Απόψεις
Τί κάνει η Τουρκία στην Αφρική;
Μετάφραση: Ηλίας Α Λεοντάρης(3)
Εισαγωγικό Σχόλιο
Πολλοί παρακολουθούν αλλά λίγοι ανησυχούν για την «επέκταση» και εμπλοκή της Τουρκίας στην Αφρικανική Ήπειρο.
Στις περισσότερες των περιπτώσεων η προσέγγιση αυτή προσλαμβάνει μια μορφή κριτικής για την επεκτατική πολιτική του Ερντογάν στη Μαύρη Ήπειρο και όχι μόνο.
Είναι βέβαιο ότι ο Ερντογάν και η Τουρκία έχουν τους στόχους τους για κάθε πεδίο (πολιτικό, διπλωματικό, οικονομικό, θρησκευτικό, αμυντικό κλπ). Σε ποιο βαθμό υλοποιούνται ή επιτυγχάνονται είναι αντικείμενο μια ιδιαίτερης συζήτησης. Ωστόσο τα πρώτα σημάδια δηλώνουν ότι, στην Αφρική, υπάρχει έδαφος για την Τουρκία.
Ποιοι θα έπρεπε να ανησυχούν; Εκτιμώ η Ευρώπη….. αλλά γιατί όχι και η Ελλάδα.
Είναι η μετανάστευση το «μείζον» θέμα για την Ευρώπη; Αν ΝΑΙ. Τότε η Ευρώπη και ΜΟΝΟ για αυτόν το λόγο, την εμπλοκή της Τουρκίας στην Αφρική, πρέπει ν’ ασχοληθεί με τη Μαύρη Ήπειρο. Και η λύση είναι «ΜΙΑ» και απλή. Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ της Αφρικής που θα εξασφαλίσει την παραμονή και την ευημερία των κατοίκων της στον τόπο τους.
Θεωρώ επίσης απαραίτητο να αναθεωρήσει και η Ελλάδα την πολιτική για την ήπειρο αυτή. Η ιστορία, η έντονη ελληνική παρουσία σε πολλές χώρες της Αφρικής, οι οικονομικές σχέσεις, η δραστήρια και εποικοδομητική παρουσία και δράση του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας σε συνδυασμό που τις προοπτικές που διαφαίνονται πρέπει να αξιοποιηθούν. Η στρατιωτική εμπλοκή στον περιοχή της Sahel, είναι θετική, αλλά από μόνη της δεν αρκεί.
Ο ΥΠΕΞ – Ν Δένδιας, σε πρόσφατη ομιλία του, παρομοίασε την εξωτερική πολιτική της χώρας με τους έξη κύκλους της Ολυμπιακής Αεροπορίας και πρόσθεσε έναν έβδομο ο οποίος αφορά στο ενδιαφέρον της Ελλάδας για της Αφρικανική ήπειρο. Μένει να δούμε και έργα. Οι καιροί ου μενετοί.
Το Κείμενο του Άρθρου σε Μετάφραση
Αν έπρεπε να μαντέψεις ποιος Αρχηγός Κράτους έχει κάνει τα περισσότερα ταξίδια στην Αφρική, ποιον θα έλεγες; Ο Κινέζος Xi Jinping ; Όχι, έχει πάει εκεί μόνο τέσσερις φορές. Ο Γάλλος Emmanuel Macron; Λάθος
Η απάντηση μπορεί να σας εκπλήξει: είναι ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος έχει πάει στην ήπειρο περισσότερες φορές από τους αρχηγούς οποιουδήποτε άλλου μη αφρικανικού κράτους.
Αυτή την εβδομάδα πραγματοποίησε την 28η επίσκεψή του, με στάσεις στην Αγκόλα, τη Νιγηρία και το Τόγκο. Η παρουσία στην εξουσία για δύο δεκαετίες δημιουργεί πολλές ευκαιρίες για ενδιαφέροντα και εξωτικά ταξίδια, αλλά ακόμη και ο Βλαντιμίρ Πούτιν της Ρωσίας απέχει πολύ απ΄ αυτόν τον αριθμό. Έχει πάει στην Αφρική μόλις πέντε φορές. Όλες οι επισκέψεις στη Νότια Αφρική ή την Αίγυπτο.
Η ταξιδιωτική εμμονή του Ερντογάν για την Αφρική αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης πολιτικής. Από την αρχή της ανάληψης της πρωθυπουργίας το 2003, ο Ερντογάν έχει αυξήσει μαζικά την παρουσία της χώρας του στην Αφρική.
Ο αριθμός των τουρκικών πρεσβειών εκεί έχει αυξηθεί από μόλις δώδεκα το 2009 σε περισσότερες από 40 σήμερα.
Τα αεροσκάφη της Turkish Airlines διασχίζουν τον αφρικανικό ουρανό, κάνοντας περισσότερα από 50 δρομολόγια που συνδέουν τις πόλεις της αφρικανικής ηπείρου με την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή.
Σε όλη την Αφρική, τουρκικές εταιρείες έχουν κατασκευάσει εντυπωσιακά και δημοφιλή έργα υποδομής: τεράστια αθλητικά συγκροτήματα στη Σενεγάλη και τη Ρουάντα, το νέο εθνική τζαμί στη Γκάνα, ένα μοντέρνο Διεθνές Αεροδρόμιο στο Νίγηρα και σημαντικές σιδηροδρομικές γραμμές στην Αιθιοπία.
Μια πιο ήπια μορφή επίδειξης δύναμης κάνουν τα τουρκικά σχολεία που δίνουν το στίγμα τους στην ήπειρο, ενώ οι τουρκικές τηλεοπτικές παραγωγές/σαπουνόπερες αποτελούν μέρος της επιτυχίας και της πολιτιστικής παρουσίας, ιδιαίτερα στην Ανατολική Αφρική.
Επιπλέον αυτών η Τουρκία χρησιμοποιεί για τον εαυτό της και τον τίτλο της “Αφρο-Ευρασιατικής” χώρας.
Ταυτόχρονα με τις άλλες δράσεις, η Τουρκία έχει εισβάλει στη γεωπολιτική της ηπείρου, χτίζοντας τη μεγαλύτερη, εκτός τουρκικού εδάφους, βάση στη Σομαλία, παίρνοντας μέρος στον εμφύλιο πόλεμο στη Λιβύη, με την υπογραφή συμφωνίας Αμυντικής Συνεργασίας με το Νίγηρα και με την εμπλοκή της στην περιοχή του Sahel(4) εκπαιδεύοντας τοπικά στρατεύματα. Έτσι σημειώνεται αύξηση πωλήσεων αμυντικού υλικού σε χώρες αυτής της ηπείρου.
Γιατί η Τουρκία ενδιαφέρεται τόσο για την Αφρική;
Προέχει η οικονομική διάσταση. Ο Ερντογάν επιθυμεί να ανοίξει ευκαιρίες για τις ισχυρές τουρκικές επιχειρήσεις έργων υποδομής, εξόρυξης και καταναλωτικών αγαθών. Η εύρεση νέων ξένων αγορών αποτελεί μέρος του οράματος του Ερντογάν για την Τουρκία ως εξαγωγική δύναμη, αναφέρει ο Emre Peker, αναλυτής της Eurasia Group για την Τουρκία.
Ωστόσο συμβαίνει επίσης και κάτι μεγαλύτερο. Ο Peker υποστηρίζει ότι από τότε που ανέλαβε την εξουσία, ο Ερντογάν έχει δει την Τουρκία ως ένα είδος γεωπολιτικού κληρονόμου της παλιάς Οθωμανικής αυτοκρατορίας — ως τον ισχυρό παράγοντα στη Μέση Ανατολή και πέραν αυτής, με θέληση να ενεργήσει ανεξάρτητα από τους εταίρους του την εποχή του Ψυχρού Πολέμου στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Αν και αυτή η πολιτική φαίνεται ότι είναι πιο δυναμική στη Μέση Ανατολή, η επέκταση της επιρροής της Άγκυρας στην Αφρική, δεν παύει να αποτελεί μέρος αυτού του ευρύτερου οράματος.
Γιατί οι αφρικανικές κυβερνήσεις ενδιαφέρονται για την Τουρκία;
Για τον ίδιο λόγο ενδιαφέρονται να συνεργαστούν με άλλους εξωτερικούς παίκτες: θέλουν να εξασφαλίσουν ποιοτικές άμεσες επενδύσεις και νέες υποδομές.
Αλλά ενώ η Άγκυρα δεν έχει φθάσει στο επίπεδο των πόρων που, μπορεί να φέρει στο τραπέζι, η Κίνα για παράδειγμα, έχει ένα σοβαρό λόγο να είναι εκεί. «Γι’ αυτό που δεν είναι». “Η Τουρκία έχει πολλά πλεονεκτήματα”, λέει ο Tochi Eni–Kaluαναλυτής της Αφρικής στον Όμιλο Eurasia: «Το πρώτον είναι, ότι δεν είναι η Γαλλία ή το Ηνωμένο Βασίλειο ή το Βέλγιο ή οποιαδήποτε από τις άλλες μετα-αποικιακές δυνάμεις». Την ίδια στιγμή, ο Ερντογάν παρουσιάζει την Τουρκία ως μια μικρότερη και περισσότερο αποδεκτή/συμπαθή εναλλακτική λύση σε σχέση με τις μεγάλες δυνάμεις όπως οι ΗΠΑ και η Κίνα.
Ποιος δεν χαίρεται αρκετά γι’ αυτό;
Αν και δεν έχει υπάρξει μεγάλη αντίδραση εναντίον της Τουρκίας μεταξύ των αφρικανικών πληθυσμών, αναφέρει o Eni-Kalu, η είσοδος της Άγκυρας έχει προκαλέσει ένα είδος αναστάτωσης σε άλλες χώρες. Η Γαλλία είναι εξαιρετικά δυσαρεστημένη με την παρουσία της Τουρκίας στη Δυτική Αφρική, και ο Πρόεδρος Μακρόν κατηγορεί ανοιχτά την Τουρκία ότι καλλιεργεί ένα «αντι-γαλλικό» κλήμα/συναίσθημα στην περιοχή.
Παράλληλα, η έντονη περιφερειακή αντιπαλότητα της Τουρκίας με τα ΗΑΕ είναι εμφανής επίσης στην Αφρική. Οι δύο δυνάμεις υποστηρίζουν τις αντιμαχόμενες πλευρές στον εμφύλιο πόλεμο της Λιβύης και ανταγωνίζονται για τη μεγαλύτερη επιρροή και στην Ανατολική Αφρική. Σύμφωνα με πληροφορίες η Άγκυρα θεώρησε το πραξικόπημα του Απριλίου του 2019 εναντίον του επί μακρόν Σουδανού δικτάτορα Ομάρ αλ-Μπασίρ, συνεργάτη της Άγκυρας, ως χτύπημα που υποστηρίζεται από τον Κόλπο για τον περιορισμό της τουρκικής επιρροής στην περιοχή.
Ας δούμε την προοπτική.
Όσο και αν έχουν αυξηθεί οι δεσμοί της Τουρκίας με την Αφρική, η ήπειρος παραμένει πολύ λιγότερο σημαντική οικονομικά για τους Τούρκους από ό,τι η Ευρώπη ή η Μέση Ανατολή. Σκεφτείτε ότι ενώ τα τελευταία χρόνια το τουρκικό εμπόριο με την Αφρική έχει πενταπλασιαστεί σε περίπου 25 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως, αυτό εξακολουθεί να είναι δέκα φορές λιγότερο από το εμπόριό του με την Ευρώπη και τρεις φορές λιγότερο από ό,τι με την Ασία. Το εμπόριο και οι επενδύσεις της Κίνας στην αφρικανική ήπειρο, η οποία ανέρχεται σε εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως, επισκιάζουν οτιδήποτε μπορεί εύλογα να επιτύχει η Τουρκία.
Αν και η Τουρκία δεν είναι σε θέση να ανταγωνιστεί ευθέως τις στρατιωτικές δυνατότητες των ΗΠΑ και της Γαλλίας, αλλά ούτε και τους οικονομικούς πόρους της Κίνας.
Η η Άγκυρα έχει βρει άλλους τρόπους, που ενδιαφέρουν τις τοπικές κυβερνήσεις, για να περάσει τις θέσεις της στην Αφρική και ταυτόχρονα να ενοχλεί άλλους περιφερειακούς ή και παγκόσμιες αντιπάλους της.
-
Αντγος εα Επίτιμος Δκτης 1ης ΣΤΡΑΤΙΑΣ & Τέως Αρχηγός ΓΕΕΦ
Αναλύσεις
Από τη Σαρία στην Ατομική Ελευθερία; Η Αλλαγή που Συντελείται στη Μέση Ανατολή
Μεταξύ 2000 και 2020, επέβλεψα μια σειρά ερευνών στη Μέση Ανατολή, πραγματοποιώντας προσωπικές συνεντεύξεις με αντιπροσωπευτικά δείγματα πληθυσμού σε πέντε σημαντικές χώρες, προκειμένου να κατανοήσω γιατί οι πολίτες υιοθετούν τις αξίες που υιοθετούν και να παρακολουθήσω τις μεταβολές αυτών των αξιών. Σε διαφορετικό βαθμό, οι ερωτηθέντες στις χώρες αυτές —την Αίγυπτο, το Ιράν, το Ιράκ, τη Σαουδική Αραβία και την Τουρκία— εξέφρασαν μια αυξανόμενη προτίμηση προς τις φιλελεύθερες αξίες, ακόμη και όταν οι κυβερνώντες τους προσπαθούσαν να καταστείλουν τις λαϊκές απαιτήσεις για δημοκρατική αλλαγή.
Η ιδέα ότι η Μέση Ανατολή γίνεται πιο φιλελεύθερη μπορεί να ακούγεται αντίθετη προς τη διαίσθηση. Σχεδόν πριν από 50 χρόνια, μια επανάσταση στο Ιράν κατεδάφισε την κοσμική τάξη της χώρας και εγκαθίδρυσε ένα απολυταρχικό κληρικό καθεστώς, θεμελιωμένο στον σιιτικό φονταμενταλισμό, του οποίου η πολεμική ιαχή ήταν «Θάνατος στην Αμερική». Έκτοτε, η περιοχή έχει αποτελέσει εκκολαπτήριο πολυάριθμων τρομοκρατικών επιθέσεων στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική, εξεγερτικών κινημάτων που είναι προσηλωμένα σε μια αυταρχική θεοκρατία, καθώς και καταπιεστικών καθεστώτων που υποτάσσουν τις γυναίκες, συντρίβουν την ελευθερία της έκφρασης και περιθωριοποιούν τις μειονότητες.
Στο σημείο αυτό, θα μπορούσε να φαίνεται εύκολο να καταλήξει κανείς στο συμπέρασμα ότι οι κοινωνίες της Μέσης Ανατολής ενδιαφέρονται απλώς λιγότερο για τον φιλελευθερισμό —ότι διέπονται από ένα θεμελιωδώς διαφορετικό, περισσότερο προσανατολισμένο στη θρησκεία «καθεστώς αλήθειας», όπως διακήρυξε ο φιλόσοφος Μισέλ Φουκώ το 1978, αναφερόμενος στην εξέγερση στο Ιράν. Σύμφωνα με αυτήν την αντίληψη, ένα σύστημα διακυβέρνησης στο οποίο οι φονταμενταλιστές διεκδικούν την εξουσία να ορίζουν την πίστη όπως οι ίδιοι κρίνουν κατάλληλο —υποτάσσοντας την ατομική ελευθερία στις θρησκευτικές επιταγές, προωθώντας την ανδρική υπεροχή και επιβάλλοντας περιοριστικούς ενδυματολογικούς κανόνες στις γυναίκες— θα διαφοροποιεί για πάντα την περιοχή από τη Δύση.
Ωστόσο, αυτή η εκτίμηση συγχέει τις συνέπειες της κυριαρχίας με τις αιτίες της. Κάτω από την εδραίωση του αυταρχισμού, εξελίσσεται μια διαφορετική ιστορία. Μεταξύ 2000 και 2020, επέβλεψα μια σειρά ερευνών στη Μέση Ανατολή, πραγματοποιώντας προσωπικές συνεντεύξεις με αντιπροσωπευτικά δείγματα πληθυσμού σε πέντε σημαντικές χώρες, προκειμένου να κατανοήσω γιατί οι πολίτες υιοθετούν τις αξίες που υιοθετούν και να παρακολουθήσω τις μεταβολές αυτών των αξιών. Σε διαφορετικό βαθμό, οι ερωτηθέντες στις χώρες αυτές —την Αίγυπτο, το Ιράν, το Ιράκ, τη Σαουδική Αραβία και την Τουρκία— εξέφρασαν μια αυξανόμενη προτίμηση προς τις φιλελεύθερες αξίες, ακόμη και όταν οι κυβερνώντες τους προσπαθούσαν να καταστείλουν τις λαϊκές απαιτήσεις για δημοκρατική αλλαγή. (Εστιάσαμε σε αυτές τις χώρες επειδή το μέγεθος και η πολιτική τους σημασία τις καθιστούσαν κατάλληλες περιπτώσεις για τον έλεγχο κοινωνιολογικών θεωριών.)
Η έρευνα έθεσε στους συμμετέχοντες ερωτήματα σχετικά με ένα ευρύ φάσμα αξιών. Ωστόσο, επιδιώξαμε να καταγράψουμε τη στάση τους απέναντι στις φιλελεύθερες αξίες μέσω 15 ερωτήσεων που κάλυπταν τρεις διαστάσεις: τον εκφραστικό ατομικισμό, την ισότητα των φύλων και την κοσμική πολιτική.
Ο εκφραστικός ατομικισμός μετρήθηκε με βάση την προτίμηση στον γάμο από αγάπη αντί της γονικής έγκρισης, την ανεξαρτησία και τη φαντασία —αντί της υπακοής και της θρησκευτικής πίστης— ως επιθυμητά χαρακτηριστικά στα παιδιά, καθώς και το δικαίωμα των γυναικών να ντύνονται όπως επιθυμούν.
Οι απόψεις για την ισότητα των φύλων διερευνήθηκαν μέσω ερωτήσεων σχετικά με την πολυγαμία, την υπακοή της συζύγου και την προτεραιότητα που δίνεται στους άνδρες στην πολιτική, στην αγορά εργασίας και στην εκπαίδευση.
Οι αντιλήψεις για την κοσμική πολιτική αξιολογήθηκαν μέσω ερωτημάτων σχετικά με τον διαχωρισμό της θρησκείας από την πολιτική, τη διακυβέρνηση δυτικού τύπου, την ισλαμική διακυβέρνηση και τον νόμο της σαρία.
Στη συνέχεια, συνδυάσαμε τις απαντήσεις για να δημιουργήσουμε έναν «δείκτη φιλελευθερισμού», με βαθμολογία από το 1 έως το 4 για κάθε πληθυσμό σε κάθε έρευνα. Οι υψηλότερες βαθμολογίες υποδήλωναν μεγαλύτερη υποστήριξη προς τον φιλελευθερισμό.
Οι δείκτες αυτοί κατέδειξαν σημαντική αύξηση του φιλελευθερισμού, αν και το μέγεθος της μεταβολής διέφερε ανάλογα με τον τομέα και τη χώρα. Η υποστήριξη προς την ισλαμική διακυβέρνηση και τη σαρία μειώθηκε γενικά σε ολόκληρη την περιοχή.
Μεταξύ των Ιρανών, αυξάνεται η απαίτηση για διαχωρισμό της θρησκείας από την πολιτική, για ισότητα των φύλων και για ελευθερία στην ένδυση. Αυτές οι μεταβαλλόμενες αξίες έχουν μεταφραστεί σε πολιτική δράση, με πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα το κίνημα «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία» του 2022 και τις πανεθνικές διαδηλώσεις του 2025–2026, κατά τη διάρκεια των οποίων, σύμφωνα με αναφορές, δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές σκοτώθηκαν από τις δυνάμεις ασφαλείας της Ισλαμικής Δημοκρατίας.
Στην Αίγυπτο, το ποσοστό των ερωτηθέντων που θεωρούσαν ότι η ισλαμική διακυβέρνηση είναι «πολύ καλή» μειώθηκε από 25% το 2011 σε 16% το 2020. Το ποσοστό όσων θεωρούσαν ότι ο νόμος της σαρία είναι «πολύ σημαντικός» υποχώρησε από 28% σε 18%.
Μεταξύ των Ιρακινών ερωτηθέντων, το ποσοστό όσων υποστήριζαν έντονα την ισλαμική διακυβέρνηση και τον νόμο της σαρία μειώθηκε, αντίστοιχα, από 30% και 34% το 2004 σε 15% και 14% το 2011.
foreignaffairs.com
Απόψεις
Γεωπολιτική και Προφητεία: Ο γέροντας Σίμων της Λατινικής Αμερικής, οι «τρεις ημέρες σκοταδιού» στην ανθρωπότητα
Η πραγματική εγρήγορση δεν είναι ο φόβος για το αύριο· είναι η υπεύθυνη, η φροντίδα της οικογένειας για τον άνθρωπό της σήμερα, που γνωρίζει, ότι οι Ελίτ του κόσμου έχουν ήδη λάβει τα μέτρα τους για τους ίδιους.
Απόψεις
Ο Γολγοθάς, η Σταύρωση του Νόμου 2321/95 και η Χαμένη του Ανάσταση
Χρήστος Κηπουρός: Αν τα 12 μίλια αποτελούν Εθνικό Τόπο και η ΑΟΖ τους Αγίους Τόπους, εσείς, η διαχρονική επίσημη πολιτική, είστε ο συλλογικός Ισκαριώτης.
Ο Νόμος 2321/1995, αν και αποτελεί τη συμβολαιογραφική πράξη του Δικαίου της Θάλασσας για την Ελλάδα, ανεβαίνει ένα μαρτυρικό Γολγοθά εξαιτίας των διαχρονικών διαχειριστών του. Σε μια συγκλονιστική σύμπτωση, τα 12 ναυτικά μίλια –οι 12 Μαθητές αυτού του «Ιησού» της εθνικής κυριαρχίας σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο– δεν συμπίπτουν μόνο αριθμητικά. Σήμερα, στα 31 του χρόνια, ο Νόμος αυτός βρίσκεται στην ηλικία που ο Ιησούς πλησίαζε προς το Θείον Πάθος. Μόνο που ο Ιησούς Αναστήθηκε, ενώ ο Νόμος 2321, αν αφεθεί στους διαχειριστές του, θα πάει κατά διαβόλου.
Αντί για τη θεσμοθέτηση των 12 μιλίων, επιστρατεύεται η γνωστή ρητορική ανηθικότητα του «αναφαίρετου δικαιώματος»· μια φράση-ναρκωτικό που λειτουργεί ως ένοχο φιλί και άλλοθι απραξίας, την ώρα που ο φόβος του πολέμου επιτρέπει de facto στον εκβιαστή να αφαιρεί ό,τι η Πολιτεία διακηρύσσει ως αδιαμφισβήτητο. Την ίδια στιγμή, οι ξένοι «σύμμαχοι» τύπου Ρούμπιο νίπτουν τας χείρας τους ως Πόντιοι Πιλάτοι, με τους γείτονες να τα τρίβουν, ενώ ο «Αθηναϊκός συλλογικός Ιούδας» –όπως τον είχα περιγράψει από το 1991 στο βιβλίο μου «Θράκη, Θράκη! Το ένοχο φιλί της Αθήνας»– παραδίδει τον Νόμο για τριάντα αργύρια, τα οποία μεταφράζονται στην κυνική μακροημέρευση στην εξουσία. Ποιο είναι το ρεζουμέ για τον συλλογικό Αθηναϊσμό; Μια φορά προδότης, πάντα προδότης.
Η Γλωσσική Χειραγώγηση και το Γεωοικονομικό Bypass
Όπως δίδαξαν ο Μισέλ Φουκώ και ο Ουμπέρτο Έκο, οι λέξεις χρησιμοποιούνται από την εξουσία για να χειραγωγήσουν την κοινωνία. Η λέξη «επέκταση» αναδίδει έναν επιθετικό και φασιστικό τόνο που ενοχοποιεί το δικαίωμα, τη στιγμή που η UNCLOS μιλά ορθώς για «καθορισμό». Μέσα σε αυτό το παιχνίδι, η εμμονική καθήλωση στη λέξη «υφαλοκρηπίδα» θανατώνει το πνεύμα της ΑΟΖ, θάβοντάς την στο σκοτεινό υπέδαφος και μετατρέποντάς την σε μια ακόμη προδομένη Κύπρο και μια υπό προδοσία Θράκη. Η Τουρκία δεν χρησιμοποιεί τη λέξη ΑΟΖ λόγω διανοητικής αλλεργίας, καθώς στερείται νόμιμων δικαιωμάτων και επιδιώκει να αρπάξει την ελληνική· η δε Ελλάδα, εγκλωβισμένη στη δική της μορφωτική ανεργία, την αποφεύγει εξίσου, μιλώντας μονότονα για υφαλοκρηπίδα και πετώντας μόνο «πότε- πότε» τη λέξη ΑΟΖ ως επικοινωνιακό πυροτέχνημα. Μπορεί η εργασιακή ανεργία να έπεσε κατακόρυφα, αλλά η διανοητική, πολιτική και ηθική ανεργία ανέβηκε κατακόρυφα.
Κι όμως, η σημειωτική σχέση με τον Ιησού κρύβει την υπόσχεση μιας Ανάστασης που θα μπορούσε να μετατρέψει την Ελλάδα σε κεντρική πλατεία του πλανήτη. Καθώς, κατά τον Στράβωνα, «η γεωγραφία είναι η σκηνή πάνω στην οποία παίζεται η ιστορία» και η σκηνή είναι πλέον έτοιμη για το ελληνικό θαύμα.
Όμως, στη σκληρή πραγματικότητα δεν υπάρχουν αυτόματα θαύματα: αν ο Νόμος 2321/95 σταυρωθεί οριστικά, η Ελληνική κυριαρχία δεν πρόκειται να αναστηθεί ποτέ. Η διαφορά από τα 6 ναυτικά μίλια έως τα 12 ανέρχεται σε 85.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Με το ελληνικό υδάτινο μερίδιο στις λίμνες Πρέσπες να είναι 83 τετραγωνικά χιλιόμετρα, αυτό σημαίνει ότι με τη «Σταύρωση» του Νόμου η Ελλάδα χάνει ίσαμε 1.024 λίμνες Πρέσπες!
___________________
Διδυμότειχο, Οκτώβριος 2026,
Πεδίο μάχης η Γαλλία για την ακρίβεια – Έφοδοι, δακρυγόνα και εκατοντάδες συλλήψεις
Σύμφωνα με πηγές προσκείμενες στον υπουργό Εσωτερικών Λοράν Νουνιές, μέχρι το μεσημέρι οι αρχές είχαν καταγράψει 140 διαδηλώσεις, με τη...
Από τη Σαρία στην Ατομική Ελευθερία; Η Αλλαγή που Συντελείται στη Μέση Ανατολή
Μεταξύ 2000 και 2020, επέβλεψα μια σειρά ερευνών στη Μέση Ανατολή, πραγματοποιώντας προσωπικές συνεντεύξεις με αντιπροσωπευτικά δείγματα πληθυσμού σε πέντε...
FT: Πώς υπνοβατούμε προς τον Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο!
Το αεροδρόμιο του Ριάντ κλείνει έπειτα από φονικές πυραυλικές επιθέσεις. Ρωσία – Ουκρανία ανταλλάσσουν πολύνεκρα πλήγματα. Η Πολωνία προειδοποιεί για...
Project Bromo: Η Ευρώπη επιταχύνει τη δημιουργία διαστημικού γίγαντα απέναντι στη SpaceX
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επιδιώκει να επιταχύνει την αντιμονοπωλιακή αξιολόγηση της συμφωνίας μεταξύ Airbus, Thales και Leonardo. Ο νέος όμιλος, με...
350 Δισ. Δολάρια στην Αμερική: Η Νότια Κορέα ενεργοποιεί τη μεγαλύτερη στρατηγική επένδυση της συμμαχίας τους
Καθώς στη Σεούλ διατυπώνονται επικρίσεις σχετικά με τους κινδύνους και την εποπτεία των επενδύσεων αυτών, ενώ οι ενδιάμεσες εκλογές στις...
-
Αναλύσεις1 μήνα πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας