Ακολουθήστε μας

Αναλύσεις

Λιβύη: Ποιος είναι ο Σαΐφ αλ Ισλάμ Καντάφι και τι θέλει

Δημοσιεύτηκε στις

Θα διεκδικήσει την ηγεσία στη Λιβύη;

″Στην Τρίπολη, οι ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ αντίπαλων πολιτοφυλακών έχουν ξαναρχίσει, μέχρι στιγμής χωρίς θύματα, ενώ η απελευθέρωση πρώην εκφραστών του προηγούμενου καθεστώτος, μεταξύ των οποίων του Σαάντι Καντάφι, τρίτου γιου του Λίβυου Ηγέτη που σκοτώθηκε πριν από σχεδόν 10 χρόνια, θα μπορούσε να ανοίξει δρόμους για την κάθοδο του Σαΐφ αλ Ισλάμ Καντάφι στις προεδρικές εκλογές.”σημείωνα στο προηγούμενο άρθρο μου για την Λιβύη.

Σήμερα θα αναφερθούμε στο ποιος είναι ο  Σαΐφ αλ Ισλάμ Καντάφι.

Ο Σαΐφ Αλ Ισλάμ Καντάφι είναι ο δεύτερος γιος του Μουαμάρ Καντάφι, ηγέτη της Λιβύης από το 1969 έως το 2011. Θεωρούμενος από πολλούς αναλυτές ως πιθανός κληρονόμος του πατέρα του, η ζωή του άλλαξε άρδην με τη δολοφονία του πατέρα του και την πτώση του καθεστώτος.

Η απομόνωση του επιτευχθεί με μια θανατική καταδίκη στη Λιβύη και από ένα διεθνές δικαστικό ένταλμα σύλληψης.

Τώρα ζει σε μια βίλα στα δυτικά της χώρας και θα μπορούσε να είναι υποψήφιος στις επόμενες εκλογές.

-Η παιδική ηλικία του Σαΐφ αλ Ισλάμ Καντάφι

Το όνομα που του έδωσε ο πατέρας είναι μάλλον ενδεικτικό. Στην πραγματικότητα, Σαΐφ αλ Ισλάμ σημαίνει κυριολεκτικά ”Ξίφος του Ισλάμ”.

Γεννημένος στην Τρίπολη στις 25 Ιουνίου 1972, είναι ο δεύτερος γιος του Μουαμάρ Καντάφι, αλλά είναι το πρώτο παιδί που έχει ο Λίβυος ηγέτης από το γάμο του με τη Σάφια Φαρκάς, τη δεύτερη σύζυγό του.

Ο Σαΐφ μεγαλώνει στο Μπαμπ Αλ Αζίζια, το στρατώνα που δεν απέχει πολύ από το κέντρο της πρωτεύουσας της Λιβύης, όπου ο Μουαμάρ είχε την έδρα του. Εδώ εργάζεται ο Λίβυος Ηγέτης και δέχεται τους ξένους αρχηγούς κρατών και είναι επίσης εδώ που τοποθετεί τη διάσημη σκηνή των Βεδουίνων που χρησιμοποιούσε πάνω απ ’όλα σε διεθνείς τηλεοπτικές συνεντεύξεις.

Αλλά είναι επίσης εδώ που το νούμερο ένα της Λιβύης φέρνει την οικογένειά του να ζήσει. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Σαΐφ κατά την εφηβεία του βίωσε από πρώτο χέρι το πολιτικό πλαίσιο της ταραγμένης δεκαετίας του 1980.

Ήταν σχεδόν 14 ετών όταν, τον Απρίλιο του 1986, οι ΗΠΑ βομβάρδισαν το Μπαμπ Αλ Αζίζια, καταστρέφοντας το σπίτι του Καντάφι. Ο Καντάφι και οι γιοι του επιβιώνουν επειδή εκκενώνουν την κατοικία λίγο πριν, αλλά κατά τη διάρκεια των επιδρομών μια τρίχρονη υιοθετημένη κόρη του Μουαμάρ θα πεθάνει.

Στη δεκαετία του ’90 ο Σαΐφ ξεκίνησε τις πανεπιστημιακές του σπουδές στην Τρίπολη ως Μηχανικός. Σε αυτή τη φάση, πολλοί αναλυτές αρχίζουν να βλέπουν τον δεύτερο γιο του Καντάφι ως πιθανό μελλοντικό κληρονόμο στο πολιτικό πεδίο.

– Οι σπουδές στο Λονδίνο και ζωή στη Δύση

AMR DALSH VIA REUTERS

Μετά την αποφοίτησή του από την Τρίπολη, ο Σαΐφ πάει στο εξωτερικό. Μετακόμισε στο Λονδίνο όπου σπούδασε στη Σχολή Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών. Έμεινε εδώ για αρκετά χρόνια, ακόμη και μετά το διδακτορικό του το 2008. Πολλά χρονικά της εποχής απεικονίζουν τον Σαΐφ ως ένα αγόρι καλά ενσωματωμένο στη ζωή του Λονδίνου.

Συχνά εμφανίζεται σε πολλά πάρτι σε διάφορα πλούσια κλαμπ στη βρετανική πρωτεύουσα, σύντομα μαθαίνει αγγλικά και αργότερα επίσης γερμανικά. Ο Σαΐφ Αλ Ισλάμ προσκαλείται επίσης σε δεξιώσεις σε όλη τη Γηραιά ήπειρο και διατηρεί πολυάριθμες επαφές με πολιτικούς και επιχειρηματίες.

Ο τρόπος ζωής του είναι πολύ διαφορετικός από τον αποσυρμένο και κοντά στις παραδόσεις των Βερβέρων πατέρα του. Ωστόσο, τον Μουαμάρ δεν ενοχλούν οι συμπεριφορές του γιου του.

Στην πραγματικότητα, ο Σάιφ θεωρείται πιθανός μεσολαβητής και ενδιάμεσος κρίκος μεταξύ Τρίπολης και Δύσης. Σε αυτό το στάδιο ακόμη και στην Ευρώπη γίνεται λόγος για τον δεύτερο γιο του Καντάφι ως πιθανό του διάδοχο.

Η κοσμική ζωή του στη βρετανική πρωτεύουσα επιβεβαιώνεται επίσης από αρκετούς έρωτες που του αποδίδονται. Το πιο σημαντικό από αυτά αφορά αυτό με το Ισραηλινό μοντέλο Orly Weinerman. Αρχικά το αρνείται, αλλά χρόνια αργότερα επιβεβαιώνει την ύπαρξη μιας σημαντικής σχέσης μεταξύ των δύο που κράτησε μέχρι την παραμονή του ξεσπάσματος της Αραβικής Άνοιξης.

Η ζωή του Σαΐφ στο Λονδίνο είναι σημαντική για το πολιτικό του υπόβαθρο. Δεν έχει την αντιδυτική ρητορική του πατέρα του στις προτάσεις του και, ταυτόχρονα, προσπαθεί να εμφυτεύσει μερικές από τις μεταρρυθμίσεις που σχεδιάστηκαν κατά τη διάρκεια των σπουδών του στη Μεγάλη Βρετανία στη Λιβύη. Και αυτό τόσο οικονομικά όσο και πολιτικά.

Σαϊφ το μεταρρυθμιστικό πρόσωπο της Τζαμαχιρίγια

Το όραμα του Σαΐφ για το μέλλον της Λιβύης επηρεάστηκε από τη δυτική περίοδο του. Στην Τρίπολη, ο δεύτερος γιος του Καντάφι πιέζει για δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις.

Στο “Al Libiya”, ένα τηλεοπτικό κανάλι που ίδρυσε, γίνεται λόγος για την ανάγκη της χώρας να έχει ένα πραγματικό συνταγματικό πλαίσιο και τη δυνατότητα αμνηστίας για πολιτικά εγκλήματα.

Στο τελευταίο μέτωπο, ο πατέρας ακούει τον γιο του και απελευθερώνει πολυάριθμους κατάδικους, συμπεριλαμβανομένων ισλαμιστών ακτιβιστών. Αλλά ο Μουαμάρ διαφωνεί με τη σκέψη του Σαΐφ για την εισαγωγή δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων.

Έτσι, το 2009 το τηλεοπτικό κανάλι “Al Libiya” έκλεισε. Σε αυτήν την περίοδο δημιουργείται μια διχογνωμία μέσα στην οικογένεια Καντάφι. Από τη μία πλευρά βρίσκεται ο Σαΐφ αλ Ισλάμ επικεφαλής ενός μεταρρυθμιστικού ρεύματος, από την άλλη ο αδελφός του Μουτασίμ που έχει τα πιο συντηρητικά μέλη στο πλευρό του. Και οι δύο φαίνεται να ανταγωνίζονται για τη διαδοχή του Μουαμάρ.

Με το κλείσιμο της “Al Libiya”, μεταξύ 2009 και 2010, ο Σαΐφ φαίνεται να αποκόπτεται υπέρ του Μουτασίμ (Mutassim), που βρίσκεται στην κορυφή σημαντικών στρατιωτικών οργανώσεων. Ο δεύτερος γιος, ωστόσο, εξακολουθεί να διατηρεί σημαντικές διασυνδέσεις. Έχει στο πλευρό του μια κοινή γνώμη που κοιτά ευνοϊκά τις πιθανές μεταρρυθμίσεις και την εύνοια μιας Δύσης που βλέπει στον Σαΐφ το μέτριο πρόσωπο της Τζαμαχιρίγια.

-Ο ορισμός του Μουαμάρ Καντάφι ως κληρονόμου

Δεν είναι τυχαίο ότι στην Τρίπολη εκείνη την εποχή γίνεται όλο και περισσότερο λόγος για τον Σαϊφ ως έτοιμο να οριστεί επίσημα κληρονόμος. Παρά τις διαφορές με τον πατέρα του, είναι ο δεύτερος γιος που διατηρεί στα μάτια της κοινής γνώμης τις κύριες διπλωματικές και πολιτικές ικανότητες για να προωθήσει το καθεστώς στο μέλλον.

Στην πραγματικότητα, αυτός ο επίσημος χαρακτηρισμός δεν έρχεται ποτέ. Το 2009, όμως, παρά το κλείσιμο της τηλεόρασης που αυτός ήθελε, ο Σαΐφ εμφανίζεται όλο και πιο συχνά δίπλα στον Μουαμάρ.

Ο τελευταίος ανακοινώνει επίσης σημαντικές αναθέσεις για τον δεύτερο γιο του, ξεκινώντας με εκείνες που αφορούν κατασκευαστικά έργα με στόχο την προσέλκυση ξένων επενδύσεων μετά το τέλος του οικονομικού εμπάργκο το 2004.

Η Λιβύη εκείνη τη στιγμή είναι ένα ανοιχτό πεδίο. Πολλά από τα έργα και τις συμβάσεις που υπογράφονται περνούν από τον Σαΐφ, το οποίο είναι ο κύριος προωθητής της οικονομικής ανανέωσης της χώρας. Για αυτόν τον λόγο, ενισχύεται η άποψη περί κληρονομιάς του Μουαμάρ,που φαίνεται να είναι πολύ περισσότερο από μια απλή πρόταση που γεννήθηκε σε διπλωματικούς κύκλους.

Η εξέγερση του 2011 και η σύλληψη από τους πολιτοφύλακες

FRANCOIS MORI VIA AP
2011 Λιβύη Ο λαός πανηγυρίζει την απέλευθερώσή του έπειτα και από το θάνατο του Καντάφι

Τον Φεβρουάριο του 2011, ο αραβικός κόσμος συγκλονίστηκε από τις εξεγέρσεις που ξέσπασαν σε διάφορες χώρες.

Τον Ιανουάριο, ο πρόεδρος της Τυνησίας Μπεν Άλι και ο πρόεδρος της Αιγύπτου Μουμπάρακ παραιτήθηκαν μετά από λαϊκές διαμαρτυρίες. Ο Μουαμάρ Καντάφι στην Τρίπολη φαίνεται πιο ήρεμος, χάρη στην καλή οικονομική περίοδο που βιώνει η Λιβύη.

Ο γιος του Σαΐφ δεν έχει την ίδια άποψη. Πηγές που συνέλεξαν οι New York Times, χρόνια αργότερα καταδεικνύουν την ανησυχία του δεύτερου του γιου. Σύμφωνα με τον ίδιο, στις αρχές του 2011 υπάρχουν οι προϋποθέσεις για εξέγερση και στη Λιβύη. Σε αυτή τη συγκυρία ο Σαΐφ φαίνεται απογοητευμένος από τη βραδύτητα των μεταρρυθμίσεων.

Η πρώτη μεγάλη διαδήλωση πραγματοποιείται στις 17 Φεβρουαρίου στη Βεγγάζη. Μέσα σε λίγες ημέρες, ολόκληρη η Λιβύη συγκλονίστηκε από διαμαρτυρίες και συγκρούσεις. Στις 20 Φεβρουαρίου, η λιβυκή τηλεόραση ανακοινώνει μια ομιλία του Σαΐφ.

Για πολλούς είναι ο επίλογος του καθεστώτος του Καντάφι: πιστεύεται ότι η εμφάνιση του γιου του στην τηλεόραση και όχι του Μουαμάρ συνεπάγεται τη φυγή του τελευταίου και τις υποσχέσεις του Σαΐφ για νέες μεταρρυθμίσεις.

Αντίθετα, ο δεύτερος γιος υπόσχεται έναν ανελέητο αγώνα στους αντάρτες μαζί με τον πατέρα του. Και αυτό διότι, σύμφωνα με τον Σαΐφ, η πραγματική πρόθεση των ταραχών είναι η κατεδάφιση του λιβυκού κράτους και όχι η μεταρρύθμισή του.

Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, για τον γιο του Καντάφι, η Λιβύη κινδυνεύει να αποσυνδεθεί σε πολλά μικρά κράτη χωρίς τη δυνατότητα δημιουργίας μιας πραγματικής κεντρικής δύναμης.

Λίγες εβδομάδες αργότερα, το ΝΑΤΟ παρενέβη κατά του καθεστώτος βομβαρδίζοντας τις αεροπορικές βάσεις για τη δημιουργία ζώνης απαγόρευσης πτήσεων. Με αυτόν τον τρόπο οι αντάρτες είναι σε θέση να προχωρήσουν. Ο Σαΐφ παραμένει κοντά στον πατέρα του καθ ’όλη τη διάρκεια των συγκρούσεων, και τον Αύγουστο, λίγο πριν την άλωση της Τρίπολης, καταφεύγει στο Μπάνι Ουαλίντ.

Όταν ο Μουαμάρ Καντάφι σκοτώθηκε στη Σύρτη μαζί με τον Μουτασίμ στις 20 Οκτωβρίου, ο Σαϊφ βρισκόταν στη νότια Λιβύη, όχι μακριά από τα σύνορα με τον Νίγηρα. Από εδώ δηλώνει επικεφαλής των τμημάτων που παρέμειναν πιστοί στο καθεστώς. Τον Νοέμβριο, όμως, συνελήφθη από τις πολιτοφυλακές Ζιντάν. Μεταφέρθηκε στην Τριπολίτιδα.

Ο Σαϊφ εμφανίζεται στους απαγωγείς χωρίς αντίχειρα και δείκτη στο δεξί του χέρι μετά από βομβαρδισμό του ΝΑΤΟ. Από αυτή τη στιγμή και μετά δεν υπάρχουν -για μεγάλο διάστημα- σίγουρα νέα του.

– Η θανατική ποινή (που) δεν εκτελέστηκε ποτέ

STRINGER . VIA REUTERS

Μετά το 2011, μόνο oι νομικές εξελίξεις  είναι γνωστές για τον Σαΐφ. Το 2015, συγκεκριμένα, καταδικάστηκε σε θάνατο από δικαστήριο στην Τρίπολη για γενοκτονία και για συμμετοχή στην καταπίεση που ασκούσε ο πατέρας του. Οι ίδιες πολιτοφυλακές που τον συνέλαβαν λίγα χρόνια νωρίτερα, ωστόσο, αρνούνται να τον παραδώσουν. Στην πραγματικότητα, σε εκείνη τη συγκυρία, οι πολιτοφύλακες Ζιντάν παρατάσσονται ενάντια στην Αρχή που βρίσκεται στην Τρίπολη και εμφανίζονται κοντά στον στρατό του στρατηγού Χαφτάρ.

Η κυβέρνηση που υποστηρίζει τη στρατιωτική επιχείρηση του Χάφταρ, η οποία εδρεύει στην πόλη Αλ Μπέιντα, δεν αναγνωρίζει την ποινή. Λίγα χρόνια αργότερα ανακοίνωσε επίσης αμνηστία για όλα τα πρώην μέλη του καθεστώτος Καντάφι, συμπεριλαμβανομένου του Σαΐφ.

Ο τελευταίος επιστρέφει επίσημως ελεύθερος, αν και στην πραγματικότητα δεν εμφανίζεται ποτέ σε βίντεο. Τα Ηνωμένα Έθνη λένε ότι από το 2014 δεν υπάρχει καμία απόδειξη για την ύπαρξη του δεύτερου γιου του Καντάφι. Ωστόσο, τα νέα μιλούν για πιθανή επιστροφή του στην πολιτική σκηνή..

-Η ζωή του Σαΐφ στο Ζιντάν

Η απόδειξη ότι ο κληρονόμος του Μουαμάρ Καντάφι είναι ζωντανός έρχεται το 2016. Οι πολιτοφύλακες του Ζιντάν ισχυρίζονται ότι απελευθέρωσαν τον Σαΐφ, ο οποίος ζει σε μια βίλα σε αυτήν την περιοχή καλά προστατευμένη από τους πρώην δεσμοφύλακές του. Στο μεταξύ, είχε κάνει και οικογένεια. Μάλιστα, γίνεται λόγος για την παρουσία στο Ζιντάν μιας γυναίκας (άγνωστης μέχρι τώρα) και μιας τρίχρονης κόρης, που γεννήθηκε μετά την πτώση του πατέρα του.

Αλλά για να δούμε σε μια φωτογραφία τον Σαΐφ, έπρεπει να περιμένουμε μέχρι το 2021. Πράγματι, τον μήνα Ιούλιο ένας δημοσιογράφος από τους New York Times καταφέρνει να μπει στη βίλα του στο Zintan. Ο γιος του Μουαμάρ εμφανίζεται γερασμένος και με πολύ μακριά γένια.

Λέγεται ότι έγινε πιο θρησκευόμενος κατά την περίοδο της κράτησής του. Οι μέρες του κυλούσαν με διάβασμα και ζωγραφική. Σπάνια έβγαινε του έξω λόγω προβλημάτων ασφάλειας. Είναι βέβαιο, ωστόσο, ότι όλα αυτά τα χρόνια ο Σαΐφ δεν έφυγε ποτέ από τη Λιβύη.

Η πιθανή υποψηφιότητα του Σαΐφ στις προσεχείς εκλογές

Τον Φεβρουάριο του 2021 ξεκίνησε ένα νέο πρόγραμμα στην Τρίπολη, το οποίο υποστηρίζεται από τα Ηνωμένα Έθνη, με στόχο την αποκατάσταση της σταθερότητας στη χώρα.

Πράγματι τον Μάρτιο έφυγε ο Σάρατζ και σχηματίστηκε κυβέρνηση με επικεφαλής τον Αμπντούλ Χαμίντ Ντμπεϊμπά , μετά από πολύπλευρες  διαβουλεύσεις. Σε πολλούς διπλωματικούς κύκλους γίνεται λόγος για υποψηφιότητα του Σαΐφ Αλ Ισλάμ Καντάφι.

Ακόμα κι αν δεν έχει ανακοινωθεί επίσημα, η κάθοδος στις του δεύτερου γιου του Μουαμάρ Καντάφι, θεωρείται πολύ πιθανή. Οι δικαστικές διαδικασίες εναντίον του Σαΐφ τόσο εντός όσο και εκτός Λιβύης επιβαρύνουν την υποψηφιότητα του. Αλλά αρκετές δημοσκοπήσεις δείχνουν κάποια αποδοχή σε μια πιθανή υποψηφιότητά του.

Αλλά για τον Σαΐφ παραμένουν ακόμη πολλά άγνωστα στοιχεία

O απόγονος του συνταγματάρχη είναι πιο κοντά στην πολιτική, και εκμεταλλευόμενος την ανασφάλεια και την αστάθεια των τελευταίων ετών, καταφέρνει να έχει την υποστήριξη ενός τμήματος του πληθυσμού και των φυλών της Λιβύης.

Επιστρέφει για ”να προσφέρει τον εαυτό του” ως τη μόνη εγγύηση ειρήνης για τη χώρα. Βέβαια δεν είναι όλα τόσο απλά. Πέρα από τις ανακοινώσεις και τις διακηρύξεις που διακινούν άνδρες λίγο πολύ κοντά του και κοντά στον πατέρα του, το γεγονός παραμένει ότι ο Σαΐφ εξακολουθεί να μην εμφανίζεται. Ίσως οι φήμες για την υγεία του ή ακόμα και για τον θάνατό του να είναι εντελώς αβάσιμες, αλλά η σιωπή και οι μη εμφανίσεις υποχρεώνουν να δούμε την κατάσταση σε όλες τις πιθανές πτυχές της.

Ξεκινώντας από την παρούσα πραγματική κατάσταση του Σαϊφ Καντάφι: είναι ο δεύτερος γιος του προηγούμενου Ηγέτη πραγματικά ελεύθερος; Αυτό που είναι γνωστό είναι ότι σχεδόν σίγουρα ζει στο Ζιντάν, την πόλη όπου κατοικούν οι πολιτοφυλακές που τον κρατούσαν στα χρόνια της φυλάκισής του.

Υπάρχουν όμως εκείνοι που υποστηρίζουν ότι στην πραγματικότητα δεν μπορεί να μετακινηθεί με το ζόρι από την πόλη δυτικά της Τρίπολης. Και αυτό είτε επειδή εκβιάστηκε από ορισμένες ομάδες είτε επειδή, δεδομένης της λεπτότητας της στιγμής, η ζωή του εξαρτάται από την επιβολή μέτρων ασφαλείας που εμποδίζουν την πολυαναμενόμενη ανάβαση του στην ηγεσία της Λιβύης.

Αλλά υπάρχουν και άλλα. Ανεξάρτητα από τους λόγους για τους οποίους ο Saif δεν εμφανίστηκε δημόσια εδώ και επτά χρόνια, το ίδιο το γεγονός ότι είναι βαθιά αβέβαιος για τη μοίρα του σίγουρα δεν μιλά υπέρ του.

Στην πραγματικότητα, μια τέτοια περίσταση θα μπορούσε να υποδηλώνει λίγη πραγματική πολιτική συνέπεια του γιου του Καντάφι. Και αυτό, τουλάχιστον στην εμφάνιση, θα μπορούσε επίσης να φαίνεται παράδοξο. Αλλά στη σημερινή Λιβύη, τόσο κατακερματισμένη και όπου κάθε ομάδα προσπαθεί να αυξήσει ή τουλάχιστον να διατηρήσει τις περιουσίες που έχουν συσσωρευτεί με το τέλος της συμμαχίας, για να έχετε συγκεκριμένες πιθανότητες χρειάζεται την υποστήριξη φατριών, φυλών και ένοπλων πολιτοφυλακών.

Ο Καντάφι μπορεί να έχει μόνο το όνομα στο πλευρό του. Και αυτό δεν αποτελεί στοιχείο εγγύησης για οποιαδήποτε προσπάθεια ανάκτησης ηγεσίας, αντίθετα θα μπορούσε να καταστήσει τον Σαΐφ υποκείμενο προς εκμετάλλευση από ορισμένες ομάδες.

Σίγουρα ο δεύτερος γιος του Καντάφι είναι σημαντικός παίκτης και η ενδεχόμενη παρουσία του στο εθνικό συνέδριο τον Ιανουάριο θα μπορούσε να αποτελέσει ένα βήμα μπροστά, τόσο για το επώνυμο που φέρει όσο και λόγω της στρατηγικής ένταξης όλων των πολιτικών δυνάμεων της Λιβύης που βρίσκονται σήμερα στο πεδίο.

Αλλά το πραγματικό βάρος του Καντάφι πρέπει να επαληθευτεί. Σίγουρα ο Σαΐφ αλ Ισλάμ θα προσπαθήσει να ξαναβγεί από τη σιωπή. Αν αυτή η προσπάθεια του είναι μη ρεαλιστική ή όχι, θα φανεί μόνο τους επόμενους μήνες.

huffingtonpost

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ και εξετάζει τη σύγκρουση συμφερόντων γύρω από το LNG και τον Κάθετο Διάδρομο.

Δημοσιεύτηκε

στις

Τις εξελίξεις γύρω από την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου, τον ανταγωνισμό για τη διακίνηση φυσικού αερίου προς την Ευρώπη και την ενίσχυση της συνεργασίας με την Ινδία ανέδειξε ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας στην εκπομπή «Direct News». Στο επίκεντρο της ανάλυσής του βρέθηκε η ανάγκη η Αθήνα να προχωρήσει τους ενεργειακούς και αμυντικούς σχεδιασμούς της, απέναντι στην προσπάθεια της Άγκυρας να ενισχύσει τον περιφερειακό της ρόλο.

Κεντρικό θέμα αποτέλεσε η πληροφορία που μετέφερε ο παρουσιαστής για την υποβολή αιτήματος από τη Nexans προς τις ελληνικές αρχές, προκειμένου να κινηθεί η διαδικασία έκδοσης NAVTEX για τις εργασίες του Great Sea Interconnector.

Σύμφωνα με όσα ανέφερε, ακολουθεί η εξέταση του αιτήματος από την αρμόδια διυπουργική επιτροπή, η εισήγηση προς τον υπουργό Εξωτερικών και, μετά την έγκριση, η προώθησή του στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας για την έκδοση της σχετικής αναγγελίας. Ο ίδιος τοποθέτησε τις πιθανές εξελίξεις στα τέλη Οκτωβρίου ή στις αρχές Νοεμβρίου, επικαλούμενος πληροφορίες από πηγές του.

Ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας υποστήριξε επίσης ότι, βάσει της ενημέρωσης που διαθέτει, δεν έχει υποβληθεί αντίστοιχο αίτημα αδειοδότησης προς την Τουρκία. Περιέγραψε ως διαφορετικό ζήτημα την ενημέρωση των χωρών της περιοχής για τις εργασίες και κάλεσε την ελληνική κυβέρνηση να προχωρήσει στο επόμενο βήμα, χωρίς να αφήσει περιθώριο επιβολής τουρκικών απαιτήσεων.

Η ενεργειακή σύγκρουση πίσω από τη διπλωματία

Μεγάλο μέρος της εκπομπής αφιερώθηκε στην αναφερόμενη απομάκρυνση της Κίμπερλι Γκίλφοϊλ από την αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα και στον τρόπο με τον οποίο την παρουσίασαν τουρκικά μέσα ενημέρωσης.

Ο παρουσιαστής μετέφερε δημοσιεύματα της Hürriyet και του Haber Global, επισημαίνοντας ότι επιχειρούν να συνδέσουν την εξέλιξη με ενδεχόμενη υποβάθμιση της Ελλάδας και αλλαγή των ισορροπιών στην Ανατολική Μεσόγειο. Διευκρίνισε, ωστόσο, ότι αυτή αποτελεί τουρκική ανάγνωση και δεν αποδεικνύει από μόνη της μεταστροφή της αμερικανικής πολιτικής.

Στη δική του ανάλυση, το ουσιαστικό διακύβευμα βρίσκεται στον ανταγωνισμό για το LNG και στις υποδομές μεταφοράς φυσικού αερίου προς την ευρωπαϊκή αγορά. Συνέδεσε τον ελληνικό Κάθετο Διάδρομο με τις κινήσεις της τουρκικής BOTAŞ και τις συνεργασίες της με αμερικανικές ενεργειακές εταιρείες, εκτιμώντας ότι η Άγκυρα επιδιώκει μεγαλύτερο μερίδιο στη διακίνηση και εμπορία αερίου.

Η Τουρκία, όπως ανέφερε, επιχειρεί να αξιοποιήσει αγωγούς, εγκαταστάσεις LNG, αποθηκευτικούς χώρους και διασυνδέσεις, ώστε να εξελιχθεί σε περιφερειακό κέντρο αναδιανομής ενέργειας. Κατά τον ίδιο, αυτή η επιδίωξη δημιουργεί ανταγωνιστικές πιέσεις προς τους ελληνικούς σχεδιασμούς.

Παράλληλα, εξέφρασε ανησυχία για το ενδεχόμενο παρατεταμένης μεταβατικής περιόδου στην αμερικανική πρεσβεία. Αντιπαρέβαλε την πολιτική πρόσβαση που αποδίδει στον Τομ Μπάρακ στην Άγκυρα με την ανάγκη η Αθήνα να διαθέτει συνομιλητή με εμπειρία και επιρροή στην Ουάσιγκτον.

Στο πλαίσιο της συζήτησης για πιθανή διαδοχή, αναφέρθηκε στα ονόματα των Γκας Μπιλιράκη, Τζον Κατσιματίδη και Τζον Τζορτζ, παρουσιάζοντάς τα ως ονόματα που ακούγονται και εκφράζοντας προτίμηση για τον Μπιλιράκη.

Ελλάδα, Κύπρος και Ινδία: Από τις επαφές στη βιομηχανική συνεργασία

Ξεχωριστή θέση είχε η προσέγγιση Ελλάδας–Ινδίας, με αφορμή τις επαφές του Ινδού αξιωματούχου Ρατζές Κουμάρ Σινγκ στην Αθήνα, έπειτα από την παρουσία του στην Κύπρο.

Ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας αναφέρθηκε στη συνάντηση με τον Θανάση Δαβάκη και στην επίσκεψη στον Ναύσταθμο Σαλαμίνας, δίνοντας έμφαση στις συζητήσεις για την αμυντική βιομηχανία και την ανάπτυξη κοινών πρωτοβουλιών. Εκτίμησε ότι η συνεργασία μπορεί να αποκτήσει συγκεκριμένο τεχνολογικό και βιομηχανικό περιεχόμενο, ακόμη και μέσα από συμπαραγωγές οπλικών συστημάτων.

Για την κυπριακή διάσταση, στάθηκε στην επίσκεψη του Ινδού αξιωματούχου στην Πράσινη Γραμμή και στην προβολή εικόνων από τη διχοτομημένη Λευκωσία σε ινδικά μέσα. Κατά την εκτίμησή του, η ανάδειξη των συνεπειών της τουρκικής εισβολής έχει ιδιαίτερη πολιτική σημασία.

Συνέδεσε, επίσης, τις αμυντικές επαφές με τον οικονομικό διάδρομο Ινδίας–Μέσης Ανατολής–Ευρώπης, τον IMEC. Υποστήριξε ότι το Νέο Δελχί αντιμετωπίζει την Ελλάδα και την Κύπρο ως κρίσιμους εταίρους για την πρόσβασή του στην ευρωπαϊκή αγορά, μέσα από ένα πλέγμα λιμενικών, εμπορικών και στρατηγικών συνεργασιών.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στη Θεσσαλονίκη, την οποία παρουσίασε ως λιμάνι που διεκδικεί σημαντικό ρόλο στη μεταφορά ινδικών εμπορευμάτων προς τα Βαλκάνια. Τόνισε, πάντως, ότι ένας τέτοιος σχεδιασμός προϋποθέτει αναβάθμιση των υποδομών και αξιόπιστη εμπορευματική σιδηροδρομική σύνδεση.

Τριβές ανάμεσα σε Άγκυρα και Μπακού

Η εκπομπή εξέτασε ακόμη τις εντάσεις που, σύμφωνα με τον παρουσιαστή, καταγράφονται στις σχέσεις Τουρκίας–Αζερμπαϊτζάν, με αφορμή το ζήτημα της μαντίλας στα σχολεία.

Ο ίδιος περιέγραψε αντιδράσεις από τουρκικούς κυβερνητικούς κύκλους και απαντήσεις από την αζερική πλευρά, η οποία επικαλείται τον κοσμικό χαρακτήρα του κράτους και απορρίπτει παρεμβάσεις στα εσωτερικά της. Εκτίμησε ότι η αντιπαράθεση αναδεικνύει όρια στην τουρκική επιρροή επί του Μπακού.

Ταυτόχρονα, απέρριψε τις αναφορές περί πραξικοπήματος και καθόδου στρατού στους δρόμους, αναφέροντας ότι σχετικά βίντεο που κυκλοφόρησαν ήταν προϊόντα τεχνητής νοημοσύνης. Οι τριβές που περιέγραψε παρουσιάστηκαν ως ένδειξη πίεσης στη σχέση των δύο χωρών, χωρίς να τεκμηριώνουν από μόνες τους οριστική στρατηγική ρήξη.

Ο Καπετανίδης στην Israel Hayom και η αμυντική σχέση με το Ισραήλ

Ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας στάθηκε ιδιαίτερα στο άρθρο του αρχισυντάκτη του Geopolitico.gr, Χρήστου Κωνσταντινίδη, στην Israel Hayom, με αναφορά στη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και στην ιστορία του Νίκου Καπετανίδη.

Ανέδειξε τη σημασία της παρουσίασης σε ισραηλινό μέσο της δράσης του Πόντιου δημοσιογράφου, ο οποίος κατέγραφε τις διώξεις και τις σφαγές και οδηγήθηκε στην αγχόνη από το κεμαλικό καθεστώς. Αναφέρθηκε επίσης στην παρουσία του Τοπάλ Οσμάν στο άρθρο και στη σύνδεσή του με τη βία σε βάρος ελληνικών και αρμενικών πληθυσμών.

Στη συνέχεια παρουσίασε βασικά σημεία ανάλυσης του Σάι Γκαλ για την αμυντική συνεργασία Ελλάδας–Ισραήλ, δίνοντας έμφαση στην εκτίμηση ότι η Ελλάδα αποκτά ευρύτερο στρατηγικό και βιομηχανικό ρόλο, πέρα από την αγορά εξοπλισμών.

Χρήστος Κωνσταντινίδης: Η Τουρκία αρνείται να λογοδοτήσει για τα δικά της εγκλήματα

Λιβύη και «Γαλάζια Πατρίδα»

Στο κλείσιμο, ο παρουσιαστής εξέφρασε ανησυχία για τις εξελίξεις στη Λιβύη και το ενδεχόμενο περαιτέρω κινήσεων γύρω από το τουρκολιβυκό μνημόνιο. Κάλεσε την Αθήνα να αξιοποιήσει τη διπλωματική της επιρροή και τον ρόλο της στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τέλος, μετέφερε πληροφορίες για χρονική μετάθεση του τουρκικού νομοσχεδίου περί «Γαλάζιας Πατρίδας», συνδέοντάς την με την αναμονή των ελληνικών αποφάσεων για τον GSI. Κατά την εκτίμησή του, η αναβολή αποτελεί τακτικό χειρισμό της Άγκυρας, η οποία παρακολουθεί τις επόμενες κινήσεις της Αθήνας.

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που θα συνδέει πολιτισμό, παραγωγή, υποδομές και αποτροπή βρέθηκαν στο επίκεντρο της συζήτησης.

Δημοσιεύτηκε

στις

Την απόσταση ανάμεσα στους επαίνους για τον ελληνικό πολιτισμό και στην έμπρακτη υποστήριξη των ελληνικών θέσεων ανέδειξαν ο Σταύρος Καλεντερίδης και η Μάγδα Αθανασιάδου στην εκπομπή της 14ης Οκτωβρίου. Με αφετηρία την ομιλία του Μάρκο Ρούμπιο στην Πνύκα, η συζήτηση επεκτάθηκε στον ανταγωνισμό για τους εμπορικούς και ενεργειακούς διαδρόμους και στον κίνδυνο η Ελλάδα να περιοριστεί σε έναν δευτερεύοντα μεταφορικό ρόλο στον IMEC.

Η Αθανασιάδου, εκπαιδευτικός και υποψήφια διδάκτωρ του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας του ΑΠΘ, υποστήριξε ότι η πολιτιστική κληρονομιά αποτελεί συντελεστή εθνικής ισχύος. Η αξιοποίησή της, όμως, προϋποθέτει ένα κράτος που μπορεί να τη συνδέσει με συγκεκριμένες πολιτικές, παραγωγική οικονομία και υπεράσπιση της κυριαρχίας του.

Η ελληνική κληρονομιά ως εργαλείο πολιτικής

Αναλύοντας την ομιλία Ρούμπιο, η προσκεκλημένη επισήμανε ότι η επίκληση της αρχαίας Ελλάδας από ξένες δυνάμεις υπηρετεί συχνά σύγχρονες πολιτικές επιδιώξεις. Στη δική της ανάγνωση, ο Αμερικανός υπουργός αξιοποίησε έννοιες όπως η δημοκρατία, η αριστεία, η φιλοπατρία και η θυσία, συνδέοντάς τες με τον διεθνή ρόλο των ΗΠΑ.

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στη σημασία της αριστείας στην αρχαία ελληνική πόλη. Όπως εξήγησε, οι ξεχωριστές ικανότητες ενός ανθρώπου αποκτούσαν αξία μέσα από την υπηρεσία προς την κοινότητα. Η διάκριση αυτή, κατά την ίδια, είναι απαραίτητη για να κατανοηθεί το περιεχόμενο των αρχαιοελληνικών αναφορών και να αποφεύγεται η προσαρμογή τους στις εκάστοτε πολιτικές σκοπιμότητες.

Ο Καλεντερίδης συνέδεσε τη συζήτηση με τη χρήση του όρου «αριστεία» στην ελληνική πολιτική ζωή, ασκώντας έντονη κριτική στην κυβέρνηση για την απόσταση που, όπως υποστήριξε, χωρίζει τη σχετική ρητορική από την πραγματικότητα.

Η κριτική για Κύπρο και ελληνοτουρκικά

Το βασικό σημείο της κριτικής της Αθανασιάδου ήταν ότι οι αναφορές στην εθνική ταυτότητα και στην υπεράσπιση των συμφερόντων των κρατών δεν συνοδεύτηκαν, κατά την εκτίμησή της, από αντίστοιχες σαφείς τοποθετήσεις υπέρ των ελληνικών θέσεων.

Η ίδια χαρακτήρισε τις απαντήσεις Ρούμπιο στα ελληνοτουρκικά ως τήρηση ίσων αποστάσεων και επέκρινε την απουσία σαφούς αναφοράς στη στρατιωτική κατοχή στην Κύπρο και στα θαλάσσια δικαιώματα των νησιών. Υποστήριξε ότι η γενική προτροπή για αποφυγή σύγκρουσης αφήνει εκτός συζήτησης ήδη συντελεσμένες παραβιάσεις και τις συνέπειές τους.

Ο Καλεντερίδης συμφώνησε με αυτή την αποτίμηση, τονίζοντας την αντίφαση που εντοπίζει ανάμεσα στην αξιοποίηση του ελληνικού πολιτιστικού συμβολισμού και στην αντιμετώπιση των ελληνικών ζητημάτων κυριαρχίας.

Η Αθανασιάδου έστρεψε, πάντως, το βάρος στην ελληνική ευθύνη. Η στάση των ξένων δυνάμεων πρέπει να οδηγεί τη χώρα σε καλύτερη οργάνωση της δικής της στρατηγικής. Η ιστορική κληρονομιά, όπως σημείωσε, οφείλει να λειτουργεί ως οδηγός για το παρόν και το μέλλον, αποφεύγοντας την προγονοπληξία και την αυτάρκεια των επαίνων.

IMEC: Το κρίσιμο ζήτημα είναι ποιος σχεδιάζει

Στο δεύτερο μεγάλο σκέλος της εκπομπής, οι δύο συνομιλητές συζήτησαν τον διάδρομο διασύνδεσης Ινδίας–Μέσης Ανατολής–Ευρώπης και τη θέση που μπορεί να διεκδικήσει η Ελλάδα.

Ο Καλεντερίδης εξέφρασε ανησυχία για αναλύσεις και σχεδιασμούς που, όπως ανέφερε, αναδεικνύουν την Ιταλία και την Τεργέστη, παραμερίζοντας την ελληνική διαδρομή. Συνέδεσε αυτόν τον κίνδυνο με την κατάσταση του ελληνικού σιδηροδρόμου, επιρρίπτοντας βαριές πολιτικές ευθύνες στην κυβέρνηση για τις ελλείψεις του δικτύου και την τραγωδία των Τεμπών.

Η Αθανασιάδου επικεντρώθηκε στο περιεχόμενο της ελληνικής συμμετοχής. Με βάση τις αναλύσεις που επικαλέστηκε, ο IMEC αφορά ένα σύνθετο σύστημα μεταφορών, τεχνολογίας, ψηφιακών υποδομών και ασφάλειας. Συνεπώς, το ζητούμενο για μια χώρα είναι να έχει λόγο στις υπηρεσίες, στα πρότυπα και στις τεχνολογικές συνεργασίες που θα καθορίζουν τη λειτουργία του.

«Αν γίνουμε το γαϊδουράκι του IMEC», ανέφερε χαρακτηριστικά, περιγράφοντας τον κίνδυνο μιας συμμετοχής περιορισμένης στη μεταφορά φορτίων. Στην ανάλυσή της, η γεωγραφική θέση χρειάζεται υποδομές, τεχνογνωσία και δυνατότητα προστασίας τους για να αποδώσει ουσιαστικό στρατηγικό όφελος.

Οι επιφυλάξεις για τα σενάρια γύρω από την Γκίλφοϊλ

Η συζήτηση επεκτάθηκε στον Κάθετο Διάδρομο και στα σενάρια που ο Καλεντερίδης συνέδεσε με την Κίμπερλι Γκίλφοϊλ και ανταγωνιστικά συμφέροντα στην περιοχή.

Η Αθανασιάδου διατύπωσε ρητή επιφύλαξη ως προς την εξαγωγή συμπερασμάτων για παρασκηνιακές μεθοδεύσεις. Επισήμανε ότι δεν διαθέτει πρόσβαση στα κέντρα αποφάσεων και ότι ούτε τα δημοσιεύματα που συζητούν τέτοια ενδεχόμενα επιτρέπουν βεβαιότητες. Έθεσε ως ουσιαστικό ερώτημα το πώς δρα η ίδια η Ελλάδα μέσα σε αυτόν τον ανταγωνισμό.

Πολιτισμός, παραγωγή και αποτροπή

Επικαλούμενη τη σκέψη του Παναγιώτη Κονδύλη, η προσκεκλημένη υποστήριξε ότι η οικονομία, η πολιτική και η στρατιωτική ισχύς συνδέονται στενά. Έδωσε έμφαση στην παραγωγική ανασυγκρότηση, στην αμυντική βιομηχανία, στην έρευνα και στην καινοτομία, καθώς και στην ανάγκη ενός κράτους ικανού να αποτρέπει τον πόλεμο.

Παράλληλα, ανέδειξε τη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας, τη συνεργασία με την ομογένεια, τα θερινά σχολεία και τις πανεπιστημιακές ανταλλαγές ως πεδία άσκησης πολιτιστικής πολιτικής. Ο Καλεντερίδης μετέφερε σχετικές εμπειρίες από τη Βοστόνη, περιγράφοντας ενδιαφέρον ακαδημαϊκών για συνεργασίες στην Ελλάδα και εμπόδια στην υλοποίησή τους.

Ξεχωριστή αναφορά έγινε στη Θεσσαλονίκη και στις δυνατότητές της ως βαλκανικού κέντρου εκπαίδευσης και συνεργασίας. Η Αθανασιάδου συνέδεσε αυτές τις προοπτικές με τη λειτουργία των μεταφορικών υποδομών και την αξιοποίηση των νέων επιστημόνων. Η θέση που διατύπωσε ήταν σαφής: ο πολιτισμός αποτελεί οργανικό μέρος της εθνικής στρατηγικής και χρειάζεται θεσμούς, ανθρώπους και υποδομές για να μετατραπεί σε ισχύ.

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και τα ναρκωτικά μέχρι τον χρυσό, τους πολύτιμους λίθους και τα όπλα, τα δίκτυα λαθρεμπορίου στις παραμεθόριες περιοχές Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν φέρονται να λειτουργούν με την ανοχή ή και τη συμμετοχή παραγόντων των κρατικών μηχανισμών. Η παράνομη οικονομία δεν αποτελεί απλώς εγκληματική δραστηριότητα, αλλά μηχανισμό επιβίωσης, πολιτικής επιρροής και ελέγχου ολόκληρων περιοχών.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Μια διαφορετική διάσταση του λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν αναδεικνύει ο αναλυτής πληροφοριών και ειδικός σε ζητήματα αντιτρομοκρατίας Ajmal Sohail, σε άρθρο γνώμης που δημοσιεύθηκε στις 14 Οκτωβρίου 2026 στο EurAsia Review.

Με τίτλο «Why Powerful Interests Continue To Protect Smuggling Networks Across Iran, Pakistan, And Afghanistan», ο Sohail υποστηρίζει ότι το λαθρεμπόριο στην περιοχή δεν επιβιώνει μόνο εξαιτίας της αδυναμίας των κρατών να ελέγξουν τα σύνορά τους. Αντιθέτως, σύμφωνα με την ανάλυσή του, έχει εξελιχθεί σε μια παραοικονομία που εξυπηρετεί οικονομικά, πολιτικά και στρατηγικά συμφέροντα ισχυρών παραγόντων.

Το σημαντικότερο στοιχείο της προσέγγισής του είναι ότι αμφισβητεί την παραδοσιακή αντίληψη σύμφωνα με την οποία τα κράτη επιθυμούν να καταπολεμήσουν το λαθρεμπόριο, αλλά δεν διαθέτουν τα απαραίτητα μέσα.

Όπως υποστηρίζει, σε αρκετές περιπτώσεις τμήματα της κρατικής διοίκησης, των τελωνειακών υπηρεσιών και των μηχανισμών ασφαλείας αποκομίζουν οφέλη από τη διατήρηση αυτής της κατάστασης.

Βαλουχιστάν: Η καρδιά μιας τεράστιας παράνομης οικονομίας

Στο επίκεντρο βρίσκεται το Βαλουχιστάν, η εκτεταμένη περιοχή που συνδέει γεωγραφικά το Πακιστάν με το Ιράν και το Αφγανιστάν.

Πρόκειται για έναν χώρο ιδιαίτερης στρατηγικής σημασίας, ο οποίος χαρακτηρίζεται από οικονομική υπανάπτυξη, περιορισμένη κρατική παρουσία, εθνοτικές και φυλετικές αντιπαραθέσεις και μακροχρόνια δράση ένοπλων οργανώσεων.

Σύμφωνα με το EurAsia Review, μέσα σε αυτό το περιβάλλον έχουν δημιουργηθεί δίκτυα που διακινούν καύσιμα, ναρκωτικά, όπλα, ξυλεία, πολύτιμους λίθους, χρυσό, μάρμαρο και άλλα εμπορεύματα.

Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στο Bahramcha, στην αφγανική επαρχία Χελμάντ, καθώς και στον διάδρομο Shin Nari, στην περιοχή Arghistan του Αφγανιστάν. Τα συγκεκριμένα σημεία περιγράφονται ως σημαντικοί κόμβοι που συνδέουν τοπικούς διακινητές με μεγαλύτερα περιφερειακά και διεθνή εμπορικά δίκτυα.

Η ιδιαιτερότητα αυτών των κυκλωμάτων είναι η δυνατότητά τους να προσαρμόζονται στις επιχειρήσεις καταστολής.

Όταν οι αρχές ενισχύουν τους ελέγχους στο λαθρεμπόριο καυσίμων, οι διακινητές μπορούν να στραφούν σε άλλες πηγές κέρδους, όπως οι πολύτιμοι λίθοι ή τα μεταλλεύματα. Όταν αυξάνεται η πίεση στη διακίνηση ναρκωτικών, ενισχύεται η δραστηριότητα σε διαφορετικούς τομείς του παράνομου εμπορίου.

Αυτή η διαφοροποίηση, επισημαίνει ο αναλυτής, καθιστά τα δίκτυα εξαιρετικά ανθεκτικά.

Οι καταγγελίες για εμπλοκή στρατιωτικών και υπηρεσιών ασφαλείας

Το πλέον αιχμηρό σημείο του δημοσιεύματος αφορά τον ρόλο κρατικών παραγόντων στην προστασία του λαθρεμπορίου.

Ο Sohail υποστηρίζει ότι η διακίνηση μεγάλων φορτίων καυσίμων, ξυλείας, χρυσού και άλλων εμπορευμάτων μέσα από αυστηρά επιτηρούμενες παραμεθόριες ζώνες δύσκολα θα μπορούσε να πραγματοποιείται σε τέτοια κλίμακα χωρίς κάποιο επίπεδο θεσμικής ανοχής.

Κατά την εκτίμησή του, τμήματα τοπικών διοικήσεων, συνοριακών δυνάμεων, τελωνείων, υπηρεσιών πληροφοριών και παραγόντων που συνδέονται με στρατιωτικούς μηχανισμούς ενδέχεται να αποκομίζουν οφέλη από τη συγκεκριμένη οικονομική δραστηριότητα.

Οι μηχανισμοί που περιγράφει περιλαμβάνουν τη διαφθορά, την επιλεκτική εφαρμογή της νομοθεσίας, την άτυπη φορολόγηση παράνομων φορτίων και την πολιτική προστασία συγκεκριμένων δικτύων.

Ιδιαίτερα στο πακιστανικό Βαλουχιστάν, ο αναλυτής υποστηρίζει ότι ορισμένοι παράγοντες ασφαλείας μπορεί να αντιμετωπίζουν το λαθρεμπόριο όχι μόνο ως πηγή οικονομικού κέρδους, αλλά και ως εργαλείο διαχείρισης των σχέσεων με τοπικές φυλές και ομάδες επιρροής.

Με αυτόν τον τρόπο διαμορφώνεται μια αντίφαση: ενώ επισήμως το πακιστανικό κράτος χαρακτηρίζει το λαθρεμπόριο απειλή για την εθνική ασφάλεια, ορισμένοι παράγοντες φέρονται να θεωρούν ότι η παράνομη οικονομία συμβάλλει στη διατήρηση τοπικών ισορροπιών.

Πρέπει να σημειωθεί ότι το άρθρο αποτελεί ανάλυση γνώμης και δεν παραθέτει συγκεκριμένες δικαστικές αποφάσεις ή ονομαστικά στοιχεία αξιωματούχων που να αποδεικνύουν κάθε επιμέρους ισχυρισμό περί εμπλοκής κρατικών υπηρεσιών.

Γιατί οι επιχειρήσεις καταστολής δεν έχουν μόνιμο αποτέλεσμα

Σύμφωνα με τον Sohail, η διατήρηση αυτών των συμφερόντων εξηγεί γιατί πολλές επιχειρήσεις κατά του λαθρεμπορίου αποδεικνύονται προσωρινές.

Οι αρχές ανακοινώνουν συλλήψεις, κατασχέσεις και εντατικοποίηση των συνοριακών ελέγχων, ωστόσο οι υποδομές και οι σχέσεις που επιτρέπουν στο παράνομο εμπόριο να λειτουργεί συχνά παραμένουν άθικτες.

Οι διακινητές αλλάζουν διαδρομές, χρησιμοποιούν νέους μεσάζοντες και μεταφέρουν τις δραστηριότητές τους σε γειτονικές περιοχές.

Κατά τον αναλυτή, αυτό το φαινόμενο μπορεί να υποδηλώνει ότι σε ορισμένες περιπτώσεις ο πραγματικός στόχος δεν είναι η πλήρης εξάλειψη του λαθρεμπορίου, αλλά ο έλεγχος και η ρύθμισή του από όσους διαθέτουν ισχύ στο τοπικό σύστημα.

Ιρανικά καύσιμα, χρυσός και πολύτιμοι λίθοι

Σημαντικό οικονομικό σκέλος της παράνομης δραστηριότητας αποτελεί η διακίνηση ιρανικών καυσίμων προς το Πακιστάν.

Η διαφορά στις τιμές και οι ιδιαίτερες συνθήκες της περιφερειακής αγοράς δημιουργούν κίνητρα για τη μεταφορά καυσίμων εκτός των νόμιμων εμπορικών μηχανισμών.

Ο Sohail επισημαίνει ότι η δραστηριότητα αυτή υπονομεύει την επίσημη αγορά ενέργειας του Πακιστάν, ενώ δημιουργεί σημαντικά έσοδα για τα δίκτυα των διακινητών.

Παράλληλα, ο χρυσός και οι πολύτιμοι λίθοι προσφέρουν δυνατότητες αποθήκευσης πλούτου και μεταφοράς αξίας έξω από το τραπεζικό σύστημα.

Αυτή η πρακτική έχει ιδιαίτερη σημασία για οικονομικούς παράγοντες που επιδιώκουν να παρακάμψουν χρηματοπιστωτικούς περιορισμούς ή κυρώσεις.

Το παράνομο εμπόριο ξυλείας, μαρμάρου και όνυχα συμπληρώνει την εικόνα μιας οικονομίας που λειτουργεί σε μεγάλο βαθμό εκτός των επίσημων φορολογικών και ρυθμιστικών μηχανισμών.

Η σύνδεση του λαθρεμπορίου με τις ένοπλες οργανώσεις

Η ανάλυση προχωρά πέρα από το οικονομικό επίπεδο και εξετάζει τις επιπτώσεις στην περιφερειακή ασφάλεια.

Οι ίδιοι διάδρομοι που χρησιμοποιούνται για τη μεταφορά εμπορευμάτων μπορούν να αξιοποιηθούν για τη διακίνηση όπλων, χρημάτων και προσώπων που σχετίζονται με ένοπλες ή εξτρεμιστικές οργανώσεις.

Σύμφωνα με τον Sohail, τα εγκληματικά κυκλώματα και οι βίαιοι μη κρατικοί δρώντες δεν λειτουργούν πάντοτε ανεξάρτητα μεταξύ τους.

Μπορούν να χρησιμοποιούν κοινές υποδομές μεταφορών, άτυπα χρηματοπιστωτικά συστήματα, μεσάζοντες και διεφθαρμένους κρατικούς παράγοντες.

Αυτό σημαίνει ότι η παράνομη οικονομία μπορεί να δημιουργεί ένα περιβάλλον από το οποίο επωφελούνται οργανώσεις που επιδιώκουν την αποσταθεροποίηση της περιοχής.

Δεν συνεπάγεται, πάντως, ότι κάθε διακινητής ή κάθε τοπική κοινότητα που εξαρτάται από το άτυπο εμπόριο συνδέεται με την τρομοκρατία. Η ανάλυση αναδεικνύει κυρίως την ύπαρξη κοινών διαδρομών και μηχανισμών που μπορούν να αξιοποιηθούν από διαφορετικούς παράνομους δρώντες.

Το μεγάλο παράδοξο: Το λαθρεμπόριο ως μέσο επιβίωσης

Μία από τις σημαντικότερες επισημάνσεις του άρθρου αφορά την κοινωνική διάσταση του φαινομένου.

Σε πολλές παραμεθόριες περιοχές, η επίσημη οικονομία δεν μπορεί να προσφέρει επαρκείς θέσεις εργασίας ή σταθερά εισοδήματα.

Ως αποτέλεσμα, χιλιάδες οικογένειες εξαρτώνται άμεσα ή έμμεσα από το διασυνοριακό εμπόριο, τις μεταφορές, τις αποθήκες, τις υπηρεσίες προστασίας και τα άτυπα χρηματοπιστωτικά δίκτυα.

Η ξαφνική εξάλειψη αυτών των δραστηριοτήτων, χωρίς τη δημιουργία νόμιμων οικονομικών εναλλακτικών, θα μπορούσε να προκαλέσει σοβαρές κοινωνικές αντιδράσεις.

Κατά τον Sohail, αυτή η εξάρτηση αποτελεί ακόμη έναν λόγο για τον οποίο κρατικοί και τοπικοί παράγοντες αποφεύγουν την πλήρη σύγκρουση με το παράνομο οικονομικό σύστημα.

Μία εκτεταμένη καταστολή θα μπορούσε να στερήσει το εισόδημα από ολόκληρες κοινότητες και να ενισχύσει τις δυνατότητες στρατολόγησης εγκληματικών ή ένοπλων οργανώσεων.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο τα σύνορα, αλλά η διακυβέρνηση

Το βασικό συμπέρασμα της ανάλυσης είναι ότι το λαθρεμπόριο στη μεθόριο Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί αποκλειστικά με περισσότερες περιπολίες, συνοριακούς φράχτες και συλλήψεις.

Ο αναλυτής θεωρεί αναγκαία τη δημιουργία πραγματικών μηχανισμών λογοδοσίας, την αντιμετώπιση των σχέσεων διαφθοράς και πολιτικής προστασίας, καθώς και την ανάπτυξη νόμιμων οικονομικών δραστηριοτήτων στις παραμεθόριες περιοχές.

Η γεωπολιτική σημασία αυτής της προσέγγισης είναι ιδιαίτερη.

Σε μια περιοχή όπου συνυπάρχουν μακροχρόνιες συγκρούσεις, αδύναμοι διοικητικοί μηχανισμοί, ισχυρές τοπικές δομές εξουσίας και διεθνή οικονομικά συμφέροντα, το λαθρεμπόριο μπορεί να λειτουργεί ως παράλληλο σύστημα διακυβέρνησης.

Δεν αποτελεί απλώς μια παρανομία που διαπράττεται εναντίον του κράτους. Σύμφωνα με τον Sohail, σε ορισμένες περιπτώσεις συντηρείται ακριβώς επειδή εξυπηρετεί συμφέροντα ανθρώπων που βρίσκονται κοντά στους μηχανισμούς κρατικής εξουσίας.

Το κεντρικό ερώτημα που θέτει το δημοσίευμα δεν είναι γιατί οι κυβερνήσεις αδυνατούν να σταματήσουν τα κυκλώματα, αλλά ποιοι ωφελούνται από τη διατήρησή τους.

Και όσο οι οικονομικές και πολιτικές συνθήκες που τα προστατεύουν παραμένουν αναλλοίωτες, το τρίγωνο Ιράν–Πακιστάν–Αφγανιστάν θα εξακολουθεί, κατά την εκτίμηση του αναλυτή, να αποτελεί χώρο όπου το οργανωμένο έγκλημα, η τοπική εξουσία και οι ανάγκες επιβίωσης των πληθυσμών διαπλέκονται.

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO7 ώρες πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός8 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις8 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO8 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO9 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή