Γενικά θέματα

Οι κυρώσεις αλλάζουν τον κόσμο, αλλά προς όφελος της Ευρασίας

Δημοσιεύτηκε στις

5 Αυγούστου 2022 στις 19:30

από τον

Οι κυρώσεις στη Ρωσία φέρνουν αντίθετα αποτελέσματα

Του Μιχάλη Ψύλου
psilosm@naftemporiki.gr

Από τη γερμανική εφημερίδα Suddeutsche Zeitung, μαθαίνουμε σήμερα ότι ο σκοπός των δυτικών κυρώσεων κατά της Ρωσίας δεν ήταν «να γονατίσει Πούτιν, αλλά να στείλει ένα μήνυμα».

Η επίσης γερμανική Die Welt ομολογεί ότι οι ελπίδες για την αποτελεσματικότητα των κυρώσεων που επιβλήθηκαν στη Ρωσία λόγω της εισβολής στην Ουκρανία, διαψεύστηκαν. «Αυτό μαρτυρούν οι δείκτες του εξωτερικού εμπορίου της Γερμανίας με τη Ρωσία», γράφει η γερμανική εφημερίδα και εξηγεί: «η ΕΕ μπορεί να έχει περιορίσει ή να έχει εξαγγείλει περιορισμούς στις εισαγωγές πολλών αγαθών από τη Ρωσία: από άνθρακα, χάλυβα, ξυλεία και τσιμέντο μέχρι ψάρια, οινοπνευματώδη ποτά και χρυσό, αλλά όλα αυτά αντισταθμίζονται σαφώς, τουλάχιστον στην περίπτωση της Γερμανίας, μιας ακμάζουσας ρωσικής επιχείρησης φυσικού αερίου», επισημαίνει η Welt.

Τα νούμερα είναι αμείλικτα: Για ολόκληρο το πρώτο εξάμηνο του έτους, τα έσοδα της Ρωσίας από το εμπόριο με τη Γερμανία ανήλθαν σε 22,6 δισ. Ευρώ-περισσότερα από το 2012, που ήταν έτος ρεκόρ- και τουλάχιστον 52% περισσότερα από το 2021, τονίζει η Welt. « Σε καθαρά μαθηματικά, ένα μεγάλο μέρος του ρωσικού στρατιωτικού προϋπολογισμού μπορεί να καλυφθεί από τα έσοδα που ρέουν στη Μόσχα από τη Γερμανία».

Η εξήγηση απλή: Μπορεί η Gazprom να μειώνει κατά το δοκούν τη ροή φυσικού αερίου, αλλά οι όποιες απώλειες σε έσοδα υπερ-αντισταθμίζονται από την αύξηση των τιμών του φυσικού αερίου. Έτσι, μόνο τον Ιούνιο, οι Γερμανοί καταναλωτές μετέφεραν 3,5 δισ. ευρώ σε Ρώσους προμηθευτές, παρά τον συνεχιζόμενο πόλεμο στην Ουκρανία και τις κυρώσεις. Αυτό αντιστοιχεί σε μια αύξηση σχεδόν 5% σε σύγκριση με τον Μάιο και κατά 39% σε σύγκριση με τον Μάιο του 2021.

Μπορεί οι εισαγωγές από τη Ρωσία σε φυσικούς όρους να μειώθηκαν κατά περίπου 30%, αλλά ο στόχος της Γερμανίας, όπως εκτιμά η Die Welt, δεν έχει επιτευχθεί. Η Ρωσία, «θα μπορούσε να αποθηκεύει ακόμα περισσότερο αέριο στα κοιτάσματά της και να το εξοικονομεί για μελλοντική παραγωγή, έτσι ώστε ακόμη περισσότερα δισεκατομμύρια να εισρεύσουν στη συνέχεια από τη Γερμανία στη Ρωσία».

Προς τι λοιπόν η συνέχιση αυτού του είδους των κυρώσεων κατά της Μόσχας, όταν είναι τόσο αναποτελεσματικές, αλλά και γεμίζουν το πολεμικό σεντούκι του Πούτιν; Είναι ένα ερώτημα που πρέπει να απαντήσουν οι κυβερνήσεις της ΕΕ, καθώς μάλιστα ο χειμώνας πλησιάζει απειλητικά για τους Ευρωπαίους πολίτες. Ουδείς θέλει φυσικά να υποκύψει στον εκβιασμό του Κρεμλίνου, αλλά πολλές φορές η πραγματικότητα μας ξεπερνά, όσο σκληρή κι είναι!

Γεωπολιτική ενδυνάμωση

Όσοι εξακολουθούν να πιστεύουν ότι οι κυρώσεις στη Ρωσία δεν είναι μόνο δικαιολογημένες αλλά και αποτελεσματικές για τη μείωση της πολιτικής ισχύος του Κρεμλίνου, θα μπορούσαν σύντομα να ξυπνήσουν απότομα. Και πρέπει να αντιμετωπίσουν μια πραγματικότητα που μοιάζει πολύ με μια νέα παγκόσμια τάξη, από την οποία δεν μπορεί κανείς πλέον να ξεφύγει. Το χειρότερο είναι ότι η Ρωσία δεν φαίνεται γεωπολιτικά αποδυναμωμένη από τις δυτικές κυρώσεις.

Πράγματι, φαίνεται ότι η σφαίρα επιρροής της Μόσχας να μεγαλώνει. Δεν είναι μόνο η ενίσχυση των συμμαχιών της Μόσχας με το Πεκίνο και το Νέο Δελχί– δύο χώρες με τον μισό παγκόσμιο πληθυσμό και πανίσχυρες οικονομίες. Είναι και η προσέγγιση της Ρωσίας με περιφερειακές δυνάμεις, όπως η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία και το Ιράν. Η Σαουδική Αραβία συμπλέει απόλυτα πλέον με τη Ρωσία στον ΟΠΕΚ+ και εισάγει φθηνό πετρέλαιο από τη Μόσχα για τις εσωτερικές ανάγκες του Βασιλείου, ενώ εξάγει το δικό της πετρέλαιο σε τιμές της παγκόσμιας αγοράς.

Η Τουρκία επίσης ενισχύει τις οικονομικές και εμπορικές της σχέσεις με τη Ρωσία, όπως αναφέρουν οι οικονομικοί αναλυτές με αφορμή και τη σημερινή συνάντηση του Ερντογάν με τον Πούτιν, στο Σότσι. Οι τουρκο-ρωσικές οικονομικές σχέσεις ουσιαστικά όχι μόνο δεν έχουν πληγεί λόγω του πολέμου στην Ουκρανία, αλλά έχουν λάβει μάλιστα νέα ώθηση. Και οι δύο χώρες ενδιαφέρονται περισσότερο από ποτέ για τη συνέχιση της αμοιβαίας συνεργασίας τους. Ο Πρέσβης της Τουρκίας στη Μόσχα Μεχμέτ Σαμαρά δήλωσε πρόσφατα ότι το αμοιβαίο εμπόριο θα μπορούσε να φτάσει τα 50 δισεκατομμύρια δολάρια φέτος – 15 δισεκατομμύρια δολάρια περισσότερα από πέρυσι. Σε εξέλιξη βρίσκονται επίσης κοινά έργα μεγάλης κλίμακας, όπως ο αγωγός Turkish Stream ή η κατασκευή του πυρηνικού σταθμού Ακούγιου. Η εξεύρεση μιας συμβιβαστικής λύσης στην συριακή κρίση, μαζί με το Ιράν, είναι άλλωστε στόχος Πούτιν και Ερντογάν-παρά τις αντιθέσεις τους-όπως φάνηκε στην κοινή σύνοδο κορυφής στην Τεχεράνη στις 19 Ιουλίου. Ο Ρώσος πρόεδρος θέλει να δείξει ότι δεν είναι παρίας και δεν είναι απομονωμένος. Εξαιτίας αυτού, η Ρωσία σιώπησε για την απόφαση της Τουρκίας στα τέλη Απριλίου να μπλοκάρει τον εναέριο χώρο για ρωσικά στρατιωτικά και πολιτικά αεροσκάφη πάνω από τη Συρία.

Η προσέγγιση με το Ιράν

Οι Ιρανοί πολίτες επίσης θα μπορούν σύντομα να χρησιμοποιούν τη ρωσική πλατφόρμα πληρωμών Mir για τις καθημερινές τους συναλλαγές, όπως ανακοίνωσε την περασμένη Τετάρτη ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών του Ιράν Μεχντί Σαφάρι. Αυτό το σύστημα πληρωμών εισήχθη από την Κεντρική Τράπεζα της Μόσχας το 2015, μετά την εφαρμογή του πρώτου γύρου κυρώσεων για την προσάρτηση της Κριμαίας, που αφορούσε τη λήξη της συνεργασίας της Mastercard και της Visa με πολλές ρωσικές τράπεζες. Μέχρι τότε, οι δύο κολοσσοί των ηλεκτρονικών πληρωμών των ΗΠΑ αντιπροσώπευαν το 90% των συναλλαγών στη Ρωσία. Με λίγα λόγια, η κάρτα Mir γεννήθηκε ως επιλογή έκτακτης ανάγκης και σταδιακά έγινε εναλλακτική δυνατότητα πληρωμών. Και όχι μόνο για τους πολίτες της Ρωσίας. Μέχρι σήμερα, οι πιστωτικές κάρτες Mir υπάρχουν σε πορτοφόλια άνω των 100 εκατομμυρίων πελατών και λειτουργούν συστηματικά σε πολλές άλλες χώρες, όπως η Νότια Κορέα, το Βιετνάμ, η Τουρκία, η Αρμενία, η Λευκορωσία, το Καζακστάν, το Ουζμπεκιστάν, η Κιργιζία και η Κούβα. Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα μελετούν επίσης την υιοθέτηση της κάρτας Mir. Προφανώς, δεν γίνεται λόγος για σύγκριση με τη Visa, την Mastercard ή την American Express. Το Ιράν ελπίζει όμως ότι η συνεργασία με τη Ρωσία στις κάρτες πληρωμών θα διευκολύνει επίσης το διεθνές του εμπόριο. Οι οικονομικές κυρώσεις που επιβλήθηκαν από τις ΗΠΑ στο Ιράν απαγορεύουν τις συναλλαγές σε δολάρια και οι διεθνείς τράπεζες προσέχουν πολύ τις συμφωνίες με την Τεχεράνη, υπό τον φόβο των λεγόμενων δευτερευουσών κυρώσεων των ΗΠΑ. Επιπλέον, τα τραπεζικά συστήματα και των δύο χωρών, του Ιράν και της Ρωσίας, έχουν αποκλειστεί σε μεγάλο βαθμό από το διεθνές σύστημα διατραπεζικών πληρωμών, SWIFT.

Δημιουργία νέου αποθεματικού νομίσματος

Το Ιράν μόλις υπέβαλε επίσης αίτηση για ένταξη στους BRICS. Έτσι, η εμφάνιση του συστήματος πληρωμών Mir στην Ισλαμική Δημοκρατία παίρνει τη μορφή ενός ακόμη «τούβλου στον υπό κατασκευή τοίχο», που συμφωνήθηκε επίσημα στο Φόρουμ των BRICS,στο Πεκίνο: η δημιουργία ενός νομίσματος συνδεδεμένου και εγγυημένου από εμπορεύματα που έρχεται σε αντίθεση με το υπερβολικό σημείο αναφοράς του δολαρίου στις διεθνείς συναλλαγές. Η Τεχεράνη επισημοποίησε την απομάκρυνση του δολαρίου από την ονομαστική αξία των εμπορικών συμφωνιών μεταξύ Ιράν και Ρωσίας, που θα αποτιμώνται πλέον μόνο σε ρούβλια.

Η Τεχεράνη ανακοίνωσε μάλιστα τη δημιουργία μιας εμπορικής οδού που ενώνει τη Ρωσία με την Ινδία, μέσω Ιράν.Η Gazprom επισημοποίησε μια συμφωνία 40 δισεκατομμυρίων δολαρίων με τη NIOC, την Ιρανική κρατική εταιρεία πετρελαίου. Και για να περιπλέξουν περισσότερο την εικόνα, στις 31 Ιουλίου οι φιλοϊρανικές σιιτικές πολιτοφυλακές της Χεζμπολάχ στο Λίβανο, μετέδωσαν ένα βίντεο στον τηλεοπτικό σταθμό Al-Manar, με το οποίο απειλούν με πόλεμο, εάν το Ισραήλ είχε προχωρήσει σε γεωτρήσεις στην υπεράκτια τοποθεσία Καρίς, ένα πραγματικό Ελντοράντο για φυσικό αέριο.

Ο Ντέιβιντ Τζάλιβαντ, διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας συμβούλων Orient Matters, είναι επιφυλακτικός. Η ανακοίνωση του Ιράν ότι θέλει να χρησιμοποιήσει το σύστημα πληρωμών Mir έχει περισσότερο πολιτικά παρά οικονομικά κίνητρα. «Πάνω απ’ όλα, η Τεχεράνη θέλει να στείλει το μήνυμα ότι δύο μεγάλες χώρες, το Ιράν και η Ρωσία, συνεργάζονται επιτυχώς κατά των δυτικών κυρώσεων», δήλωσε ο Τζαλιλβάντ στη DW. Η Ρωσία δεν θέλει βέβαια να δημιουργήσει έναν ενεργειακό ανταγωνιστή ούτε να αλλάξει τη γεωπολιτική ισορροπία στη Μέση Ανατολή υπέρ της Τεχεράνης. Ειδικά, όσον αφορά τις εξαγωγές πετρελαίου, οι δύο χώρες είναι πλέον ακόμη πιο ανταγωνιστικές από πριν λόγω των κυρώσεων που τους επιβλήθηκαν. «Και οι δύο ανταγωνίζονται για τους λίγους πελάτες τους, κυρίως τους Κινέζους, που είναι πρόθυμοι να αγοράσουν πετρέλαιο. Οι ιδιότητες του ιρανικού και του ρωσικού τύπου πετρελαίου είναι παρόμοιες, πράγμα που σημαίνει ότι μπορούν να αντικαταστήσουν μάλιστα, το ένα το άλλο στα διυλιστήρια.

«Αναρχία» στην παγκόσμια σκηνή

Η λογική της δημιουργίας χιονοστιβάδας πρέπει λοιπόν να παραμένει πάντα στο επίκεντρο κάθε πιθανού συλλογισμού στην γεωπολιτική σκηνή. Ανοίγοντας πολύ πιο σύνθετα και περίπλοκα σενάρια. Όπως επισημαίνει εύστοχα το αμερικανικό περιοδικό Foreign Affairs, «ένα είδος αναρχίας εισχωρεί στις διεθνείς σχέσεις – όχι αναρχία με τη στενή έννοια του όρου, αλλά μάλλον η απουσία μιας κεντρικής οργανωτικής αρχής ή ηγεμονίας. Καμία ενιαία εξουσία δεν μπορεί να υπαγορεύσει τους όρους της τρέχουσας τάξης πραγμάτων και οι μεγάλες δυνάμεις δεν συμφωνούν πλέον σε ένα σαφές σύνολο αρχών και κανόνων», τονίζει το αμερικανικό περιοδικό.

Με τη νέα διαίρεση του κόσμου σε δύο καινούρια στρατόπεδα-το Δυτικό κι το Ευρασιατικό- είναι δύσκολο να θεσπιστούν οδικοί κανόνες, όταν τόσες πολλές χώρες ακολουθούν το δικό τους μονοπάτι. Τόσο με λόγια όσο και με πράξεις, η Κίνα και η Ρωσία αμφισβητούν σήμερα τις κύριες πτυχές της δυτικής φιλελεύθερης τάξης, ιδιαίτερα τους κανόνες της που σχετίζονται με τα παγκόσμια ανθρώπινα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των κρατών. Επικαλούνται την αρχή της κρατικής κυριαρχίας ως ασπίδα για να κινούνται όπως θέλουν, ενώ επιδιώκουν να θέσουν νέους κανόνες σε τομείς όπως ο κυβερνοχώρος και οι νέες τεχνολογίες.

Πρέπει να γίνει σαφές ότι βλέπουμε σήμερα, είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Ετσι αύριο θα μπορούσαμε να ξυπνήσουμε σε έναν εντελώς αλλαγμένο κόσμο. Και αυτό θα κάνει τον φακό που σήμερα βλέπουμε την πραγματικότητα γύρω μας, εντελώς θολό και παρωχημένο.

Ναυτεμπορική

Σχετικά θέματα

Σταύρος Καλεντερίδης

Ο Σταύρος Καλεντερίδης, ξεκίνησε τις σπουδές του στην Αθήνα, σπουδάζοντας Πολιτική Επιστήμη στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έπειτα από τέσσερα χρόνια συμμετοχής στα φοιτητικά όργανα συνδιοίκησης της σχολής του και σε διάφορες οργανώσεις νέων, αποφάσισε να συνεχίσει τις σπουδές του στο εξωτερικό. Στη Βοστόνη των Η.Π.Α. ολοκλήρωσε δύο μεταπτυχιακά προγράμματα, στις Διεθνείς Σχέσεις (Αμερικανική εξωτερική πολιτική) και στην Επικοινωνία (Πολιτική Επικοινωνία), ενώ παράλληλα εργάστηκε στο Ελληνικό Προξενείο της Βοστόνης, στη σχολή του ως βοηθός έρευνας και σε δύο πολιτικές καμπάνιες Αμερικανών πολιτικών (Δημοκρατικών – Ρεπουμπλικάνων). Μετά από τρία χρόνια στις Η.Π.Α., άκουσε το κάλεσμα της πατρίδας του και επέστρεψε πίσω με μεγάλο πόθο για προσφορά στην Ελλάδα. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος δύο κοινωφελών οργανισμών, του δέλτα – πολιτική επανάσταση (πολιτικός οργανισμός) και της Λεοντίδας (ίδρυμα προώθησης θεμάτων ιστορίας, πολιτισμού και δημοκρατίας). Σήμερα ζει και εργάζεται στην Αθήνα, ασχολείται με διάφορα εγχειρήματα πολιτικής διπλωματίας και δημοκρατίας, γράφει πολιτικά άρθρα, σχολιάζει την επικαιρότητα και συνεχίζει την προσωπική του μελέτη στην ιστορία και την πολιτική φιλοσοφία.

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Θρίλερ στα βάθη της Τουρκίας με 58χρονο Έλληνα μοναχό από το Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών! Αγνοείται από τον Ιούλιο

Ο 58χρονος μοναχός έφυγε από το Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών, με προορισμό την Τουρκία, αποφασισμένος να φτάσει στον Πόντο και την Καππαδοκία, τόπους που συνδέονταν βαθιά με τις ρίζες του και το όραμά του να ζήσει ως ασκητής. Τα ίχνη του όμως χάθηκαν μέσα στην απέραντη τουρκική επικράτεια, βυθίζοντας την οικογένειά του στην αγωνία.

Δημοσιεύτηκε

3 ώρες πριν

στις

17 Οκτωβρίου 2026

από τον

Geopolitico team

Σε θρίλερ έχει εξελιχθεί η εξαφάνιση ενός 58χρονου Έλληνα ορθόδοξου μοναχού στην Τουρκία, ο οποίος αναχώρησε από τα Γιαννιτσά με προορισμό τον Πόντο και την Καππαδοκία, επιθυμώντας να επισκεφθεί τις πατρογονικές εστίες της οικογένειάς του και να ζήσει ως ασκητής. Σχεδόν τρεις μήνες μετά την αναχώρησή του, τα ίχνη του παραμένουν άγνωστα, με τους συγγενείς του να αναζητούν απεγνωσμένα ένα σημάδι ζωής.

Πρόκειται για τον μοναχό Ιωσήφ, κατά κόσμον Νικόλαο Τσιγκόζη, ο οποίος έφυγε στις 23 Ιουλίου από τον Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών, χωρίς έκτοτε να έχει επικοινωνήσει με την οικογένειά του.

Η υπόθεση παρουσιάστηκε στην εκπομπή «Φως στο Τούνελ» της Αγγελικής Νικολούλη, όπου οι αδελφές του περιέγραψαν τις συνθήκες της εξαφάνισής του και τις προσπάθειες που έχουν κάνει για να τον εντοπίσουν.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η απάντηση του ελληνικού Προξενείου στην Κωνσταντινούπολη, σύμφωνα με την οποία ένα άτομο που μοιάζει με τον αγνοούμενο εμφανίστηκε στα γραφεία του στις 25 Ιουλίου, αναζητώντας πληροφορίες για το πώς θα μπορούσε να ταξιδέψει προς τον Πόντο.

Το όνειρο να επιστρέψει στις πατρογονικές εστίες και να ζήσει ως ασκητής

Η απόφαση του 58χρονου να ταξιδέψει στην Τουρκία δεν ήταν, σύμφωνα με τους συγγενείς του, μια παρορμητική ενέργεια. Αντίθετα, αποτελούσε μια βαθιά προσωπική επιθυμία που είχε εκφράσει επανειλημμένα.

Ο μοναχός Ιωσήφ ήθελε να επισκεφθεί τον Πόντο και την Καππαδοκία, περιοχές με τις οποίες συνδεόταν η οικογενειακή του καταγωγή, αλλά και το όραμά του να ακολουθήσει μια πιο απομονωμένη ασκητική ζωή.

«Είχε διακαή πόθο να πάει στον Πόντο. Έλεγε ότι θέλει να γίνει ασκητής», ανέφερε η αδελφή του, Ευαγγελία, στην εκπομπή.
Η ίδια μίλησε και για την πορεία του αδελφού της στον μοναχισμό, εξηγώντας ότι είχε αφιερώσει μεγάλο μέρος της ζωής του στη μοναστική κοινότητα.

Καλόγερος χάθηκε από τα Γιαννιτσά στα βάθη της Τουρκίας

«Ο αδελφός μου ανήκει στο σχήμα του μοναχισμού. Το 2003 ήταν στο Άγιον Όρος και μετέβη μετά στην Αγία Τριάδα Λαγκαδά. Ακολούθησε τον ηγούμενό του στην Ελασσόνα και έκανε και κουρά. Από Νικόλαος μετονομάστηκε σε Ιωσήφ αλλά το μοναστήρι ορφάνεψε από ηγούμενο και το διάστημα της μετάβασης του σε άλλο μοναστήρι, έμενε μαζί μου στο πατρικό μας», περιέγραψε.
Έτσι, ο 58χρονος βρισκόταν το τελευταίο διάστημα στο οικογενειακό σπίτι στον Νέο Μυλότοπο, περιμένοντας να μεταβεί σε άλλο μοναστήρι. Ωστόσο, όπως αποδείχθηκε, είχε ήδη αρχίσει να σχεδιάζει το ταξίδι του στην Τουρκία.

Η αναχώρηση στις 23 Ιουλίου και το εισιτήριο για την Τουρκία

Η εξαφάνιση του μοναχού έγινε αντιληπτή την Πέμπτη 23 Ιουλίου, όταν οι συγγενείς του διαπίστωσαν ότι είχε φύγει από το χωριό χωρίς να γνωρίζουν τον προορισμό του.

Η αδελφή του, Ευτυχία, που κατοικεί στη Θεσσαλονίκη, κινητοποιήθηκε άμεσα και ξεκίνησε να τον αναζητά. «Το πρωί της 23ης Ιουλίου, ημέρα Πέμπτη, έφυγε ο αδερφός μου. Πήγα στο χωριό μας το Μυλότοπο στα Γιαννιτσά. Ξεκινήσαμε να τον ψάχνουμε αλλά δεν τον βρίσκαμε πουθενά. Πήγα στην αστυνομία, το δήλωσα αλλά έκανα και τον συνειρμό στο μυαλό μου ότι ανέφερε συνέχεια την Κωνσταντινούπολη και πήγαμε να ψάξουμε στα τρένα. Εκεί ήταν ένα ταξιδιωτικό γραφείο και βρήκαμε ότι ένα εισιτήριο κόπηκε στο όνομά του. Επιβεβαιώσαμε αργότερα ότι ανέβηκε στο λεωφορείο για Τουρκία», ανέφερε.

Η ανακάλυψη του εισιτηρίου αποτέλεσε το πρώτο σημαντικό στοιχείο για τις κινήσεις του 58χρονου. Η οικογένεια κατάφερε να επιβεβαιώσει ότι ο μοναχός επιβιβάστηκε σε λεωφορείο με προορισμό την Τουρκία. Ωστόσο, δεν γνώριζε εάν είχε καταφέρει να φτάσει στην Κωνσταντινούπολη και από εκεί να συνεχίσει προς τις περιοχές που επιθυμούσε να επισκεφθεί.

Η επίσκεψη στο ελληνικό Προξενείο και η αναζήτηση διαδρομής προς την Τραπεζούντα

Οι προσπάθειες των συγγενών οδήγησαν και σε επικοινωνία με το ελληνικό Προξενείο στην Κωνσταντινούπολη.
Σύμφωνα με όσα περιέγραψε η Ευτυχία, ο αδελφός τους που ζει στον Καναδά επικοινώνησε με τις προξενικές Αρχές, αναζητώντας πληροφορίες για τον αγνοούμενο.

«Ο αδελφός μου από τον Καναδά πήρε τηλέφωνο στο προξενείο της Κωνσταντινούπολης. Εγώ είχα ενημερώσει και την αστυνομία και μας είπαν ότι όντως ήρθε ένας κύριος που δεν φορούσε ράσα, με ταξί και έψαχνε πώς να πάει στην Τραπεζούντα», ανέφερε.

Κατά την οικογένεια, οι υπάλληλοι του Προξενείου είδαν το διαβατήριο του άνδρα και του έδωσαν οδηγίες για να μεταβεί στον σταθμό υπεραστικών λεωφορείων, ώστε να συνεχίσει το ταξίδι του. Η πληροφορία αυτή ενίσχυσε την εκτίμηση των συγγενών ότι ο μοναχός είχε φτάσει στην Κωνσταντινούπολη και προσπαθούσε να βρει τρόπο να μετακινηθεί προς τον Πόντο. Ωστόσο, κανείς δεν γνωρίζει αν τελικά επιβιβάστηκε σε άλλο λεωφορείο, ποια διαδρομή ακολούθησε ή αν έφτασε στην Τραπεζούντα.

Η επίσημη απάντηση του Προξενείου

Στην προσπάθεια να συγκεντρώσει περισσότερες πληροφορίες για την εξαφάνιση, η εκπομπή «Φως στο Τούνελ» επικοινώνησε με το ελληνικό Προξενείο στην Κωνσταντινούπολη, το οποίο έδωσε γραπτή απάντηση. Σύμφωνα με όσα ανέφερε το Προξενείο, το μεσημέρι του Σαββάτου 25 Ιουλίου εμφανίστηκε στα γραφεία του ένα άτομο που έμοιαζε με τον αγνοούμενο μοναχό.
Ο άνδρας αναζητούσε πληροφορίες σχετικά με τους τρόπους μετάβασης στην περιοχή του Πόντου.

Στην απάντησή του, το Προξενείο ανέφερε: «Ζητούσε πληροφορίες σχετικά με τρόπους μετάβασής του στην περιοχή του Πόντου. Καθώς επρόκειτο για μη εργάσιμη ημέρα, κατόρθωσε να επικοινωνήσει τηλεφωνικά με τον αρμόδιο υπάλληλο στον αριθμό έκτακτης ανάγκης της Αρχής, με χρήση κινητού τηλεφώνου που ανήκε, ωστόσο, σε τρίτο πρόσωπο. Αργά το βράδυ της ίδιας μέρας, αδελφός του αγνοούμενου επικοινώνησε για πρώτη φορά μαζί μας».

Η αναφορά στη χρήση κινητού τηλεφώνου τρίτου προσώπου αποτελεί ένα ακόμη στοιχείο που ενδεχομένως θα μπορούσε να βοηθήσει στην αναζήτηση του μοναχού. Παράλληλα, η χρονική ακολουθία των γεγονότων δείχνει ότι η εμφάνιση του άνδρα στο Προξενείο έγινε δύο ημέρες μετά την αναχώρηση του 58χρονου από τα Γιαννιτσά. Πάντως, στην απάντηση του Προξενείου γίνεται λόγος για άτομο που μοιάζει με τον αγνοούμενο και όχι για οριστική ταυτοποίηση του μοναχού Ιωσήφ.

Η ενημέρωση της Interpol και η αγωνία των συγγενών

Η οικογένεια συνεχίζει τις προσπάθειες εντοπισμού του μοναχού, έχοντας απευθυνθεί τόσο στις ελληνικές Αρχές όσο και στις αρμόδιες υπηρεσίες που μπορούν να συνδράμουν στη διασυνοριακή αναζήτηση. «Η Ίντερπολ και το ελληνικό προξενείο στην Τουρκία έχουν ενημερωθεί», ανέφερε η αδελφή του, Ευαγγελία.

Οι συγγενείς θεωρούν ότι οι έρευνες θα πρέπει να επικεντρωθούν κυρίως στην Κωνσταντινούπολη, στην Τραπεζούντα και στις υπόλοιπες περιοχές του Πόντου, καθώς εκεί σκόπευε να κατευθυνθεί ο 58χρονος. Παράλληλα, δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο να προσπάθησε να μεταβεί στην Καππαδοκία, την οποία επίσης επιθυμούσε να επισκεφθεί. Μέχρι στιγμής, ωστόσο, δεν υπάρχουν επιβεβαιωμένες πληροφορίες για το πού μπορεί να βρίσκεται ή αν έχει εγκατασταθεί σε κάποια μοναστική κοινότητα. Η μεγαλύτερη αγωνία των συγγενών του είναι να μάθουν αν είναι καλά στην υγεία του και αν βρίσκεται σε ασφαλές περιβάλλον.
«Θέλουμε να μάθουμε… Ζει; Είναι καλά;», λένε χαρακτηριστικά.

Τα χαρακτηριστικά του αγνοούμενου μοναχού

Ο μοναχός Ιωσήφ, κατά κόσμον Νικόλαος Τσιγκόζης, είναι 58 ετών και έχει ύψος περίπου 1,64 μέτρα. Έχει μακριά γκρίζα μαλλιά, τα οποία συνήθως πιάνει σε κοτσίδα, γκρίζο μουστάκι, κοντοκουρεμένο μούσι και πράσινα μάτια. Είναι κανονικού σωματικού βάρους. Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, κατά την επίσκεψη του άνδρα που του έμοιαζε στο ελληνικό Προξενείο δεν φορούσε μοναχικά ράσα, στοιχείο που ενδέχεται να δυσχεραίνει την αναγνώρισή του από ανθρώπους που γνωρίζουν μόνο τη μοναχική του εμφάνιση.

Η οικογένεια απευθύνει έκκληση σε όποιον μπορεί να έχει πληροφορίες για τις κινήσεις του στην Τουρκία ή γνωρίζει εάν βρίσκεται σε κάποιο μοναστήρι ή ασκητήριο να επικοινωνήσει με τις αρμόδιες Αρχές. Σχεδόν τρεις μήνες μετά την αναχώρησή του, το βασικό ερώτημα παραμένει αναπάντητο: Κατάφερε ο μοναχός Ιωσήφ να φτάσει στον Πόντο και να πραγματοποιήσει το όνειρό του ή συνέβη κάτι που διέκοψε το ταξίδι του; Για τους δικούς του ανθρώπους, το μόνο που έχει σημασία είναι να υπάρξει ένα σημάδι ζωής και να μάθουν ότι ο 58χρονος είναι ασφαλής.

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

2 εβδομάδες πριν

στις

4 Οκτωβρίου 2026

από τον

Geopolitico team

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

2 εβδομάδες πριν

στις

3 Οκτωβρίου 2026

από τον

Geopolitico team

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11^ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Με λίγα λόγια, ένα έργο ενός Ιταλού καλλιτέχνη (με Βενετσιάνικη εκπαίδευση) που απεικονίζει μια «Ελληνίδα» (στην πραγματικότητα τη σύζυγό του) έγινε το θεμέλιο της ουγγρικής εθνικής συλλογής. Αυτό αντανακλά την πολυεθνική και πολυπολιτισμική πραγματικότητα της Αψβουργικής Ουγγαρίας του 19ου αιώνα.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr