Διεθνή
Handelsblatt: Το «διπλό» παιχνίδι των Ελλήνων εφοπλιστών με το ρωσικό αέριο και πετρέλαιο – Ο ρόλος του Γιώργου Προκοπίου
Η Handelsblatt καρφώνει με άρθρο της τους Έλληνες εφοπλιστές…
Σε πρωταγωνιστές της ρωσοουκρανικής κρίσης μετατρέπονται οι Έλληνες εφοπλιστές, σύμφωνα με τη Handelsblatt, που όμως κάνει λόγο για «διπλό» παιχνίδι και ειδικά «παραθυράκια» που τους επιτρέπουν να ενεργούν υπέρ Putin.
Μάλιστα, η γερμανική εφημερίδα κάνει ειδική μνεία στον γνωστό πλοιοκτήτη Γιώργο Προκοπίου.
Όπως επισημαίνεται, ο κ. Προκοπίου θεωρείται σωτήρας στη Γερμανία.
Αν στα γερμανικά διαμερίσματα οι θερμάστρες δεν σβήσουν τον επόμενο χειμώνα, τότε αυτό θα οφείλεται στον έλληνα εφοπλιστή.
Στις αρχές Μαΐου, ο κ. Προκοπίου υπέγραψε συμφωνία ναύλωσης δύο πλωτών τερματικών σταθμών υγραερίου (FSRU) με τον Γερμανό υπουργό Οικονομικών, Robert Habeck, στο Wilhelmshaven.
Ο Έλληνας πλοιοκτήτης θα προσφέρει αντί σεβαστού τιμήματος τα πλοία του «Transgas Force» και «Transgas Power» στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση.
Αυτά θα βοηθήσουν τη Γερμανία να γίνει λιγότερο εξαρτημένη από τον Ρώσο προμηθευτή Gazprom.
«Είμαι πολύ χαρούμενος που βοήθησα για τη μετάβαση σε ένα μέλλον με λιγότερο άνθρακα», είπε ο 76χρονος στην τελετή.
Όμως ο μεγιστάνας, λέει η γερμανική εφημερίδα, που ζει και εργάζεται στο 106 μέτρων mega γιοτ του «Dream», δεν βοηθά μόνο τη Γερμανία…
Bοηθά και τον Ρώσο πρόεδρο Vladimir Putin, λέει η Handelsblatt.
«Ο Προκοπίου και άλλοι Έλληνες εφοπλιστές μεταφέρουν ρωσικό πετρέλαιο και φυσικό αέριο στις θάλασσες του κόσμου με τα τάνκερ τους και έτσι βοηθούν το Κρεμλίνο να γεμίσει τα ταμεία του και να συνεχίσει τον πόλεμο στην Ουκρανία.
Πλοιοκτήτες από την Κύπρο και τη Μάλτα κάνουν ακριβώς την ίδια δουλειά».
Σύμφωνα με έρευνα της μη κυβερνητικής οργάνωσης Global Witness, η οποία βασίζεται σε στοιχεία της αμερικανο-βρετανικής Refinitiv, δεξαμενόπλοια που ανήκουν σε Έλληνες, Κύπριους και Μαλτέζους μετέφεραν περίπου το ένα τρίτο των εξαγωγών πετρελαίου από ρωσικά λιμάνια πριν από την έναρξη του τον πόλεμο στην Ουκρανία.
Τον Μάιο, τα πλοία από αυτές τις τρεις χώρες της ΕΕ αντιστοιχούσαν ήδη σε ποσοστό μεγαλύτερο του 50%.
Από την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία και εξής, ελληνικά, κυπριακά και μαλτέζικα τάνκερ έχουν μεταφέρει 178 εκατομμύρια βαρέλια ρωσικού πετρελαίου αξίας 17,3 δισεκατομμυρίων δολαρίων, σύμφωνα με την Global Witness.
Με άλλα λόγια, υποστηρίζει η Handelsblatt, υπάρχει κενό στις κυρώσεις της ΕΕ.
Ευρώπη
Η Ευρώπη δεν θέλει πλέον να αγοράζει πετρέλαιο από τη Ρωσία, αλλά επιτρέπει σε Ευρωπαίους πλοιοκτήτες να βοηθήσουν τη Ρωσία να βρει νέους αγοραστές.
Και κάπως έτσι οι κυρώσεις βλάπτουν τη Ρωσία λιγότερο από την ΕΕ – γιατί ο πόλεμος και οι κυρώσεις ανέβασαν την τιμή του πετρελαίου.
Είναι αλήθεια ότι η Μόσχα πούλησε πρόσφατα λίγο λιγότερο πετρέλαιο από ό,τι το προηγούμενο έτος και έπρεπε να προβεί σε εκπτώσεις.
Λόγω της αυξημένης τιμής, όμως, τα έσοδα ήταν ακόμα υψηλότερα σε σχέση με πριν από τον πόλεμο.
Αυτό καθίσταται δυνατό από το γεγονός ότι η Ινδία εμφανίζεται ξαφνικά στις στατιστικές ως σημαντικός αγοραστής ρωσικού πετρελαίου.
Το 80% των παραδόσεων στην ασιατική χώρα γίνονται με πλοία από την ΕΕ, τη Μεγάλη Βρετανία και τη Νορβηγία.
Οι Έλληνες έχουν μακράν το μεγαλύτερο μερίδιο στην αγορά.
«Το κενό στις κυρώσεις έμεινε κενό σκόπιμα.
Αρχικά υπήρχε η βούληση στις Βρυξέλλες να σταματήσει το εμπόριο πετρελαίου.
Όπως ειπώθηκε, πλοία που ανήκουν ή φέρουν ευρωπαϊκή σημαία δεν θα πρέπει πλέον να μεταφέρουν ρωσικό πετρέλαιο.
Αυτό καταγράφηκε στις προτάσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το εμπάργκο στο ρωσικό πετρέλαιο».
Ωστόσο, έπειτα από εβδομάδες διαπραγματεύσεων, τα κράτη μέλη άλλαξαν το αρχικό κείμενο με τις κυρώσεις στη Ρωσία.
Συγκεκριμένα, η Ουγγαρία αντέδρασε και δεν συμφωνούσε, μέχρι που έλαβε εξαίρεση για την προμήθεια πετρελαίου από ρωσικούς αγωγούς.
Στην ίδια μάχη, για την αλλαγή του κειμένου, ρίχτηκε με σφοδρότητα και η Ελλάδα, όπως λέει η γερμανική εφημερίδα, ανατρέποντας το αρχικό κείμενο και ό,τι έγραψε για τη μεταφορά ρωσικού αργού.
Στο τελικό κείμενο του έκτου πακέτου κυρώσεων, η αντίστοιχη παράγραφος έχει διαγραφεί πλήρως – κάτι το οποίο αποτέλεσε μεγάλη επιτυχία για τα ναυτικά κράτη Ελλάδα, Κύπρο και Μάλτα και το ναυτιλιακό τους λόμπι.
«Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για αυτό ως προς το περιεχόμενο», λέει ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Bundestag, Anton Hofreiter (Πράσινοι).
«Τέτοια αποτελέσματα προκύπτουν επειδή στην ΕΕ κάθε χώρα έχει δικαίωμα βέτο και μεγάλα κράτη έθνη όπως η Γερμανία και η Γαλλία δεν υποστηρίζουν επαρκώς τις μικρότερες χώρες».
Χωρίς την απαγόρευση μεταφοράς πετρελαίου, το εμπάργκο δεν έχει νόημα.
«Αντίθετα, κάθε χώρα που πουλά πετρέλαιο επωφελείται από τις υψηλές τιμές.
Ελάχιστα επιτυγχάνονται με αυτόν τον τρόπο».
Αυτό που μένει είναι απαγόρευση ασφάλισης.
Μέχρι στιγμής, σύμφωνα με στοιχεία του Κέντρου Έρευνας για την Ενέργεια και τον Καθαρό Αέρα, το 97% των ρωσικών αποστολών πετρελαίου από τη Μεγάλη Βρετανία, τη Νορβηγία και τη Σουηδία είναι ασφαλισμένες.
Ωστόσο, η ασφάλιση δεν μπορεί να γίνει στην Ευρώπη… ενώ δεν είναι ακόμη σαφές σε ποιο βαθμό τα ασιατικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα μπορούν να αναλάβουν τέτοιο έργο.
Επειδή όμως υπάρχει μια μεταβατική περίοδος έξι μηνών, οι πλοιοκτήτες δεξαμενόπλοιων έχουν αρκετό χρόνο για να αναζητήσουν νέα ασφάλιση εκτός ΕΕ.
«Mεγάλη σημασία»…
Τα ελληνικά πλοία έχουν μεγάλη σημασία
Ο Putin βασίζεται στους Έλληνες πλοιοκτήτες όσον αφορά τις εξαγωγές φυσικού αερίου.
Η Dynagas LNG Partners LP του Γιώργου Προκοπίου, μια ναυτιλιακή εταιρεία εισηγμένη στο Nasdaq, διαχειρίζεται έξι δεξαμενόπλοια που μπορούν να μεταφέρουν υγροποιημένο φυσικό αέριο (LNG).
Τα πλοία φέρουν ονόματα ρωσικών ποταμών όπως «Ποταμός Αμούρ», «Ποταμός Ομπ», «Ποταμός Γενισέι» ή «Ποταμός Λένα».
Πλέουν υπό τη σημαία των Νήσων Μάρσαλ, νησιωτικού έθνους στην Ωκεανία, με πληθυσμό 53.000 κατοίκους.
Ο Προκοπίου είχε ναυλώσει τρία από τα έξι δεξαμενόπλοια LNG στη ρωσική κρατική εταιρεία Gazprom.
Τα συμβόλαια έχουν ισχύ μέχρι το 2026 και το 2028.
Δύο ακόμη δεξαμενόπλοια θα εξυπηρετούν το Yamal LNG μέχρι το 2034.
Η εταιρεία ανήκει στη δεύτερη μεγαλύτερη ρωσική εταιρεία φυσικού αερίου, τη Novatek.
Η Yamal παράγει και υγροποιεί φυσικό αέριο στην ομώνυμη χερσόνησο, στη ρωσική Αρκτική.
Τα πλοία του Γιώργου Προκοπίου παίζουν βασικό ρόλο εδώ: Είναι κατασκευασμένα για την κατηγορία πάγου 1A και επομένως μπορούν να μεταφέρουν ρωσικό LNG από τον Αρκτικό Κύκλο όλο το χρόνο.
Η μη εισηγμένη ναυτιλιακή εταιρεία Προκοπίου Dynagas LTD παρέχει επίσης αρκετά δεξαμενόπλοια φυσικού αερίου στη Novatek.
Σύμφωνα με τη ναυτιλιακή, τα δεξαμενόπλοια της Dynagas LNG Partners, τα οποία ναυλώθηκαν από την Gazprom, προσφέρουν υπηρεσίες στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας από τον Απρίλιο: οι συμβάσεις ναύλωσης για τα τρία πλοία ολοκληρώθηκαν με τη μεταφορά αερίου από την Gazprom Germania στην Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Δικτύων.
Για τον Γιώργο Προκοπίου, είναι μια κατάσταση win-win: με τα δύο FSRU του στην ακτή της Βόρειας Θάλασσας και τη ναύλωση άλλων τριών δεξαμενόπλοιων LNG στη γερμανική Υπηρεσία Δικτύων επωφελείται από την προσπάθεια της Γερμανίας να απομακρυνθεί από τον προμηθευτή ενέργειας Gazprom.
Παράλληλα, τα τάνκερ του συνεχίζουν να μεταφέρουν ρωσικό υγρό αέριο.
Τα έσοδα από τις εξαγωγές βοηθούν τον Putin να γεμίσει την πολεμική του φαρέτρα.
Η Ρωσία είναι ο πέμπτος μεγαλύτερος εξαγωγέας LNG στον κόσμο.
Με τις ναυλώσεις του, ο Προκοπίου «παραβιάζει» τις κυρώσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως και άλλοι Έλληνες εφοπλιστές, οι οποίοι μεταφέρουν ρωσικό πετρέλαιο με τα τάνκερ τους.
Σύμφωνα με τη Lloyd’s List Intelligence, ο ρόλος των ελληνικών δεξαμενόπλοιων έχει γίνει ακόμη πιο σημαντικός από τη στιγμή που τα ρωσικά πλοία δεν επιτρέπεται πλέον να ελλιμενίζονται σε ευρωπαϊκά λιμάνια.
Και πράγματι, οι Έλληνες εφοπλιστές αναγνώρισαν μια ευκαιρία.
Η Russia Tanker Tracking Group, ένας οργανισμός που αποτελείται από Ουκρανούς κυβερνητικούς αξιωματούχους, εμπειρογνώμονες στη ναυτιλία, ακαδημαϊκούς και πολιτικούς, συλλέγει δεδομένα για τις κινήσεις δεξαμενόπλοιων από τον Μάρτιο.
Σύμφωνα με αυτή, τον Απρίλιο 141 δεξαμενόπλοια φόρτωσαν με πετρέλαιο στα κυριότερα ρωσικά λιμάνια της Βαλτικής και της Μαύρης Θάλασσας.
Τα 50 από αυτά ανήκαν σε Έλληνες εφοπλιστές.
Τα στοιχεία της Lloyd’s List Intelligence επιβεβαιώνουν ότι η πλειονότητα από αυτά ήταν πλοία της TMS Tankers του Γιώργου Οικονόμου και της Minerva Maritime του Ανδρέα Μαρτίνου.
Σύμφωνα με την Crea, οι Έλληνες μεταφέρουν το 75% του πετρελαίου που πωλούνταν στην Ινδία από τη Ρωσία.
Λειτουργίες STS – Hub η Καλαμάτα
Μια μέθοδος που χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο είναι οι «μεταφορές από πλοίο σε πλοίο» (STS).
Δεν είναι ασυνήθιστες, ειδικά στα δεξαμενόπλοια.
Πετρέλαιο ή LNG αντλείται από μικρότερα δεξαμενόπλοια και μεταφέρεται σε μεγαλύτερο πλοίο.
Αυτό μπορεί να γίνει για τεχνικούς λόγους…
Για παράδειγμα εάν ένα δεξαμενόπλοιο δεν μπορεί να παραλάβει εμπόρευμα σε ένα λιμάνι λόγω του μεγέθους του.
Υπάρχουν όμως και οικονομικοί λόγοι: Για μεγαλύτερες διαδρομές, είναι πιο οικονομικό να μεταφέρεται το φορτίο από πολλά μικρά δεξαμενόπλοια σε ένα μεγάλο δεξαμενόπλοιο μεγάλων αποστάσεων.
Ωστόσο, οι λειτουργίες STS μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν για να συγκαλύψουν διαδρομές.
Αυτό συμβαίνει όλο και πιο συχνά τώρα τελευταία, λέει η Handelsblatt.
Από την αρχή του πολέμου, τα ελληνικά ύδατα έχουν γίνει σημαντικά σημεία μεταφόρτωσης ρωσικών πετρελαϊκών προϊόντων.
Ένα σύνηθες σημείο συνάντησης για αυτές τις μεταφορές είναι ο απάνεμος κόλπος μπροστά από το λιμάνι της Καλαμάτας, στο νότιο άκρο της χερσονήσου της Πελοποννήσου.
Σύμφωνα με έρευνα του πρακτορείου Reuters, ο αριθμός των αφίξεων δεξαμενόπλοιων που μεταφέρουν πετρέλαιο και προϊόντα πετρελαίου από τη Ρωσία διπλασιάστηκε τον Απρίλιο σε σύγκριση με τον Μάρτιο στα ανοιχτά της Καλαμάτας.
Κάποιες ημέρες του μήνα συμβαίνει να αγκυροβολούν εκεί μέχρι και πέντε ρωσικά δεξαμενόπλοια.
Στη συνέχεια, κατευθύνονται προς τα ευρωπαϊκά λιμάνια με το φορτίο που έχουν αναλάβει.
«Δημοφιλή» σημεία συνάντησης για τέτοιες μεταφορές STS είναι επίσης τα νερά ανοιχτά του Skagen στη Δανία και το Γιβραλτάρ.
Μεταφορές σε διεθνή ύδατα
Όλο και περισσότερο πετρέλαιο πηγαίνει στην Ασία από τη Μεσόγειο.
Το ελληνικό δεξαμενόπλοιο «Ευρυδίκη», 130.000 τόνων, πήρε καύσιμα από τη Ρωσία κοντά στην Καλαμάτα και στη συνέχεια μετέφερε το φορτίο στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Ταξίδι για την Ινδία από την Καλαμάτα έκανε το δεξαμενόπλοιο «Ωκεανός», μεταφέροντας ρωσικό πετρέλαιο.
Μέρος του φορτίου τυγχάνει επεξεργασίας στα διυλιστήρια της Ασίας και στη συνέχεια επιστρέφει στην Ευρώπη ως βαρύ μαζούτ ή ντίζελ.
Η αρχική προέλευση των καυσίμων συνήθως δεν μπορεί πλέον να εξευρεθεί.
Οι πλοιοκτήτες ακολουθούν τις οδηγίες των πελατών τους και πραγματοποιούν την καθορισμένη μεταφορά.
Η εισαγωγή ρωσικού πετρελαίου δεν έχει απαγορευτεί ακόμη.
Το εμπάργκο θα τεθεί σε ισχύ στην αλλαγή του έτους.
Επισήμως, οι χώρες της ΕΕ μειώνουν τις εισαγωγές τους από τη Ρωσία.
Όμως οι μέθοδοι των εφοπλιστών εγείρουν αμφιβολίες – εάν αυτές οι πληροφορίες είναι σωστές.
Για να περιορίσουν τις διαδρομές μεταφοράς, οι μεταφορές STS πραγματοποιούνται όλο και περισσότερο σε διεθνή ύδατα, ακόμη και στη μέση του Ατλαντικού, κάτι που δεν έχει συμβεί σχεδόν ποτέ στο παρελθόν.
Τα εμπλεκόμενα πλοία απενεργοποιούν τους αναμεταδότες για το Automatic Identification System (AIS) (το σύστημα που καταγράφει την ταυτότητα, την ταχύτητα, την πορεία και άλλα δεδομένα του πλοίου).
Ριψοκίνδυνοι οι Έλληνες εφοπλιστές
Ωστόσο, οι ροές μεταφορών στους ωκεανούς του κόσμου έχουν αλλάξει σημαντικά.
«Αντί να αποστέλλεται στην Ευρώπη, το ρωσικό πετρέλαιο μεταφέρεται πλέον στην Ασία, ιδιαίτερα στην Ινδία και την Κίνα», εξήγησε ο Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της Olympic Shipping and Management, Γιώργος Καραγεωργίου, στην ελληνική επιχειρηματική εφημερίδα «Ναυτεμπορική».
Η Ευρώπη, από την άλλη, πρέπει να αντικαταστήσει το ρωσικό πετρέλαιο με εισαγωγές από τη Μέση Ανατολή, τη Βραζιλία, τη Βόρεια Αμερική και τη Δυτική Αφρική.
Ενώ ένα δεξαμενόπλοιο χρειάζεται περίπου 12 έως 15 ημέρες για να φτάσει στη Δυτική Ευρώπη από τα ρωσικά λιμάνια πετρελαίου στη Βαλτική Θάλασσα, ενώ απαιτούνται περίπου 40 ημέρες από τον Κόλπο του Μεξικού.
Αυτό οδηγεί σε συμφόρηση χωρητικότητας στα δεξαμενόπλοια και αυξάνει τις τιμές για τα νέα πλοία.
Η Olympic Shipping and Management, που διευθύνει ανήκει στο Ίδρυμα Αλέξανδρος Ωνάσης, διαχειρίζεται μεγάλο μέρος της κληρονομιάς του εφοπλιστή Αριστοτέλη Ωνάση, ο οποίος πέθανε το 1975.
Τη δεκαετία του 1950, ο Έλληνας «βασιλιάς δεξαμενόπλοιων» κατασκεύασε τα πρώτα υπερδεξαμενόπλοια της εποχής σε ναυπηγεία της Βόρειας Γερμανίας.
Στην ακμή του, ο Αριστοτέλης Ωνάσης ήλεγχε πάνω από 140 πλοία.
Κανένας άλλος δεν αντιλαμβανόταν όπως αυτός πώς να αποκομίσει κέρδος από τις γεωπολιτικές κρίσεις – στον πόλεμο της Κορέας, στο πραξικόπημα στο Ιράν το 1953, στον πόλεμο των έξι ημερών το 1967.
Η ανάληψη κινδύνων και η εκμετάλλευση ευκαιριών είναι μέρος του DNA των Ελλήνων πλοιοκτητών.
Κάποιοι έχουν εισαγάγει τις εταιρείες τους στον Nasdaq για να αντλήσουν περισσότερα κεφάλαια.
Ωστόσο, οι ελληνικές ναυτιλιακές παρέμειναν οικογενειακές επιχειρήσεις στον πυρήνα τους και επωφελούνται από τη δυνατότητα για γρήγορες, άτυπες διαδικασίες λήψης αποφάσεων.
Η διακριτικότητα είναι απαίτηση του κλάδου.
Όλες οι ναυτιλιακές με τις οποίες ήρθε σε επαφή η Handelsblatt άφησαν αναπάντητα τα ερωτήματα σχετικά με τις ρωσικές μεταφορές πετρελαίου και φυσικού αερίου.
Ανεπίσημα, ωστόσο, ορισμένες δήλωσαν ότι θα συμμορφωθούν με τις κυρώσεις και δεν θα κάνουν τίποτα απαγορευμένο.
Η ισχύς των Ελλήνων
Η ισχύς των Ελλήνων εφοπλιστών στην αγορά είναι σημαντική.
Σύμφωνα με στοιχεία της εταιρείας συμβούλων Vessels Value, αυτή τη στιγμή ελέγχουν 4.766 πλοία συνολικής αξίας 158,97 δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Το ποσοστό των Ελλήνων εφοπλιστών στον παγκόσμιο εμπορικό στόλο ανέρχεται σε 21%.
Τώρα που οι εμπορευματικές δυνατότητες γίνονται όλο και πιο σπάνιες λόγω των μεγαλύτερων διαδρομών μεταφοράς, αυτό τους δίνει βασικό ρόλο.
Ιδιαίτερα τα δεξαμενόπλοια LNG είναι πιο περιζήτητα από ποτέ, και τα ναύλα αυξάνονται.
Η Δύση συζητά τώρα νέες κυρώσεις που αποσκοπούν στη μείωση των κερδών της Ρωσίας.
Στη σύνοδο κορυφής τους στο Ελμάου της Βαυαρίας, οι G7 συμφώνησαν σε ανώτατο όριο τιμής για το ρωσικό πετρέλαιο.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες πίεζαν εδώ και εβδομάδες επειδή η υψηλή τιμή του πετρελαίου κάνει τη βενζίνη ακριβή στα αμερικανικά πρατήρια, παρόλο που οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν σταματήσει εδώ και καιρό να εισάγουν ρωσικό πετρέλαιο.
Αλλά οι Ευρωπαίοι είναι δύσπιστοι: «Όσο η Ρωσία έχει εναλλακτικές αγορές για πωλήσεις, θα πουλάει το πετρέλαιο της εκεί και θα αγνοεί το πλαφόν».
Για να λειτουργήσει το μέτρο αυτό, οι χώρες της G7 πρέπει να απομονώσουν τη Ρωσία.
Για να γίνει αυτό, θα πρέπει να απαγορεύσουν όλες τις υπηρεσίες μεταφοράς πετρελαίου, εφόσον το πετρέλαιο πωλείται σε τιμή πάνω από το ανώτατο όριο τιμής.
Αυτό το μέτρο όχι μόνο θα περιόριζε τα κέρδη της Ρωσίας, αλλά θα μείωνε και τον πληθωρισμό στην Ευρώπη.
www.bankingnews.gr
Διεθνή
Προειδοποίηση της Ελβετίας: Το υψηλό ευρωπαϊκό χρέος θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια κρίση του ευρώ
Τα αυξανόμενα επίπεδα δημόσιου χρέους στην Ευρώπη και πέραν αυτής εγκυμονούν κινδύνους για την οικονομική σταθερότητα και θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν μια κρίση του ευρώ, δήλωσε την Παρασκευή η Ελβετίδα υπουργός Οικονομικών, Κάριν Κέλερ-Σούτερ.
Τα αυξανόμενα επίπεδα δημόσιου χρέους στην Ευρώπη και πέραν αυτής εγκυμονούν κινδύνους για την οικονομική σταθερότητα και θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν μια κρίση του ευρώ, δήλωσε την Παρασκευή η Ελβετίδα υπουργός Οικονομικών, Κάριν Κέλερ-Σούτερ.
Μιλώντας στον ελβετικό δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό φορέα SRF, στην Μπανγκόκ —στο περιθώριο των ετήσιων συναντήσεων του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας—, η Κέλερ-Σούτερ ανέφερε ότι και οι τιμές της ενέργειας εντείνουν τις ανησυχίες μεταξύ των υπευθύνων χάραξης πολιτικής.
Η Ελβετία διαθέτει ένα από τα χαμηλότερα επίπεδα δημόσιου χρέους στην Ευρώπη, ωστόσο η Κέλερ-Σούτερ τόνισε ότι, στο τρέχον περιβάλλον, είναι σημαντικό να εξετάζεται η ευρύτερη εικόνα.
«Είμαστε τόσο στενά διασυνδεδεμένοι σε διεθνές επίπεδο, ώστε καθιστάμεθα επίσης ευάλωτοι, για παράδειγμα, στην περίπτωση που προκύψει κρίση χρέους εξαιτίας του δημόσιου χρέους μεγάλων χωρών. Σκέφτομαι συγκεκριμένα τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά και την Ευρώπη. Υπάρχει η περίπτωση της Γαλλίας — κάτι που θα μπορούσε να οδηγήσει σε κρίση του ευρώ», δήλωσε η Κέλερ-Σούτερ στο δίκτυο SRF.
Το δημόσιο χρέος της Γαλλίας, τα δημοσιονομικά ελλείμματα και η υποτονική οικονομική ανάπτυξη έχουν εντείνει τις ανησυχίες για την κατάσταση των δημόσιων οικονομικών της, καθώς ο πολιτικός κατακερματισμός έχει καταστήσει πιο περίπλοκες τις προσπάθειες δημοσιονομικής εξυγίανσης.
Αναλύσεις
Η Κίνα βρίσκει δρόμο που παρακάμπτει το Πακιστάν – Ο διάδρομος Ουαχάν αλλάζει τις γεωπολιτικές ισορροπίες
Μία νέα οδική αρτηρία μήκους 121 χιλιομέτρων στο βορειοανατολικό Αφγανιστάν δημιουργεί τις προϋποθέσεις για απευθείας χερσαία σύνδεση με την Κίνα, χωρίς διέλευση από το Πακιστάν. Η ολοκλήρωση του δρόμου στον ιστορικό διάδρομο Ουαχάν αποκτά ιδιαίτερη γεωπολιτική σημασία, καθώς το Πεκίνο αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα ασφαλείας με τις επενδύσεις του στο Πακιστάν, ενώ η Καμπούλ επιδιώκει να μειώσει την εξάρτησή της από το Ισλαμαμπάντ.
Μία σημαντική εξέλιξη στις χερσαίες μεταφορές και στις γεωπολιτικές ισορροπίες της Κεντρικής Ασίας καταγράφεται στο Αφγανιστάν, με την ολοκλήρωση νέου δρόμου στον στρατηγικής σημασίας διάδρομο Ουαχάν.
Σύμφωνα με ανάλυση του Imran Khurshid που δημοσιεύθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2026 στο Asia Times, οι αφγανικές αρχές εγκαινίασαν οδική διαδρομή 121 χιλιομέτρων, η οποία εκτείνεται από την περιοχή Μπρογκίλ έως τα σύνορα με την Κίνα, στην επαρχία Μπανταχσάν.
Το έργο κόστισε περίπου 365 εκατομμύρια αφγάνι, ποσό που αντιστοιχεί σε περίπου 5,5 εκατομμύρια δολάρια.
Κατά τις αφγανικές ανακοινώσεις, κατασκευάστηκε από ντόπιους μηχανικούς και εργαζομένους, χωρίς τη συμμετοχή ξένων τεχνικών συμβούλων.
Η νέα διαδρομή φθάνει στα σινοαφγανικά σύνορα. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι λειτουργεί ήδη πλήρης διεθνής εμπορευματικός διάδρομος, καθώς εξακολουθούν να υπάρχουν σημαντικοί τεχνικοί και συνοριακοί περιορισμοί.
Γιατί ο διάδρομος Ουαχάν έχει στρατηγική σημασία
Ο διάδρομος Ουαχάν αποτελεί μια στενή λωρίδα αφγανικού εδάφους ανάμεσα στο Τατζικιστάν, το Πακιστάν και την Κίνα.
Η γεωγραφική του διαμόρφωση συνδέεται με τον ανταγωνισμό της Βρετανικής και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας κατά τον 19ο αιώνα.
Η περιοχή διατηρήθηκε ως ζώνη διαχωρισμού των δύο αυτοκρατορικών σφαιρών επιρροής, αποτελώντας ένα από τα χαρακτηριστικότερα γεωγραφικά κατάλοιπα του λεγόμενου «Μεγάλου Παιχνιδιού».
Σήμερα, η ίδια περιοχή αποκτά νέα σημασία, αυτή τη φορά λόγω της προσπάθειας σύνδεσης της Κίνας με το Αφγανιστάν και ευρύτερα με την Κεντρική Ασία.
Ο δρόμος ανοίγει τη δυνατότητα δημιουργίας μιας εναλλακτικής οδού μεταφορών, περιορίζοντας δυνητικά την ανάγκη διέλευσης από το πακιστανικό έδαφος.
Το πρόβλημα της Κίνας με τον οικονομικό διάδρομο CPEC
Το ενδιαφέρον της εξέλιξης εντοπίζεται κυρίως στην προσπάθεια του Πεκίνου να περιορίσει την εξάρτησή του από ευάλωτες υποδομές.
Ο Οικονομικός Διάδρομος Κίνας–Πακιστάν, γνωστός ως CPEC, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα προγράμματα της κινεζικής πρωτοβουλίας Belt and Road.
Μέσω του συγκεκριμένου σχεδίου, η Κίνα επιχειρεί να ενισχύσει τις εμπορικές και ενεργειακές συνδέσεις της με τη Νότια Ασία και την Αραβική Θάλασσα.
Ωστόσο, η υλοποίηση των έργων έχει αντιμετωπίσει σοβαρές δυσκολίες.
Στην επαρχία Μπαλουχιστάν, οργανώσεις αυτονομιστών έχουν πραγματοποιήσει επανειλημμένες επιθέσεις εναντίον κινεζικών συμφερόντων, εγκαταστάσεων και εργαζομένων.
Οι επιθέσεις αυτές έχουν επιβαρύνει την ασφάλεια των υποδομών και έχουν αυξήσει το κόστος προστασίας των κινεζικών επενδύσεων.
Παράλληλα, έχουν διατυπωθεί καταγγελίες για καθυστερήσεις, κακοδιαχείριση και προβλήματα διαφάνειας σε επιμέρους προγράμματα του CPEC.
Η εδαφική διαμάχη με την Ινδία
Μια επιπλέον γεωπολιτική δυσκολία συνδέεται με τη διέλευση του CPEC από το Γκιλγκίτ–Μπαλτιστάν.
Η περιοχή διοικείται από το Πακιστάν, αλλά διεκδικείται από την Ινδία, στο πλαίσιο της ευρύτερης διαμάχης για το Κασμίρ.
Το Νέο Δελχί έχει αντιταχθεί επανειλημμένα σε έργα που διέρχονται από εδάφη τα οποία θεωρεί τμήμα της δικής του επικράτειας.
Αυτό σημαίνει ότι ο οικονομικός διάδρομος Κίνας–Πακιστάν δεν αποτελεί μόνο αναπτυξιακό πρόγραμμα, αλλά συνδέεται με μία από τις πιο ευαίσθητες εδαφικές αντιπαραθέσεις της Ασίας.
Η δημιουργία εναλλακτικών διαδρομών μέσω του Αφγανιστάν θα μπορούσε μακροπρόθεσμα να προσφέρει στο Πεκίνο μεγαλύτερη ευελιξία.
Δεν υπάρχει, πάντως, ένδειξη ότι ο δρόμος του Ουαχάν μπορεί σήμερα να αντικαταστήσει τις μεγάλες μεταφορικές υποδομές του CPEC.
Η Καμπούλ επιχειρεί να μειώσει την εξάρτησή της από το Ισλαμαμπάντ
Για την κυβέρνηση των Ταλιμπάν, το έργο έχει και μία σαφή πολιτική διάσταση.
Το Αφγανιστάν εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό από συνοριακές διαβάσεις και μεταφορικούς άξονες που περνούν από το Πακιστάν.
Οι επανειλημμένες εντάσεις ανάμεσα στις δύο χώρες έχουν προκαλέσει κλείσιμο συνοριακών περασμάτων, διακοπές εμπορικών ροών και επιβάρυνση της αφγανικής οικονομίας.
Μια εναλλακτική χερσαία διέξοδος προς την Κίνα θα μπορούσε, εφόσον αναπτυχθεί και καταστεί λειτουργική, να μειώσει τη δυνατότητα του Πακιστάν να χρησιμοποιεί τη γεωγραφική του θέση ως μέσο πίεσης προς την Καμπούλ.
Η αφγανική πλευρά αντιμετωπίζει το έργο ως σημαντική υποδομή οικονομικής και στρατηγικής αυτονομίας.
Η στάση της Κίνας και της Ρωσίας
Παρά την προοπτική άμεσης σύνδεσης, το Πεκίνο δεν έχει εγκαταλείψει τον οικονομικό διάδρομο CPEC ούτε έχει ανακοινώσει ότι ο Ουαχάν θα τον αντικαταστήσει.
Η Κίνα εξακολουθεί να διατηρεί σημαντικά οικονομικά και στρατηγικά συμφέροντα στο Πακιστάν.
Αντίστοιχα, η Ρωσία ενδιαφέρεται για τη σταθερότητα του Αφγανιστάν και για την ανάπτυξη νέων δικτύων επικοινωνίας στην Κεντρική Ασία.
Η δημιουργία περισσότερων επιλογών διασύνδεσης ενδέχεται να περιορίσει την αποκλειστική σημασία ορισμένων παραδοσιακών μεταφορικών διαδρομών.
Η πραγματική αξία του Ουαχάν θα εξαρτηθεί από τη βελτίωση των οδικών υποδομών, τη λειτουργία συνοριακών και τελωνειακών εγκαταστάσεων, τις καιρικές συνθήκες και τις πολιτικές αποφάσεις της Κίνας.
Το μήνυμα προς το Πακιστάν
Η νέα διαδρομή αναδεικνύει μια σημαντική γεωπολιτική πραγματικότητα: η γεωγραφική θέση ενός κράτους προσφέρει στρατηγικά πλεονεκτήματα, αλλά η αξιοποίησή τους εξαρτάται από την ασφάλεια και την αξιοπιστία των μεταφορικών του δικτύων.
Το Πακιστάν εξακολουθεί να αποτελεί κρίσιμο εταίρο της Κίνας, ιδιαίτερα στο πλαίσιο του CPEC.
Ταυτόχρονα, όμως, η αστάθεια, οι επιθέσεις σε κινεζικά συμφέροντα και οι αντιπαραθέσεις με το Αφγανιστάν δημιουργούν κίνητρα αναζήτησης εναλλακτικών επιλογών.
Ο διάδρομος Ουαχάν δεν έχει ακόμη μετατραπεί σε μεγάλο εμπορικό πέρασμα. Η κατασκευή του δρόμου, ωστόσο, καταδεικνύει ότι το Αφγανιστάν επιχειρεί να αποκτήσει πρόσθετες διεθνείς συνδέσεις και ότι η αποκλειστική εξάρτηση από το Πακιστάν δεν αποτελεί πλέον τη μοναδική γεωγραφική επιλογή.
Για το Ισλαμαμπάντ, η εξέλιξη αποτελεί μια νέα στρατηγική παράμετρο που θα πρέπει να συνυπολογίσει στις σχέσεις του με το Πεκίνο και την Καμπούλ.
Διεθνή
Γερμανία: Το ρωσικό φυσικό αέριο επιστρέφει έμμεσα μέσω των λιπασμάτων, παρά τους ευρωπαϊκούς δασμούς
Οι εισαγωγές ρωσικών αζωτούχων λιπασμάτων μειώθηκαν κατά 66% το 2025-2026, αλλά παραμένουν 53% υψηλότερες από τα επίπεδα πριν από τον πόλεμο στην Ουκρανία.
Το υψηλό ενεργειακό κόστος στη Γερμανία διατηρεί ανταγωνιστικά τα ρωσικά προϊόντα, σύμφωνα με στοιχεία που δημοσίευσε η Berliner Zeitung. Η Γερμανία εξακολουθεί να συνδέεται εμπορικά με το ρωσικό φυσικό αέριο, παρά τις ευρωπαϊκές προσπάθειες περιορισμού της ενεργειακής εξάρτησης από τη Μόσχα.
Αυτή τη φορά, η σύνδεση δεν αφορά αποκλειστικά την άμεση προμήθεια φυσικού αερίου, αλλά τις εισαγωγές λιπασμάτων που παράγονται με τη χρήση ρωσικού αερίου ως πρώτης ύλης και πηγής ενέργειας. Σύμφωνα με δημοσίευμα της γερμανικής εφημερίδας, που βασίζεται σε στοιχεία του Γερμανικού Ομοσπονδιακού Στατιστικού Γραφείου και του Συνδέσμου Αγροτικής Βιομηχανίας (IVA), οι εισαγωγές αζώτου μέσω ρωσικών λιπασμάτων μειώθηκαν σημαντικά κατά το 2025-2026. Ωστόσο, εξακολουθούν να βρίσκονται πάνω από τα επίπεδα που καταγράφονταν πριν από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.
Τα στοιχεία των εισαγωγών και η σύγκριση με την προπολεμική περίοδο
Το 2025-2026, η Γερμανία εισήγαγε 48.800 τόνους αζώτου μέσω λιπασμάτων ρωσικής προέλευσης. Η ποσότητα αυτή είναι μειωμένη κατά περίπου 66% σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος, αλλά παραμένει κατά 53% υψηλότερη από τους 31.800 τόνους που είχαν καταγραφεί το 2020-2021, πριν από τον πόλεμο.
Η εξέλιξη των εισαγωγών δείχνει πόσο έντονη ήταν η αύξηση μετά το 2022. Το 2021-2022 οι εισαγωγές έφτασαν τους 56.800 τόνους αζώτου, ενώ το 2022-2023 εκτοξεύθηκαν στους 185.100 τόνους. Στη συνέχεια καταγράφηκαν 140.200 τόνοι το 2023-2024 και 143.800 τόνοι το 2024-2025, προτού σημειωθεί η μεγάλη υποχώρηση της τελευταίας περιόδου. Τα στοιχεία αφορούν την ποσότητα του αζώτου που περιέχεται στα εισαγόμενα λιπάσματα και όχι το συνολικό βάρος των προϊόντων.
Τα λιπασματικά έτη υπολογίζονται από τον Ιούλιο έως τον Ιούνιο. Η ποσότητα αζώτου που εισήχθη στη Γερμανία μέσω ρωσικής ουρίας μειώθηκε από 71.600 τόνους σε 27.600 τόνους, καταγράφοντας πτώση άνω του 61%. Παρά τη μείωση, η ποσότητα εξακολουθεί να είναι σχεδόν τριπλάσια από τους 9.900 τόνους του 2020-2021. Η συγκεκριμένη εξέλιξη αναδεικνύει το βασικό πρόβλημα της ευρωπαϊκής πολιτικής περιορισμού των εμπορικών δεσμών με τη Ρωσία. Ακόμη και όταν περιορίζονται οι εισαγωγές συγκεκριμένων προϊόντων, οι οικονομικές σχέσεις μπορούν να διατηρούνται μέσω άλλων κατηγοριών αγαθών, ιδιαίτερα όταν αυτά έχουν χαμηλότερο κόστος παραγωγής.
Γιατί οι ρωσικές εισαγωγές παραμένουν ανταγωνιστικές
Καθοριστικός παράγοντας είναι το υψηλό ενεργειακό κόστος στη Γερμανία και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Η παραγωγή αζωτούχων λιπασμάτων απαιτεί μεγάλες ποσότητες φυσικού αερίου, το οποίο χρησιμοποιείται τόσο ως πρώτη ύλη όσο και ως πηγή ενέργειας. Σύμφωνα με τον Σύνδεσμο Αγροτικής Βιομηχανίας (IVA), οι ευρωπαϊκοί δασμοί, που τέθηκαν σε ισχύ τον Ιούλιο του 2025, περιόρισαν σημαντικά τις εισαγωγές ρωσικών λιπασμάτων. Ωστόσο, δεν εξάλειψαν το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα των ρωσικών προϊόντων. Ο σύνδεσμος επισημαίνει ότι οι υψηλές τιμές ενέργειας δυσκολεύουν τις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις να αυξήσουν την εγχώρια παραγωγή και να καλύψουν μεγαλύτερο μέρος των αναγκών της αγοράς. Ως αποτέλεσμα, τα ρωσικά λιπάσματα εξακολουθούν να παραμένουν ελκυστικά, ακόμη και μετά την επιβολή πρόσθετων δασμών.
Παράλληλα, σύμφωνα με τον IVA, είναι πιθανό ορισμένες ποσότητες ρωσικών προϊόντων να φτάνουν στη γερμανική αγορά μέσω άλλων κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το μέγεθος αυτών των έμμεσων εισαγωγών, ωστόσο, δεν μπορεί να προσδιοριστεί με ακρίβεια από τα διαθέσιμα στοιχεία.
Δεν αποδίδονται οι αυξήσεις των τιμών αποκλειστικά στους δασμούς
Το ζήτημα έχει άμεση σημασία για τους Γερμανούς αγρότες, καθώς το κόστος των λιπασμάτων επηρεάζει την παραγωγή και, τελικά, την οικονομική βιωσιμότητα των καλλιεργειών. Ο IVA υποστηρίζει ότι η μείωση των ρωσικών εισαγωγών δεν έχει προκαλέσει μέχρι στιγμής σαφή αύξηση των τιμών εξαιτίας των δασμών. Σύμφωνα με τον σύνδεσμο, η εγχώρια παραγωγική δυναμικότητα και οι εισαγωγές από άλλες χώρες, μεταξύ των οποίων η Αίγυπτος, επαρκούν για την κάλυψη των αναγκών της αγοράς. Την ίδια στιγμή, ο σύνδεσμος αποδίδει τις υψηλές τιμές των λιπασμάτων το 2026 στις διεθνείς ενεργειακές αναταράξεις, στον πόλεμο με το Ιράν και στην κρίση γύρω από τα Στενά του Ορμούζ, παράγοντες που επηρεάζουν το κόστος μεταφοράς και τις παγκόσμιες τιμές ενέργειας και λιπασμάτων.
Οι εκτιμήσεις αυτές αποτελούν τις θέσεις του κλαδικού συνδέσμου και δεν συνιστούν από μόνες τους ανεξάρτητη αξιολόγηση όλων των παραγόντων που διαμορφώνουν τις τιμές.
Νέες πιέσεις για περιορισμό των ρωσικών εισαγωγών
Με αφορμή τα στοιχεία, ο IVA ζητά να εξεταστεί η επιβολή πρόσθετων δασμών στις εισαγωγές καλιούχων λιπασμάτων από τη Ρωσία και τη Λευκορωσία. Το κάλιο αποτελεί βασικό θρεπτικό στοιχείο για τις καλλιέργειες και αντιπροσωπεύει μια ακόμη κατηγορία προϊόντων στην οποία η ευρωπαϊκή αγορά διατηρεί εμπορικές σχέσεις με τις δύο χώρες.
Ο σύνδεσμος εκτιμά ότι η ευρωπαϊκή βιομηχανία μπορεί να καλύψει τις ανάγκες της γεωργίας χωρίς να εξαρτάται από τις συγκεκριμένες εισαγωγές και υποστηρίζει ότι πρόσθετοι δασμοί δεν θα πρέπει να οδηγήσουν αναγκαστικά σε αυξήσεις τιμών. Η συζήτηση, ωστόσο, αποτυπώνει το ευρύτερο δίλημμα της ευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής. Η μείωση της εξάρτησης από τη Ρωσία απαιτεί όχι μόνο εμπορικούς περιορισμούς, αλλά και ανταγωνιστική εγχώρια παραγωγή, προσιτό ενεργειακό κόστος και εναλλακτικές πηγές προμήθειας.
Τα δεδομένα της γερμανικής αγοράς δείχνουν ότι οι δασμοί μπορούν να περιορίσουν σημαντικά τις εισαγωγές, χωρίς όμως να εξαλείψουν αυτομάτως τις οικονομικές σχέσεις που στηρίζονται σε διαφορές κόστους παραγωγής. Για τη Γερμανία και την Ευρωπαϊκή Ένωση, η πρόκληση παραμένει η εξισορρόπηση τριών στόχων: της ενεργειακής και οικονομικής ασφάλειας, της στήριξης της εγχώριας βιομηχανίας και της διατήρησης προσιτού κόστους για τον αγροτικό τομέα.
Με πληροφορίες του Συνδέσμου Αγροτικής Βιομηχανίας (IVA) και του Γερμανικού Ομοσπονδιακού Στατιστικού Γραφείου.
-
Αναλύσεις1 μήνα πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας

