυνομικές και δικαστικές αρχές, που είναι εκείνες που καλούνται να εντοπίσουν τις απειλές και να προστατεύσουν τους στοχοποιημένους.
Στην Ιταλία, μάλιστα, η υπόθεση απέκτησε ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα έπειτα από δημοσίευμα της La Repubblica, σύμφωνα με το οποίο, την περίοδο 2024-2025, Κινέζοι χάκερ που συνδέονται με την κυβέρνηση είχαν διεισδύσει στη βάση δεδομένων της ειδικής αντιτρομοκρατικής αστυνομίας, αποκτώντας πρόσβαση σε στοιχεία 5.000 Ιταλών πρακτόρων αλλά και στους ερευνητικούς φακέλους των Κινέζων αντιφρονούντων που αυτοί προστάτευαν.
Η κινεζική πρεσβεία στη Ρώμη δεν απάντησε σε αίτημα σχολιασμού για την υπόθεση, ενώ και το ιταλικό υπουργείο Εσωτερικών απέφυγε να τοποθετηθεί δημόσια επί των δημοσιευμάτων. Ωστόσο, η κίνηση των απελάσεων δείχνει ότι η Ιταλία, έστω και καθυστερημένα, επιχειρεί να χαράξει πιο σκληρή γραμμή απέναντι σε ένα φαινόμενο που μέχρι πρότινος αντιμετωπιζόταν με πολύ μεγαλύτερη επιφυλακτικότητα.
Διεθνή
“Είστε εχθροί μας, το γνωρίζετε;”: Λεκτική επίθεση σε Τούρκους δημοσιογράφους στο Ισραήλ!
Ένα περιστατικό κατά την διάρκεια ζωντανής κάλυψης από τουρκικό κανάλι στο Ισραήλ πυροδοτεί νέο κύμα αντιδράσεων στην Άγκυρα, αντανακλώντας το εξαιρετικά τεταμένο κλίμα που επικρατεί μεταξύ των δύο χωρών. Το τηλεοπτικό συνεργείο του δικτύου A Haber βρέθηκε στο στόχαστρο πολίτη στο Τελ Αβίβ, με το οπτικοακουστικό υλικό των όσων είπε να προκαλεί σάλο στα τουρκικά μέσα ενημέρωσης και το διαδίκτυο.
Ένα περιστατικό κατά την διάρκεια ζωντανής κάλυψης από τουρκικό κανάλι στο Ισραήλ πυροδοτεί νέο κύμα αντιδράσεων στην Άγκυρα, αντανακλώντας το εξαιρετικά τεταμένο κλίμα που επικρατεί μεταξύ των δύο χωρών. Το τηλεοπτικό συνεργείο του δικτύου A Haber βρέθηκε στο στόχαστρο πολίτη στο Τελ Αβίβ, με το οπτικοακουστικό υλικό των όσων είπε να προκαλεί σάλο στα τουρκικά μέσα ενημέρωσης και το διαδίκτυο.
Το χρονικό της αντιπαράθεσης
Σύμφωνα με τις καταγγελίες της διευθύντριας προγράμματος του σταθμού, Εμινέ Καβασόγλου, όλα συνέβησαν κατά τη διάρκεια προγραμματισμένων γυρισμάτων σε κεντρικό σημείο της ισραηλινής πόλης. Η ένταση πυροδοτήθηκε ακαριαία τη στιγμή που οι δημοσιογράφοι αποκάλυψαν την εθνική τους ταυτότητα.
Όπως περιέγραψε η κ. Καβασόγλου, όταν το συνεργείο ενημέρωσε ότι «έρχεται από την Τουρκία», η αντίδραση ενός παρευρισκόμενου άνδρα ήταν άμεση και ιδιαίτερα επιθετική. Ο εν λόγω άνδρας, σύμφωνα με το καταγεγραμμένο υλικό, φέρεται να απευθύνθηκε στους δημοσιογράφους με απειλητικό ύφος, δηλώνοντας χαρακτηριστικά:
«Από εδώ και πέρα ο εχθρός μας είστε εσείς, το γνωρίζετε;».
Αντιδράσεις και προεκτάσεις
Το βίντεο, το οποίο αποτυπώνει την εχθρική στάση προς τους εκπροσώπους του τουρκικού Τύπου, έγινε αμέσως viral, προκαλώντας έντονο αναβρασμό στην Τουρκία.
Στην Άγκυρα το περιστατικό ερμηνεύεται ως ένδειξη της αυξανόμενης πόλωσης και της στοχοποίησης Τούρκων πολιτών και δημοσιογράφων στο Ισραήλ, στον απόηχο των πολεμικών συγκρούσεων και των διπλωματικών ρήξεων των τελευταίων εβδομάδων.
Ο τουρκικός Τύπος λόγο για «απαράδεκτη παρενόχληση» που παραβιάζει την ελευθερία του Τύπου και την ασφάλεια των απεσταλμένων σε εμπόλεμες ή τεταμένες ζώνες.
Το περιστατικό αυτό έρχεται να προστεθεί σε μια μακρά λίστα επεισοδίων που δοκιμάζουν τις ήδη εύθραυστες σχέσεις μεταξύ των δύο κρατών, την ώρα που η ρητορική περί «εχθρότητας» φαίνεται να διαχέεται πλέον και στο επίπεδο της κοινωνίας των πολιτών.
🔴 İSRAİL'DE TÜRK DÜŞMANLIĞI
A Haber Programlar Müdürü Emine Kavasoğlu:
➖ Türkiye’den geliyoruz dedik ve beyefendi şöyle dedi: ‘Bundan sonraki düşmanımız sizsiniz, biliyor musunuz?’ pic.twitter.com/4LYc6EnoLP
— Takvim (@takvim) March 13, 2026
directus.gr
-
Άμυνα2 μήνες πρινΑπαγωγή Μαδούρο: Δεν υπάρχει άλλη χώρα στον κόσμο που να μπορεί να πραγματοποιήσει μια τέτοια επιχείρηση
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΌλη η αλήθεια για το κόψιμο του σλαβόφωνου συγκροτήματος στη Φλώρινα!
-
Διεθνή3 εβδομάδες πρινΤραγωδία στο Μπαλίκεσιρ! Συντριβή τουρκικού F-16 – Νεκρός ο πιλότος – Σοκάρει η στιγμή της πτώσης (ΒΙΝΤΕΟ)
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΜεγάλο παρασκήνιο πίσω από τον θάνατο του Λίβυου ΓΕΕΘΑ! Πίεζε για αποχώρηση των ξένων στρατευμάτων και συμφιλίωση με Χαφτάρ – Φιλότουρκος ο αντικαταστάτης του
-
Άμυνα3 μήνες πρινΟ Τραμπ έστειλε σήμα στον Ερντογάν μπροστά στον Νετανιάχου! Άνοιξε παράθυρο για τουρκική στρατιωτική παρουσία στη Γάζα και F-35 στην Άγκυρα
-
Άμυνα3 εβδομάδες πρινΤραγωδία στο Μπαλίκεσιρ: Αποκαλύφθηκε η ταυτότητα του πιλότου του F-16 που συνετρίβη! «Είμαστε εδώ για το μέλλον μας στους αιθέρες» δήλωνε σε πρωτοχρονιάτικο μήνυμα της Πολεμικής Αεροπορίας
-
Πολιτική1 μήνα πρινΠοιος προστατεύει την αλήθεια; Ο «Έλληνας» δολοφόνος στη Γερμανία που…. δεν ήταν ποτέ Έλληνας
-
Άμυνα3 μήνες πρινΣυναγερμός στην Άγκυρα! Πτώση του αεροσκάφους που μετέφερε τον Αρχηγό ΓΕΕΘΑ της Λιβύης – Είχε χαθεί το σήμα από τα ραντάρ – Βίντεο δείχνουν στιγμιότυπο συντριβής