Άμυνα
With Abdullah Ocalan From Athens to Nairobi
Interview by Noreldin Waisy – Ekurd.net
 |
| Savvas Kalenteridis, former Greek intelligence officer. Photo: Noreldin Waisy/Ekurd.net |
Original date of the interview: 7-5-2013
Savvas Kalenteridis is a blogger, columnist, and a former Greek intelligence officer. In this exclusive interview he talks for the first time about his travels with Abdullah Ocalan, the imprisoned founder of the PKK. Kalenteridis accompanied Ocalan from Athens to Russia, and later from Athens to Kenya, where Ocalan was ultimately arrested by Turkish officials in 1999.
Q: When did you first become involved with the Kurdish issue?
A: I first learned about Kurdish history when I was a student at the military academy. My knowledge about the Kurdish issue deepened while I was working as a consultant in the Greek Consulate, Izmir (1992-1997). There, I was fully aware of the injustice and oppression of the Kurds in Turkey. During my time there I helped a lot of Kurds, and facilitated visas for those who wanted to leave Turkey in order to escape oppression.
Q: When did you first meet Mr. Ocalan?
A: I met him after he was forced to leave Syria and came to Greece. On October 10, 1998 the Greek government asked me to accompany Ocalan in a plane to Russia. The Syrian government gave Ocalan four days to leave their country. Meanwhile, Ocalan had contacted a Greek MP in order to help him find a way to stay in Greece. Ocalan arrived in Athens from Damascus on a Syrian Airlines plane, which was going to Stockholm, the Swedish capital.
Q: Who was the Greek MP?
A: A war veteran Greek named Costas Badovas, a friend of Ocalan and a supporter of the Kurds. He’s about eighty years old now.
Q: How many people accompanied Ocalan on his journey to Athens?
A: He was accompanied by three people, a female Kurdish PKK member named Rozereen and two Syrian intelligence officers. One of them was very close to Hafez al-Assad (the late Syrian president, and father of Bashar al-Assad). Ocalan contacted the Greek MP [Badovas] before arriving in Athens, and, without revealing Ocalan’s name, the MP informed the relevant Greek Minister that a significant figure was on his way to Greece and asked him to provide the required facilities for the guest at the airport without making any fuss about it. Badovas informed the Greek Minister about the “significant figure’s” imminent arrival to Athens, after Ocalan’s plane had departed Damascus.
Q: What type of passport was Ocalan carrying?
A: A Turkish passport with the name of Abdullah Kurd. When the Greek minister asked Badovas the visitor’s name, he told him ‘Abdullah Kurd.’ Then the minister knew he might be Ocalan. He therefore called the Chief of Greek Intelligence Service and told him that Ocalan will arrive in Athens in half an hour. So the chief called me and asked, “where is Ocalan?”
“He’s in the same place, where he always was,” I replied. Then he asked me to search quietly for Ocalan’s location. I contacted some Kurdish friends in Europe, but no one had information about the whereabouts of Ocalan. Then the chief asked me to accompany him to the airport, and he told me on the way that Ocalan will arrive very soon in Athens.
Q: How did you receive Ocalan?
A: On Friday, October 10, 1998, we moved to the airport. When we entered the airport, Rozereen and the MP (Badovas) who had been looking for Ocalan seemed to have contacted him, but his phone was switched off, because the MP was then in a meeting with the Prime Minister to inform him of the arrival of Ocalan.
Q: Where was Ocalan?
A: He was sitting in a corner of the VIP lounge. We went toward him and welcomed him. The intelligence chief directed me to lead Ocalan to one of the offices at the airport. There, the intelligence chief and Ocalan began the negotiations. Ocalan was speaking in Turkish and I was translating.
Q: How was Ocalan’s mood and psychological state?
A: Although he seemed fatigued and under great psychological pressure, he was calm and patient. The chief was impressed by Ocalan’s knowledge of diplomacy. The chief told Ocalan that the Greek government was not aware of his arrival to Greece, but Ocalan said that he had already told Badovas about his intentions before heading to Athens. The chief made it clear that the Greek government was not aware of his arrival and said that Greece cannot harbor him because it’s a neighbor country of Turkey and because both countries are NATO members.
He asked Ocalan to take the same plane to Sweden, and that Greece would help him get political asylum there. Ocalan refused to go to Sweden and said he didn’t trust them because Sweden accused PKK of killing Swedish PM Olof Palme in 1986. Therefore he requested to stay in Greece for a few days until a safe destination in Europe could be found. His fellow PKK members were working towards this end. In response to that, the intelligence chief told him that it would be dangerous to stay in Greece. Our conversation continued for nearly four hours. Then Ocalan said, “I will ask for asylum here.” We told him it’s your right to ask for a political asylum, but if you do get it, you should consider that it would be extremely difficult for you to continue your armed fighting in Turkey, while being in a status of political asylum in Greece. We took a break and Rozereen contacted the head of PKK in Russia, Mahir Welat, and asked him to see if there is an opportunity for Ocalan to go to Russia. After a while Welat sent an invitation by fax to Ocalan, signed by the Russian Parliament (Duma). Then we contacted the Russian Embassy to issue a visa to Mr. Ocalan. They were very helpful and issued a visa on the same day. We prepared a private aircraft. Ocalan requested to be accompanied by a senior Greek official. So the Intelligence Service decided to send me with Ocalan.
Q: How did you feel? Were you happy or worried? Or did you just feel you had a duty?
A: I was happy to meet Ocalan and more pleased that I was to accompany him because it was a good opportunity for me to get to know Ocalan closely and exchange views with him. At the same time, it was also a duty for me to do so.
Q: How did Ocalan react when he found out that you were accompanying him?
A: He told me, “it seems that the Greek government has dispensed of you. You’re not that important to them because we might get killed!” Anyway, we landed in Moscow.
Q: How many people were on board?
A: Ocalan, Rozereen, the Syrian intelligence officers, and me, along with the Greek pilot. During our flight I talked a lot with Ocalan about the Kurdish issue and the armed struggle. When we arrived in Moscow, Russian MP Vladimir Zhirinovsky and another politician named Mitrofanov received us warmly and shook hands with Ocalan. Zhirinovsky gave him a red scarf and a bouquet of flowers, and he was received semi-officially. Then I returned to Athens in the same plane.
Q: What did you do after your return? Did you keep in touch with Ocalan?
A: When I came back to Athens we were monitoring the situation closely. One day Rozereen called me and said, “Our father is feeling cold,” but I told her not to contact me and that she had to contact Greek officials formally. Ocalan spent thirty-three days in Russia. Then we learned that he arrived in Italy with the consent of the Italian Prime Minister Massimo D’ Alema. Ocalan spent his first week there without problems, and the Italian government tried to get the support of the rest of the European countries (Germany and France in particular) in order for Ocalan to be able to stay in Italy. But no one supported Italy. In return, Turkey imposed an embargo on Italian goods. Meanwhile a high-level U.S. delegation visited Italy to persuade them to expel Ocalan and send him to an African country known to be plagued by chaos and lawlessness so Ocalan could easily be captured.
Q: In your opinion, sending Ocalan to Africa was an American proposal?
A: Yes, it was the Americans behind it. The plot was not planned by Turkey, because Turkey does not have a strong influence in Africa.
Ocalan rejected the idea of going to Africa. Some Kurds in Europe suggested Ocalan go back to Moscow. Ocalan stayed in Italy for sixty-six days. The Italian government started putting pressure on Ocalan to leave their country, so he returned to Russia. But when his plane landed in Moscow, the Russians took him to a military base in the capital of Tajikistan, Dushanbe.
Meanwhile, the U.S. Secretary of State Madeleine Albright visited Russia to meet with Russian Foreign Minister Yevgeny Primakov to persuade the Russians to expel Ocalan. But the Russians instead took Ocalan to Tajikistan so that they could tell the Americans that Ocalan was not in Russia. Then they took him to St. Petersburg where they told him that he shouldn’t leave the airplane because he was being a target of a kidnap and possible assassination plot by the Russian mafia. So he had to leave Russia.
The Greek government had previously told Ocalan not to return to Greece in any way, but that if he has any inquiries he must only contact the Deputy Speaker of the Greek Parliament. But instead Ocalan contacted some of his Greek friends, and secretly arrived back in Athens on January 29, 1999.
Q: How had he returned to Greece?
A: Ocalan returned to Athens by private plane with help from some of his Greek friends and supporters. It was without the knowledge of the Greek government.
Q: How did you meet Ocalan again in Athens?
A: When Ocalan arrived in Athens he wanted to go to the VIP lounge at the airport, away from the eyes of the police, but the police recognized him and informed the Greek intelligence. I was at home when the Chief of Intelligence called me and informed me of Ocalan’s arrival.
We had an urgent meeting to discuss how to deal with Ocalan. I said that, because Ocalan had come back unofficially and without the knowledge of the government, we should leave him and turn a blind eye. If the Americans or the Turks know about his arrival, we can say we are not aware of it. But the deputy chief of intelligence refused my request and searched for Ocalan and found him in a house in Athens. Then, the negotiations started once again to find a solution for this issue.
Q: What were Ocalan’s requests?
A: He said, “I have no place to go and I want to stay here.” But we refused him and we suggested many alternative places such as Libya and Lebanon, from where he could go on to Kurdistan.
Q: Going to Kurdistan, was that your proposal or Ocalan’s?
A: We told him we could smuggle him to Libya, but Ocalan asked to be sent to Lebanon in order to go to Kurdistan. Then, Ocalan’s fellow PKK members from Europe, informed him of the possibility to go to the Netherlands and seek political asylum there. Then the negotiations stopped and the Greek government prepared an airplane to move Ocalan to the Netherlands. I didn’t take part in these negotiations that took place during the night.
The next morning the Greek Intelligence Service asked me to go to the safe house that Ocalan was resting. This was the second time that I saw him. After one hour we left the safe house to go to the airport. There, they told me that I was to escort Ocalan on a plane to Minsk, the capital of Belarus. Once we left for Minsk, and during the flight, they told me that Ocalan would take another plane at Minsk, a cargo plane, destined to transport him to Rotterdam in the Netherlands. However, when we arrived in Minsk, the plane that was scheduled to take us to Rotterdam did not come. We waited in our plane for eight hours but the other plane did not come. It was very cold (-17 Celsius degrees).
Q: The same people accompanied Ocalan?
A: No. This time aboard the plane were two lawyers from the Netherlands and Germany, a Kurdish woman, a Cypriot businessman, and me. When the plane that was supposed to take us to the Netherlands did not show up, we returned to Athens. When we arrived we were very exhausted and hungry. We went to a place to eat but they told us that there were security concerns and I understood that the Americans were aware about the situation, so we headed towards the island of Corfu. We stayed there for two days. The Greek government tried to convince Ocalan to go to an African country.
Q: Why did the Greeks suggested Africa when they were pretty sure that Ocalan could be arrested there?
A: Because we had no other choice and no options left. And probably because that was what the Americans dictated to the Greek government. We suggested that he should first go to a country close to South Africa, wait there until preparations had been made for him gaining a political asylum in South Africa, and then to immediately move there. Ocalan asked my opinion. I told him, “Since you don’t have any other options, you should agree, especially because the Greek government has given you at last the official support of the Greek nation and pledged to fully support you.” I added that in my view this seemed like a change in Greek official policy towards him. Ocalan agreed.
Q: The African country was Kenya?
A: At first I did not know it was Kenya, but on the way I learned that indeed it was Kenya.
Q: How many people were with you this time?
A: Ocalan, the Cypriot businessman, a Kurdish man — a citizen of Sweden, a Kurdish lady with German nationality, and me. We arrived in the Kenyan capital, Nairobi, and we were received by the deputy Greek Ambassador who took our passports, signed them so we wouldn’t have to pass from the passport control examination and went straight to the Ambassador’s residence.
Q: Kenyan officials were aware of Ocalan’s arrival?
A: I do not know. I don’t think they were aware.
Q: How many days did you stay?
A: Twelve days. The day after our arrival I contacted the lawyer of South African leader Nelson Mandela, who was Greek, in order to help Ocalan go to South Africa and seek asylum there. I was ordered to visit South Africa to oversee the process, but the Kenyan government did not let me go.
Q: How and why?
A: I was at the airport in Nairobi when the Kenyan police stopped me. They checked my passport for a long period of time, and I missed my flight. When I went back to the embassy I was told that the Kenyan foreign ministry had requested my passport and the passport of the Cypriot businessman. But the businessman had already left Kenya and arrived in Belgium.
Q: How did they know that Ocalan was in Kenya?
A: I do not know. On the second day of our stay in Nairobi, I read in the Turkish “Hurriyet” newspaper that the chief of the Turkish Intelligence (MiT) told the paper that they knew the whereabouts of Ocalan and he is close to their grasp.
Q: Don’t you think it may have been someone from the Greek embassy who leaked the news about Ocalan?
A: No, no, no! I believe that the U.S. Central Intelligence Agency (CIA) played a key role in finding Ocalan. According to our information, CIA officials signed an agreement with the MiT to hand over Ocalan on the condition that he would not be executed. This was the agreement between the U.S and Turkey.
Q: Did the Greek government come under pressure when Ocalan was a guest of the Greek embassy in Kenya?
A: Yes, very much. A few days after our arrival the Greek government came under a lot of pressure. Greek senior officials asked us to speed up the process of finding a solution to this crisis. At that point I said that every step must be legal and we ought to protect Ocalan’s well-being, because otherwise if something bad happened to Ocalan his family and friends could potentially sue us. The ambassador, who was also a lawyer, agreed with me. We did not want to do anything illegal or hand over Mr. Ocalan. We are friends of the Kurds and such an action would damage the Kurdish-Greek friendship and the international reputation of Greece as well.
Q: In the end, how was Ocalan kidnapped?
A: The day that Ocalan was kidnapped was Monday. The same morning the Kenyan Foreign Ministry asked the Greek Ambassador to visit the ministry. He tried to contact Greece to receive instructions but the Kenyan authorities had cut off all our contact and communication with Athens and imposed a blockade on the embassy. Thus, the Ambassador did not want to go to the Kenyan Foreign Ministry without any official instructions from Greece. Then, Kenyan officials from the Foreign Ministry came to the embassy to take him with them even by force. So he followed the Kenyan officials to the ministry where they showed him pictures of Ocalan in the embassy that were taken via satellite and told him that they knew Ocalan was in the embassy. Kenyans expressed their willingness to transfer Ocalan in a plane to anywhere he wanted, and they suggested the Netherlands or Finland. He contacted Athens and told them about it, and they told him to agree to the Kenyan proposal because there were no other options. The Kenyan officials clearly stated that this was a onetime deal, valid only until 7 p.m. that day, and that they were not responsible if after that designated hour, assassins got inside the embassy residence to kill us and abduct Ocalan.
Finally, the ambassador went to Ocalan to explain to him the Kenyan proposal. We only had two hours left to the 7 p.m. ultimatum. Ocalan hear the proposal and said “let’s go, we have no other time nor option and I don’t want to be a burden to my friends anymore.”
The plan was as follows. We were going to take the ambassador’s car which had diplomatic plates and immunity, to the airport, next to the stairs leading to the aircraft itself. There, I was to get of the car and check the airplane and if everything was alright and the situation seemed safe, I would then lead Ocalan and the ambassador to the plane for all of us to go to the destination that the Kurdish leader would choose.
But the Kenyans forced us to take their cars and wanted to divide us, so they brought three cars. The ambassador was in the first, Ocalan was in the middle, and I was in the third one.
The drivers were Kenyan policemen. On the way to the airport the car carrying Ocalan drove away from us and disappeared. We asked our drivers to follow Ocalan’s car but they refused and said, you will reunite with him at the airport. But when we arrived at the airport we searched for Ocalan for more than one hour and couldn’t find him. Then, since we couldn’t find him we took a cab and returned to the embassy residence. We reported the incident to Athens, that Ocalan was taken by the Kenyans, and finally the next morning we heard on the TV that he had been kidnapped.
Q: How did you feel when you saw Ocalan kidnapped and blindfolded on TV and in the hands of Turks?
A: It was a great tragedy and a very sad day for us. We cried a lot.
Q: In your opinion was the abduction of Ocalan an international conspiracy?
A: Absolutely. There is no doubt that it was an international conspiracy.
Q: Do you think that Israel had played a role in it?
A: I do not have enough information in this regard. But when we were in Kenya, I was browsing through the news while at the same time sharing them with Ocalan and conversing with him. One day I read in the Özgür Politike newspaper that the head of Israel’s Security Council and his team was in Ankara. When I showed this to Ocalan, he said, “they are there for me.”
Q: After all of this, what do you think of Ocalan?
A: Two days before his abduction Ocalan told me, “Even if I am arrested or killed, the PKK will remain alive.”
Ocalan was very much correct in what he said. After Ocalan’s arrest many predicted that the PKK would vanish after six months. But the PKK is much stronger than before. In my opinion, Ocalan is a great thinker and a great leader in the Middle East. Recently, Time magazine ranked Ocalan among the 100 most influential international figures for the year 2013. In my opinion, after the death of Hafez al-Assad, Ocalan is now the greatest political leader in the Middle East region.
Q: Have you ever been threatened by the Turks?
A: For some years I was wanted in Turkey. But I do not fear the Turks because in these issues there is a reciprocity between agencies and countries. No one would threaten a foreigner without the fear of reprisal.
*Noreldin Waisy , is a freelance journalist based in Erbil, Kurdistan region.He can be followed on Twitter via @nwaisy
– A version of this interview appeared in Kurdish weekly Bas
Copyright © 2013 Ekurd.net. All rights reserved
var _wau = _wau || []; _wau.push([“small”, “wvg1ie6mi5ta”, “m3y”]);
(function() {var s=document.createElement(“script”); s.async=true;s.src=”http://widgets.amung.us/small.js”;
document.getElementsByTagName(“head”)[0].appendChild(s);})();
GEOPOLITICO
Καμπανάκι για Ελλάδα! Γαλλία και Τουρκία μπαίνουν σε νέα αμυντική εποχή
Ο Οδικός Χάρτης Άγκυρας–Παρισιού ανοίγει δρόμο για στενότερη στρατιωτική συνεργασία – SAMP/T και Meteor αλλάζουν τα δεδομένα και δημιουργούν ερωτήματα για τη στρατηγική σχέση Ελλάδας–Γαλλίας
Η υπογραφή Οδικού Χάρτη Αμυντικής Συνεργασίας ανάμεσα στην Τουρκία και τη Γαλλία δεν είναι μία τυπική διπλωματική κίνηση και ασφαλώς δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη από την Αθήνα.
Άγκυρα και Παρίσι συμφώνησαν να εμβαθύνουν τον στρατηγικό τους διάλογο, να αυξήσουν τις στρατιωτικές επαφές και να εξετάσουν νέα πεδία συνεργασίας. Η τουρκική πλευρά μιλά ήδη για μετάβαση από τα «θετικά μηνύματα» σε συγκεκριμένη αμυντική συνεργασία.
Για την Ελλάδα, όμως, το ζήτημα δεν είναι απλώς ότι η Γαλλία συνομιλεί με την Τουρκία. Το κρίσιμο είναι τι ακριβώς είναι διατεθειμένη να δώσει στο τουρκικό οπλοστάσιο και κατά πόσο αυτό μπορεί να επηρεάσει την ισορροπία δυνάμεων στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.
Από τον στρατηγικό εταίρο της Ελλάδας στον εξοπλιστικό διάλογο με την Άγκυρα
Η εξέλιξη αποκτά ιδιαίτερο βάρος επειδή η Γαλλία δεν είναι για την Ελλάδα ένας απλός σύμμαχος στο ΝΑΤΟ.
Αθήνα και Παρίσι έχουν υπογράψει από το 2021 Στρατηγική Εταιρική Σχέση για την Άμυνα και την Ασφάλεια, η οποία περιλαμβάνει ρήτρα αμοιβαίας στρατιωτικής συνδρομής σε περίπτωση ένοπλης επίθεσης κατά της επικράτειας της μίας πλευράς. Η συμφωνία ανανεώθηκε τον Απρίλιο του 2026 για ακόμη πέντε χρόνια.
Πάνω σε αυτή τη σχέση οικοδομήθηκε ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής αμυντικής στρατηγικής των τελευταίων ετών: Rafale, φρεγάτες FDI, κοινές ασκήσεις και στενός στρατηγικός διάλογος.
Τώρα, όμως, το Παρίσι ανοίγει ταυτόχρονα έναν θεσμοθετημένο δρόμο αμυντικής συνεργασίας και με την Άγκυρα.
Αυτό δεν ακυρώνει την ελληνογαλλική συμφωνία. Δημιουργεί, όμως, μια προφανή αντίφαση συμφερόντων, ιδίως εάν η νέα συνεργασία οδηγήσει στην ενίσχυση κρίσιμων τουρκικών στρατιωτικών δυνατοτήτων.
Το πρώτο καμπανάκι: SAMP/T
Το πιο σοβαρό ζήτημα αφορά το SAMP/T.
Η Τουρκία επιδιώκει εδώ και χρόνια την απόκτηση του γαλλοϊταλικού συστήματος αεράμυνας μεγάλου βεληνεκούς και, σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, η γαλλική αντίσταση σε μία τέτοια συμφωνία έχει υποχωρήσει σημαντικά. Οι συζητήσεις συνδέονται και με τον σχεδιαζόμενο τουρκικό ολοκληρωμένο θόλο αεράμυνας «Steel Dome».
Για την Ελλάδα, μία πιθανή τουρκική απόκτηση SAMP/T δεν είναι αδιάφορη.
Θα ενίσχυε σημαντικά την τουρκική αντιαεροπορική και αντιπυραυλική άμυνα και θα δυσκόλευε τον επιχειρησιακό σχεδιασμό της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας σε περίπτωση κρίσης.
Ακόμη σημαντικότερο θα ήταν ένα ενδεχόμενο πλαίσιο συμπαραγωγής ή μεταφοράς τεχνολογίας, καθώς η Άγκυρα επιδιώκει σταθερά όχι μόνο την αγορά συστημάτων αλλά και την ενσωμάτωση ξένης τεχνογνωσίας στη δική της αμυντική βιομηχανία.
Σε αυτή την περίπτωση, το Παρίσι δεν θα πουλούσε απλώς ένα όπλο στην Τουρκία. Θα βοηθούσε στην ενίσχυση της μακροπρόθεσμης τουρκικής αμυντικής αυτονομίας.
Το δεύτερο καμπανάκι: Meteor
Ακόμη πιο άμεσα αφορά την Ελλάδα η πιθανότητα πρόσβασης της Τουρκίας στον πύραυλο Meteor.
Ο Meteor αποτελεί βασικό όπλο των ελληνικών Rafale και ένα από τα σημαντικότερα ποιοτικά πλεονεκτήματα της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας στον αέρα.
Εάν η Τουρκία αποκτήσει το ίδιο βλήμα και καταφέρει να το ενσωματώσει σε νέα μαχητικά αεροσκάφη, ένα μέρος αυτού του ελληνικού πλεονεκτήματος περιορίζεται.
Δεν σημαίνει ότι εξισώνονται αυτομάτως οι δυνατότητες των δύο αεροποριών. Σημαίνει όμως ότι η Άγκυρα αποκτά πρόσβαση σε όπλο της ίδιας τεχνολογικής κατηγορίας, με μεγάλη ακτίνα εμπλοκής και ισχυρή δυνατότητα μάχης πέραν οπτικής επαφής.
Αυτό είναι στοιχείο που η Αθήνα δεν μπορεί να αντιμετωπίζει ως μια ακόμη εμπορική απόφαση της γαλλικής αμυντικής βιομηχανίας.
Η Γαλλία παίζει σε δύο ταμπλό
Η εικόνα είναι πλέον σαφής.
Η Γαλλία διατηρεί στρατηγική αμυντική σχέση με την Ελλάδα, αλλά ταυτόχρονα επιδιώκει να αποκαταστήσει και να διευρύνει τη σχέση της με την Τουρκία.
Από τη γαλλική σκοπιά αυτό μπορεί να είναι απολύτως συμβατό: το Παρίσι επιδιώκει γεωπολιτική επιρροή, αμυντικές εξαγωγές και ισχυρή παρουσία στην ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφαλείας.
Για την Αθήνα όμως υπάρχει ένα πολύ απλό ερώτημα:
Μπορεί μία χώρα να αποτελεί στρατηγικό αμυντικό εταίρο της Ελλάδας και ταυτόχρονα να εξοπλίζει την Τουρκία με συστήματα που μεταβάλλουν την ισορροπία δυνάμεων στο Αιγαίο;
Η απάντηση δεν είναι νομική. Είναι στρατηγική.
Η ρήτρα αμοιβαίας συνδρομής παραμένει – αλλά δεν αρκεί από μόνη της
Η ελληνογαλλική συμφωνία είναι σαφής: σε περίπτωση ένοπλης επίθεσης κατά της επικράτειας μίας από τις δύο χώρες προβλέπεται αμοιβαία βοήθεια και συνδρομή, ακόμη και με χρήση ένοπλης ισχύος.
Αυτό αποτελεί σημαντική στρατηγική δέσμευση.
Όμως η Ελλάδα δεν μπορεί να βασίζει ολόκληρη την αποτρεπτική της στρατηγική στην υπόθεση ότι ένας σύμμαχος θα παρέμβει σε μία μελλοντική κρίση.
Το ουσιαστικότερο είναι να μην επιτρέπεται στο μεταξύ η σταδιακή συρρίκνωση του ελληνικού ποιοτικού πλεονεκτήματος.
Και αυτό ακριβώς είναι το σημείο στο οποίο πρέπει να εξεταστεί η γαλλοτουρκική συνεργασία.
Η Άγκυρα προσπαθεί να σπάσει την απομόνωση από τη Δύση
Η συμφωνία με το Παρίσι εντάσσεται και σε μια ευρύτερη τουρκική στρατηγική.
Η Τουρκία επιδιώκει να επανενταχθεί βαθύτερα στα δυτικά αμυντικά δίκτυα, χωρίς να εγκαταλείψει την αυτόνομη στρατηγική της.
Συνομιλεί με τις ΗΠΑ για F-35 και κυρώσεις CAATSA, με την Ευρώπη για Eurofighter, SAMP/T και Meteor και ταυτόχρονα αναπτύσσει τα δικά της drones, πυραύλους και συστήματα αεράμυνας.
Ο στόχος είναι προφανής: να αποκτήσει πρόσβαση στη δυτική τεχνολογία χωρίς να χάσει τη δυνατότητα να ασκεί ανεξάρτητη περιφερειακή πολιτική.
Η προσέγγιση με τη Γαλλία εντάσσεται ακριβώς σε αυτή τη στρατηγική.
Τι πρέπει να κρατήσει η Αθήνα
Η Ελλάδα δεν έχει λόγο να δραματοποιήσει μία συμφωνία της οποίας το ακριβές εξοπλιστικό περιεχόμενο δεν έχει ακόμη δημοσιοποιηθεί.
Έχει όμως κάθε λόγο να ζητήσει καθαρές απαντήσεις.
Άλλο πράγμα ο στρατηγικός διάλογος Γαλλίας–Τουρκίας και άλλο η μεταφορά στην Άγκυρα συστημάτων που μπορούν να χρησιμοποιηθούν απέναντι στις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις.
Το όριο βρίσκεται εκεί.
Για την Αθήνα το ουσιαστικό ερώτημα δεν είναι αν η Γαλλία θέλει καλές σχέσεις με την Τουρκία.
Είναι εάν αυτές οι σχέσεις θα χρηματοδοτηθούν και θα οικοδομηθούν πάνω στην ενίσχυση του τουρκικού στρατιωτικού πλεονεκτήματος απέναντι στην Ελλάδα.
Και ειδικά σε SAMP/T, Meteor και μεταφορά τεχνολογίας, η ελληνική κυβέρνηση έχει κάθε λόγο να ζητήσει σαφείς εξηγήσεις από έναν εταίρο με τον οποίο έχει υπογράψει όχι μια απλή εμπορική συμφωνία, αλλά μια στρατηγική αμυντική εταιρική σχέση.
Γιατί οι στρατηγικές συμμαχίες δεν κρίνονται μόνο από τις υπογραφές.
Κρίνονται και από το ποιον εξοπλίζεις όταν τα συμφέροντα των συμμάχων σου συγκρούονται.
Καμπουρίδης: “Συμφωνία ενίσχυσης διαλόγου και προπαγάνδα”
Σύμφωνα με ανακοίνωση του Τουρκικού Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, στις 03 Οκτωβρίου υπεγράφη ο “Οδικός Χάρτης Αμυντικής Συνεργασίας” μεταξύ της Τουρκίας και της Γαλλίας….
Πρόκειται για μια Συμφωνία “ενίσχυσης του στρατιωτικού διαλόγου με απώτερο σκοπό το αμοιβαίο όφελος”…
Πρόκειται για μια Συμφωνία η οποία προήλθε μετά από την επίσκεψη μελών του Γαλλικού Κοινοβουλίου στην Τουρκία το 2025 για αναζήτηση κοινών τόπων συνεργασίας.
Τουρκικά ΜΜΕ σχολίασαν το θέμα με συγκρατημένη αισιοδοξία τονίζοντας ότι η Συμφωνία αυτή δεν αναφέρει πουθενά θέματα προμήθειας των πυραύλων meteor για τα τουρκικά Eurofighter, του Γαλλοιταλικου Αντιαεροπορικου – Αντιβαλλιστικου Συστήματος SAMP/T κλπ.
Αντιθέτως ελληνικοί κύκλοι υπερθεματισαν, υπερτονίζοντας τη σημασία αυτής της Συμφωνίας αναφέροντας ότι αυτή διεμβολιζει την Αμυντική Συμφωνία Ελλάδας – Γαλλίας και επιπλέον εμφανίζοντας τη γαλλική πλευρά να δίνει το πράσινο φως για τους πυραύλους meteor!!!!
Το αβάσιμο αυτού του ισχυρισμού φαίνεται και από το γεγονός ότι στις επιτροπές Τουρκίας και Γαλλίας οι οποίες υπέγραψαν τη Συμφωνία αυτή, δεν υπήρχαν αξιωματούχοι του τομέα Αμυντικής Βιομηχανίας των δύο χωρών!!!
Δεν υφίσταται τέτοιο θέμα και επιπλέον δεν υφίσταται και καμία πρόοδος στο θέμα της προμήθειας του Αντιβαλλιστικου – Αντιαεροπορικου Συστήματος SAMP-T στην Τουρκία αφού η Άγκυρα επιδιώκει απόκτηση τεχνολογίας και συμπαραγωγή, κάτι το οποίο δεν το συζητά η Γαλλοιταλικη πλευρά!!!
Σίγουρα μια τέτοια Συμφωνία Τουρκίας – Γαλλίας δεν είναι καλή εξέλιξη για τον Ελληνισμό όμως πρόκειται για ένα πλαίσιο έναρξης διαλόγου και τίποτα περισσότερο…
Η Τουρκία έχει πολλά ανοιχτά θέματα με τη Γαλλία και σύγκρουση συμφερόντων στο γεωπολιτικό πεδίο και ο διάλογος αυτός είναι καταδικασμένος να αποτύχει.!!!
Καλό είναι εμείς οι ίδιοι να μην “ρίχνουμε νερό στον μύλο” της τουρκικής προπαγάνδας!!!
GEOPOLITICO
Πώς η Τουρκία επιχειρεί να επιβάλει έλεγχο στο Αιγαίο – Οι προτάσεις για την προστασία των ακριτικών νησιών
Η σταδιακή διεύρυνση των τουρκικών διεκδικήσεων, η ενίσχυση του Λιμενικού και η οικονομική και δημογραφική αντοχή των νησιών κυριάρχησαν στις εισηγήσεις του Στέλιου Φενέκου και της Ντόρας Βακιρτζή. Παρεμβάσεις για την ΑΟΖ Ελλάδας–Κύπρου, τις γραμμές βάσης και την άμυνα του Αιγαίου.
Η Τουρκία επιχειρεί να μεταφέρει τις διεκδικήσεις της από τους χάρτες στην καθημερινή λειτουργία του Αιγαίου, ενώ τα ακριτικά νησιά αντιμετωπίζουν πιέσεις που αγγίζουν τη δυνατότητά τους να διατηρούν πληθυσμό, παραγωγή και κοινωνική συνοχή. Αυτές οι δύο όψεις της εθνικής ασφάλειας βρέθηκαν στο επίκεντρο της εσπερίδας του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών, με θέμα «Πρακτικές προσεγγίσεις για τις θαλάσσιες ζώνες, τη νησιωτική πολιτική και τα στενά διεθνούς ναυσιπλοΐας».
Βασικοί εισηγητές ήταν ο υποναύαρχος ε.α. Στέλιος Φενέκος και η Ντόρα Βακιρτζή. Την εκδήλωση προλόγισε ο πρόεδρος του ΕΛΙΣΜΕ, αντιστράτηγος ε.α. Ιωάννης Μπαλτζώης, ενώ τη συζήτηση συντόνισε ο Λεόντιος Πορτοκαλάκης. Οι εισηγήσεις και οι παρεμβάσεις ανέδειξαν συγκεκριμένες προτάσεις, αλλά και διαφορετικές προσεγγίσεις για την κατοχύρωση των ελληνικών δικαιωμάτων.
Φενέκος: Η διεκδίκηση γίνεται καθημερινή πίεση
Ο Στέλιος Φενέκος εστίασε στην προσπάθεια της Άγκυρας να εμφανίζεται ως αρχή ελέγχου σε περιοχές όπου προβάλλει μονομερείς διεκδικήσεις. Χρησιμοποίησε τον όρο «creeping jurisdiction», περιγράφοντας μια σταδιακά διευρυνόμενη δικαιοδοσία που επιχειρείται να επιβληθεί στην πράξη.
Συνέδεσε τα τουρκικά θαλάσσια πάρκα, τη «Γαλάζια Πατρίδα», τις ανταγωνιστικές NAVTEX και την παρουσία μέσων επιτήρησης με μια ευρύτερη τακτική: τη δημιουργία της εντύπωσης ότι για δραστηριότητες στο Αιγαίο απαιτείται τουρκική έγκριση ή συνεννόηση.
Διευκρίνισε ότι οι μονομερείς αυτές πράξεις δεν δημιουργούν από μόνες τους διεθνές δίκαιο. Μπορούν, όμως, κατά την εκτίμησή του, να αποθαρρύνουν αλιείς, εταιρείες και τρίτες χώρες από τη δραστηριοποίηση σε συγκεκριμένες περιοχές.
Έθεσε ως υποθετικό παράδειγμα τη σύλληψη αλιέων από τουρκικό σκάφος και τη μεταφορά τους σε τουρκικό δικαστήριο. Το ζητούμενο για την Ελλάδα, υποστήριξε, είναι η έγκαιρη αποτροπή μιας τέτοιας ενέργειας, καθώς η διαχείρισή της γίνεται δυσκολότερη αφού συντελεστεί.
«Η στρατηγική της καθημερινότητος απαιτεί συνεχή παρουσία στο Αιγαίο»
Η απάντηση που πρότεινε περιλαμβάνει ενίσχυση του Λιμενικού με προσωπικό, ισχυρά σκάφη και εκπαίδευση, καθώς και στενότερη συνεργασία και συνεκπαίδευση με το Πολεμικό Ναυτικό.
Κατά τον ίδιο, η πολιτική ηγεσία χρειάζεται περισσότερα εργαλεία χειρισμού κρίσεων, ώστε να αντιμετωπίζει ενέργειες αστυνομικού χαρακτήρα στο αντίστοιχο επίπεδο, διατηρώντας τη δυνατότητα στρατιωτικής αντίδρασης εφόσον απαιτηθεί.
Πρότεινε επίσης να εξεταστεί η αξιοποίηση στο Λιμενικό περιπολικών που έχουν παραληφθεί από τις ΗΠΑ, καθώς και η μεταφορά εμπειρίας από στελέχη του Πολεμικού Ναυτικού.
«Η στρατηγική της καθημερινότητος απαιτεί συνεχή παρουσία στο Αιγαίο», τόνισε, συνδέοντας την παρουσία αυτή με την προστασία των ψαράδων και την ενίσχυση του αισθήματος ασφάλειας των νησιωτών.
Η αποτροπή, στην προσέγγισή του, απαιτεί έναν κρατικό μηχανισμό που λειτουργεί καθημερινά. Όπως υπογράμμισε, «η ισχύς της χώρας δεν είναι μόνο τα όπλα της»: περιλαμβάνει την πολιτική απόφαση, τους διοικητικούς μηχανισμούς και τα μέτρα αστυνόμευσης.
Γραμμές βάσης και 12 μίλια: Η προετοιμασία πίσω από τις αποφάσεις
Ο υποναύαρχος αναφέρθηκε στην αξιοποίηση των γραμμών βάσης και στο κλείσιμο κόλπων, υποστηρίζοντας ότι μπορούν να διευρύνουν τον θαλάσσιο χώρο ελληνικής κυριαρχίας. Επέμεινε ότι η εφαρμογή τους προϋποθέτει πολιτική απόφαση και προετοιμασία.
Για την επέκταση της χωρικής θάλασσας στα 12 ναυτικά μίλια, έδωσε έμφαση στον σχεδιασμό για τις προσβάσεις στο Αιγαίο και στη διαχείριση της διεθνούς ναυσιπλοΐας.
Στη συζήτηση διευκρινίστηκε ότι δεν κλείνουν όλες οι νότιες προσβάσεις με μια τέτοια επέκταση, καθώς σε ορισμένα περάσματα οι αποστάσεις επιτρέπουν τη διατήρηση διαδρόμων πέρα από τη χωρική θάλασσα.
Έγιναν επίσης παρεμβάσεις για τη διάκριση ανάμεσα στην αβλαβή διέλευση και τη διέλευση τράνζιτ. Η συζήτηση ανέδειξε τη σημασία της ακριβούς εξέτασης κάθε στενού, με διαφορετικές τοποθετήσεις σε επιμέρους νομικά ζητήματα.
Ο Ηρακλής Καλογεράκης επισήμανε τη διάκριση μεταξύ αρχιπελάγους και αρχιπελαγικού κράτους: ο γεωγραφικός χαρακτηρισμός του Αιγαίου ως αρχιπελάγους δεν συνεπάγεται ότι η Ελλάδα υπάγεται στο ειδικό καθεστώς των αρχιπελαγικών κρατών.
Το καλώδιο προς την Κύπρο και η παγίδα του «συντονισμού»
Ιδιαίτερο βάρος έδωσε ο Φενέκος στην ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου και στις τουρκικές απαιτήσεις για την πόντιση καλωδίων.
Στη δική του προσέγγιση, η διάκριση μεταξύ καλωδίων και αγωγών έχει κρίσιμη σημασία. Υποστήριξε ότι η Άγκυρα μετακινεί τη διατύπωσή της από την απαίτηση «άδειας» στην απαίτηση «συντονισμού», επιδιώκοντας να διατηρήσει ρόλο στη διαδικασία.
Αξιολόγησε θετικά την ανάδειξη του έργου ως ευρωπαϊκού ζητήματος, επειδή διευρύνει τα διαθέσιμα διπλωματικά εργαλεία. Παρουσίασε ως ενδεχόμενες επιλογές μια διαφορετική όδευση σε σχέση με την οριοθετημένη περιοχή Ελλάδας–Αιγύπτου και έναν χειρισμό μέσω NAVTEX, τον οποίο χαρακτήρισε επισφαλή ως προς τον τρόπο εφαρμογής του.
Οι επιλογές αυτές παρουσιάστηκαν ως σενάρια χειρισμού και όχι ως ανακοινωμένες αποφάσεις αλλαγής του έργου.
Ο ίδιος ζήτησε συστηματική προετοιμασία των ελληνικών νομικών επιχειρημάτων και ενεργή παρουσία στους διεθνείς οργανισμούς, ώστε καμία τουρκική διεκδίκηση να μη μένει αναπάντητη.
Βακιρτζή: Η ασφάλεια των νησιών περνά από την αντοχή των κοινωνιών τους
Η Ντόρα Βακιρτζή εξέτασε τη νησιωτική πολιτική μέσα από τις κρίσεις και την ανθεκτικότητα. Έθεσε το ερώτημα κατά πόσο οι ευρωπαϊκές πολιτικές για τις ανατολικές παραμεθόριες περιοχές ανταποκρίνονται στις ανάγκες του Ανατολικού Αιγαίου και της Κύπρου.
Επισήμανε ότι χαρακτηριστικά απειλής που αναγνωρίζονται σε άλλα ευρωπαϊκά σύνορα —η εργαλειοποίηση της μετανάστευσης, οι παραβιάσεις του εναέριου χώρου και η εχθρική ρητορική— αφορούν και τον ελληνικό και κυπριακό χώρο.
Επικαλούμενη στοιχεία στην παρουσίασή της, ανέφερε δημογραφική συρρίκνωση περίπου 12% στο Βόρειο Αιγαίο μεταξύ 2019 και 2023 και κατά κεφαλήν ΑΕΠ σε ισοτιμία αγοραστικής δύναμης στο 41,2% του ευρωπαϊκού μέσου όρου για το 2024.
Συνέδεσε αυτές τις πιέσεις με την ανάγκη ενίσχυσης της τοπικής παραγωγής, των υπηρεσιών και των υποδομών που επιτρέπουν στους κατοίκους να παραμένουν στον τόπο τους.
Η παραγωγή των νησιών και η κτηνοτροφική κρίση
Η εισηγήτρια ανέδειξε τα ιδιαίτερα προϊόντα των νησιών, όπως η μαστίχα της Χίου και το ελαιόλαδο της Λέσβου, ως βάση μιας οικονομίας με περισσότερα στηρίγματα.
Άσκησε έντονη κριτική στη διαχείριση της κτηνοτροφικής κρίσης στη Λέσβο, υποστηρίζοντας ότι οι εκτεταμένες θανατώσεις ζώων απειλούν την τοπική παραγωγή και έναν σημαντικό γενετικό πόρο. Διατύπωσε επίσης καταγγελίες για τον τρόπο ταφής των ζώων και τους κινδύνους που, κατά την ίδια, δημιουργούνται για το έδαφος και τον υδροφόρο ορίζοντα.
Η τοποθέτησή της συνέδεσε την προστασία της παραγωγής με την παραμονή των κατοίκων: η απώλεια ενός παραγωγικού κλάδου σε μια ακριτική περιοχή επηρεάζει την απασχόληση, τις οικογένειες και τη συνοχή της τοπικής κοινωνίας.
Τουρισμός και επενδύσεις με κριτήριο την ασφάλεια
Στο πεδίο του τουρισμού, η Βακιρτζή αναγνώρισε τα έσοδα από τους Τούρκους επισκέπτες και τη θετική σημασία των σχέσεων μεταξύ των πληθυσμών. Προειδοποίησε, ωστόσο, για τις επιπτώσεις της υπερβολικής εξάρτησης της τοπικής οικονομίας από τη ζήτηση της γειτονικής χώρας.
Έθεσε παράλληλα ζητήματα ελέγχου επενδύσεων και αγορών ακινήτων σε ευαίσθητες περιοχές. Στη συζήτηση που ακολούθησε, επισημάνθηκε από παρεμβαίνοντες ότι υπάρχουν διαδικασίες ελέγχου στις παραμεθόριες περιοχές και δυνατότητα παρέμβασης των αρμόδιων αρχών άμυνας.
Η εισήγησή της έδωσε προτεραιότητα στην οικονομική ανθεκτικότητα με γνώμονα την ασφάλεια: παραγωγή με περισσότερες πηγές εισοδήματος, σύνδεση με την ελληνική ενδοχώρα και φίλιες αγορές, καθώς και υποδομές που μπορούν να λειτουργούν σε περίοδο κρίσης.
Υποδομές, ιστορική μνήμη και εμπιστοσύνη στους ακρίτες
Οι προτάσεις της περιλάμβαναν υποδομές διπλής χρήσης για την ανάπτυξη και την άμυνα, μεγαλύτερη ενεργειακή και υδατική αυτονομία, ενίσχυση κοινωνικών υπηρεσιών και υποστήριξη της αποκεντρωμένης παραγωγής.
Στάθηκε επίσης στην ιστορική μνήμη και την πολιτισμική ταυτότητα. Πρότεινε στενότερη σύνδεση της στρατιωτικής θητείας με τη γνωριμία των στρατευμένων με τις ακριτικές κοινωνίες, δικτύωση σχολείων και προσανατολισμό των μαθητικών επισκέψεων προς τις παραμεθόριες περιοχές.
Κλείνοντας, επέκρινε τη στάση της πολιτείας απέναντι στις αντιδράσεις των νησιωτών για τη διαχείριση του μεταναστευτικού, αναφερόμενη στα γεγονότα του 2020.
«Δεν νομίζω ότι με αυτό τον τρόπο χτίζεις συνοχή», ανέφερε. «Δεν νομίζω ότι με αυτό τον τρόπο δημιουργείς αίσθημα ασφάλειας και εμπιστοσύνης στους ακρίτες».
Μαρτζούκος: Το πρόβλημα είναι πολιτικό και επεκτατικό
Ο αντιναύαρχος ε.α. Βασίλειος Μαρτζούκος υπογράμμισε ότι πίσω από τη νομική συζήτηση βρίσκεται ένα πολιτικό και επεκτατικό ζήτημα.
Προειδοποίησε ότι «κάθε παραχώρηση και συμβιβασμός απομονώνει τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου», ενώ έθεσε ερωτήματα για το δημογραφικό και τις επενδύσεις σε περιοχές στρατηγικού ενδιαφέροντος.
Η παρέμβασή του ανέδειξε την ανάγκη συνολικής αντιμετώπισης των πιέσεων στα νησιά, συνδέοντας τη διπλωματική στάση με την άμυνα και την κοινωνική τους αντοχή.
Κατσούφρος: Η πρόταση για ΑΟΖ Ελλάδας–Κύπρου μέσω του Δικαστηρίου της ΕΕ
Στη διαδικτυακή παρέμβασή του, ο Θεόδωρος Κατσούφρος παρουσίασε την πρόταση προσφυγής Ελλάδας και Κύπρου στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με επίκληση του άρθρου 273 της Συνθήκης για τη λειτουργία της ΕΕ και κοινό συνυποσχετικό, για την οριοθέτηση της μεταξύ τους ΑΟΖ.
Κατά την άποψή του, η διαδρομή αυτή προϋποθέτει πολιτική βούληση και εξέταση των σχετικών προϋποθέσεων, με εφαρμογή του διεθνούς δικαίου.
Ο Φενέκος εξέφρασε επιφυλάξεις για τις επικαλυπτόμενες διεκδικήσεις και το ζήτημα της επήρειας του Καστελλόριζου, τονίζοντας ότι μια τέτοια επιλογή χρειάζεται ισχυρή υποστήριξη.
Η συζήτηση ανέδειξε συγκεκριμένες επιλογές για την ελληνική πολιτική: καθημερινή προστασία στη θάλασσα, διεθνή τεκμηρίωση των ελληνικών θέσεων και παραγωγική, δημογραφική και κοινωνική ενίσχυση των ακριτικών νησιών.
GEOPOLITICO
Η Τουρκία δοκιμάζει επιστράτευση στη Φώκαια – Στο επίκεντρο η πολεμική ετοιμότητα των αμφίβιων δυνάμεων
Από τις 21 έως τις 27 Οκτωβρίου η «Yıldırım-2026» – Έφεδροι καλούνται να παρουσιαστούν στην 1η Ταξιαρχία Αμφίβιου Πεζικού, την ώρα που η Άγκυρα εντείνει τις ασκήσεις μεγάλης κλίμακας στη δυτική Τουρκία
Νέα διάσταση αποκτά η στρατιωτική κινητικότητα της Τουρκίας στα παράλια του Αιγαίου, καθώς η Άγκυρα προχωρά σε άσκηση επιστράτευσης με επίκεντρο μία από τις σημαντικότερες μονάδες αμφίβιων επιχειρήσεων των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων.
Από τις 21 έως τις 27 Οκτωβρίου 2026 θα πραγματοποιηθεί στη Φώκαια η άσκηση «Yıldırım-2026», με κεντρικό σχηματισμό την 1η Ταξιαρχία Αμφίβιου Πεζικού του τουρκικού Ναυτικού.
Το ιδιαίτερο στοιχείο της άσκησης δεν είναι αυτή τη φορά η παρουσία νέων οπλικών συστημάτων, αλλά ο ίδιος ο μηχανισμός μετάβασης από την ειρηνική στην πολεμική σύνθεση.
Καλούνται έφεδροι με διαταγές πολεμικής τοποθέτησης
Στο πλαίσιο της «Yıldırım-2026» αναμένεται να κληθούν έφεδροι στους οποίους έχει ήδη αποδοθεί το λεγόμενο «sefer görev emri», δηλαδή διαταγή πολεμικής τοποθέτησης.
Οι έφεδροι θα παρουσιαστούν στις μονάδες στις οποίες έχουν κατανεμηθεί και θα εκπαιδευτούν στα καθήκοντα που προβλέπεται να αναλάβουν σε συνθήκες επιστράτευσης.
Παράλληλα θα δοκιμαστούν στην πράξη οι διαδικασίες ειδοποίησης, προσέλευσης και κατάταξης προσωπικού, η συνεργασία μεταξύ στρατιωτικών και πολιτικών αρχών, αλλά και ο συντονισμός των Ενόπλων Δυνάμεων με υπουργεία και άλλες κρατικές υπηρεσίες.
Στην ουσία, η Τουρκία ελέγχει την ικανότητα ενός στρατιωτικού σχηματισμού να περάσει γρήγορα από την καθημερινή του διάταξη στην πλήρη πολεμική επάνδρωση.
Δεν είναι μεμονωμένη άσκηση
Η συγκεκριμένη κινητοποίηση εντάσσεται σε ευρύτερο πρόγραμμα ασκήσεων επιστράτευσης για το 2026.
Συνολικά προβλέπεται η συμμετοχή 7.686 εφέδρων, οι οποίοι είχαν αρχίσει να ενημερώνονται μέσω SMS από τις 15 Μαΐου.
Αντίστοιχη άσκηση έχει ήδη πραγματοποιηθεί στην 1η Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία στο Μπαμπάεσκι της Ανατολικής Θράκης, ενώ έχουν προγραμματιστεί και άλλες ασκήσεις «Yıldırım» στην 5η Κύρια Αεροπορική Βάση στη Μερζιφούντα, από τις 3 έως τις 9 Οκτωβρίου, καθώς και στην 70ή Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία στο Μαρντίν, από τις 15 έως τις 21 Οκτωβρίου.
Το γεγονός, επομένως, δεν συνιστά από μόνο του έκτακτη κινητοποίηση λόγω Αιγαίου.
Η σημασία του, ωστόσο, αυξάνεται από τη στιγμή που η άσκηση στη Φώκαια αφορά μονάδα αμφίβιων επιχειρήσεων στη δυτική ακτή της Τουρκίας και πραγματοποιείται σε μία περίοδο αυξημένης στρατιωτικής δραστηριότητας.
Μετά τη μεταφορά της 51ης Ταξιαρχίας Καταδρομών στο Σόκε
Η «Yıldırım-2026» έρχεται μετά τη μεταφορά της 51ης Ταξιαρχίας Καταδρομών στο Σόκε, απέναντι από τη Σάμο, εξέλιξη που έχει προκαλέσει αυξημένη προσοχή στην ελληνική πλευρά.
Η 1η Ταξιαρχία Αμφίβιου Πεζικού στη Φώκαια αποτελεί βασικό κρίκο της τουρκικής αμφίβιας ικανότητας στο Αιγαίο και βρίσκεται σε περιοχή με ιδιαίτερη επιχειρησιακή σημασία για τις τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις.
Αυτό που προκύπτει από το σύνολο των κινήσεων είναι ότι η Άγκυρα δεν περιορίζεται στην ανάπτυξη νέων οπλικών συστημάτων, αλλά δίνει ιδιαίτερο βάρος στην εκπαίδευση προσωπικού, στην ταχύτητα κινητοποίησης και στην ικανότητα συντονισμού διαφορετικών κλάδων.
Χρονιά μεγάλης στρατιωτικής δραστηριότητας
Το 2026 έχει ήδη καταγραφεί ως μία ιδιαίτερα δραστήρια χρονιά για τις τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις.
Στη «Mavi Vatan-2026», τον Απρίλιο, συμμετείχαν περίπου 120 πλοία, 50 εναέρια μέσα και 15.000 στελέχη, ενώ από το «TC
Η Nexans διαψεύδει το σχέδιο ενημέρωσης της Τουρκίας για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου
Η γαλλική εταιρεία ξεκαθαρίζει ότι δεν είχε ούτε σχεδιάζει επαφές με την Άγκυρα για τις έρευνες βυθού. Η επιστολή στην...
Μάζης: «Αυτό δεν είναι ενημέρωση, είναι υποτέλεια» – Προειδοποίηση για το καλώδιο και την Τουρκία
Ο καθηγητής, μιλώντας στη «Ναυτεμπορική», προειδοποίησε ότι μια ειδική ενημέρωση της Άγκυρας για το ηλεκτρικό καλώδιο μπορεί να αξιοποιηθεί ως...
Θεσσαλονίκη: Αλιείς «έσπασαν» την απεργία και αγόρασαν ψάρια από τουρκικό φορτηγό
Ένταση προκαλεί στη Θεσσαλονίκη υπόθεση αγοραπωλησίας αλιευμάτων εκτός ιχθυόσκαλας, την ώρα που ο κλάδος βρίσκεται σε κινητοποιήσεις. Βίντεο που παρουσίασε...
Σμαραγδής: «Στην Ελλάδα είναι επικίνδυνο να είσαι Έλληνας» – Ο Κολοκοτρώνης, η εθνική ταυτότητα και η απάντηση στους επικριτές
Ο σκηνοθέτης μίλησε στην Όλγα Λαθύρη στον Star Κεντρικής Ελλάδας για τη νέα ταινία με επίκεντρο τον Γέρο του Μωριά,...
Κάλλιο να πείσεις την Ουάσιγκτον να δεχθεί τα Εθνικά Χωρικά Ύδατα σου στα 12 ν.μ. στο Αιγαίο, παρά να κινδυνεύουν τα κυριαρχικά δικαιώματά σου από την Άγκυρα…
Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΠΑΥΛΟΥ, Hellas Journal – Όσλο Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο έρχεται στην Ελλάδα στον απόηχο του θορύβου...
-
Αναλύσεις3 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις1 μήνα πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO3 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας