Αναλύσεις
Ουκρανία: Η επιστροφή της πολεμικής προπαγάνδας
του Τιερί Μεϊσάν
.
Ο Τιερί Μεϊσάν διακόπτει τη σειρά των χρονικών του για την τιτάνια σύγκρουση μεταξύ Ρωσίας και Ηνωμένων Πολιτειών. Απευθύνεται σε όλους για να σπάσουν τα ψεύδη της πολεμικής προπαγάνδας.
Δίκτυο Βολταίρος | Παρίσι (Γαλλία) | 15 Μαρτίου 2022
.
Ο Στέπαν Μπαντέρα. Δεν ισχυρίστηκε ότι ήταν Ναζί, αλλά απλώς Ουκρανός «εθνικιστής». Ήδη από το 1935, ο Μπαντέρα υποστήριζε την πολιτική βία. Έβαλε να δολοφονήθούν περίπου εξήντα προσωπικότητες, συμπεριλαμβανομένων δύο Πολωνών υπουργών. Κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο οργάνωσε την εξόντωση των Εβραίων και Σλάβων διανοουμένων. Το νέο ουκρανικό καθεστώς έχει στήσει μνημεία στη δόξα του, συμπεριλαμβανομένου ενός στη Λβιβ, την πόλη όπου επέβλεψε μια σφαγή.
Η δυτική κοινή γνώμη είναι σοκαρισμένη με το πόλεμο στην Ουκρανία και κινητοποιείται για να βοηθήσει τους Ουκρανούς σε φυγή. Για όλους, είναι προφανές: ο δικτάτορας Πούτιν δεν χωνεύει τη νέα ουκρανική δημοκρατία.
.
Όπως σε κάθε σύγκρουση, μας λένε ότι οι άλλοι είναι οι κακοί, ενώ εμείς οι καλοί.
.
Η αντίδρασή μας είναι αυτή των ανθρώπων που εξαπατήθηκαν από την πολεμική προπαγάνδα επειδή δεν θυμούνται τις προηγούμενες συγκρούσεις και δεν γνωρίζουν τίποτα για την Ουκρανία. Ας ξεκινήσουμε από το μηδέν.
.
Ποιος ξεκίνησε;
.
Όπως στο προαύλιο του σχολείου όταν οι συμμαθητές μας τσακώνονταν μεταξύ τους, θέλουμε να μάθουμε ποιος το ξεκίνησε. Σε αυτό το σημείο, δεν υπάρχει φωτογραφία: πριν από οκτώ χρόνια, οι Ηνωμένες Πολιτείες οργάνωσαν αλλαγή καθεστώτος στο Κίεβο με τη βοήθεια ένοπλων ομάδων. Αυτοί οι άνθρωποι αυτοαποκαλούνται «εθνικιστές», αλλά καθόλου με την έννοια που το καταλαβαίνουμε. Ισχυρίζονται ότι είναι πραγματικοί Ουκρανοί σκανδιναβικής ή πρωτογερμανικής καταγωγής και όχι Σλάβοι όπως οι Ρώσοι. Ισχυρίζονται ότι είναι του Στέπαν Μπαντέρα [ 1 ], αρχηγού των Ουκρανών συνεργατών των Ναζί, του αντίστοιχου του Philippe Pétain από συμβολική άποψη για τους Γάλλους, αλλά κυρίως του Joseph Darnand και των στρατιωτών της γαλλικής μεραρχίας SS Charlemagne. Οι Ουκρανοί, που μέχρι τώρα θεωρούσαν τους εαυτούς τους σκανδιναβικής και πρωτο-γερμανικής καταγωγής από τη μια και Σλάβους από την άλλη, τους αποκαλούν «νεοναζί».
.
Εδώ, στη Γαλλία, η λέξη «ναζί» είναι μια προσβολή που χρησιμοποιείται για οτιδήποτε. Ιστορικά, είναι ένα κίνημα που υποστήριζε ένα φυλετικό όραμα της ανθρωπότητας για να εξηγήσει τις αποικιακές αυτοκρατορίες. Σύμφωνα με αυτή την ιδεολογία, οι άνδρες ανήκουν σε διαφορετικές «φυλές», σήμερα θα λέγαμε σε διαφορετικά «είδη». Δεν μπορούν να έχουν απογόνους μαζί, όπως φοράδες και γαϊδούρια. Στην άγρια φύση, αυτά τα δύο είδη γεννούν μουλάρια, αλλά τα τελευταία είναι γενικά στείρα. Αυτός είναι ο λόγος που οι Ναζί απαγόρευσαν τη διαφυλετική ανάμειξη. Αν είμαστε από διαφορετικές φυλές, κάποιες είναι ανώτερες από τις άλλες, εξ ου και η δυτική κυριαρχία στους αποικισμένους λαούς. Στη δεκαετία του 1930, αυτή η ιδεολογία θεωρούταν «επιστήμη» και διδασκόταν σε πανεπιστήμια, ειδικά στις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Σκανδιναβία και τη Γερμανία. Την έχουν υπερασπιστεί πολύ σπουδαίοι επιστήμονες. Για παράδειγμα, ο Konrad Lorenz (Βραβείο Νόμπελ Ιατρικής το 1973) ήταν ένθερμος Ναζί. Έγραψε ότι για να διατηρηθεί η φυλή, ήταν απαραίτητο να εξαλειφθούν οι ομοφυλόφιλοι από τη μάζα και να τους εξαφανιστούν, όπως ένας χειρουργός εξαλείφει έναν όγκο επειδή ανακάτεψαν τη γενετική τους κληρονομιά με αυτή άλλων φυλών χωρίς να το καταλάβουν.
.
Αυτοί οι επιστήμονες δεν ήταν πιο σοβαροί από εκείνους που μας ανακοίνωσαν την Αποκάλυψη κατά τη διάρκεια της επιδημίας της Covid-19. Είχαν τον τίτλο του «επιστήμονα», αλλά όχι τη λογική προσέγγιση.
.
Η σύγχρονη Ρωσία χτίστηκε στη μνήμη αυτού που οι Ρώσοι αποκαλούν τον «Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο» και εμείς αποκαλούμε «Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο». Δεν έχει την ίδια σημασία για εκείνους από τι για εμάς. Εδώ, στη Γαλλία, ο πόλεμος κράτησε μόνο λίγους μήνες, μετά πιστέψαμε στη νίκη των Ναζί και μπήκαμε στη Συνεργασία. Είαμε τους Ναζί και τους Πετενιστές να συλλαμβάνουν, από το 1940, 66.000 άτομα, γενικά για «τρομοκρατία» (αντίσταση). Στη συνέχεια, από το 1942, συλλαμβάνονται 76.000 Εβραίοι επειδή ήταν «κατώτερης φυλής» και τους έστειλαν στην Ανατολή, στην πραγματικότητα σε στρατόπεδα εξόντωσης. Αντίθετα, στη Σοβιετική Ένωση οι Ναζί δεν συνέλαβαν κανέναν. Ήθελαν να εξοντώσουν ή να υποδουλώσουν όλους τους Σλάβους σε διάστημα τριάντα χρόνων για να καθαρίσουν έναν «ζωτικό χώρο» όπου θα μπορούσαν να χτίσουν μια αποικιακή αυτοκρατορία ( Generalplan Ost ). Αυτός είναι ο λόγος που η ΕΣΣΔ υπέστη 27 εκατομμύρια νεκρούς. Στη ρωσική μνήμη, οι Ναζί είναι επομένως ένας υπαρξιακός κίνδυνος, όχι για εμάς.
.
Όταν αυτοί οι άνθρωποι ήρθαν στην εξουσία στο Κίεβο, δεν διακήρυξαν τους εαυτούς τους ως «ναζί», αλλά ως «εθνικιστές» με την έννοια του Στέπαν Μπαντέρα, ο οποίος επίσης αυτοαποκαλούσε τον εαυτό του «εθνικιστή» και όχι «ναζί», ξεπερνώντας ακόμα τον εαυτό τους σε σχέση με τις γενοκτονικές προθέσεις τους εναντίον Σλάβων και Εβραίων. Ονόμασαν το παλιό καθεστώς «φιλορωσικό», το οποίο είναι αντικειμενικά αναληθές, και απαγόρευσαν οτιδήποτε παραπέμπει στη ρωσική κουλτούρα. Και πρώτα, τη ρωσική γλώσσα. Οι Ουκρανοί ήταν πλειοψηφικά δίγλωσσοι, μιλούσαν και ρωσικά και ουκρανικά. Ξαφνικά, είπαν στους μισούς ότι δεν μπορούσαν πλέον να μιλήσουν τη γλώσσα τους στο σχολείο και στη διοίκηση. Η περιοχή του Ντονμπάς, πολύ ρωσόφωνη, ξεσηκώθηκε. Αλλά και η ουγγρική μειονότητα που λάμβανε εκπαίδευση στη γλώσσα της και την οποία υποστήριξε η Ουγγαρία στην διεκδίκηση της. Οι Ουκρανοί του Ντονμπάς απαίτησαν να δοθεί στις περιφέρειες του Ντόνεστσκ και του Λουγκάνσκ καθεστώς αυτονομίας και να ανακτήσουν τη γλώσσα τους. Αυτοί οι νομοί (oblast στα ρωσικά) αυτοανακηρύχθηκαν δημοκρατίες. Αυτό δεν σήμαινε ότι φιλοδοξούσαν για ανεξαρτησία, αλλά μόνο για αυτονομία, όπως η Δημοκρατία της Καλιφόρνια στις Ηνωμένες Πολιτείες ή οι πρώην δημοκρατίες της ΕΣΣΔ.
.
Το 2014, ο πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ και η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ έβαλαν τους ανθρώπους του Κιέβου στο ίδιο τραπέζι με εκείνους του Ντονμπάς και διαπραγματεύτηκαν τις συμφωνίες του Μινσκ. Εγγυητές των συμφωνίες είναι η Γαλλία, η Γερμανία και η Ρωσία.
.
Το Κίεβο πάντα αρνήθηκε πάντα να τις εφαρμόσει παρά το γεγονός ότι τις είχε υπογράψει. Αντίθετα, όπλισε τις «εθνικιστικές» πολιτοφυλακές και τις έστειλε στην άκρη του Ντονμπάς για να εκτονώσουν τα νευρά τους. Όλοι οι δυτικοί εξτρεμιστές ήρθαν τότε να πυροβολήσουν στην Ουκρανία. Αυτοί οι παραστρατιωτικοί ήταν 102.000 τον περασμένο μήνα, σύμφωνα με την κυβέρνηση του Κιέβου. Αποτελούν το ένα τρίτο του ουκρανικού στρατού και είναι ενσωματωμένοι στις Δυνάμεις της Εδαφικής Άμυνας. 66.000 νέοι «εθνικιστές» —αν και ξένοι— μόλις έφτασαν ως ενισχύσεις, από όλο τον κόσμο, με αφορμή της ρωσικής επίθεσης.
.
Κατά τη διάρκεια των οκτώ ετών που μας χωρίζουν από τις συμφωνίες του Μινσκ, αυτοί οι παραστρατιωτικοί έχουν σκοτώσει 14.000 ανθρώπους στο Ντονμπάς, σύμφωνα με την κυβέρνηση του Κιέβου. Αυτός ο αριθμός περιλαμβάνει τις δικές τους απώλειες, αλλά δεν είναι πολλές. Η Ρωσία έχει ξεκινήσει τη δική της εξεταστική επιτροπή. Δεν μέτρησε μόνο τους νεκρούς, αλλά και τους βαριά τραυματίες. Βρήκε 22.000 θύματα. Ο πρόεδρος Πούτιν μιλά για αυτά ως «γενοκτονία», όχι με την ετυμολογική έννοια της καταστροφής ενός λαού, αλλά με τη νομική έννοια ενός εγκλήματος που διαπράχθηκε με εντολή των αρχών εναντίον μιας εθνικής ομάδας.
.
Εδώ είναι όλο το πρόβλημα: η κυβέρνηση στο Κίεβο δεν είναι ομοιογενής και κανείς δεν έδωσε ξεκάθαρα την εντολή για μια τέτοια σφαγή. Ωστόσο, η Ρωσία θεωρεί υπεύθυνους τους προέδρους Πέτρο Ποροσένκο και τον διάδοχό του Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Είμαστε και εμείς επίσης από τότε αφού ήμασταν εγγυητές των συμφωνιών του Μινσκ που δεν εφαρμόστηκαν ποτέ. Ναι, είμαστε συνυπεύθυνοι για αυτή την εκατόμβη.
.
Τα χειρότερα έρχονται. Την 1η Ιουλίου 2021, ο πρόεδρος Ζελένσκι, ο οποίος εξόπλιζε τους «εθνικιστές» παραστρατιωτικούς και αρνιόταν να εφαρμόσει τις Συμφωνίες του Μινσκ, θέσπισε το νόμο αριθ. 38 για τους αυτόχθονες πληθυσμούς [ 2 ]. Εγγυάται στους Τάρταρους και στους Καραΐτες Εβραίους (δηλαδή που δεν αναγνωρίζουν το Ταλμούδ ) την άσκηση των δικαιωμάτων τους, ιδίως του να μιλούν τη γλώσσα τους, αλλά όχι στους Σλάβους. Οι τελευταίοι δεν υπάρχουν. Δεν προστατεύονται από κανένα νόμο. Είναι Untermenschen , υπάνθρωποι. Ήταν η πρώτη φορά μετά από 77 χρόνια που εγκρίθηκε φυλετικός νόμος στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Λέτε στον εαυτό σας ότι υπάρχουν οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ότι έπρεπε να διαμαρτυρηθούν. Αλλά τίποτα. Μεγάλη σιωπή. Χειρότερα: το χειροκρότημα του Bernard-Henri Lévy.
.
Ντμίτρο Γιάρος. Πίσω του η σημαία του Στέπαν Μπαντέρα: μαύρη και κόκκινη σφραγισμένη με την ουκρανική τρίαινα. Πράκτορας των δικτύων stay–behind του ΝΑΤΟ. Το 2007, πραγματοποίησε τη συμμαχία των Ευρωπαίων νεοναζί και των τζιχαντιστών της Μέσης Ανατολής ενάντια στη Ρωσία. Έπαιξε κεντρικό ρόλο κατά την αλλαγή του καθεστώτος το 2014. Σήμερα είναι ειδικός σύμβουλος του αρχηγού των ουκρανικών στρατών.
.
Γιατί κατέφυγαν στον πόλεμο;
.
Η κατανόηση μας για τα γεγονότα διαστρεβλώνεται από τις προκαταλήψεις μας. Αυτό είναι ακόμη πιο έντονο στα κράτη της Βαλτικής και στις χώρες που προηγουμένως είχαν συντριβεί από το «δόγμα Μπρέζνιεφ». Αυτοί οι άνθρωποι φαντάζονται a priori ότι οι Ρώσοι είναι οι κληρονόμοι των Σοβιετικών. Ωστόσο, οι κύριοι σοβιετικοί ηγέτες δεν ήταν Ρώσοι. Ο Ιωσήφ Στάλιν ήταν Γεωργιανός, ο Νικίτα Χρουστσόφ Ουκρανός κ.λπ., ακόμη και ο Λεονίντ Μπρέζνιεφ ήταν Ουκρανός.
.
Όσο οι δημοκρατίες του Ντόνετσκ και του Λουγκάνσκ ήταν ουκρανικές, η σφαγή των κατοίκων τους ήταν αποκλειστικά ουκρανικό ζήτημα. Κανείς δεν ήταν εξουσιοδοτημένος να τους προστατεύσει. Ωστόσο, με την υπογραφή των Συμφωνιών του Μινσκ και την επικύρωσή τους από το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, η Γαλλία και η Γερμανία ανέλαβαν την ευθύνη για τον τερματισμό της. Δεν το έκαναν.
.
Η φύση του προβλήματος άλλαξε όταν, στις 21 Φεβρουαρίου 2022, η Ρωσία αναγνώρισε την ανεξαρτησία των δύο δημοκρατιών του Ντονμπάς. Η σφαγή των κατοίκων της δεν ήταν πλέον εσωτερικό ζήτημα, αλλά διεθνές. Στις 23 Φεβρουαρίου, το Συμβούλιο Ασφαλείας συνεδρίασε ξανά καθώς ο ρωσικός στρατός ετοιμαζόταν να επέμβει. Κατά τη συνάντηση, ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες, δεν αμφισβήτησε ούτε τη νομιμότητα της ρωσικής αναγνώρισης των δημοκρατιών του Ντονμπάς ούτε τη νομιμότητα της ρωσικής στρατιωτικής επέμβασης κατά των νεοναζί. Απλώς ζήτησε από τη Ρωσία να δώσει μια ακόμη ευκαιρία για την ειρήνη [ 3 ].
.
Το διεθνές δίκαιο δεν απαγορεύει τον πόλεμο, αλλά προσπαθεί να τον αποτρέψει. Ωστόσο, καθώς αυτή η συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας δεν απέδωσε τίποτα, η Ρωσία είχε το δικαίωμα να βοηθήσει τους κατοίκους του Ντομπάς που σφαγιάστηκαν από τους νεοναζί. Κάτι που έκανε την επόμενη μέρα, 24 Φεβρουαρίου.
.
Ο πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν, που περίμενε ήδη οκτώ χρόνια, δεν μπορούσε να το αναβάλει άλλο. Όχι μόνο επειδή καθημερινά πεθαίνουν άνθρωποι, όχι μόνο επειδή ο ουκρανικός στρατός ετοίμαζε μια τεράστια σφαγή στις 8 Μαρτίου [ 4 ], αλλά επειδή το ρωσικό δίκαιο τον καθιστά προσωπικά υπεύθυνο για τις ζωές των συμπολιτών του. Προετοιμάζοντας την ενδεχόμενη φυγή τους, η συντριπτική πλειονότητα των κατοίκων του Ντονμπάς έχει αποκτήσει τη ρωσική υπηκοότητα τα τελευταία χρόνια.
.
Η Έξοδος 2 εκατομμυρίων Ουκρανών
.
Όπως σε όλους τους πολέμους του ΝΑΤΟ, γινόμαστε μάρτυρες της φυγής του πληθυσμού. Για τους Γάλλους, αυτό θυμίζει την έξοδο του 1940 μπροστά στην προέλαση των γερμανικών στρατευμάτων. Είναι φαινόμενο συλλογικού πανικού. Οι Γάλλοι πίστευαν ότι η Βέρμαχτ θα διέπραττε τους ίδιους μαζικούς βιασμούς που είχαν αποδοθεί στην αρχή του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου στον Deutsche Heer (Αυτοκρατορικό Στρατό) . Όμως οι Γερμανοί ήταν πειθαρχημένοι και δεν επιδόθηκαν σε αυτό το είδος βίας. Εντέλει, η φυγή των Γάλλων χωρίς σκοπό δεν είχε άλλο αντικειμενικό λόγο, παρά μόνο τον φόβο.
.
Το ΝΑΤΟ, από του πόλεμου στο Κοσσυφοπέδιο, έχει αναπτύξει την έννοια της μηχανικής της μετακίνησης των πληθυσμών [ 5]. Το 1999, η CIA οργάνωσε την μετακίνηση, σε τρεις ημέρες, περισσότερων από 290.000 Κοσοβάρων από τη Σερβία προς τη Μακεδονία. Αν είστε άνω των τριάντα, θυμάστε τα φρικιαστικά βίντεο αυτής της μεγάλης ουράς ανθρώπων, που περπατούν ο ένας πίσω από τον άλλο, για δεκάδες χιλιόμετρα, κατά μήκος σιδηροδρομικών γραμμών. Το ζήτημα ήταν να πιστέψουμε σε μια εθνική καταστολή από την κυβέρνηση του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς και να δικαιολογηθεί ο πόλεμος που ερχόταν. Οι Κοσοβάροι δεν ήξεραν γιατί έφευγαν, αλλά πίστευαν ότι θα έβρισκαν ένα καλύτερο μέλλον εκεί που πήγαιναν. Πριν από επτά χρόνια, θυμάστε την έξοδο των Σύρων. Το ζήτημα ήταν να αποδυναμωθεί η χώρα στερώντας της τον πληθυσμό της. Αυτή τη φορά είναι να αγγίξουν τα συναισθήματά σας με γυναίκες και παιδιά, χωρίς να αναγκάσουν τους άνδρες οι οποίοι χρειάζονται για να πολεμήσουν κατά των Ρώσων.
.
Κάθε φορά είμαστε αναστατωμένοι. Αλλά δεν είναι επειδή οι Κοσοβάροι, οι Σύροι ή οι Ουκρανοί υποφέρουν ότι όλοι έχουν δίκιο.
.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση δέχεται όλους τους Ουκρανούς πρόσφυγες. Τα κράτη του χώρου Σένγκεν δέχονται όλα τα άτομα που παρουσιάζονται ως φυγάδες από τον πόλεμο στην Ουκρανία. Σύμφωνα με τη γερμανική διοίκηση, περίπου το ένα τέταρτο αυτών των «προσφύγων», που ορκίζονται ότι εργάζονται και κατοικούν στην Ουκρανία, δεν έχουν ουκρανικά διαβατήρια, αλλά διαβατήρια της Αλγερίας, της Λευκορωσίας, της Ινδίας, του Μαρόκου, της Νιγηρίας ή του Ουζμπεκιστάν· άτομα που σαφώς εκμεταλλεύονται την ανοιχτή πόρτα για να εγγραφούν νόμιμα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν πραγματοποιείται επαλήθευση της προηγούμενης διαμονής τους στην Ουκρανία. Για τους Γερμανούς εργοδότες, είναι μια νομιμοποίηση που δεν λέει το όνομά της.
.
Πρέπει να αναρωτηθούμε γιατί ο ουκρανικός λαός δεν δείχνει την υποστήριξή του στην κυβέρνησή του. Κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Κοσσυφοπέδιο, οι κάτοικοι του Βελιγραδίου παρακολουθούσαν μέρα και νύχτα στις γέφυρες της πόλης για να εμποδίσουν το ΝΑΤΟ να τις βομβαρδίσει. Κατά τη διάρκεια του πολέμου στη Λιβύη, πολλά εκατομμύρια άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στην Τρίπολη για να δείξουν την υποστήριξή τους στον οδηγό Μουαμάρ Καντάφι. Κατά τη διάρκεια του συριακού πολέμου, ένα εκατομμύριο άνθρωποι εξέφρασαν την υποστήριξή τους στον πρόεδρο Μπασάρ αλ Άσαντ. Αυτή τη φορά: τίποτα. Αντίθετα, μας λένε ότι ομάδες της Εδαφικής Άμυνας κυνηγούν «διεισδυμένους Ρώσους σαμποτέρ», ενώ ο ΟΑΣΕ βεβαιώνει ότι δεν υπήρχαν Ρώσοι στρατιώτες στην Ουκρανία πριν από την έναρξη της επιχείρησης.
.
Στο βίντεο του βομβαρδισμού του πυρηνικού σταθμού της Ζαπορίζια, δεν διακρίνεται κανένας πυροβολισμός στον ίδιο τον σταθμό παραγωγής ενέργειας.
.
Το σοκ των εικόνων
.
Θα έπρεπε να είχαμε μάθει από τους προηγούμενους πολέμους ότι το πρώτο θύμα είναι πάντα η αλήθεια. Από του πόλεμου στο Κοσσυφοπέδιο, το ΝΑΤΟ έχει γίνει μαΐστρος της πολεμικής προπαγάνδας. Τότε είχαν αλλάξει τον εκπρόσωπο του οργανισμού στις Βρυξέλλες. Ο αντικαταστάτης του, ο Τζέιμι Σι, περιέγραφε μια υποδειγματική ιστορία κάθε μέρα, είτε για τη φρίκη των Σέρβων εγκληματιών είτε για την υποδειγματική αντίσταση των Κοσοβάρων. Εκείνη την εποχή, εξέδιδα μια καθημερινή εφημερίδα μέσω φαξ, την Journal de la Guerre en Europe . Συνόψιζα τις δηλώσεις του ΝΑΤΟ και τα τηλεγραφήματα από μικρά πρακτορεία Τύπου στα Βαλκάνια. Κάθε μέρα έβλεπα τις δύο εκδόσεις να απομακρύνονται λίγο περισσότερο τη μια από την άλλη. Στο μυαλό μου, η αλήθεια έπρεπε να βρίσκεται ανάμεσα στα δύο. Μόλις τελείωσε ο πόλεμος, έγινε αντιληπτό ότι οι δηλώσεις του Τζέιμι Σι ήταν καθαρή εφεύρεση με σκοπό να μαυρίσουν τις στήλες των εύπιστων εφημερίδων, ενώ τα τηλεγραφήματα των μικρών βαλκανικών πρακτορείων Τύπου έλεγαν την αλήθεια. Και η τελευταία δεν ήταν υπέρ του ΝΑΤΟ.
.
Προσεγγίζω λοιπόν τη συναίνεση των δυτικών μέσων ενημέρωσης με κάποια καχυποψία. Για παράδειγμα, όταν μας λένε ότι η Ρωσία βομβαρδίζει ένα πυρηνικό εργοστάσιο, σκέφτομαι τα ψέματα του προέδρου Τζορτζ Μπους για τα όπλα μαζικής καταστροφής του τυράννου «Σαντάμ». Ή όταν μας εξηγούν ότι οι Ρώσοι μόλις βομβάρδισαν ένα μαιευτήριο στη Μαριούπολη, θυμάμαι τα μωρά από το Κουβέιτ που μάζευαν από τις θερμοκοιτίδες τους οι φρικτοί Ιρακινοί στρατιώτες. Και όταν μου διαβεβαιώνουν ότι ο κακός Πούτιν είναι τρελός και μοιάζει με τον Χίτλερ, θυμάμαι πώς μεταχειριστήκαμε τον Μουαμάρ Καντάφι ή τον πρόεδρο Μπασάρ αλ Άσαντ.
.
Γι’ αυτό δεν παίρνω αυτούς τους ισχυρισμούς στα σοβαρά. Οι Ουκρανοί στρατιώτες στο Snake Island δεν σφαγιάστηκαν κάτω από τις βόμβες όπως ισχυρίστηκε ο πρόεδρος Zelensky, παραδόθηκαν στους ρωσικούς στρατούς, όπως το παραδέχτηκε αργότερα. Το εβραϊκό μνημείο Babi Yar δεν καταστράφηκε από τους Ρώσους που σέβονται όλα τα θύματα της ναζιστικής βαρβαρότητας.
.
Ούτε ο ηλεκτροπαραγωγικός σταθμός της Ζαπορίζια βομβαρδίστηκε. Είχε φρουρηθεί για αρκετές μέρες από μικτές ρωσική και ουκρανική ομάδες. Εξάλλου, ο Διεθνής Οργανισμός Ατομικής Ενέργειας (ΔΟΑΕ) επιβεβαίωσε ότι δεν υπήρξε ποτέ ραδιενεργός κίνδυνος. Το μαιευτήριο της Μαριούπολης επίσης δεν βομβαρδίστηκε. Είχε εκκενωθεί τρεις ημέρες νωρίτερα και είχε μετατραπεί σε στρατώνες για το Σύνταγμα Αζοφ (νεοναζί) όπως είχε αναφέρει η Ρωσία στον ΟΗΕ εκείνη την εποχή.
.
Όταν λοιπόν μου λένε ότι πρέπει να σκοτωθεί ο «δικτάτορας» Πούτιν, μένω ασυγκίνητος.
.
Οι μάχες
.
Πώς να μην παρατηρήσετε ότι οι εικόνες που βλέπουμε από τις νικηφόρες «μάχες» του ουκρανικού στρατού είναι πάντα οι ίδιες; Πώς να μην παρατηρήσουμε ότι βλέπουμε μόνο μερικά κατεστραμμένα οχήματα; Μήπως οι πολεμικοί ρεπόρτερ μας δεν έχουν δει ποτέ πραγματικούς πολέμους; Δεν ερμηνεύουμε τις εικόνες με βάση αυτά που βλέπουμε σε αυτές, αλλά με βάση τα σχόλια που τις συνοδεύουν.
.
Για μια εβδομάδα, μας εξηγούν ότι ο ρωσικός στρατός έχει περικυκλώσει το Κίεβο στα δεκαπέντε χιλιόμετρα γύρω, ότι προχωρά κάθε μέρα (αλλά παραμένει δεκαπέντε χιλιόμετρα μακριά) και πρόκειται να κάνει την τελική επίθεση. Όταν μας εξηγούν ότι ο «δικτάτορας» Πούτιν θέλει το κεφάλι του καλού προέδρου Ζελένσκι (ο οποίος εξοπλίζει τους νεοναζί και εξέδωσε τον φυλετικό νόμο), κάνω ένα βήμα πίσω.
.
Οι ρωσικοί στρατοί δεν σκόπευαν ποτέ να καταλάβουν τις μεγάλες πόλεις. Επίσης μένουν μακριά από αυτές (εκτός από τη Μαριούπολη). Πολεμούν τους «εθνικιστές» παραστρατιωτικούς, τους νεοναζί. Ως Γάλλος, υποστηρικτής της Αντίστασης κατά των Ναζί, οι ρωσικοί στρατοί έχουν λοιπόν όλο τον θαυμασμό μου.
.
Ο ρωσικός στρατός εφαρμόζει την ίδια τακτική στην Ουκρανία όπως στη Συρία: περικυκλώνει τις πόλεις που χρησιμεύουν ως καταφύγιο για τους εχθρούς, ανοίγει στη συνέχεια ανθρωπιστικούς διαδρόμους για να φύγουν οι αμάχοι και τέλος σφυροκοπώντας τους μαχητές που παραμένουν μέσα. Αυτός είναι ο λόγος που οι παραστρατιωτικοί νεοναζί μπλοκάρουν αυτούς τους διαδρόμους και εμποδίζουν τον πληθυσμό να διαφύγει. Αυτή είναι η αρχή των ανθρώπινων ασπίδων.
.
Πρόκειται για πόλεμο της κίνησης. Πρέπει να δράσουν γρήγορα. Τα ρωσικά στρατεύματα κινούνται με φορτηγά και τεθωρακισμένα οχήματα. Δεν πρόκειται για μάχες αρμάτων μάχχης. Τα τελευταία είναι σήμερα ανενεργά στα θέατρα επιχείρησης. Είδαμε, το 2006, τη Χεζμπολάχ να μετατρέψει τα ισραηλινά Merkavas σε συντρίμμια. Τα ρωσικά στρατεύματα κινούνται με μηχανοκίνητα οχήματα, γι’ αυτό έχουν τεθωρακισμένα. Καθώς έχουμε προμηθεύσει δεκάδες χιλιάδες αντιαρματικούς πυραύλους στον ουκρανικό στρατό, συμπεριλαμβανομένων των παραστρατιωτικών νεοναζί, τα όπλα μας τους καταστρέφουν καθώς καταστρέφουν τα φορτηγά τους. Δεν είναι μάχες, απλώς ενέδρες.
.
Το κράτος του Ισραήλ δεν έκανε λάθος: ο Πρωθυπουργός Naftali Benett συμβούλεψε τον πρόεδρο Zelensky να αποδεχτεί τους ρωσικούς όρους για την ειρήνης, δηλαδή, όχι να καταθέσουν τα όπλα, αλλά να καταστρέψουν όλα τα μνημεία που είναι αφιερωμένα στον Στέπαν Μπαντέρα και να συλλάβουν τους Ναζί που έχουν ενσωματωθεί στην Ουκρανική Εδαφική Άμυνα.
.
Τρία νέα προβλήματα
.
Σαν να μην ήταν αρκετά περίπλοκη η κατάσταση, ο πρόεδρος Ζελένσκι ανακοίνωσε στη διάρκεια της Διάσκεψης για την Ασφάλεια του Μονάχου, ακριβώς πριν τον πόλεμο, την πρόθεσή του να αποκτήσει την Ατομική Βόμβα, κατά παράβαση της υπογραφής της χώρας του της Συνθήκης για τη μη διάδοση των πυρηνικών όπλων.
.
Στη συνέχεια, οι ρωσικοί στρατοί κατέλαβαν και δημοσίευσαν ένα έγγραφο εργασίας της κυβέρνησης του Κιέβου που σχεδίαζε μια στρατιωτική επίθεση στην Κριμαία και το Ντονμπάς στις 8 Μαρτίου.
.
Τέλος, ο ρωσικός στρατός αποκάλυψε περίπου δεκαπέντε ερευνητικά εργαστήρια βιολογικών όπλων που δούλευαν για το Πεντάγωνο. Ανακοίνωσε ότι θα δημοσιοποιήσει τα κατασχεθέντα έγγραφα και κατέστρεψε 320 κοντέινερ παθογόνων παραγόντων. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες έχουν υπογράψει τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για την Απαγόρευση των Βιολογικών Όπλων, την σέβονται στο εσωτερικό της ώρας τους, αλλά την παραβιάζουν στο εξωτερικό. Έγγραφα είχαν ήδη δημοσιευτεί πριν από δύο μήνες από μια Βουλγάρα δημοσιογράφο. Στις 8 Μαρτίου, το κινεζικό υπουργείο Εξωτερικών ζήτησε από το Πεντάγωνο να εξηγήσει την ύπαρξη των 330 βιολογικών εργαστήριων που διατηρεί με διάφορες ονομασίες σε 30 χώρες. Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ αρνήθηκε τότε αυτές τις πρακτικές. Αλλά η υφυπουργός Εξωτερικών, Victoria Nuland, που ενημέρωνε την Γερουσία, αναγνώρισε ότι το Πεντάγωνο συνεργάζεται σε αυτά τα προγράμματα που πραγματοποιούνται στο εξωτερικό και ότι ανησυχεί με την ιδέα ότι αυτές οι έρευνες θα έπεφταν σε ρωσικά χέρια. Όταν η Ρωσία έφερε το θέμα στο Συμβούλιο Ασφαλείας, η Δύση έστρεψε τις κατηγορίες εναντίον της, κατηγορώντας την ότι σχεδίαζε μια βιολογική επίθεση υπό ψεύτικη σημαία. Από την πλευρά του, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας δδήλωσε ότι είχε προειδοποιηθεί για ουκρανο-ΗΠΑϊκές πολιτικές βιολογικές έρευνες και ζήτησε από την Ουκρανία να καταστρέψει τα παθογόνα παράγοντα της για να αποτρέψει την εξάπλωσή τους.
.
Έτσι λοιπόν, η Ουκρανία, η οποία διατηρεί περισσότερους από εκατό χιλιάδες «εθνικιστές» και τους ενσωμάτωσε στην «Εδαφική της άμυνα», στη συνέχεια ψήφισε έναν φυλετικό νόμο, εργάζεται για παράνομα βιολογικά όπλα και ελπίζει να αποκτήσει την Ατομική Βόμβα. Επιλέξαμε να ξεχάσουμε τα παραδείγματα θάρρους του Jean Moulin και του Charles De Gaulle και να στηρίξουμε τον πρόεδρο Zelensky!
.
Τιερί Μεϊσάν
.
Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά
Πηγή Ινφογνώμων Πολιτικά (Ελλάδα)
.
[1] Αφού συμμετείχε στις σφαγές των Εβραίων με τους SS, ο Στέπαν Μπαντέρα συνελήφθη από τους Ναζί το 1941 και φυλακίστηκε σε φυλακή VIP. Στη συνέχεια αφέθηκε ελεύθερος για να συμμετάσχει ενεργά με τους SS στον αγώνα κατά των Σοβιετικών. Δεν υπήρξε ποτέ ιδεολογικός αντίπαλος των Ναζί, αλλά πάντα συνεργαστηκε μαζί τους ενάντια στην ΕΣΣΔ. Δείτε Stepan Bandera: The Life and Afterlife of a Ukrainian Nationalist, Fascism, Genocide, and Cult , Grzegorz Rossoliński-Liebe, Ibidem (2014).
[2] « Про корінні народи України », Відомості Верховної Ради (ВВР), 2021, № 38, ст.319.
[3] Conseil de sécurité, 8974e séance, ONU, 23 février 2022.
[4] Document : « Les plans d’attaque secrets ukrainiens » (source : ministère russe de la Défense).
[5] “Strategic Engineered Migration as a Weapon of War”, Kelly M. Greenhill, Civil War Journal, Volume 10, Issue 1, July 2008. “Understanding the Coercive Power of Mass Migrations,” in Weapons of Mass Migration : Forced Displacement, Coercion and Foreign Policy, Kelly M. Greenhill, Ithaca, 2010. “Migration as a Coercive Weapon : New Evidence from the Middle East”, in Coercion : The Power to Hurt in International Politics, Kelly M. Greenhill, Oxford University Press, 2018.
.
.
GEOPOLITICO
Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση
Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ και εξετάζει τη σύγκρουση συμφερόντων γύρω από το LNG και τον Κάθετο Διάδρομο.
Τις εξελίξεις γύρω από την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου, τον ανταγωνισμό για τη διακίνηση φυσικού αερίου προς την Ευρώπη και την ενίσχυση της συνεργασίας με την Ινδία ανέδειξε ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας στην εκπομπή «Direct News». Στο επίκεντρο της ανάλυσής του βρέθηκε η ανάγκη η Αθήνα να προχωρήσει τους ενεργειακούς και αμυντικούς σχεδιασμούς της, απέναντι στην προσπάθεια της Άγκυρας να ενισχύσει τον περιφερειακό της ρόλο.
Κεντρικό θέμα αποτέλεσε η πληροφορία που μετέφερε ο παρουσιαστής για την υποβολή αιτήματος από τη Nexans προς τις ελληνικές αρχές, προκειμένου να κινηθεί η διαδικασία έκδοσης NAVTEX για τις εργασίες του Great Sea Interconnector.
Σύμφωνα με όσα ανέφερε, ακολουθεί η εξέταση του αιτήματος από την αρμόδια διυπουργική επιτροπή, η εισήγηση προς τον υπουργό Εξωτερικών και, μετά την έγκριση, η προώθησή του στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας για την έκδοση της σχετικής αναγγελίας. Ο ίδιος τοποθέτησε τις πιθανές εξελίξεις στα τέλη Οκτωβρίου ή στις αρχές Νοεμβρίου, επικαλούμενος πληροφορίες από πηγές του.
Ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας υποστήριξε επίσης ότι, βάσει της ενημέρωσης που διαθέτει, δεν έχει υποβληθεί αντίστοιχο αίτημα αδειοδότησης προς την Τουρκία. Περιέγραψε ως διαφορετικό ζήτημα την ενημέρωση των χωρών της περιοχής για τις εργασίες και κάλεσε την ελληνική κυβέρνηση να προχωρήσει στο επόμενο βήμα, χωρίς να αφήσει περιθώριο επιβολής τουρκικών απαιτήσεων.
Η ενεργειακή σύγκρουση πίσω από τη διπλωματία
Μεγάλο μέρος της εκπομπής αφιερώθηκε στην αναφερόμενη απομάκρυνση της Κίμπερλι Γκίλφοϊλ από την αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα και στον τρόπο με τον οποίο την παρουσίασαν τουρκικά μέσα ενημέρωσης.
Ο παρουσιαστής μετέφερε δημοσιεύματα της Hürriyet και του Haber Global, επισημαίνοντας ότι επιχειρούν να συνδέσουν την εξέλιξη με ενδεχόμενη υποβάθμιση της Ελλάδας και αλλαγή των ισορροπιών στην Ανατολική Μεσόγειο. Διευκρίνισε, ωστόσο, ότι αυτή αποτελεί τουρκική ανάγνωση και δεν αποδεικνύει από μόνη της μεταστροφή της αμερικανικής πολιτικής.
Στη δική του ανάλυση, το ουσιαστικό διακύβευμα βρίσκεται στον ανταγωνισμό για το LNG και στις υποδομές μεταφοράς φυσικού αερίου προς την ευρωπαϊκή αγορά. Συνέδεσε τον ελληνικό Κάθετο Διάδρομο με τις κινήσεις της τουρκικής BOTAŞ και τις συνεργασίες της με αμερικανικές ενεργειακές εταιρείες, εκτιμώντας ότι η Άγκυρα επιδιώκει μεγαλύτερο μερίδιο στη διακίνηση και εμπορία αερίου.
Η Τουρκία, όπως ανέφερε, επιχειρεί να αξιοποιήσει αγωγούς, εγκαταστάσεις LNG, αποθηκευτικούς χώρους και διασυνδέσεις, ώστε να εξελιχθεί σε περιφερειακό κέντρο αναδιανομής ενέργειας. Κατά τον ίδιο, αυτή η επιδίωξη δημιουργεί ανταγωνιστικές πιέσεις προς τους ελληνικούς σχεδιασμούς.
Παράλληλα, εξέφρασε ανησυχία για το ενδεχόμενο παρατεταμένης μεταβατικής περιόδου στην αμερικανική πρεσβεία. Αντιπαρέβαλε την πολιτική πρόσβαση που αποδίδει στον Τομ Μπάρακ στην Άγκυρα με την ανάγκη η Αθήνα να διαθέτει συνομιλητή με εμπειρία και επιρροή στην Ουάσιγκτον.
Στο πλαίσιο της συζήτησης για πιθανή διαδοχή, αναφέρθηκε στα ονόματα των Γκας Μπιλιράκη, Τζον Κατσιματίδη και Τζον Τζορτζ, παρουσιάζοντάς τα ως ονόματα που ακούγονται και εκφράζοντας προτίμηση για τον Μπιλιράκη.
Ελλάδα, Κύπρος και Ινδία: Από τις επαφές στη βιομηχανική συνεργασία
Ξεχωριστή θέση είχε η προσέγγιση Ελλάδας–Ινδίας, με αφορμή τις επαφές του Ινδού αξιωματούχου Ρατζές Κουμάρ Σινγκ στην Αθήνα, έπειτα από την παρουσία του στην Κύπρο.
Ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας αναφέρθηκε στη συνάντηση με τον Θανάση Δαβάκη και στην επίσκεψη στον Ναύσταθμο Σαλαμίνας, δίνοντας έμφαση στις συζητήσεις για την αμυντική βιομηχανία και την ανάπτυξη κοινών πρωτοβουλιών. Εκτίμησε ότι η συνεργασία μπορεί να αποκτήσει συγκεκριμένο τεχνολογικό και βιομηχανικό περιεχόμενο, ακόμη και μέσα από συμπαραγωγές οπλικών συστημάτων.
Για την κυπριακή διάσταση, στάθηκε στην επίσκεψη του Ινδού αξιωματούχου στην Πράσινη Γραμμή και στην προβολή εικόνων από τη διχοτομημένη Λευκωσία σε ινδικά μέσα. Κατά την εκτίμησή του, η ανάδειξη των συνεπειών της τουρκικής εισβολής έχει ιδιαίτερη πολιτική σημασία.
Συνέδεσε, επίσης, τις αμυντικές επαφές με τον οικονομικό διάδρομο Ινδίας–Μέσης Ανατολής–Ευρώπης, τον IMEC. Υποστήριξε ότι το Νέο Δελχί αντιμετωπίζει την Ελλάδα και την Κύπρο ως κρίσιμους εταίρους για την πρόσβασή του στην ευρωπαϊκή αγορά, μέσα από ένα πλέγμα λιμενικών, εμπορικών και στρατηγικών συνεργασιών.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στη Θεσσαλονίκη, την οποία παρουσίασε ως λιμάνι που διεκδικεί σημαντικό ρόλο στη μεταφορά ινδικών εμπορευμάτων προς τα Βαλκάνια. Τόνισε, πάντως, ότι ένας τέτοιος σχεδιασμός προϋποθέτει αναβάθμιση των υποδομών και αξιόπιστη εμπορευματική σιδηροδρομική σύνδεση.
Τριβές ανάμεσα σε Άγκυρα και Μπακού
Η εκπομπή εξέτασε ακόμη τις εντάσεις που, σύμφωνα με τον παρουσιαστή, καταγράφονται στις σχέσεις Τουρκίας–Αζερμπαϊτζάν, με αφορμή το ζήτημα της μαντίλας στα σχολεία.
Ο ίδιος περιέγραψε αντιδράσεις από τουρκικούς κυβερνητικούς κύκλους και απαντήσεις από την αζερική πλευρά, η οποία επικαλείται τον κοσμικό χαρακτήρα του κράτους και απορρίπτει παρεμβάσεις στα εσωτερικά της. Εκτίμησε ότι η αντιπαράθεση αναδεικνύει όρια στην τουρκική επιρροή επί του Μπακού.
Ταυτόχρονα, απέρριψε τις αναφορές περί πραξικοπήματος και καθόδου στρατού στους δρόμους, αναφέροντας ότι σχετικά βίντεο που κυκλοφόρησαν ήταν προϊόντα τεχνητής νοημοσύνης. Οι τριβές που περιέγραψε παρουσιάστηκαν ως ένδειξη πίεσης στη σχέση των δύο χωρών, χωρίς να τεκμηριώνουν από μόνες τους οριστική στρατηγική ρήξη.
Ο Καπετανίδης στην Israel Hayom και η αμυντική σχέση με το Ισραήλ
Ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας στάθηκε ιδιαίτερα στο άρθρο του αρχισυντάκτη του Geopolitico.gr, Χρήστου Κωνσταντινίδη, στην Israel Hayom, με αναφορά στη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και στην ιστορία του Νίκου Καπετανίδη.
Ανέδειξε τη σημασία της παρουσίασης σε ισραηλινό μέσο της δράσης του Πόντιου δημοσιογράφου, ο οποίος κατέγραφε τις διώξεις και τις σφαγές και οδηγήθηκε στην αγχόνη από το κεμαλικό καθεστώς. Αναφέρθηκε επίσης στην παρουσία του Τοπάλ Οσμάν στο άρθρο και στη σύνδεσή του με τη βία σε βάρος ελληνικών και αρμενικών πληθυσμών.
Στη συνέχεια παρουσίασε βασικά σημεία ανάλυσης του Σάι Γκαλ για την αμυντική συνεργασία Ελλάδας–Ισραήλ, δίνοντας έμφαση στην εκτίμηση ότι η Ελλάδα αποκτά ευρύτερο στρατηγικό και βιομηχανικό ρόλο, πέρα από την αγορά εξοπλισμών.
Χρήστος Κωνσταντινίδης: Η Τουρκία αρνείται να λογοδοτήσει για τα δικά της εγκλήματα
Λιβύη και «Γαλάζια Πατρίδα»
Στο κλείσιμο, ο παρουσιαστής εξέφρασε ανησυχία για τις εξελίξεις στη Λιβύη και το ενδεχόμενο περαιτέρω κινήσεων γύρω από το τουρκολιβυκό μνημόνιο. Κάλεσε την Αθήνα να αξιοποιήσει τη διπλωματική της επιρροή και τον ρόλο της στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τέλος, μετέφερε πληροφορίες για χρονική μετάθεση του τουρκικού νομοσχεδίου περί «Γαλάζιας Πατρίδας», συνδέοντάς την με την αναμονή των ελληνικών αποφάσεων για τον GSI. Κατά την εκτίμησή του, η αναβολή αποτελεί τακτικό χειρισμό της Άγκυρας, η οποία παρακολουθεί τις επόμενες κινήσεις της Αθήνας.
Αναλύσεις
Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;
Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που θα συνδέει πολιτισμό, παραγωγή, υποδομές και αποτροπή βρέθηκαν στο επίκεντρο της συζήτησης.
Την απόσταση ανάμεσα στους επαίνους για τον ελληνικό πολιτισμό και στην έμπρακτη υποστήριξη των ελληνικών θέσεων ανέδειξαν ο Σταύρος Καλεντερίδης και η Μάγδα Αθανασιάδου στην εκπομπή της 14ης Οκτωβρίου. Με αφετηρία την ομιλία του Μάρκο Ρούμπιο στην Πνύκα, η συζήτηση επεκτάθηκε στον ανταγωνισμό για τους εμπορικούς και ενεργειακούς διαδρόμους και στον κίνδυνο η Ελλάδα να περιοριστεί σε έναν δευτερεύοντα μεταφορικό ρόλο στον IMEC.
Η Αθανασιάδου, εκπαιδευτικός και υποψήφια διδάκτωρ του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας του ΑΠΘ, υποστήριξε ότι η πολιτιστική κληρονομιά αποτελεί συντελεστή εθνικής ισχύος. Η αξιοποίησή της, όμως, προϋποθέτει ένα κράτος που μπορεί να τη συνδέσει με συγκεκριμένες πολιτικές, παραγωγική οικονομία και υπεράσπιση της κυριαρχίας του.
Η ελληνική κληρονομιά ως εργαλείο πολιτικής
Αναλύοντας την ομιλία Ρούμπιο, η προσκεκλημένη επισήμανε ότι η επίκληση της αρχαίας Ελλάδας από ξένες δυνάμεις υπηρετεί συχνά σύγχρονες πολιτικές επιδιώξεις. Στη δική της ανάγνωση, ο Αμερικανός υπουργός αξιοποίησε έννοιες όπως η δημοκρατία, η αριστεία, η φιλοπατρία και η θυσία, συνδέοντάς τες με τον διεθνή ρόλο των ΗΠΑ.
Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στη σημασία της αριστείας στην αρχαία ελληνική πόλη. Όπως εξήγησε, οι ξεχωριστές ικανότητες ενός ανθρώπου αποκτούσαν αξία μέσα από την υπηρεσία προς την κοινότητα. Η διάκριση αυτή, κατά την ίδια, είναι απαραίτητη για να κατανοηθεί το περιεχόμενο των αρχαιοελληνικών αναφορών και να αποφεύγεται η προσαρμογή τους στις εκάστοτε πολιτικές σκοπιμότητες.
Ο Καλεντερίδης συνέδεσε τη συζήτηση με τη χρήση του όρου «αριστεία» στην ελληνική πολιτική ζωή, ασκώντας έντονη κριτική στην κυβέρνηση για την απόσταση που, όπως υποστήριξε, χωρίζει τη σχετική ρητορική από την πραγματικότητα.
Η κριτική για Κύπρο και ελληνοτουρκικά
Το βασικό σημείο της κριτικής της Αθανασιάδου ήταν ότι οι αναφορές στην εθνική ταυτότητα και στην υπεράσπιση των συμφερόντων των κρατών δεν συνοδεύτηκαν, κατά την εκτίμησή της, από αντίστοιχες σαφείς τοποθετήσεις υπέρ των ελληνικών θέσεων.
Η ίδια χαρακτήρισε τις απαντήσεις Ρούμπιο στα ελληνοτουρκικά ως τήρηση ίσων αποστάσεων και επέκρινε την απουσία σαφούς αναφοράς στη στρατιωτική κατοχή στην Κύπρο και στα θαλάσσια δικαιώματα των νησιών. Υποστήριξε ότι η γενική προτροπή για αποφυγή σύγκρουσης αφήνει εκτός συζήτησης ήδη συντελεσμένες παραβιάσεις και τις συνέπειές τους.
Ο Καλεντερίδης συμφώνησε με αυτή την αποτίμηση, τονίζοντας την αντίφαση που εντοπίζει ανάμεσα στην αξιοποίηση του ελληνικού πολιτιστικού συμβολισμού και στην αντιμετώπιση των ελληνικών ζητημάτων κυριαρχίας.
Η Αθανασιάδου έστρεψε, πάντως, το βάρος στην ελληνική ευθύνη. Η στάση των ξένων δυνάμεων πρέπει να οδηγεί τη χώρα σε καλύτερη οργάνωση της δικής της στρατηγικής. Η ιστορική κληρονομιά, όπως σημείωσε, οφείλει να λειτουργεί ως οδηγός για το παρόν και το μέλλον, αποφεύγοντας την προγονοπληξία και την αυτάρκεια των επαίνων.
IMEC: Το κρίσιμο ζήτημα είναι ποιος σχεδιάζει
Στο δεύτερο μεγάλο σκέλος της εκπομπής, οι δύο συνομιλητές συζήτησαν τον διάδρομο διασύνδεσης Ινδίας–Μέσης Ανατολής–Ευρώπης και τη θέση που μπορεί να διεκδικήσει η Ελλάδα.
Ο Καλεντερίδης εξέφρασε ανησυχία για αναλύσεις και σχεδιασμούς που, όπως ανέφερε, αναδεικνύουν την Ιταλία και την Τεργέστη, παραμερίζοντας την ελληνική διαδρομή. Συνέδεσε αυτόν τον κίνδυνο με την κατάσταση του ελληνικού σιδηροδρόμου, επιρρίπτοντας βαριές πολιτικές ευθύνες στην κυβέρνηση για τις ελλείψεις του δικτύου και την τραγωδία των Τεμπών.
Η Αθανασιάδου επικεντρώθηκε στο περιεχόμενο της ελληνικής συμμετοχής. Με βάση τις αναλύσεις που επικαλέστηκε, ο IMEC αφορά ένα σύνθετο σύστημα μεταφορών, τεχνολογίας, ψηφιακών υποδομών και ασφάλειας. Συνεπώς, το ζητούμενο για μια χώρα είναι να έχει λόγο στις υπηρεσίες, στα πρότυπα και στις τεχνολογικές συνεργασίες που θα καθορίζουν τη λειτουργία του.
«Αν γίνουμε το γαϊδουράκι του IMEC», ανέφερε χαρακτηριστικά, περιγράφοντας τον κίνδυνο μιας συμμετοχής περιορισμένης στη μεταφορά φορτίων. Στην ανάλυσή της, η γεωγραφική θέση χρειάζεται υποδομές, τεχνογνωσία και δυνατότητα προστασίας τους για να αποδώσει ουσιαστικό στρατηγικό όφελος.
Οι επιφυλάξεις για τα σενάρια γύρω από την Γκίλφοϊλ
Η συζήτηση επεκτάθηκε στον Κάθετο Διάδρομο και στα σενάρια που ο Καλεντερίδης συνέδεσε με την Κίμπερλι Γκίλφοϊλ και ανταγωνιστικά συμφέροντα στην περιοχή.
Η Αθανασιάδου διατύπωσε ρητή επιφύλαξη ως προς την εξαγωγή συμπερασμάτων για παρασκηνιακές μεθοδεύσεις. Επισήμανε ότι δεν διαθέτει πρόσβαση στα κέντρα αποφάσεων και ότι ούτε τα δημοσιεύματα που συζητούν τέτοια ενδεχόμενα επιτρέπουν βεβαιότητες. Έθεσε ως ουσιαστικό ερώτημα το πώς δρα η ίδια η Ελλάδα μέσα σε αυτόν τον ανταγωνισμό.
Πολιτισμός, παραγωγή και αποτροπή
Επικαλούμενη τη σκέψη του Παναγιώτη Κονδύλη, η προσκεκλημένη υποστήριξε ότι η οικονομία, η πολιτική και η στρατιωτική ισχύς συνδέονται στενά. Έδωσε έμφαση στην παραγωγική ανασυγκρότηση, στην αμυντική βιομηχανία, στην έρευνα και στην καινοτομία, καθώς και στην ανάγκη ενός κράτους ικανού να αποτρέπει τον πόλεμο.
Παράλληλα, ανέδειξε τη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας, τη συνεργασία με την ομογένεια, τα θερινά σχολεία και τις πανεπιστημιακές ανταλλαγές ως πεδία άσκησης πολιτιστικής πολιτικής. Ο Καλεντερίδης μετέφερε σχετικές εμπειρίες από τη Βοστόνη, περιγράφοντας ενδιαφέρον ακαδημαϊκών για συνεργασίες στην Ελλάδα και εμπόδια στην υλοποίησή τους.
Ξεχωριστή αναφορά έγινε στη Θεσσαλονίκη και στις δυνατότητές της ως βαλκανικού κέντρου εκπαίδευσης και συνεργασίας. Η Αθανασιάδου συνέδεσε αυτές τις προοπτικές με τη λειτουργία των μεταφορικών υποδομών και την αξιοποίηση των νέων επιστημόνων. Η θέση που διατύπωσε ήταν σαφής: ο πολιτισμός αποτελεί οργανικό μέρος της εθνικής στρατηγικής και χρειάζεται θεσμούς, ανθρώπους και υποδομές για να μετατραπεί σε ισχύ.
GEOPOLITICO
EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας
Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και τα ναρκωτικά μέχρι τον χρυσό, τους πολύτιμους λίθους και τα όπλα, τα δίκτυα λαθρεμπορίου στις παραμεθόριες περιοχές Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν φέρονται να λειτουργούν με την ανοχή ή και τη συμμετοχή παραγόντων των κρατικών μηχανισμών. Η παράνομη οικονομία δεν αποτελεί απλώς εγκληματική δραστηριότητα, αλλά μηχανισμό επιβίωσης, πολιτικής επιρροής και ελέγχου ολόκληρων περιοχών.
Μια διαφορετική διάσταση του λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν αναδεικνύει ο αναλυτής πληροφοριών και ειδικός σε ζητήματα αντιτρομοκρατίας Ajmal Sohail, σε άρθρο γνώμης που δημοσιεύθηκε στις 14 Οκτωβρίου 2026 στο EurAsia Review.
Με τίτλο «Why Powerful Interests Continue To Protect Smuggling Networks Across Iran, Pakistan, And Afghanistan», ο Sohail υποστηρίζει ότι το λαθρεμπόριο στην περιοχή δεν επιβιώνει μόνο εξαιτίας της αδυναμίας των κρατών να ελέγξουν τα σύνορά τους. Αντιθέτως, σύμφωνα με την ανάλυσή του, έχει εξελιχθεί σε μια παραοικονομία που εξυπηρετεί οικονομικά, πολιτικά και στρατηγικά συμφέροντα ισχυρών παραγόντων.
Το σημαντικότερο στοιχείο της προσέγγισής του είναι ότι αμφισβητεί την παραδοσιακή αντίληψη σύμφωνα με την οποία τα κράτη επιθυμούν να καταπολεμήσουν το λαθρεμπόριο, αλλά δεν διαθέτουν τα απαραίτητα μέσα.
Όπως υποστηρίζει, σε αρκετές περιπτώσεις τμήματα της κρατικής διοίκησης, των τελωνειακών υπηρεσιών και των μηχανισμών ασφαλείας αποκομίζουν οφέλη από τη διατήρηση αυτής της κατάστασης.
Βαλουχιστάν: Η καρδιά μιας τεράστιας παράνομης οικονομίας
Στο επίκεντρο βρίσκεται το Βαλουχιστάν, η εκτεταμένη περιοχή που συνδέει γεωγραφικά το Πακιστάν με το Ιράν και το Αφγανιστάν.
Πρόκειται για έναν χώρο ιδιαίτερης στρατηγικής σημασίας, ο οποίος χαρακτηρίζεται από οικονομική υπανάπτυξη, περιορισμένη κρατική παρουσία, εθνοτικές και φυλετικές αντιπαραθέσεις και μακροχρόνια δράση ένοπλων οργανώσεων.
Σύμφωνα με το EurAsia Review, μέσα σε αυτό το περιβάλλον έχουν δημιουργηθεί δίκτυα που διακινούν καύσιμα, ναρκωτικά, όπλα, ξυλεία, πολύτιμους λίθους, χρυσό, μάρμαρο και άλλα εμπορεύματα.
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στο Bahramcha, στην αφγανική επαρχία Χελμάντ, καθώς και στον διάδρομο Shin Nari, στην περιοχή Arghistan του Αφγανιστάν. Τα συγκεκριμένα σημεία περιγράφονται ως σημαντικοί κόμβοι που συνδέουν τοπικούς διακινητές με μεγαλύτερα περιφερειακά και διεθνή εμπορικά δίκτυα.
Η ιδιαιτερότητα αυτών των κυκλωμάτων είναι η δυνατότητά τους να προσαρμόζονται στις επιχειρήσεις καταστολής.
Όταν οι αρχές ενισχύουν τους ελέγχους στο λαθρεμπόριο καυσίμων, οι διακινητές μπορούν να στραφούν σε άλλες πηγές κέρδους, όπως οι πολύτιμοι λίθοι ή τα μεταλλεύματα. Όταν αυξάνεται η πίεση στη διακίνηση ναρκωτικών, ενισχύεται η δραστηριότητα σε διαφορετικούς τομείς του παράνομου εμπορίου.
Αυτή η διαφοροποίηση, επισημαίνει ο αναλυτής, καθιστά τα δίκτυα εξαιρετικά ανθεκτικά.
Οι καταγγελίες για εμπλοκή στρατιωτικών και υπηρεσιών ασφαλείας
Το πλέον αιχμηρό σημείο του δημοσιεύματος αφορά τον ρόλο κρατικών παραγόντων στην προστασία του λαθρεμπορίου.
Ο Sohail υποστηρίζει ότι η διακίνηση μεγάλων φορτίων καυσίμων, ξυλείας, χρυσού και άλλων εμπορευμάτων μέσα από αυστηρά επιτηρούμενες παραμεθόριες ζώνες δύσκολα θα μπορούσε να πραγματοποιείται σε τέτοια κλίμακα χωρίς κάποιο επίπεδο θεσμικής ανοχής.
Κατά την εκτίμησή του, τμήματα τοπικών διοικήσεων, συνοριακών δυνάμεων, τελωνείων, υπηρεσιών πληροφοριών και παραγόντων που συνδέονται με στρατιωτικούς μηχανισμούς ενδέχεται να αποκομίζουν οφέλη από τη συγκεκριμένη οικονομική δραστηριότητα.
Οι μηχανισμοί που περιγράφει περιλαμβάνουν τη διαφθορά, την επιλεκτική εφαρμογή της νομοθεσίας, την άτυπη φορολόγηση παράνομων φορτίων και την πολιτική προστασία συγκεκριμένων δικτύων.
Ιδιαίτερα στο πακιστανικό Βαλουχιστάν, ο αναλυτής υποστηρίζει ότι ορισμένοι παράγοντες ασφαλείας μπορεί να αντιμετωπίζουν το λαθρεμπόριο όχι μόνο ως πηγή οικονομικού κέρδους, αλλά και ως εργαλείο διαχείρισης των σχέσεων με τοπικές φυλές και ομάδες επιρροής.
Με αυτόν τον τρόπο διαμορφώνεται μια αντίφαση: ενώ επισήμως το πακιστανικό κράτος χαρακτηρίζει το λαθρεμπόριο απειλή για την εθνική ασφάλεια, ορισμένοι παράγοντες φέρονται να θεωρούν ότι η παράνομη οικονομία συμβάλλει στη διατήρηση τοπικών ισορροπιών.
Πρέπει να σημειωθεί ότι το άρθρο αποτελεί ανάλυση γνώμης και δεν παραθέτει συγκεκριμένες δικαστικές αποφάσεις ή ονομαστικά στοιχεία αξιωματούχων που να αποδεικνύουν κάθε επιμέρους ισχυρισμό περί εμπλοκής κρατικών υπηρεσιών.
Γιατί οι επιχειρήσεις καταστολής δεν έχουν μόνιμο αποτέλεσμα
Σύμφωνα με τον Sohail, η διατήρηση αυτών των συμφερόντων εξηγεί γιατί πολλές επιχειρήσεις κατά του λαθρεμπορίου αποδεικνύονται προσωρινές.
Οι αρχές ανακοινώνουν συλλήψεις, κατασχέσεις και εντατικοποίηση των συνοριακών ελέγχων, ωστόσο οι υποδομές και οι σχέσεις που επιτρέπουν στο παράνομο εμπόριο να λειτουργεί συχνά παραμένουν άθικτες.
Οι διακινητές αλλάζουν διαδρομές, χρησιμοποιούν νέους μεσάζοντες και μεταφέρουν τις δραστηριότητές τους σε γειτονικές περιοχές.
Κατά τον αναλυτή, αυτό το φαινόμενο μπορεί να υποδηλώνει ότι σε ορισμένες περιπτώσεις ο πραγματικός στόχος δεν είναι η πλήρης εξάλειψη του λαθρεμπορίου, αλλά ο έλεγχος και η ρύθμισή του από όσους διαθέτουν ισχύ στο τοπικό σύστημα.
Ιρανικά καύσιμα, χρυσός και πολύτιμοι λίθοι
Σημαντικό οικονομικό σκέλος της παράνομης δραστηριότητας αποτελεί η διακίνηση ιρανικών καυσίμων προς το Πακιστάν.
Η διαφορά στις τιμές και οι ιδιαίτερες συνθήκες της περιφερειακής αγοράς δημιουργούν κίνητρα για τη μεταφορά καυσίμων εκτός των νόμιμων εμπορικών μηχανισμών.
Ο Sohail επισημαίνει ότι η δραστηριότητα αυτή υπονομεύει την επίσημη αγορά ενέργειας του Πακιστάν, ενώ δημιουργεί σημαντικά έσοδα για τα δίκτυα των διακινητών.
Παράλληλα, ο χρυσός και οι πολύτιμοι λίθοι προσφέρουν δυνατότητες αποθήκευσης πλούτου και μεταφοράς αξίας έξω από το τραπεζικό σύστημα.
Αυτή η πρακτική έχει ιδιαίτερη σημασία για οικονομικούς παράγοντες που επιδιώκουν να παρακάμψουν χρηματοπιστωτικούς περιορισμούς ή κυρώσεις.
Το παράνομο εμπόριο ξυλείας, μαρμάρου και όνυχα συμπληρώνει την εικόνα μιας οικονομίας που λειτουργεί σε μεγάλο βαθμό εκτός των επίσημων φορολογικών και ρυθμιστικών μηχανισμών.
Η σύνδεση του λαθρεμπορίου με τις ένοπλες οργανώσεις
Η ανάλυση προχωρά πέρα από το οικονομικό επίπεδο και εξετάζει τις επιπτώσεις στην περιφερειακή ασφάλεια.
Οι ίδιοι διάδρομοι που χρησιμοποιούνται για τη μεταφορά εμπορευμάτων μπορούν να αξιοποιηθούν για τη διακίνηση όπλων, χρημάτων και προσώπων που σχετίζονται με ένοπλες ή εξτρεμιστικές οργανώσεις.
Σύμφωνα με τον Sohail, τα εγκληματικά κυκλώματα και οι βίαιοι μη κρατικοί δρώντες δεν λειτουργούν πάντοτε ανεξάρτητα μεταξύ τους.
Μπορούν να χρησιμοποιούν κοινές υποδομές μεταφορών, άτυπα χρηματοπιστωτικά συστήματα, μεσάζοντες και διεφθαρμένους κρατικούς παράγοντες.
Αυτό σημαίνει ότι η παράνομη οικονομία μπορεί να δημιουργεί ένα περιβάλλον από το οποίο επωφελούνται οργανώσεις που επιδιώκουν την αποσταθεροποίηση της περιοχής.
Δεν συνεπάγεται, πάντως, ότι κάθε διακινητής ή κάθε τοπική κοινότητα που εξαρτάται από το άτυπο εμπόριο συνδέεται με την τρομοκρατία. Η ανάλυση αναδεικνύει κυρίως την ύπαρξη κοινών διαδρομών και μηχανισμών που μπορούν να αξιοποιηθούν από διαφορετικούς παράνομους δρώντες.
Το μεγάλο παράδοξο: Το λαθρεμπόριο ως μέσο επιβίωσης
Μία από τις σημαντικότερες επισημάνσεις του άρθρου αφορά την κοινωνική διάσταση του φαινομένου.
Σε πολλές παραμεθόριες περιοχές, η επίσημη οικονομία δεν μπορεί να προσφέρει επαρκείς θέσεις εργασίας ή σταθερά εισοδήματα.
Ως αποτέλεσμα, χιλιάδες οικογένειες εξαρτώνται άμεσα ή έμμεσα από το διασυνοριακό εμπόριο, τις μεταφορές, τις αποθήκες, τις υπηρεσίες προστασίας και τα άτυπα χρηματοπιστωτικά δίκτυα.
Η ξαφνική εξάλειψη αυτών των δραστηριοτήτων, χωρίς τη δημιουργία νόμιμων οικονομικών εναλλακτικών, θα μπορούσε να προκαλέσει σοβαρές κοινωνικές αντιδράσεις.
Κατά τον Sohail, αυτή η εξάρτηση αποτελεί ακόμη έναν λόγο για τον οποίο κρατικοί και τοπικοί παράγοντες αποφεύγουν την πλήρη σύγκρουση με το παράνομο οικονομικό σύστημα.
Μία εκτεταμένη καταστολή θα μπορούσε να στερήσει το εισόδημα από ολόκληρες κοινότητες και να ενισχύσει τις δυνατότητες στρατολόγησης εγκληματικών ή ένοπλων οργανώσεων.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο τα σύνορα, αλλά η διακυβέρνηση
Το βασικό συμπέρασμα της ανάλυσης είναι ότι το λαθρεμπόριο στη μεθόριο Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί αποκλειστικά με περισσότερες περιπολίες, συνοριακούς φράχτες και συλλήψεις.
Ο αναλυτής θεωρεί αναγκαία τη δημιουργία πραγματικών μηχανισμών λογοδοσίας, την αντιμετώπιση των σχέσεων διαφθοράς και πολιτικής προστασίας, καθώς και την ανάπτυξη νόμιμων οικονομικών δραστηριοτήτων στις παραμεθόριες περιοχές.
Η γεωπολιτική σημασία αυτής της προσέγγισης είναι ιδιαίτερη.
Σε μια περιοχή όπου συνυπάρχουν μακροχρόνιες συγκρούσεις, αδύναμοι διοικητικοί μηχανισμοί, ισχυρές τοπικές δομές εξουσίας και διεθνή οικονομικά συμφέροντα, το λαθρεμπόριο μπορεί να λειτουργεί ως παράλληλο σύστημα διακυβέρνησης.
Δεν αποτελεί απλώς μια παρανομία που διαπράττεται εναντίον του κράτους. Σύμφωνα με τον Sohail, σε ορισμένες περιπτώσεις συντηρείται ακριβώς επειδή εξυπηρετεί συμφέροντα ανθρώπων που βρίσκονται κοντά στους μηχανισμούς κρατικής εξουσίας.
Το κεντρικό ερώτημα που θέτει το δημοσίευμα δεν είναι γιατί οι κυβερνήσεις αδυνατούν να σταματήσουν τα κυκλώματα, αλλά ποιοι ωφελούνται από τη διατήρησή τους.
Και όσο οι οικονομικές και πολιτικές συνθήκες που τα προστατεύουν παραμένουν αναλλοίωτες, το τρίγωνο Ιράν–Πακιστάν–Αφγανιστάν θα εξακολουθεί, κατά την εκτίμηση του αναλυτή, να αποτελεί χώρο όπου το οργανωμένο έγκλημα, η τοπική εξουσία και οι ανάγκες επιβίωσης των πληθυσμών διαπλέκονται.
-
Αναλύσεις4 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας