Γενικά θέματα
Οι Ρώσοι απόδημοι και το θέμα της απαγόρευσης έκδοσης βίζας σε Ρώσους πολίτες από την Ε.Ε.
Μια φωνή που αξίζει να ακουστεί
Του Leonid Bershidsky
Υπάρχει ένα θέμα στο οποίο οι Ρώσοι που αντιτίθενται στον Ρώσο πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν και τον πόλεμό του στην Ουκρανία, έχουν ταχθεί με πάθος με το Κρεμλίνο. Πρόκειται για την πρόταση ορισμένων ευρωπαϊκών χωρών να σταματήσει η έκδοση τουριστικής βίζας στους Ρώσους. Αυτή η ατυχής ευθυγράμμιση αντιπροσωπεύει μια αποτυχία οράματος και ηγεσίας για την κοινότητα των εξόριστων και αποδήμων κατά του Πούτιν.
Ακόμη και πριν ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι καλέσει την Ευρώπη να σταματήσει να δέχεται περαιτέρω Ρώσους και να στείλει πίσω όσους βρίσκονται ήδη εκεί – μια έκκληση την οποία έχει μετριάσει από τότε, λέγοντας ότι οι Ρώσοι αιτούντες άσυλο θα πρέπει να εξακολουθούν να λαμβάνουν βίζα – ορισμένοι από τους πιο τακτικούς ανταγωνιστές της Ρωσίας, ιδίως στις χώρες της Βαλτικής, άρχισαν να αγωνίζονται για την απαγόρευση της βίζας. Ο πρώην πρόεδρος της Εσθονίας Τόμας Χέντρικ Ίλβες είναι ένα από τα δημόσια πρόσωπα της εκστρατείας. Με την Εσθονία να αποκλείει τους Ρώσους με έγκυρη βίζα που έχει εκδοθεί από την Εσθονία για τον χώρο ελεύθερων ταξιδιών της ζώνης Σένγκεν της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η προσπάθεια έχει αποκτήσει κάποια δυναμική: Η Λετονία, η Φινλανδία και η Τσεχία -η οποία ασκεί τώρα την εκ περιτροπής προεδρία της ΕΕ – σταματούν τις εκδόσεις βίζας.
Οι χώρες αυτές, στις οποίες προσχώρησε πρόσφατα η Πολωνία, θα ήθελαν να καταστήσουν την πολιτική αυτή κοινή πολιτική της ΕΕ, παρά τις αντιρρήσεις ορισμένων από τα μεγαλύτερη κράτη – μέλη. Ο Γερμανός καγκελάριος Όλαφ Σολτς έχει ταχθεί κατά της ιδέας, λέγοντας ότι ο πόλεμος είναι του Πούτιν και όχι του ρωσικού λαού.
Το Κρεμλίνο -καμία έκπληξη- έχει αγανακτήσει με αυτή την εκστρατεία. “Η μόνη δυνατή στάση που μπορούμε να έχουμε είναι εξαιρετικά αρνητική”, δήλωσε ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Ντμίτρι Πεσκόφ, την περασμένη εβδομάδα. Αλλά και οι αντίπαλοι του Πούτιν κάθε είδους -ακόμη και εκείνοι που δύσκολα είναι σύμμαχοι- έχουν αναμειχθεί. Η λεγόμενη Αντιπολεμική Επιτροπή, η οποία σχηματίστηκε από υψηλού προφίλ πρόσφυγες, μεταξύ των οποίων ο πρώην παγκόσμιος πρωταθλητής στο σκάκι Γκάρι Κασπάροφ, ο εξόριστος μεγιστάνας Μιχαήλ Χοντορκόφσκι και ο Sergei Guriev της Sciences Po, διαμαρτυρήθηκε για την απαγόρευση της βίζας, λέγοντας ότι έχει “θλιβερά προηγούμενα στην πρόσφατη ευρωπαϊκή ιστορία”. Ο επιχειρηματίας Εβγένι Τσιτσβάρκιν, ένας από τους ιδρυτές της επιτροπής, διατύπωσε με μεγαλύτερη σαφήνεια τι σήμαινε αυτό μέσω Twitter: “Στείλτε τους Εβραίους πίσω στη ναζιστική Γερμανία, αφήστε τους να ανατρέψουν τον Χίτλερ τους! Αυτή είναι η λογική, σωστά;”.
Ο Λεονίντ Βολκόφ, το δεξί χέρι του φυλακισμένου ηγέτη της ρωσικής αντιπολίτευσης Αλεξέι Ναβάλνι, επέκρινε επίσης το σχέδιο απαγόρευσης έκδοσης βίζας στο κανάλι του στο Telegram, υποστηρίζοντας ότι λίγοι Ρώσοι υποστηρίζουν τον Πούτιν και τον πόλεμό του και ότι η απαγόρευση των ταξιδιών τους στην Ευρώπη δεν θα έχει καμία επίδραση στη σταθερότητα του καθεστώτος.
Παρακολουθώ τον δημόσιο διάλογο με έντονη θλίψη. Δεν θα έπρεπε καν να λαμβάνει χώρα. Εμείς οι Ρώσοι που είμαστε κατά του Πούτιν χάνουμε μια μεγάλη ευκαιρία να κρατήσουμε το στόμα μας κλειστό. Αντιθέτως, ο όγκος των σχολίων στα μέσα ενημέρωσης και στα κοινωνικά δίκτυα υποδηλώνει ότι βάζουμε την ανησυχία μας για την πιθανή απώλεια ταξιδιών προς την Ευρώπη (χωρίς καμία επίπτωση στα ταξίδια χωρίς βίζα σε δεκάδες άλλες χώρες) τουλάχιστον στο ίδιο επίπεδο με την ανησυχία μας για όσα διαπράττει καθημερινά η πατρίδα μας στην Ουκρανία. Η κοινότητα μεταναστών δεν πρέπει να έχει την πολυτέλεια της επίδειξης αυτού του εγωισμού.
Τα επιχειρήματα υπέρ και κατά της απαγόρευσης της βίζας είναι προφανή: από τη μία πλευρά, είναι περίεργο να αφήνουμε τους Ρώσους να κάνουν διακοπές αμέριμνοι σε χώρες που υποστηρίζουν ουσιαστικά την Ουκρανία και δέχονται Ουκρανούς πρόσφυγες. Από την άλλη, οι “τουριστικές” βίζες επιτρέπουν σε ορισμένους να ζητούν άσυλο στην Ευρώπη αντί να απωθούνται από τα σύνορα, όπως, για παράδειγμα, πολλοί Τσετσένοι αιτούντες άσυλο που προσπάθησαν να εισέλθουν στην Πολωνία τα τελευταία χρόνια. Ωστόσο, το ζήτημα έχει τόσο μεγάλη απήχηση -και έβαλε τον Πεσκόφ και τους Ρώσους φιλελεύθερους στην ίδια πλευρά ενός εικονικού συνοριακού φράχτη- επειδή ξεπερνά τα λογικά και ηθικά επιχειρήματα. Η αλήθεια είναι ότι οι Ρώσοι, ό,τι κι αν λένε για τον Πούτιν και τον πόλεμο στην Ουκρανία, δεν είναι επιθυμητοί σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες αυτές τις μέρες. Χωρίς εξαίρεση, οι χώρες αυτές είναι εκείνες που δέχθηκαν επίθεση, κατελήφθησαν ή υποτάχθηκαν από τη Σοβιετική Ένωση τον 20ό αιώνα.
Υπάρχει μια ισχυρή νομική άποψη ότι η έννοια του “εχθρικού ξένου” που εφαρμόστηκε από ορισμένες δυτικές χώρες κατά τη διάρκεια των δύο παγκόσμιων πολέμων, είναι παρωχημένη και ότι οι αποφάσεις για τις βίζες στον σύγχρονο κόσμο πρέπει να λαμβάνονται μόνο σε ατομική βάση. Στον Καναδά, κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Ουκρανοί ήταν αποδέκτες γενικών περιοριστικών πολιτικών ως πολίτες της Αυστροουγγαρίας. Σε συναισθηματικό επίπεδο, ωστόσο, η ιδέα ότι όλοι οι πολίτες ενός εχθρικού κράτους είναι, σε κάποιο βαθμό, εχθροί του καθενός είναι ισχυρή και φυσική.
Ως Ρώσοι, εκπροσωπούμε τη Ρωσία σε κάποιο βαθμό, ανεξάρτητα από το τι λέμε. Ο καθένας από εμάς κουβαλάει πάνω του κάτι περισσότερο από ένα διαβατήριο. Δεν χρειάζεται μεγάλη ενδοσκόπηση για να ανακαλύψουμε τις προσωπικές μας κόκκινες γραμμές. Το να πει κανείς ότι είναι εναντίον του Πούτιν και του πολέμου ή ότι είναι εθελοντής για τους Ουκρανούς πρόσφυγες, είναι σχετικά εύκολο. Αλλά εδώ έρχεται μια σειρά ερωτήσεων που γίνεται όλο και πιο δύσκολο να απαντήσει κανείς καταφατικά: Θέλω η Ρωσία να υποστεί μια αποφασιστική στρατιωτική ήττα; Θέλω αυτή η ήττα να οδηγήσει στη διάλυση της Ρωσίας; Θα έστελνα χρήματα για να υποστηρίξω τις ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις και να αγοράσω θανατηφόρο εξοπλισμό για αυτές, ώστε να μπορούν να σκοτώνουν περισσότερους Ρώσους; Θα έπαιρνα ο ίδιος τα όπλα εναντίον της Ρωσίας μαζί με τους Ουκρανούς;
Για πολλούς Εσθονούς, Λετονούς, Τσέχους και Πολωνούς, οποιοσδήποτε Ρώσος δεν μπορεί, χωρίς δισταγμό, να απαντήσει “ναι” σε όλες αυτές τις ερωτήσεις είναι ένας δυνητικός εχθρός, μια απειλή για την ασφάλειά τους. Είναι αλήθεια ότι οι χώρες τους δεν βρίσκονται επισήμως σε πόλεμο με τη Ρωσία. Αλλά και η Ρωσία δεν βρίσκεται επίσημα σε πόλεμο με την Ουκρανία. Διεξάγει απλώς μια “ειδική στρατιωτική επιχείρηση” και όποιος λέει ότι πρόκειται για πόλεμο κινδυνεύει με φυλάκιση στη Ρωσία.
Πόσοι Ρώσοι μετανάστες θα απαντούσαν κατηγορηματικά καταφατικά σε κάθε μία από τις παραπάνω ερωτήσεις; Με όλη την ειλικρίνεια, δεν θα ήμουν σε θέση να το κάνω.
Ως αποτέλεσμα, αποδέχομαι -και άλλοι σαν εμένα θα πρέπει επίσης να αναγνωρίσουν- ότι δεν είμαστε ευπρόσδεκτοι σε χώρες που αισθάνονται υπαρξιακά απειλούμενες από το ταξίδι της Ρωσίας πίσω στον 20ό αιώνα, παρά τη σφοδρή μας αντίθεση στον Πούτιν και την υποστήριξή μας στην Ουκρανία. Πράγματι, αν βρισκόμασταν στον 20ό αιώνα, θα μπορούσαμε να περιμένουμε πολύ χειρότερα από την απαγόρευση χορήγησης τουριστικής βίζας. Ο εγκλεισμός για εχθρικούς αλλοδαπούς ήταν ο κανόνας, και στις ΗΠΑ, ακόμη και Αμερικανοί πολίτες ιαπωνικής καταγωγής στάλθηκαν σε στρατόπεδα. Είναι σπουδαίο ότι η σημερινή Ευρώπη, ακόμη και οι χώρες που έχουν βιώσει τη ρωσική καταπίεση, δεν είναι τόσο αδιακρίτως μοχθηρή. Τα χρόνια μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο έχουν φέρει κάποια μόνιμη αλλαγή, όπως φαίνεται. Είναι, ωστόσο, εύκολο για τους ανθρώπους να επιστρέψουν στους παλιούς άσχημους τρόπους, και η δική μας χώρα αποτελεί ένα άσχημο παράδειγμα για το πώς μπορεί να συμβεί αυτό. Στο χειρότερο σενάριο – ο Πούτιν κλιμακώνει τον πόλεμο στην Ουκρανία, κερδίζει και επιτίθεται σε άλλη χώρα – οι Ρώσοι στην Ευρώπη, ανεξάρτητα από το μεταναστευτικό τους καθεστώς, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα βρεθούν αντιμέτωποι με τρομερές συνέπειες.
Στις μέρες μας, ούτε οι πολίτες μιας δημοκρατικής χώρας δεν μπορούν να θεωρούν τα ανθρώπινα δικαιώματά τους – την ελευθερία του λόγου, της μετακίνησης, της ειρηνικής διαμαρτυρίας – δεδομένα. Ως υπήκοοι ενός εχθρικού κράτους, θα ήμασταν ιδιαίτερα αφελείς αν το κάναμε αυτό οπουδήποτε στην Ευρώπη, και ιδιαίτερα στα ανατολικά της.
Γιατί, λοιπόν, εμείς – συμπεριλαμβανομένων των ηγετών της κοινότητας των αποδήμων – εστιάζουμε τόσο πολύ στο θέμα της απαγόρευσης της βίζας; Δεν μπορώ να βρω καμία απάντηση που θα ήταν κολακευτική για εμάς ως ομάδα.
Μετά την κατάληψη εξουσίας στη Γερμανία από τους Ναζί το 1933, στους μετανάστες της συγκαταλέγονται προσωπικότητες όπως ο Άλμπερτ Αϊνστάιν, ο Άρνολντ Σένμπεργκ, ο Τζορτζ Γκρος, ο Μπέρτολτ Μπρεχτ. Πρόκειται για ανθρώπους που εκπροσωπούσαν μια δραματικά διαφορετική Γερμανία, ανθρώπους ικανούς να προωθήσουν τη νέα τους πατρίδα με τρόπους που θα ήταν πιο δύσκολοι χωρίς αυτούς. Όπως το έθεσε ο Αμερικανός ιστορικός τέχνης Walter William Spencer Cook όταν έφτασαν τόσοι λαμπροί συνάδελφοι:
“Ο Χίτλερ είναι ο καλύτερός μου φίλος. Αυτός κουνάει το δέντρο και εγώ μαζεύω τα μήλα”.
Το τελευταίο κύμα ρωσικής μετανάστευσης, στο οποίο ανήκω και το οποίο κορυφώθηκε με την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία, δεν φαίνεται ικανό να δημιουργήσει τέτοιου είδους συναισθήματα. Πολλοί από εμάς είναι ικανοί και σε θέση να κατέχουν αξιοπρεπείς θέσεις εργασίας, αλλά, ως κοινότητα, τι πραγματικά προσφέρουμε στην Ευρώπη και σε άλλα δυτικά ασφαλή καταφύγια; Αναμφισβήτητα, τα καλύτερα ρωσικά δημιουργικά μυαλά έφυγαν νωρίτερα, στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και τη δεκαετία του 1990:
Οι νομπελίστες φυσικής Αντρέ Γκάιμ και Κονσταντίν Νοβοσέλοφ, ο συνθέτης Άλφρεντ Σνίτκε, οι καλλιτέχνες Ίλια Καμπάκοφ και Έρικ Μπουλάτοφ και ο ποιητής Αλεξέι Παρσίκοβ.
Θα μπορούσαμε τουλάχιστον να αντισταθμίσουμε αυτό που λείπει από το μεταναστευτικό μας κύμα από άποψη ευφυΐας, αν δεν ήμασταν τόσο εγωκεντρικοί. Για όσους από εμάς βρίσκονται ήδη στην Ευρώπη ή σε άλλους ασφαλείς παραδείσους, το να προσπαθούμε ταπεινά να κατανοήσουμε και να ενσωματωθούμε στην τοπική κοινωνία είναι ένας μη ηρωικός αλλά αποδεκτός τρόπος για να αποβάλουμε το φορτίο που κουβαλάμε εξαιτίας της δικτατορίας του Πούτιν και του πολέμου. Αν δεν μπορούμε να εκπροσωπήσουμε ένα ισχυρό, συναρπαστικό όραμα μιας διαφορετικής Ρωσίας, μιας Ρωσίας που είναι ανίκανη για οτιδήποτε παρόμοιο με την εκδοχή του φασισμού του Πούτιν, μπορούμε τουλάχιστον να προσπαθήσουμε να είμαστε ήσυχοι Ευρωπαίοι.
Η εναλλακτική λύση είναι να ενωθούμε πίσω από ένα όραμα για την πατρίδα μας, το οποίο μπορούμε πραγματικά να προωθήσουμε και να αγωνιστούμε για αυτό και να έχουμε καλύτερα αποτελέσματα από ό,τι είχαμε μέχρι σήμερα. Έχουμε αυτό που χρειάζεται; Η εστίαση στη φυγή προς την ασφάλεια υποδηλώνει το αντίθετο.
Πηγή: Bloomberg
Γενικά θέματα
Θρίλερ στα βάθη της Τουρκίας με 58χρονο Έλληνα μοναχό από το Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών! Αγνοείται από τον Ιούλιο
Ο 58χρονος μοναχός έφυγε από το Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών, με προορισμό την Τουρκία, αποφασισμένος να φτάσει στον Πόντο και την Καππαδοκία, τόπους που συνδέονταν βαθιά με τις ρίζες του και το όραμά του να ζήσει ως ασκητής. Τα ίχνη του όμως χάθηκαν μέσα στην απέραντη τουρκική επικράτεια, βυθίζοντας την οικογένειά του στην αγωνία.
Πρόκειται για τον μοναχό Ιωσήφ, κατά κόσμον Νικόλαο Τσιγκόζη, ο οποίος έφυγε στις 23 Ιουλίου από τον Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών, χωρίς έκτοτε να έχει επικοινωνήσει με την οικογένειά του.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η απάντηση του ελληνικού Προξενείου στην Κωνσταντινούπολη, σύμφωνα με την οποία ένα άτομο που μοιάζει με τον αγνοούμενο εμφανίστηκε στα γραφεία του στις 25 Ιουλίου, αναζητώντας πληροφορίες για το πώς θα μπορούσε να ταξιδέψει προς τον Πόντο.
Το όνειρο να επιστρέψει στις πατρογονικές εστίες και να ζήσει ως ασκητής
Η απόφαση του 58χρονου να ταξιδέψει στην Τουρκία δεν ήταν, σύμφωνα με τους συγγενείς του, μια παρορμητική ενέργεια. Αντίθετα, αποτελούσε μια βαθιά προσωπική επιθυμία που είχε εκφράσει επανειλημμένα.
Ο μοναχός Ιωσήφ ήθελε να επισκεφθεί τον Πόντο και την Καππαδοκία, περιοχές με τις οποίες συνδεόταν η οικογενειακή του καταγωγή, αλλά και το όραμά του να ακολουθήσει μια πιο απομονωμένη ασκητική ζωή.
«Είχε διακαή πόθο να πάει στον Πόντο. Έλεγε ότι θέλει να γίνει ασκητής», ανέφερε η αδελφή του, Ευαγγελία, στην εκπομπή.
Η ίδια μίλησε και για την πορεία του αδελφού της στον μοναχισμό, εξηγώντας ότι είχε αφιερώσει μεγάλο μέρος της ζωής του στη μοναστική κοινότητα.
«Ο αδελφός μου ανήκει στο σχήμα του μοναχισμού. Το 2003 ήταν στο Άγιον Όρος και μετέβη μετά στην Αγία Τριάδα Λαγκαδά. Ακολούθησε τον ηγούμενό του στην Ελασσόνα και έκανε και κουρά. Από Νικόλαος μετονομάστηκε σε Ιωσήφ αλλά το μοναστήρι ορφάνεψε από ηγούμενο και το διάστημα της μετάβασης του σε άλλο μοναστήρι, έμενε μαζί μου στο πατρικό μας», περιέγραψε.
Έτσι, ο 58χρονος βρισκόταν το τελευταίο διάστημα στο οικογενειακό σπίτι στον Νέο Μυλότοπο, περιμένοντας να μεταβεί σε άλλο μοναστήρι. Ωστόσο, όπως αποδείχθηκε, είχε ήδη αρχίσει να σχεδιάζει το ταξίδι του στην Τουρκία.
Η αναχώρηση στις 23 Ιουλίου και το εισιτήριο για την Τουρκία
Η εξαφάνιση του μοναχού έγινε αντιληπτή την Πέμπτη 23 Ιουλίου, όταν οι συγγενείς του διαπίστωσαν ότι είχε φύγει από το χωριό χωρίς να γνωρίζουν τον προορισμό του.
Η αδελφή του, Ευτυχία, που κατοικεί στη Θεσσαλονίκη, κινητοποιήθηκε άμεσα και ξεκίνησε να τον αναζητά. «Το πρωί της 23ης Ιουλίου, ημέρα Πέμπτη, έφυγε ο αδερφός μου. Πήγα στο χωριό μας το Μυλότοπο στα Γιαννιτσά. Ξεκινήσαμε να τον ψάχνουμε αλλά δεν τον βρίσκαμε πουθενά. Πήγα στην αστυνομία, το δήλωσα αλλά έκανα και τον συνειρμό στο μυαλό μου ότι ανέφερε συνέχεια την Κωνσταντινούπολη και πήγαμε να ψάξουμε στα τρένα. Εκεί ήταν ένα ταξιδιωτικό γραφείο και βρήκαμε ότι ένα εισιτήριο κόπηκε στο όνομά του. Επιβεβαιώσαμε αργότερα ότι ανέβηκε στο λεωφορείο για Τουρκία», ανέφερε.
Η επίσκεψη στο ελληνικό Προξενείο και η αναζήτηση διαδρομής προς την Τραπεζούντα
Οι προσπάθειες των συγγενών οδήγησαν και σε επικοινωνία με το ελληνικό Προξενείο στην Κωνσταντινούπολη.
Σύμφωνα με όσα περιέγραψε η Ευτυχία, ο αδελφός τους που ζει στον Καναδά επικοινώνησε με τις προξενικές Αρχές, αναζητώντας πληροφορίες για τον αγνοούμενο.
«Ο αδελφός μου από τον Καναδά πήρε τηλέφωνο στο προξενείο της Κωνσταντινούπολης. Εγώ είχα ενημερώσει και την αστυνομία και μας είπαν ότι όντως ήρθε ένας κύριος που δεν φορούσε ράσα, με ταξί και έψαχνε πώς να πάει στην Τραπεζούντα», ανέφερε.
Κατά την οικογένεια, οι υπάλληλοι του Προξενείου είδαν το διαβατήριο του άνδρα και του έδωσαν οδηγίες για να μεταβεί στον σταθμό υπεραστικών λεωφορείων, ώστε να συνεχίσει το ταξίδι του. Η πληροφορία αυτή ενίσχυσε την εκτίμηση των συγγενών ότι ο μοναχός είχε φτάσει στην Κωνσταντινούπολη και προσπαθούσε να βρει τρόπο να μετακινηθεί προς τον Πόντο. Ωστόσο, κανείς δεν γνωρίζει αν τελικά επιβιβάστηκε σε άλλο λεωφορείο, ποια διαδρομή ακολούθησε ή αν έφτασε στην Τραπεζούντα.
Η επίσημη απάντηση του Προξενείου
Στην προσπάθεια να συγκεντρώσει περισσότερες πληροφορίες για την εξαφάνιση, η εκπομπή «Φως στο Τούνελ» επικοινώνησε με το ελληνικό Προξενείο στην Κωνσταντινούπολη, το οποίο έδωσε γραπτή απάντηση. Σύμφωνα με όσα ανέφερε το Προξενείο, το μεσημέρι του Σαββάτου 25 Ιουλίου εμφανίστηκε στα γραφεία του ένα άτομο που έμοιαζε με τον αγνοούμενο μοναχό.
Ο άνδρας αναζητούσε πληροφορίες σχετικά με τους τρόπους μετάβασης στην περιοχή του Πόντου.
Στην απάντησή του, το Προξενείο ανέφερε: «Ζητούσε πληροφορίες σχετικά με τρόπους μετάβασής του στην περιοχή του Πόντου. Καθώς επρόκειτο για μη εργάσιμη ημέρα, κατόρθωσε να επικοινωνήσει τηλεφωνικά με τον αρμόδιο υπάλληλο στον αριθμό έκτακτης ανάγκης της Αρχής, με χρήση κινητού τηλεφώνου που ανήκε, ωστόσο, σε τρίτο πρόσωπο. Αργά το βράδυ της ίδιας μέρας, αδελφός του αγνοούμενου επικοινώνησε για πρώτη φορά μαζί μας».
Η αναφορά στη χρήση κινητού τηλεφώνου τρίτου προσώπου αποτελεί ένα ακόμη στοιχείο που ενδεχομένως θα μπορούσε να βοηθήσει στην αναζήτηση του μοναχού. Παράλληλα, η χρονική ακολουθία των γεγονότων δείχνει ότι η εμφάνιση του άνδρα στο Προξενείο έγινε δύο ημέρες μετά την αναχώρηση του 58χρονου από τα Γιαννιτσά. Πάντως, στην απάντηση του Προξενείου γίνεται λόγος για άτομο που μοιάζει με τον αγνοούμενο και όχι για οριστική ταυτοποίηση του μοναχού Ιωσήφ.
Η ενημέρωση της Interpol και η αγωνία των συγγενών
Η οικογένεια συνεχίζει τις προσπάθειες εντοπισμού του μοναχού, έχοντας απευθυνθεί τόσο στις ελληνικές Αρχές όσο και στις αρμόδιες υπηρεσίες που μπορούν να συνδράμουν στη διασυνοριακή αναζήτηση. «Η Ίντερπολ και το ελληνικό προξενείο στην Τουρκία έχουν ενημερωθεί», ανέφερε η αδελφή του, Ευαγγελία.
Οι συγγενείς θεωρούν ότι οι έρευνες θα πρέπει να επικεντρωθούν κυρίως στην Κωνσταντινούπολη, στην Τραπεζούντα και στις υπόλοιπες περιοχές του Πόντου, καθώς εκεί σκόπευε να κατευθυνθεί ο 58χρονος. Παράλληλα, δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο να προσπάθησε να μεταβεί στην Καππαδοκία, την οποία επίσης επιθυμούσε να επισκεφθεί. Μέχρι στιγμής, ωστόσο, δεν υπάρχουν επιβεβαιωμένες πληροφορίες για το πού μπορεί να βρίσκεται ή αν έχει εγκατασταθεί σε κάποια μοναστική κοινότητα. Η μεγαλύτερη αγωνία των συγγενών του είναι να μάθουν αν είναι καλά στην υγεία του και αν βρίσκεται σε ασφαλές περιβάλλον.
«Θέλουμε να μάθουμε… Ζει; Είναι καλά;», λένε χαρακτηριστικά.
Τα χαρακτηριστικά του αγνοούμενου μοναχού
Ο μοναχός Ιωσήφ, κατά κόσμον Νικόλαος Τσιγκόζης, είναι 58 ετών και έχει ύψος περίπου 1,64 μέτρα. Έχει μακριά γκρίζα μαλλιά, τα οποία συνήθως πιάνει σε κοτσίδα, γκρίζο μουστάκι, κοντοκουρεμένο μούσι και πράσινα μάτια. Είναι κανονικού σωματικού βάρους. Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, κατά την επίσκεψη του άνδρα που του έμοιαζε στο ελληνικό Προξενείο δεν φορούσε μοναχικά ράσα, στοιχείο που ενδέχεται να δυσχεραίνει την αναγνώρισή του από ανθρώπους που γνωρίζουν μόνο τη μοναχική του εμφάνιση.
Η οικογένεια απευθύνει έκκληση σε όποιον μπορεί να έχει πληροφορίες για τις κινήσεις του στην Τουρκία ή γνωρίζει εάν βρίσκεται σε κάποιο μοναστήρι ή ασκητήριο να επικοινωνήσει με τις αρμόδιες Αρχές. Σχεδόν τρεις μήνες μετά την αναχώρησή του, το βασικό ερώτημα παραμένει αναπάντητο: Κατάφερε ο μοναχός Ιωσήφ να φτάσει στον Πόντο και να πραγματοποιήσει το όνειρό του ή συνέβη κάτι που διέκοψε το ταξίδι του; Για τους δικούς του ανθρώπους, το μόνο που έχει σημασία είναι να υπάρξει ένα σημάδι ζωής και να μάθουν ότι ο 58χρονος είναι ασφαλής.
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
Γιατί το Πεντάγωνο ανησύχησε τόσο πολύ για τα βομβαρδιστικά B-1 στην Αγγλία
Το περιστατικό συμβολίζει τη σταδιακή υποχώρηση της αμερικανικής επιρροής και την αυξανόμενη αβεβαιότητα στο διεθνές περιβάλλον, όπου αντίπαλοι όπως το...
Παρέλαση από το μέλλον: Τα υπερσύγχρονα συστήματα «Spyder» και «David’s Sling»
Η φετινή παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου δεν θα έχει σχέση με τις προηγούμενες, αναφέρουν από το υπουργείο Εθνικής Αμυνας, καθώς...
Αντι-NAVTEX της Τουρκίας ανοιχτά της Καρπάθου μετά την ελληνική οδηγία για άσκηση
Η Άγκυρα απάντησε στην ελληνική NAVTEX για πολυεθνική άσκηση με αντι-οδηγία, αξιώνοντας δικαιοδοσία στην περιοχή ανοιχτά της Καρπάθου. Η Αθήνα...
Εγκολφόπουλος: «Δεν χρειάζεται καμία ενημέρωση της Τουρκίας για το καλώδιο»
Την πεποίθηση ότι η ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου θα προχωρήσει στην προβλεπόμενη διαδρομή, χωρίς να απαιτείται ενημέρωση ή συναίνεση της Τουρκίας,...
Η «σύγκρουση» στην κορυφή της ΕΕ και «Made in Europe» στην Τουρκία
Όταν όμως και σήμερα, πολιτειακοί αξιωματούχοι (Κυβέρνησης και Βουλής) σε Κύπρο κι Ελλάδα προωθούν την «θετική ατζέντα» προς την Τουρκία,...
-
Αναλύσεις1 μήνα πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας