Άμυνα
Για να προλάβουμε τις καζάν-καζάν ”συνευρέσεις” του ”σουλτάνου” με τα νησιά μας
Είναι γεγονός ότι η Ελλάδα πορεύεται χρόνια τώρα έναντι της Τουρκίας επί τη βάσει της ”κατευναστικής” εθνικής
στρατηγικής της. Μιας στρατηγικής η οποία δε θέλει να προκαλέσει το θυμοειδές της τουρκικής ηγεσίας και των παροικούντων την Ιερουσαλήμ ΝΑΤΟϊκών βακτηρίων της.
Για τον λόγο αυτό η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη απαρνήθηκε συνειδητά την εκμετάλλευση του
γεωπολιτικού ρόλου της χώρας μας, ενώ δείχνει πέραν το δέον ανεκτική στις τουρκικές προκλήσεις (όχι επέκταση στα 12 νμ, όχι εξορύξεις των ενεργειακών κοιτασμάτων μας, όχι βίαιη παρεμπόδιση των τουρκικών αλιευτικών που αλωνίζουν ανενόχλητα απ’ άκρη σε άκρη στο Αιγαίο).
Είναι ηλίου φαεινότερο, δηλαδή, πως η πολιτική ηγεσία απαρνήθηκε τα γεωπολιτικά κέρδη που δικαιωματικά
ανήκουν στην Ελλάδα, για να μην προκαλέσει το ”θηρίο” εξ Ανατολών και πέσει θύμα ”θερμού επεισοδίου” με
αρνητικά για την εδαφική μας ακεραιότητα αποτελέσματα.
Ωστόσο για όλα υπάρχει η πρώτη φορά που σου δίνει την αφορμή να αλλάξεις έστω και ευκαιριακά, αρκεί το ”παράθυρο ευκαιρίας” να συνδυαστεί με το ”το σωστό τάιμινγκ” που λένε και οι Άγγλοι. Η αφορμή, στην περίπτωσή μας, δόθηκε με την μετατόπιση του κέντρου βάρους του ενδιαφέροντος των ΗΠΑ προς την λεκάνη του Ειρηνικού και τον Ινδικό (ΝΔ Ασία).
Το δεδομένο αυτό πίεσε, προφανώς, τον πρωθυπουργό και τον υπουργό Εξωτερικών κ. Δένδια να βάλουν προς ώρας στην άκρη την ”κατευναστική” πολιτική χάριν της ενεργητικής, για να διασφαλίσουν την ακεραιότητα της πατρίδας που κινδυνεύει απ’ την άκρως επιθετική πολιτική του Ταγίπ Ερντογάν και της Τουρκίας (”χθες”, μόλις, _ο Τούρκος
αντιπρόεδρος _Φουάτ Οκτάι έκανε λόγο για επικείμενες τουρκικές έρευνες στην ”_τουρκική_ υφαλοκρηπίδα”).
Η διασφάλιση της ακεραιότητας της Ελλάδας απαιτούσε, προφανώς, ”παράθυρο ευκαιρίας” για την κάλυψη των
εξοπλιστικών αναγκών της όσο το δυνατόν γρηγορότερα, αφού ο κίνδυνος ”θερμού επεισοδίου” με την Τουρκία επί
του πεδίου ήταν ορατός.
Το ”παράθυρο ευκαιρίας” για μας δόθηκε με την τριμερή συμφωνία Αυστραλίας-Βρετανίας – ΗΠΑ(AUKUS), βάσει
της οποίας η πισώπλατα μαχαιρωμένη Γαλλία (μετά την ακύρωση απ’ την Αυστραλία της αγοράς 12 πυρηνοκίνητων
γαλλικών υποβρυχίων) επέσπευσε το κλείσιμο αμυντικής συμφωνίας με την Ελλάδα (με αφορμή την αγορά γαλλικών εξοπλιστικών) δίνοντάς της το πλεονέκτημα της υπεροπλίας στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.
Στην όλη ευνοϊκή για μας ιστορία βέβαια υπάρχουν και δυο αρνητικά στοιχεία που δεν πρέπει να τα προσπεράσουμε, γιατί αλλιώς κινδυνεύουμε να βρεθούμε προ δυσάρεστων εκπλήξεων στο μέλλον. Το
πρώτο είναι ότι οι φρεγάτες Belharra δεν είναι πλήρως εξοπλισμένες (ελλείψει πυραύλων SCALP NAVAL), ώστε να θεωρούνται ”υποστρατηγικά” όπλα.
Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα, σε περίπτωση σύγκρουσης Ελλάδας-Τουρκίας, να μη μπορούν τα πληρώματά τους να
επιφέρουν συντριπτικά πλήγματα στο έδαφος του εχθρού σε μεγάλο βάθος. Κι αν σε αυτό προστεθεί το γεγονός ότι και τα Rafale στερούνται της εμβέλειας βάθους και τη δυνατότητα καίριων ”χτυπημάτων αφανισμού” του εχθρού, τότε θα αντιληφθούμε ότι υπάρχουν και ”μειονεκτήματα” που θα πρέπει να συνυπολογιστούν στους στρατηγικούς
σχεδιασμούς μας, όσο τουλάχιστον δεν μας επιτρέπεται η πλήρης αξιοποίηση με επιπρόσθετα συστήματα των
εξοπλιστικών που αγοράσαμε.
Ωστόσο, με τα μέχρι στιγμής δεδομένα, δεν μπορούμε παρά να αναγνωρίσουμε ότι η ελληνογαλλική συμφωνία πέτυχε κάτι το οποίο είχαμε ξεχάσει ό,τι υπήρχε. Και δεν μιλώ μόνο για τη δυνατότητα συνεργασίας των Belharra με τα Rafale η οποία μπορεί να τρέψει σε φυγή τα τουρκικά πλοία και αεροπλάνα από το Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο. Μιλώ και για τη δυνατότητα επίτευξης ισοζυγίου στρατιωτικής ισχύος με την Τουρκία χάρη στα εν λόγω εξοπλιστικά αποκτήματα, απ’ τη στιγμή που θα ενταχθούν συνολικά στο δυναμικό των ΕΔ της χώρας.
Παρ’ όλα αυτά, η καταφανώς θετική ”αγορά του 21ου αιώνα” για την Ελλάδα μπορεί να εξαερωθεί, αν δεν φροντίσει
το πολιτικό προσωπικό – εν προκειμένω η παρούσα κυβέρνηση – να εγγράψει μια σοβαρή υποθήκη στη _διακομματική_ σταθερότητα της εθνικής πορείας της χώρας θεσμοθετώντας το Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας, το οποίο θα έπρεπε ήδη να έχει ιδρυθεί.
Όπως θα έπρεπε ήδη να έχουν ληφθεί και άλλες βαρύνουσας σημασίας για τα εθνικά μας συμφέροντα κυβερνητικές
αποφάσεις (δικαιωματική επέκταση των ΕΧΥ στα 12 νμ, οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας μας με την Κύπρο και
κήρυξη της ελληνικής ΑΟΖ πριν προλάβουν και ανακηρύξουν οι Τούρκοι – βάσει του τουρκολιβυκού μνημονίου – τη
δική τους ΑΟΖ στη Μεσόγειο, οποία θα επεκτείνεται από τα έξι μίλια των Ελληνικών ακτών των νήσων Ρόδου,
Καρπάθου, Κάσου, Κρήτης, μέχρι τα έξι μίλια της Κύπρου).
Δυστυχώς, αντ’ αυτών που θα έπρεπε να έχουν προηγηθεί εκ μέρους μας των συμφωνιών τις οποίες υπογράψαμε με
Γαλλία και ΗΠΑ, εμείς σπεύσαμε – δια στόματος του πρωθυπουργού – να προβούμε σε δηλώσεις περί αμοιβαίων
υποχωρήσεων, τη στιγμή που υπερβήκαμε ήδη τα εσκαμμένα.
Αυτός είναι και ο λόγος που νιώθουμε ανησυχία στη σκέψη ότι ούτε τα Rafale και τα Belharra της ελληνογαλλικής συμφωνίας ούτε η υπογραφή της ελληνοαμερικανικής συμφωνίας (MDCA) που μας φιλοδώρησε με νέες βάσεις σε τέσσερις ακόμα ελληνικές περιοχές (Λιτόχωρο, Στεφανοβίκειο, Σούδα β’ και Αλεξανδρούπολη, με Αμερικανικό
Στρατηγείο) μπορούν να διασφαλίσουν την εδαφική κυριαρχία μας, αν η πολιτική εξουσία δεν αρθεί στο ύψος των
περιστάσεων και δεν αντιμετωπίσει με ωριμότητα και σωφροσύνη τον νέο γεωπολιτικό ρόλο της Ελλάδας.
Αν δεν ακολουθήσει, ουσιαστικά, τη δική μας στρατηγική κόντρα στις επιδιώξεις των Τούρκων και τα άδηλα
σχέδια των ”Μεγάλων” συμμάχων μας, αν λάβουμε υπόψη ότι οι Γάλλοι δεν κάλυψαν την ΑΟΖ και την υφαλοκρηπίδα μας στην μεταξύ μας συμφωνία (ως μη εντασσόμενες στην ελληνική κυριαρχία), ενώ οι
Αμερικανοί αρνήθηκαν να καλύψουν με βάσεις τη Σκύρο και τα Δωδεκάνησα τα οποία (τυχαία;) θεωρούν
διαφιλονικούμενα οι Τούρκοι.
Και η δική μας στρατηγική δε θα πρέπει να στηρίζεται στις μερικώς επιτυχείς συμμαχικές Αμυντικές Συμφωνίες μας,
αλλά να κινείται σε δύο επίπεδα: στο διπλωματικό-ενημερωτικό, και σε εκείνο της υλοποίησης των εθνικών στόχων.
Στην πρώτη φάση, τη διπλωματική-ενημερωτική, αφού επεξεργαστούμε και ξεκαθαρίσουμε όλες τις λεπτομέρειες της ελληνογαλλικής και της ελληνοαμερικανικής συμμαχίας, θα πρέπει να ξεκινήσουμε άμεσα αγώνα ενημέρωσης της διεθνούς κοινής γνώμης για την επιθετικότητα της Τουρκίας και την προκλητικά διεκδικητική και αναθεωρητική στάση της σε βάρος των κυριαρχικών δικαιωμάτων Ελλάδας και Κύπρου.
Στη δεύτερη φάση, αυτή της υλοποίησης των εθνικών στόχων, θα πρέπει να επιταχύνουμε την ανακήρυξη της ΑΟΖ και την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας μας με την Κύπρο και την Τουρκία έχοντας σαν πρώτιστο μέλημα την ”ελληνοποίηση” των θαλασσίων ζωνών μας (θέμα που έθεσε ορθώς ως ζητούμενο ο πρωθυπουργός, γιατί – αν δεν γίνει αυτό – η Τουρκία θα συνεχίσει να θεωρεί διαφιλονικούμενες τις ζώνες και τις νησιωτικές κτήσεις μας επ’ αυτών μαζί με τον υποθαλάσσιο πλούτο τους).
Και η επιτάχυνση επίλυσης των προβλημάτων μας έχει έναν δρόμο: τον δρόμο του δικαστηρίου του Αμβούργου
(με βάση την αρχή της μέσης γραμμής στην ανατολική πλευρά των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου) και όχι του
Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης.
Κι αυτό όχι μόνο γιατί όσες φορές βρεθήκαμε στη Χάγη σηκωθήκαμε ηττημένοι απ’ το Τραπέζι των διαπραγματεύσεων με οποιονδήποτε αντίδικο απέναντί μας λόγω του ότι παρενέβαιναν πολιτικές σκοπιμότητες
και συμφέροντα, αλλά γιατί σ’ αυτήν είναι ευρύτερο το πλαίσιο εκδίκασης διαφορών, κάτι που συμφέρει πρωτίστως
την Τουρκία η οποία ψάχνει να βρει αφορμή για να ανοίξει τη βεντάλια όλων των εδαφικών της διεκδικήσεων σε βάρος της χώρας μας.
Αντίθετα στο Αμβούργο (το οποίο κρίνει με καθαρά νομικούς όρους όλες τις προσφυγές) δεν μπορούν να τεθούν
προς συζήτηση οι εκτός θέματος υφαλοκρηπίδας αναθεωρητικοί μεγαλοϊδεατισμοί της Τουρκίας που
έχουν σαν στόχο τη διαμόρφωση τετελεσμένων προς ικανοποίηση του ονείρου του Ερντογάν για την ”Γαλάζια
Πατρίδα” του.
Με δεδομένα αυτά η πολιτική ηγεσία θα πρέπει να βρίσκεται σε ύψιστη επαγρύπνηση και εγρήγορση, καθώς ο
χρόνος κυλά σε βάρος μας και η Τουρκία δεν δείχνει καμιά διάθεση συμβιβασμού.
Αντίθετα επαυξάνει περαιτέρω την ένταση με την Ελλάδα και απειλεί να υψώσει τείχος άμυνας στο Αιγαίο (ADIZ),
για να απομονώσει τα γειτνιάζοντα σε αυτήν ελληνικά νησιά από τον εθνικό τους κορμό.
Όλα δείχνουν ότι σχεδιάζει απόβαση και το μόνο εμπόδιο για την πραγματοποίησή της είναι η μη αποστρατιωτικοποίηση των νησιών, που θα διευκόλυνε τις συνθήκες απόβασής της. Έπειτα γνωρίζει καλά ότι το
πυραυλικό ρωσικό σύστημα _S_-_400_ Triumf που διαθέτει έχει βεληνεκές που φτάνει στην Ελλάδα και τα Βαλκάνια αλλά δεν μπορεί να ”αντιπαλέψει” τα Rafale και Belharra τα οποία μπορούν να αναχαιτίσουν τους
πυραύλους του, γιατί έχουν δυνατότητα αποτρεπτική.
Έτσι, με επίγνωση της αδυναμίας της να κάνει πράξη εδώ και τώρα τα σχέδιά της, περιορίζεται στο να προκαλεί Ελλάδα και Κύπρο αποστέλλοντας δύο ερευνητικά πλοία, το BILIM-2 και το YUNUS-S, ανατολικά του
28ου μεσημβρινού (μεταξύ Ρόδου-Καστελόριζου) και νοτιοανατολικά της Κύπρου (για το διάστημα μέχρι την
21η Οκτωβρίου).
Αυτά, δυστυχώς, προοιωνίζονται ότι τα δύσκολα είναι μπροστά μας. Ο προαιώνιος αντίπαλος είναι δόλιος, απρόβλεπτος, αναξιόπιστος και δεν ορρωδεί προ ουδενός. Γι’ αυτό και επιχειρεί δια της στρατιωτικής του ισχύος και της γεωπολιτικής του πυγμής να επιβάλει τα σχέδια της ”Γαλάζιας Πατρίδας” του σε Ελλάδα και Κύπρο.
Ήδη έχει αρχίσει τις προειδοποιητικές βολές ρίχνοντας, απ’ την μια, ”στην πυρά” τη Συνθήκη της Λωζάνης (λόγω της παρουσίας αμερικανικών στρατευμάτων στην Αλεξανδρούπολη) και των Παρισίων (λόγω της ανάπτυξης βαρέων όπλων στα νησιά του Α. Αιγαίου) και από την άλλη ετοιμάζει στην Κύπρο αεροδρόμιο για την φιλοξενία οπλισμένων UAV, ενώ παράλληλα επισπεύδει την κατασκευή μεγάλης ναυτικής βάσης στην Καρπασία για τον έλεγχο της Α. Μεσογείου.
Δεδομένων αυτών — στα οποία θα πρέπει να προστεθεί η ειλημμένη απόφαση των Τούρκων να στείλουν γεωτρύπανο βόρεια της οριοθετημένης γραμμής A-B-C-D-E μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου (για να σπάσουν
την ελληνοαιγυπτιακή συμφωνία περί ΑΟΖ της 6ης Αυγούστου 2020, η οποία αντίκειται στο τουρκολιβικό μνημόνιο της 27ης Νοεμβρίου 2019) — ευχής έργο θα ήταν η επίσπευση της παράδοσης των νέων εξοπλιστικών από τη Γαλλία, για να προλάβουμε τις καζάν καζάν ”συνευρέσεις” που ονειρεύεται ο ”σουλτάνος” με τα νησιά και τον υποθαλάσσιο πλούτο μας.
Κρινιώ Καλογερίδου (Βούλα Ηλιάδου,
συγγραφέας)
GEOPOLITICO
Η Ινδία ανοίγει αμυντική αγορά στην Κεντρική Ασία: Τατζικιστάν και Τουρκμενιστάν επιλέγουν Akash
Νέους πελάτες στην Κεντρική Ασία αποκτά η ινδική αμυντική βιομηχανία, με το Τατζικιστάν και το Τουρκμενιστάν να προστίθενται στους αγοραστές του αντιαεροπορικού συστήματος Akash. Η εξέλιξη ενισχύει την εξαγωγική παρουσία του Νέου Δελχί σε μια περιοχή όπου κυριαρχεί ακόμη ο σοβιετικός και ρωσικός εξοπλισμός.
Την εξαγωγή των συστημάτων στις δύο χώρες επιβεβαίωσε ο γραμματέας Άμυνας της Ινδίας, Ρατζές Κουμάρ Σινγκ, σε δηλώσεις του στο πρακτορείο Asian News International στις αρχές Οκτωβρίου, σύμφωνα με δημοσίευμα της Catherine Putz στο The Diplomat, στις 13 Οκτωβρίου 2026.
Ο Ινδός αξιωματούχος παρουσίασε το εγχώριας σχεδίασης και παραγωγής κινητό αντιαεροπορικό σύστημα μέσου βεληνεκούς ως παράδειγμα της προόδου της αμυντικής βιομηχανίας της χώρας.
Όπως ανέφερε, πρώτη πελάτισσα ήταν η Αρμενία, η οποία απέκτησε πολλαπλές πυροβολαρχίες. Ακολούθησαν οι εξαγωγές προς το Τατζικιστάν και το Τουρκμενιστάν. Ο ίδιος πρόσθεσε ότι η παραγωγή έχει σταθεροποιηθεί, υπάρχουν επιπλέον παραγγελίες για τις ινδικές Ένοπλες Δυνάμεις και αναμένονται νέοι πελάτες από άλλες περιοχές του κόσμου.
Επιβεβαίωση από την Ινδία, χωρίς λεπτομέρειες για τις συμφωνίες
Οι δηλώσεις Σινγκ επιβεβαιώνουν προηγούμενο δημοσίευμα του ινδικού επιχειρηματικού περιοδικού BW Businessworld, τον Ιούλιο, το οποίο επικαλούνταν επίσημα στοιχεία και περιλάμβανε τις δύο χώρες στους εξαγωγικούς προορισμούς του Akash.
Σύμφωνα με το ANI, την προσθήκη τους στον κατάλογο των αγοραστών επιβεβαίωσαν τόσο ο Οργανισμός Αμυντικής Έρευνας και Ανάπτυξης της Ινδίας, DRDO, όσο και το ινδικό υπουργείο Άμυνας.
Ωστόσο, ούτε το Τατζικιστάν ούτε το Τουρκμενιστάν έχουν τοποθετηθεί δημοσίως, σύμφωνα με το δημοσίευμα. Δεν έχουν γνωστοποιηθεί ο αριθμός των συστημάτων, η αξία των συμφωνιών και τα χρονοδιαγράμματα παραδόσεων. Συνεπώς, η ινδική επιβεβαίωση δεν αρκεί για να προσδιοριστεί σε ποιο στάδιο βρίσκεται η παραλαβή και η επιχειρησιακή ένταξή τους.
Περισσότεροι προμηθευτές στην Κεντρική Ασία
Η επιλογή ινδικών συστημάτων εντάσσεται στη σταδιακή διαφοροποίηση των προμηθευτών των κρατών της Κεντρικής Ασίας. Παρότι μεγάλο μέρος του εξοπλισμού τους παραμένει σοβιετικής ή ρωσικής προέλευσης, στις ένοπλες δυνάμεις της περιοχής προστίθενται κινεζικά, τουρκικά, ινδικά και δυτικά μέσα.
Το The Diplomat, επικαλούμενο σχετικό ρεπορτάζ του RFE/RL, αναφέρει ότι το Τουρκμενιστάν παρουσίασε στην παρέλαση της ανεξαρτησίας του, στις 27 Σεπτεμβρίου, το κινεζικό σύστημα αεράμυνας FK-2000. Παρουσιάστηκαν επίσης βραζιλιάνικα αεροσκάφη A-29 Super Tucano και ιταλικά εκπαιδευτικά Leonardo M-346.
Το Τατζικιστάν έχει εμφανίσει κινεζικά συστήματα αεράμυνας HQ-17AE και τεθωρακισμένα οχήματα κινεζικής κατασκευής, ενώ το Κιργιστάν έχει αποκτήσει τα τελευταία χρόνια διάφορους τύπους τουρκικών στρατιωτικών drones.
Η εικόνα δείχνει ότι οι κυβερνήσεις της περιοχής αναζητούν περισσότερες επιλογές για την κάλυψη των αμυντικών αναγκών τους. Αυτό δεν σημαίνει άμεση ανατροπή της θέσης της Ρωσίας, αλλά διεύρυνση των διαθέσιμων συνεργασιών.
Το προηγούμενο της Αρμενίας
Η Αρμενία αποτελεί το προηγούμενο εξαγωγικό παράδειγμα για το Akash. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η πρώτη πυροβολαρχία παραδόθηκε τον Νοέμβριο του 2024 και περιλάμβανε τέσσερις εκτοξευτές και ένα ραντάρ Rajendra. Δεύτερη παράδοση φέρεται να πραγματοποιήθηκε τον Ιούλιο του 2025.
Τα στοιχεία αυτά προσφέρουν μια εικόνα της εξαγωγικής πορείας του συστήματος, χωρίς να επιτρέπουν συμπεράσματα για το μέγεθος ή τη σύνθεση των παραγγελιών του Τατζικιστάν και του Τουρκμενιστάν.
Η παλαιότερη σχέση με το Τατζικιστάν
Η αμυντική παρουσία της Ινδίας στο Τατζικιστάν έχει βαθύτερες ρίζες. Το The Diplomat επικαλείται έκθεση της Oxus Society, σύμφωνα με την οποία η συνεργασία αναπτύχθηκε από τη δεκαετία του 1990 και τις αρχές του 2000, με σημαντικό σταθμό την ανακαίνιση της αεροπορικής βάσης Αϊνί.
Τα σχέδια για εγκατάσταση ινδικών στρατιωτικών μέσων στη βάση δεν προχώρησαν, καθώς η Ντουσάνμπε στράφηκε στη Μόσχα και συμφώνησε να επιτρέψει τη χρήση της από ρωσικές δυνάμεις. Η Ινδία είχε επίσης πρόσβαση στην αεροπορική βάση Φαρχόρ, κοντά στα σύνορα με το Αφγανιστάν, χωρίς μόνιμη παρουσία.
Κατά το δημοσίευμα, πριν από τις συμφωνίες για το Akash δεν είχαν καταγραφεί ινδικές πωλήσεις αμυντικού εξοπλισμού στις δύο χώρες.
Η νέα εξαγωγική εξέλιξη προσφέρει στο Νέο Δελχί ένα επιπλέον έρεισμα στην Κεντρική Ασία. Για τους αγοραστές, όμως, η διεύρυνση των προμηθευτών συνοδεύεται από την πρόκληση της διαλειτουργικότητας: διαφορετικά συστήματα πρέπει να μπορούν να συνεργάζονται αποτελεσματικά μέσα στην ίδια αμυντική δομή.
GEOPOLITICO
Δένδιας–Πιστόριους στην Κρήτη: Αμυντική συνεργασία και SPARTAN ARROW στο επίκεντρο
Το ενδιαφέρον στρέφεται πλέον στις δηλώσεις των δύο υπουργών και στο κατά πόσο θα προκύψουν συγκεκριμένα επόμενα βήματα.
Συνάντηση με τον Γερμανό υπουργό Άμυνας Μπόρις Πιστόριους πραγματοποιεί σήμερα, Τετάρτη 14 Οκτωβρίου, στο Πεδίο Βολής Κρήτης ο Νίκος Δένδιας, με αντικείμενο την ευρωπαϊκή ασφάλεια και τη διμερή αμυντική συνεργασία.
Σύμφωνα με την προαναγγελία του ΥΠΕΘΑ, οι συνομιλίες θα επικεντρωθούν στις προκλήσεις άμυνας και ασφάλειας που αντιμετωπίζει η Ευρώπη, στη συνεργασία Ελλάδας–Γερμανίας στους τομείς της αμυντικής βιομηχανίας και της τεχνολογίας και στην ανάπτυξη ευρωπαϊκών αμυντικών δυνατοτήτων.
Η συνάντηση θα συνδυαστεί με παρακολούθηση βολών στο πλαίσιο της άσκησης αεράμυνας «SPARTAN ARROW – 26».
Οι δύο υπουργοί αναμένεται να παρακολουθήσουν βολές των συστημάτων PATRIOT και LEFLASYS-OZELOT, καθώς και βολή πιστοποίησης του νέου συστήματος IRIS-T SLM. Η άσκηση διοργανώνεται κάθε χρόνο από τις γερμανικές Ένοπλες Δυνάμεις στο NATO Missile Firing Installation, το Πεδίο Βολής Κρήτης.
Οι κοινές δηλώσεις στον Τύπο έχουν προγραμματιστεί περίπου στις 14:40.
Η ατζέντα συνδέει τη συζήτηση για την ευρωπαϊκή άμυνα με την πρακτική συνεργασία στη βιομηχανία, στην τεχνολογία και στην εκπαίδευση. Το ενδιαφέρον στρέφεται πλέον στις δηλώσεις των δύο υπουργών και στο κατά πόσο θα προκύψουν συγκεκριμένα επόμενα βήματα.
GEOPOLITICO
«Πυρπολητής»: Ελληνική σχεδίαση και ναυτική κρούση χωρίς πλήρωμα – Το επόμενο βήμα για τον Στόλο
Το Πολεμικό Ναυτικό παρουσίασε στον Σκαραμαγκά το δικό του μη επανδρωμένο σκάφος επιφανείας. Επιτήρηση, αναγνώριση και προσβολή πλεόντων στόχων στις αποστολές του, με στόχο την παραγωγή σε μεγάλους αριθμούς.
Ένα νέο εργαλείο για τη θαλάσσια επιτήρηση και τις επιχειρήσεις κρούσης παρουσίασε το Πολεμικό Ναυτικό, εντάσσοντας την εγχώρια ανάπτυξη μη επανδρωμένων συστημάτων στον σχεδιασμό ενίσχυσης του Στόλου.
Ο «Πυρπολητής», μη επανδρωμένο σκάφος επιφανείας που σχεδιάστηκε, αναπτύχθηκε και κατασκευάστηκε εξ ολοκλήρου από το Πολεμικό Ναυτικό, αποκαλύφθηκε την Τρίτη 13 Οκτωβρίου στο Ναυτικό Οχυρό Σκαραμαγκά. Η παρουσίαση έγινε κατά τα εγκαίνια του Κέντρου Διακλαδικής Εκπαίδευσης Μη Επανδρωμένων και Αυτόνομων Θαλάσσιων Συστημάτων, παρουσία του υπουργού Εθνικής Άμυνας Νίκου Δένδια.
Η σημασία του προγράμματος βρίσκεται τόσο στις αποστολές που μπορεί να αναλάβει όσο και στην ελληνική προέλευση της σχεδίασης και της κατασκευής του. Ο στόχος παραγωγής σε μεγάλους αριθμούς δίνει στο εγχείρημα προοπτική ευρύτερης αξιοποίησης από τον Στόλο, υπό την προϋπόθεση της επιτυχούς ολοκλήρωσης των δοκιμών.
Επιτήρηση και δυνατότητα προσβολής στόχων
Το σκάφος έχει μήκος πέντε μέτρων και μέγιστη ταχύτητα άνω των 40 κόμβων. Η αυτονομία του χαρακτηρίζεται υψηλή, χωρίς να έχουν ανακοινωθεί συγκεκριμένες τιμές επιχειρησιακής εμβέλειας ή διάρκειας αποστολής.
Διαθέτει ηλεκτροοπτικό σύστημα, ραντάρ επιφανείας, συστήματα επικοινωνιών και αισθητήρες για την πλοήγηση και την επιχειρησιακή χρησιμοποίησή του.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της παρουσίασης, έχει σχεδιαστεί για τρεις βασικές κατηγορίες αποστολών: συλλογή πληροφοριών, επιτήρηση και αναγνώριση· επιχειρήσεις εναντίον στόχων επιφανείας· και επιθέσεις μονής κατεύθυνσης με μεταφορά εκρηκτικού φορτίου.
Στην τελευταία περίπτωση, το ίδιο το μη επανδρωμένο σκάφος αποτελεί το μέσο προσβολής. Προβλέπονται επίσης δυνατότητες περαιτέρω αναβάθμισης και διεύρυνσης των αποστολών του.
Οι ενσωματωμένες δυνατότητες αυτόνομης λειτουργίας βρίσκονται στο τελικό στάδιο δοκιμών. Η διάκριση έχει σημασία: η απουσία πληρώματος από το σκάφος και η αυτόνομη εκτέλεση λειτουργιών αποτελούν διαφορετικά χαρακτηριστικά, τα οποία πρέπει να αξιολογούνται χωριστά.
Η επιχειρησιακή κατεύθυνση που περιέγραψε ο Δένδιας
Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας ανέφερε ότι ο «Πυρπολητής» μπορεί «να συλλέγει πληροφορίες, να επιτηρεί, να αναγνωρίζει, να λειτουργεί —όπως το όνομά του λέει— σαν σκάφος δυνατοτήτων επίθεσης εναντίον πλεόντων στόχων».
Παράλληλα, επισήμανε τη δυνατότητα μεταφοράς μέρους των αποστολών επιτήρησης και περιπολίας σε μη επανδρωμένα και αυτόνομα μέσα, με αντίστοιχη μείωση των ημερών παραμονής του προσωπικού στη θάλασσα.
Αυτή η κατεύθυνση αναδεικνύει τον συμπληρωματικό ρόλο των νέων συστημάτων στον Στόλο. Η αξιοποίησή τους μπορεί να διευρύνει τις επιλογές επιτήρησης και κρούσης και να επιτρέψει διαφορετική κατανομή των αποστολών μεταξύ επανδρωμένων και μη επανδρωμένων μέσων.
Από τα πυρπολικά στην ελληνική τεχνογνωσία
Η επιλογή του ονόματος συνδέει το πρόγραμμα με την παράδοση των πυρπολικών της Επανάστασης του 1821: τη χρήση μικρότερων σκαφών για την προσβολή ισχυρότερων εχθρικών μονάδων.
Στον σύγχρονο «Πυρπολητή», η ιστορική αναφορά συνοδεύεται από συστήματα αισθητήρων, επικοινωνιών και πλοήγησης, με το πλήρωμα να απουσιάζει από το μέσο που εκτελεί την αποστολή.
Το ουσιαστικό ζητούμενο είναι η διατήρηση και η εξέλιξη αυτής της τεχνογνωσίας. Η εγχώρια ανάπτυξη αποκτά επιχειρησιακή αξία όταν συνοδεύεται από αξιόπιστη παραγωγή, υποστήριξη και δυνατότητα αναβαθμίσεων σε βάθος χρόνου.
Εκπαίδευση σε ευρύ φάσμα θαλάσσιων συστημάτων
Το νέο Κέντρο Διακλαδικής Εκπαίδευσης προορίζεται για την εκπαίδευση και την εξοικείωση του προσωπικού με μη επανδρωμένα και αυτόνομα θαλάσσια μέσα.
Στην παρουσίαση περιλαμβάνονταν συστήματα επιφανείας για επιτήρηση, συλλογή πληροφοριών, υδρογραφικές έρευνες και αποστολές έρευνας και διάσωσης, καθώς και υποβρύχια μέσα για εντοπισμό και εξουδετέρωση ναρκών.
Μεταξύ αυτών ήταν τα FLEXUS, NIRIIS, BLUE BOAT, ΜΕΣΕ και ΚΑΝΑΡΗΣ «1» και «2», καθώς και τα υποβρύχια PLUTO PLUS και PLUTINO MIKI. Η ποικιλία των μέσων δείχνει ότι η εκπαίδευση καλύπτει περισσότερες αποστολές από την αποκλειστική χρήση σκαφών κρούσης.
Στα εγκαίνια της Διακλαδικής Σχολής Μη Επανδρωμένων, αλλά και των Αυτονόμων Συστημάτων Θάλασσας. Ένα περαιτέρω βήμα, που δημιουργεί τεράστιες δυνατότητες για το Πολεμικό Ναυτικό μας στο Αρχιπέλαγος, με τα Αυτόνομα Συστήματα τα οποία μπορούν να προσφέρουν απεριόριστες δυνατότητες στην επιτήρηση και αναγνώριση, στην προστασία των λιμένων, στον ναρκοπόλεμο και στην ασφάλεια των υποδομών.
Αυτό το νέο Πολεμικό Ναυτικό με τις σύγχρονες πλατφόρμες, θα μπορεί να προστατεύει όχι μόνο την κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα, αλλά και τα ενεργειακά και επικοινωνιακά δίκτυα στον βυθό, τα οποία είναι επίσης απαραίτητα για την ασφάλεια της Πατρίδας.
(από τον χαιρετισμό μου στην τελετή των εγκαινίων του Κέντρου Διακλαδικής Εκπαίδευσης Μη Επανδρωμένων και Αυτόνομων Θαλάσσιων Συστημάτων στο Κέντρο Εκπαίδευσης ΠΑΛΑΣΚΑΣ του ΠΝ)
#HellenicNavy
— Nikos Dendias (@NikosDendias) October 13, 2026
Το αίτημα για τα Corsair
Ξεχωριστή θέση είχε το Corsair της Saronic, μη επανδρωμένο και αυτόνομο σκάφος επιφανείας μήκους επτά μέτρων, με ταχύτητα άνω των 35 κόμβων.
Σύμφωνα με την ενημέρωση της παρουσίασης, διαθέτει δυνατότητα συνεργατικής αυτόνομης δράσης σε σμήνη και μπορεί να αναλαμβάνει αποστολές επιτήρησης, επιχειρήσεων κατά στόχων επιφανείας, επίθεσης μονής κατεύθυνσης και έρευνας και διάσωσης.
Το Πολεμικό Ναυτικό έχει πραγματοποιήσει δοκιμές και αξιολόγηση του συστήματος και έχει αποστείλει σχετικό Letter of Request για προμήθεια σκαφών μέσω του μηχανισμού Foreign Military Sales των ΗΠΑ. Η αποστολή του αιτήματος αποτελεί βήμα στη διαδικασία προμήθειας και δεν ισοδυναμεί με ολοκληρωμένη αγορά ή παράδοση.
Το κρίσιμο βήμα είναι η παραγωγή
Η παρουσίαση του «Πυρπολητή» αποτελεί αφετηρία για την αξιολόγηση ενός ελληνικού μη επανδρωμένου μέσου με πολλαπλές αποστολές. Η ολοκλήρωση των δοκιμών, η οργάνωση της παραγωγής και η ένταξή του στις διαδικασίες του Στόλου θα καθορίσουν το πραγματικό επιχειρησιακό του αποτύπωμα.
Μέχρι στιγμής δεν έχουν δημοσιοποιηθεί συγκεκριμένα στοιχεία για την εμβέλεια, το εκρηκτικό φορτίο, το κόστος ανά μονάδα ή το χρονοδιάγραμμα μαζικής παραγωγής. Τα διαθέσιμα δεδομένα τεκμηριώνουν τις κατευθύνσεις του προγράμματος· η συνολική αποτίμησή του θα απαιτήσει τα αποτελέσματα των δοκιμών και τις αποφάσεις για την παραγωγή.
-
Αναλύσεις1 μήνα πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας