Συνεχίζονται οι μετακινήσεις μεταναστών μεταξύ της ηπειρωτικής και της νησιωτικής Ελλάδας, με τη Σάμο να βρίσκεται εκ νέου στο επίκεντρο, καθώς την Παρασκευή 9 Οκτωβρίου 2026 έφτασαν στο νησί 165 μετανάστες από την Κρήτη.

Σύμφωνα με το τοπικό ενημερωτικό μέσο Samos24.gr, οι μετανάστες μεταφέρθηκαν στη Σάμο με το επιβατηγό πλοίο «Express Jet» και οδηγήθηκαν στην Κλειστή Ελεγχόμενη Δομή της Ζερβού.

Μετά τις νέες αφίξεις, ο αριθμός των διαμενόντων στη δομή ανήλθε στους 1.637, έναντι 1.472 που είχαν καταγραφεί την Πέμπτη 8 Οκτωβρίου.

Η εγκατάσταση διαθέτει συνολική χωρητικότητα 3.664 θέσεων, γεγονός που σημαίνει ότι η πληρότητά της διαμορφώνεται περίπου στο 45%.

Προγραμματίζονται αναχωρήσεις 200 ατόμων

Την ίδια στιγμή, βρίσκεται σε εξέλιξη ο σχεδιασμός για την αποχώρηση 200 μεταναστών από τη δομή της Ζερβού, μετά την ολοκλήρωση των προβλεπόμενων διαδικασιών ταυτοποίησης.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες του τοπικού μέσου, οι αναχωρήσεις αναμένεται να πραγματοποιηθούν σταδιακά.

Μέχρι το Σάββατο 10 Οκτωβρίου προγραμματίζεται η αναχώρηση 50 ατόμων, ενώ από τη Δευτέρα 12 Οκτωβρίου προβλέπεται να ακολουθήσουν ακόμη 150.

Εφόσον υλοποιηθεί ο συγκεκριμένος προγραμματισμός και δεν καταγραφούν νέες αφίξεις ή άλλες μεταβολές, ο αριθμός των διαμενόντων στη Ζερβού θα περιοριστεί περίπου στους 1.437.

Παράλληλα, την Πέμπτη 8 Οκτωβρίου αναχώρησαν από τη Σάμο 13 ασυνόδευτοι ανήλικοι με προορισμό την ηπειρωτική Ελλάδα.

Λέρος: Η μεγαλύτερη πληρότητα στο Ανατολικό Αιγαίο

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η συνολική εικόνα των μεταναστευτικών δομών στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του υπουργείου Μετανάστευσης και Ασύλου για τις 8 Οκτωβρίου 2026, στις πέντε δομές φιλοξενούνταν συνολικά 6.392 άτομα, με τη συνολική χωρητικότητα να ανέρχεται στις 14.166 θέσεις.

Η Λέρος καταγράφει τον μεγαλύτερο αριθμό διαμενόντων, αλλά και την υψηλότερη πληρότητα μεταξύ των πέντε νησιών, φθάνοντας περίπου στο 81%.

Αναλυτικά τα στοιχεία ανά νησί

Στοιχεία 8 Οκτωβρίου 2026, πριν από τις νέες αφίξεις στη Σάμο.

Πληρότητα των δομών στο Ανατολικό Αιγαίο

Τα στοιχεία καταδεικνύουν σημαντικές διαφοροποιήσεις μεταξύ των νησιών. Ενώ η Λέρος παρουσιάζει πληρότητα άνω του 80%, στη Λέσβο το αντίστοιχο ποσοστό περιορίζεται περίπου στο 34%.

Η Σάμος, ακόμη και μετά την άφιξη των 165 μεταναστών από την Κρήτη, παραμένει κάτω από το μισό της συνολικής χωρητικότητας της δομής της Ζερβού.

Η μεταφορά από την Κρήτη και η διαχείριση των δομών

Η μετακίνηση 165 μεταναστών από την Κρήτη προς τη Σάμο αναδεικνύει τη χρήση των υφιστάμενων εγκαταστάσεων του Ανατολικού Αιγαίου για τη διαχείριση μεταναστευτικών πληθυσμών που έχουν αρχικά φτάσει σε άλλες περιοχές της χώρας.

Η Κρήτη έχει αποκτήσει ιδιαίτερη σημασία στις μεταναστευτικές διαδρομές της Ανατολικής Μεσογείου, καθώς αποτελεί προορισμό θαλάσσιων μετακινήσεων από τις ακτές της Βόρειας Αφρικής.

Ωστόσο, από τα διαθέσιμα στοιχεία του συγκεκριμένου ρεπορτάζ δεν προκύπτουν οι εθνικότητες των 165 μεταναστών, οι ακριβείς συνθήκες της αρχικής εισόδου τους στην Ελλάδα ή το καθεστώς των αιτήσεων ασύλου τους.

Η ταυτόχρονη άφιξη και προγραμματισμένη αναχώρηση μεταναστών από τη Ζερβού δείχνει ότι η διαχείριση της δομής χαρακτηρίζεται από διαρκείς μεταβολές στον αριθμό των φιλοξενουμένων.

Το επόμενο διάστημα θα φανεί κατά πόσο θα υλοποιηθούν οι προγραμματισμένες μετακινήσεις των 200 ατόμων, καθώς και αν θα συνεχιστούν οι μεταφορές από την Κρήτη προς τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου.

Η επίσκεψη του Μάρκο Ρούμπιο στην Αθήνα, η ομιλία του στην Πνύκα και η αντιπαράθεση γύρω από την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου βρέθηκαν στο επίκεντρο της εκπομπής «Direct News» με τον Ανδρέα Μουντζουρούλια. Ο δημοσιογράφος εκτίμησε ότι η Ελλάδα αποκτά μεγαλύτερο βάρος στους αμερικανικούς σχεδιασμούς, υπογραμμίζοντας όμως ότι η διπλωματική στήριξη χρειάζεται έμπρακτη συνέχεια και ελληνική πολιτική αποφασιστικότητα.

Στο υλικό, που περιλαμβάνει δύο διαδοχικές εκπομπές πριν και μετά την επίσκεψη, ο Μουντζουρούλιας συνέδεσε τα ενεργειακά έργα με την αποτροπή, τους εξοπλισμούς και τις αντιδράσεις της Άγκυρας. Κεντρική θέση στην ανάλυσή του είχε η ανάγκη να μετατραπούν οι διεθνείς συνεργασίες σε ουσιαστικό στρατηγικό όφελος για τη χώρα.

Το GSI ως δοκιμασία αποφασιστικότητας

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στο Great Sea Interconnector. Σύμφωνα με την παρουσίαση της εκπομπής, ο Ρούμπιο αναφέρθηκε σε ευαίσθητα περιφερειακά ζητήματα που απαιτούν προσεκτικό χειρισμό και σε χώρες που περιπλέκουν την κατάσταση, χωρίς να τις κατονομάσει. Παράλληλα, εξέφρασε προσήλωση στην επιτυχία των ενεργειακών έργων και στη συνεργασία με την Ελλάδα, συνδέοντάς την με τα συμφέροντα και των δύο χωρών.

Ο Μουντζουρούλιας ερμήνευσε την τοποθέτηση ως ένδειξη στήριξης που αφορά και το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου. Κατά την εκτίμησή του, η αποφυγή μιας δημόσιας αντιπαράθεσης με την Τουρκία δεν συνεπάγεται απουσία αμερικανικής θέσης υπέρ του έργου.

Επικαλούμενος δικές του πληροφορίες, υποστήριξε επίσης ότι στις κλειστές συζητήσεις διατυπώθηκε διαβεβαίωση στήριξης για το GSI. Έσπευσε, ωστόσο, να επισημάνει ότι αυτή η στήριξη πρέπει να αποδειχθεί στην πράξη. Το καλώδιο, όπως προκύπτει από την ανάλυσή του, αποτελεί τη μεγάλη δοκιμασία της ελληνικής αποφασιστικότητας απέναντι στις τουρκικές παρεμβάσεις.

Η απάντηση της Nexans και οι απαιτήσεις της Άγκυρας

Στο ίδιο πλαίσιο, αναφέρθηκε στην απάντηση της Nexans προς την «Καθημερινή», την οποία παρουσίασε ως διάψευση δημοσιεύματος για επαφές με τις τουρκικές αρχές σχετικά με τις έρευνες βυθού. Όπως μετέφερε, η εταιρεία ανέφερε ότι δεν είχε και δεν σχεδίαζε τέτοιες επαφές, ενώ ο συντονισμός γινόταν με την Αθήνα και τη Λευκωσία.

Ο δημοσιογράφος άσκησε έντονη κριτική στην κάλυψη του ζητήματος, υποστηρίζοντας ότι δημοσιεύματα για ενημέρωση της Τουρκίας ή αλλαγές στον σχεδιασμό δημιουργούν εντυπώσεις με πολιτικές συνέπειες.

Παρουσίασε παράλληλα τουρκικές τοποθετήσεις που απαιτούν άδεια της Άγκυρας για τις εργασίες. Εκτίμησε ότι η Τουρκία επιδιώκει να εμφανίσει τις διεκδικήσεις της ως αποδεκτή βάση συζήτησης και να αποκτήσει λόγο στην υλοποίηση της διασύνδεσης. Κατά την ανάλυσή του, η ελληνική στάση πρέπει να αποκλείει την καθιέρωση ενός τέτοιου ρόλου.

Η Πνύκα και το μήνυμα για τη Δύση

Ιδιαίτερα θετική ήταν η αποτίμησή του για την ομιλία Ρούμπιο στην Πνύκα, την οποία χαρακτήρισε πολιτικό μανιφέστο με ευρύτερη γεωπολιτική σημασία. Στάθηκε στις αναφορές στην αρχαία Ελλάδα, τη δημοκρατία, τη Ρώμη, τον Χριστιανισμό, την Επανάσταση του 1821 και την ελληνική συμβολή στη δυτική παράδοση.

Κατά την ανάγνωσή του, ο Αμερικανός υπουργός χρησιμοποίησε την Αθήνα ως αφετηρία για ένα μήνυμα που συνδέει την εθνική ταυτότητα με την κυριαρχία, τη στρατιωτική ισχύ και την παραγωγική αυτονομία. Ο παρουσιαστής συσχέτισε την ομιλία με τις προκλήσεις της μετανάστευσης, της μεταφοράς της παραγωγής στο εξωτερικό και του ανταγωνισμού με την Κίνα.

Έθεσε μάλιστα ένα ερώτημα προς την ελληνική κοινωνία: κατά πόσον η υπερηφάνεια για την ιστορική κληρονομιά συνοδεύεται από γνώση, παιδεία και προσπάθεια να σταθούμε αντάξιοί της. Για τον ίδιο, η διεθνής προβολή της Ελλάδας αποκτά ουσιαστική αξία όταν μετατρέπεται σε ενεργή πολιτική και στρατηγική παρουσία.

Οι τουρκικές κινήσεις σε Αιγαίο και Κύπρο

Στη δεύτερη εκπομπή αναφέρθηκε σε παραβιάσεις από τουρκικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη στο Αιγαίο και σε πτήσεις τουρκικών ελικοπτέρων στα κατεχόμενα, τις οποίες συνέδεσε χρονικά με την παρουσία Ρούμπιο στην Αθήνα.

Εκτίμησε ότι οι κινήσεις αυτές είχαν χαρακτήρα πολιτικού μηνύματος και επικαλέστηκε πληροφορίες ότι ο Αμερικανός υπουργός είχε ενημερωθεί για τα περιστατικά.

Παρουσίασε επίσης δημοσιεύματα του τουρκικού Τύπου που αντιμετωπίζουν το GSI, την ελληνοαμερικανική συνεργασία και την ενεργειακή αναβάθμιση της Ελλάδας μέσα από το πρίσμα της αντιπαράθεσης με την Άγκυρα. Σύμφωνα με την εκτίμησή του, οι αντιδράσεις αποτυπώνουν ανησυχία για την ενίσχυση της Αθήνας και της συνεργασίας Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ.

Meteor και τα όρια των συμμαχιών

Στο εξοπλιστικό σκέλος, ο Μουντζουρούλιας ανέδειξε πληροφορίες για πιθανή γαλλική συναίνεση στην αποδέσμευση πυραύλων Meteor προς την Τουρκία, παραπέμποντας σε ρεπορτάζ του Χρήστου Μαζανίτη.

Υποστήριξε ότι μια τέτοια εξέλιξη προκαλεί προβληματισμό λόγω της σημασίας των Meteor για το ποιοτικό πλεονέκτημα της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας. Διευκρίνισε πάντως ότι αναμενόταν ενδεχόμενη διάψευση ή περαιτέρω αποσαφήνιση της πληροφορίας.

Μέσα από αυτή τη συζήτηση έθεσε το ευρύτερο ζήτημα των ορίων των συμμαχιών, όταν παρεμβάλλονται βιομηχανικά και οικονομικά συμφέροντα.

Παράλληλα, παρουσίασε τους ελληνικούς σχεδιασμούς για τα F-35, το ενδιαφέρον για πρόσθετα αμερικανικά όπλα και οχήματα Stryker, καθώς και τις προοπτικές αναβάθμισης των MEKO, της τέταρτης ελληνικής FDI και των πυραυλακάτων του Πολεμικού Ναυτικού.

Ξεχωριστή θέση είχαν τα εγχώρια συστήματα αντιμετώπισης drones, με αναφορές στον «Κένταυρο», τον «Υπερίωνα», τον «Τηλέμαχο» και τον «Τεύκρο». Ο δημοσιογράφος υπογράμμισε την ανάγκη στήριξης της ελληνικής τεχνογνωσίας και αντιμετώπισης των εμποδίων που καθυστερούν την αξιοποίησή της.

Η Ελλάδα χρειάζεται δική της πρωτοβουλία

Ο Κάθετος Διάδρομος φυσικού αερίου, το LNG και οι υδρογονάνθρακες παρουσιάστηκαν ως στοιχεία μιας ευρύτερης προσπάθειας να μετατραπεί η γεωγραφική θέση της Ελλάδας σε διαρκή γεωπολιτική ισχύ.

Ο Μουντζουρούλιας αναφέρθηκε ακόμη στη λεγόμενη «συμμαχία της Μέκας», εκφράζοντας επιφυλάξεις για την απόσταση ανάμεσα στην τουρκική επικοινωνιακή προβολή και την πραγματική στρατιωτική συνδρομή προς τη Σαουδική Αραβία. Στο ίδιο πλαίσιο τάχθηκε υπέρ της επανεξέτασης της ελληνικής παρουσίας με Patriot, με κριτήριο τα ελληνικά συμφέροντα και τα ανταλλάγματα της συνεργασίας.

Το σταθερό μήνυμα των δύο εκπομπών ήταν ότι οι εξοπλισμοί, οι ενεργειακές υποδομές και οι διεθνείς συνεργασίες απαιτούν πολιτική βούληση για να αποδώσουν. «Δεν πρέπει να περιμένουμε πάντα τους άλλους», τόνισε, θέτοντας την ελληνική πρωτοβουλία στο κέντρο της συζήτησης για την ασφάλεια και την αποτροπή.

Σε μια εκτενή ανάλυση με τίτλο «Τριμερής αρχιτεκτονική (αν)ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο: Η αμυντική συνεργασία Ελλάδας–Ελληνοκυπριακής Διοίκησης–Ισραήλ και οι στρατηγικές συνέπειες για την Τουρκία», το τουρκικό Ίδρυμα Πολιτικών, Οικονομικών και Κοινωνικών Ερευνών (SETA) εξετάζει τη μεταβολή των στρατιωτικών ισορροπιών στην περιοχή.

Συντάκτης της μελέτης είναι ο Μουράτ Ασλάν, απόστρατος αξιωματικός των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων και ερευνητής του SETA, με αντικείμενο την άμυνα, την ασφάλεια και τις διεθνείς σχέσεις.

Το κείμενο δημοσιεύθηκε στις 6 Οκτωβρίου 2026 και παρουσιάζει τη συνεργασία Αθήνας, Λευκωσίας και Τελ Αβίβ ως μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής περιορισμού της τουρκικής επιρροής.

Ιδιαίτερη σημασία έχει ότι η ανάλυση προέρχεται από έναν ερευνητικό οργανισμό με στενές σχέσεις με το πολιτικό και κυβερνητικό περιβάλλον της Άγκυρας, αν και οι θέσεις του συντάκτη δεν συνιστούν αυτομάτως επίσημο στρατιωτικό δόγμα της Τουρκίας.

Από την ενεργειακή συνεργασία στη στρατιωτική συμμαχία

Σύμφωνα με τον Ασλάν, η συνεργασία Ελλάδας, Κυπριακής Δημοκρατίας και Ισραήλ ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 2010, με έμφαση στην ενέργεια και τη διπλωματία.

Ωστόσο, κατά την περίοδο 2025–2026, ο τριμερής μηχανισμός απέκτησε περισσότερο στρατιωτικό και αμυντικοβιομηχανικό περιεχόμενο.

Η τουρκική ανάλυση εστιάζει στη 10η Τριμερή Σύνοδο Κορυφής, που πραγματοποιήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 2025 στην Ιερουσαλήμ, με τη συμμετοχή του Κυριάκου Μητσοτάκη, του Νίκου Χριστοδουλίδη και του Μπενιαμίν Νετανιάχου.

Ο Ασλάν θεωρεί ιδιαίτερα χαρακτηριστική την αναφορά του Ισραηλινού πρωθυπουργού σε όσους ονειρεύονται την ανασύσταση αυτοκρατοριών, ερμηνεύοντάς την ως έμμεση προειδοποίηση προς την Τουρκία και τη νεοοθωμανική στρατηγική της.

Στη συνέχεια, η ανάλυση αναδεικνύει δύο σημαντικές συμφωνίες:

• Το Κοινό Σχέδιο Δράσης Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ για το 2026.

• Το Πρόγραμμα Στρατιωτικής Συνεργασίας Ελλάδας–Ισραήλ για το ίδιο έτος.

Οι συμφωνίες αυτές υπογράφηκαν στη Λευκωσία τον Δεκέμβριο του 2025 και προβλέπουν κοινές επιχειρησιακές δραστηριότητες, εκπαίδευση ειδικών δυνάμεων, επιτελικές συναντήσεις και στρατιωτικό συντονισμό.

Η υπογραφή και το γενικό περιεχόμενό τους επιβεβαιώνονται και από την επίσημη ανακοίνωση του ελληνικού Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας.

Για την τουρκική πλευρά, αυτή η θεσμοθέτηση αποδεικνύει ότι η τριμερής συνεργασία έχει ξεπεράσει το επίπεδο των διπλωματικών διακηρύξεων.

«Ασπίδα του Αχιλλέα»: Η μεγαλύτερη ανησυχία για την τουρκική αεροπορία

Στο επίκεντρο της ανάλυσης βρίσκεται το ελληνικό πρόγραμμα «Ασπίδα του Αχιλλέα», το οποίο η SETA συνδέει άμεσα με την προσπάθεια ανατροπής των υφιστάμενων αεροπορικών ισορροπιών.

Ο Ασλάν αναφέρεται σε συμφωνία ύψους περίπου 3 δισ. ευρώ, της 31ης Αυγούστου 2026, για την απόκτηση ισραηλινών συστημάτων αεράμυνας.

Σύμφωνα με τη μελέτη, στο πρόγραμμα περιλαμβάνονται τα David’s Sling, Barak MX, Spyder και Drone Dome.

Η τουρκική εκτίμηση είναι ότι η συνδυασμένη λειτουργία των συγκεκριμένων συστημάτων θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα πολυεπίπεδο πλέγμα αεράμυνας, δυσχεραίνοντας τις επιχειρήσεις της τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας.

Η SETA χρησιμοποιεί τη στρατιωτική έννοια A2/AD, δηλαδή Άρνηση Πρόσβασης και Περιοχής, για να περιγράψει τις δυνατότητες που θα μπορούσε να αποκτήσει η Ελλάδα.

Η λογική ενός τέτοιου συστήματος βασίζεται στη δημιουργία επικαλυπτόμενων ζωνών εντοπισμού και εμπλοκής εχθρικών στόχων.

Για την Άγκυρα, το ενδεχόμενο αυτό σημαίνει ότι η ελληνική αεράμυνα θα μπορούσε να αυξήσει σημαντικά το κόστος οποιασδήποτε επιθετικής αεροπορικής επιχείρησης.

Πάντως, η δημιουργία αποτελεσματικού δικτύου A2/AD δεν καθιστά αυτομάτως έναν εναέριο χώρο απροσπέλαστο. Η πραγματική αποτελεσματικότητα εξαρτάται από την ολοκλήρωση των συστημάτων, τις δυνατότητες διοίκησης και ελέγχου και την ανθεκτικότητά τους σε πολεμικές συνθήκες.

PULS: Τα 300 χιλιόμετρα που ανησυχούν την Άγκυρα

Ξεχωριστή θέση στη μελέτη καταλαμβάνει η προμήθεια 36 πολλαπλών εκτοξευτών πυραύλων PULS της ισραηλινής Elbit Systems.

Το συγκεκριμένο σύστημα μπορεί να χρησιμοποιήσει διαφορετικού τύπου πυρομαχικά, με ορισμένες εκδόσεις να διαθέτουν βεληνεκές που φθάνει τα 300 χιλιόμετρα.

Η SETA εκφράζει την ανησυχία ότι ενδεχόμενη ανάπτυξη τέτοιων συστημάτων στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου θα μπορούσε να θέσει εντός εμβέλειας στόχους σε σημαντικό βάθος στη δυτική Ανατολία.

Πρόκειται για ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά σημεία της τουρκικής ανάλυσης: η Άγκυρα δεν εξετάζει μόνο τον συνολικό αριθμό των ελληνικών εξοπλιστικών συστημάτων, αλλά και τις γεωγραφικές δυνατότητες που θα μπορούσε να προσφέρει η ανάπτυξή τους.

Ο Ασλάν συνδέει το ζήτημα με τις τουρκικές θέσεις περί αποστρατιωτικοποίησης των νησιών, επικαλούμενος τις Συνθήκες της Λωζάνης του 1923 και των Παρισίων του 1947.

Ωστόσο, η Ελλάδα απορρίπτει την τουρκική ερμηνεία περί γενικής απαγόρευσης αμυντικής θωράκισης των νησιών και επικαλείται, μεταξύ άλλων, το δικαίωμα νόμιμης άμυνας σύμφωνα με το άρθρο 51 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.

Επιπλέον, η SETA αναφέρεται σε ενδεχόμενη ανάπτυξη των PULS στα νησιά. Δεν τεκμηριώνει ότι έχει ήδη ληφθεί ή υλοποιηθεί τέτοια συγκεκριμένη απόφαση.

Κύπρος: Το Barak MX και η επιτήρηση των τουρκικών δυνάμεων

Η ανάπτυξη του ισραηλινού συστήματος Barak MX στην Κυπριακή Δημοκρατία αποτελεί, σύμφωνα με την τουρκική ανάλυση, μια ιδιαίτερα σημαντική εξέλιξη.

Η SETA επισημαίνει ότι το σύστημα διαθέτει δυνατότητες αεράμυνας σε αποστάσεις που μπορούν να φθάσουν περίπου τα 150 χιλιόμετρα, ανάλογα με την έκδοση του πυραύλου.

Το σημαντικότερο στοιχείο, ωστόσο, δεν είναι μόνο η εμβέλεια των πυραύλων αλλά και η λειτουργία των ραντάρ και αισθητήρων του συστήματος.

Η τουρκική μελέτη υποστηρίζει ότι η εγκατάσταση του Barak MX διευρύνει τη δυνατότητα επιτήρησης προς τα νότια παράλια της Τουρκίας και τον εναέριο χώρο των κατεχομένων.

Επιπλέον, διατυπώνει την εκτίμηση ότι η διασύνδεση των συστημάτων θα μπορούσε να επιτρέψει στο Ισραήλ να αποκτά πληροφορίες για κινήσεις των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων.

Η τελευταία αυτή εκτίμηση δεν συνοδεύεται από δημόσια τεκμηρίωση ότι υφίσταται ήδη συγκεκριμένος μηχανισμός μεταβίβασης δεδομένων σε πραγματικό χρόνο.

Σημαντική είναι και η αναφορά της SETA στην απόφαση της Κυπριακής Δημοκρατίας να προμηθευτεί τέσσερα ελληνικά συστήματα αντιμετώπισης μη επανδρωμένων αεροσκαφών «Κένταυρος».

Για τον Ασλάν, οι συγκεκριμένες κινήσεις αποδεικνύουν ότι η στρατιωτική συνεργασία Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ αποκτά πλέον πολυεπίπεδο χαρακτήρα.

Κοινή στρατιωτική δύναμη 2.500 ανδρών: Το σενάριο που εξετάζει η SETA

Ένα ακόμη ιδιαίτερα ενδιαφέρον σημείο της ανάλυσης αφορά τη δυνατότητα συγκρότησης κοινής δύναμης ταχείας αντίδρασης Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ.

Ο Ασλάν αναφέρεται σε συζητήσεις για τη δημιουργία σχηματισμού επιπέδου ταξιαρχίας, περίπου 2.500 στρατιωτών, ο οποίος θα μπορούσε να ενεργοποιείται σε περιόδους κρίσης.

Σύμφωνα με την ανάλυση, η συγκεκριμένη δύναμη δεν θα ήταν απαραίτητα μόνιμα αναπτυγμένη, αλλά θα αποτελούσε μηχανισμό ταχείας στρατιωτικής κινητοποίησης.

Η SETA συνδέει τις σχετικές πληροφορίες με την εντατικοποίηση της στρατιωτικής συνεργασίας και τις αναφορές για αξιοποίηση κυπριακών εγκαταστάσεων από την ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία.

Επισημαίνει, επίσης, ότι έχουν υπάρξει συζητήσεις σχετικές με τα F-35 και την ανταλλαγή στρατιωτικής εμπειρίας.

Πρέπει, ωστόσο, να διευκρινιστεί ότι η ανάλυση παρουσιάζει τη δύναμη των 2.500 ανδρών ως αντικείμενο συζητήσεων και όχι ως ήδη συγκροτημένο στρατιωτικό σχηματισμό.

Δεν έχει παρουσιαστεί δημόσια οριστική τριμερής συμφωνία που να καθορίζει τη σύνθεση, τη διοίκηση και τους κανόνες εμπλοκής μιας τέτοιας δύναμης.

Ισραηλινές απόψεις για στρατιωτική επιχείρηση στην κατεχόμενη Κύπρο

Ιδιαίτερη ανησυχία αποτυπώνεται στη μελέτη για τις απόψεις που έχουν διατυπωθεί από μεμονωμένους Ισραηλινούς αναλυτές σχετικά με το ενδεχόμενο στρατιωτικών επιχειρήσεων στην Κύπρο.

Ο Ασλάν αναφέρεται ειδικά στον Shay Gal, πρώην στέλεχος της Israel Aerospace Industries, ο οποίος έχει υποστηρίξει την ανάγκη εξέτασης συντονισμένων στρατιωτικών επιλογών που θα αφορούσαν το βόρειο τμήμα της Κύπρου.

Ο ίδιος ο συντάκτης της SETA αναγνωρίζει ότι οι συγκεκριμένες απόψεις δεν αποτελούν επίσημη πολιτική του Ισραήλ.

Ωστόσο, εκτιμά ότι η δημόσια διατύπωσή τους, σε συνδυασμό με την αυξανόμενη στρατιωτική συνεργασία των τριών χωρών, ενισχύει την αίσθηση απειλής στην Άγκυρα.

Η συγκεκριμένη αναφορά είναι αποκαλυπτική για το εύρος των σεναρίων που απασχολούν τουρκικούς κύκλους ασφαλείας, χωρίς να αποτελεί απόδειξη ύπαρξης επιχειρησιακού σχεδίου επίθεσης.

Η άσκηση του Σεπτεμβρίου, οι NAVTEX και το «Denizkurdu»

Η SETA επιχειρεί να συνδέσει τις διπλωματικές και εξοπλιστικές εξελίξεις με συγκεκριμένες στρατιωτικές δραστηριότητες του Σεπτεμβρίου 2026.

Αναφέρεται σε κοινή ναυτική άσκηση της 17ης Σεπτεμβρίου, στην οποία, σύμφωνα με τη μελέτη, συμμετείχαν δύο ισραηλινά πολεμικά σκάφη και δύο ελληνικές φρεγάτες.

Παράλληλα, καταγράφει τη διεξαγωγή της πολυεθνικής άσκησης MEDUSA-15, υπό ελληνική και αιγυπτιακή πρωτοβουλία.

Η τουρκική ανάλυση αναφέρεται ακόμη στις αντιπαραθέσεις γύρω από τις NAVTEX για επιστημονικές έρευνες του τουρκικού σκάφους TÜBİTAK Marmara στην περιοχή του Καστελλόριζου, κατά το διάστημα 1–15 Σεπτεμβρίου.

Ως τουρκική στρατιωτική απάντηση παρουσιάζει την άσκηση Denizkurdu-I/2026, η οποία πραγματοποιήθηκε από τις 20 έως τις 25 Σεπτεμβρίου σε Μαύρη Θάλασσα, Θάλασσα του Μαρμαρά, Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο.

Για τη SETA, η χρονική εγγύτητα των συγκεκριμένων δραστηριοτήτων αποτελεί ένδειξη ενίσχυσης του στρατιωτικού ανταγωνισμού στην περιοχή.

Great Sea Interconnector: Ο φόβος του αποκλεισμού από την Ανατολική Μεσόγειο

Η ανάλυση επεκτείνεται και στον γεωοικονομικό ανταγωνισμό, με ιδιαίτερη αναφορά στο Great Sea Interconnector.

Ο Ασλάν υποστηρίζει ότι η ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου σχεδιασμού που θα μπορούσε να περιορίσει τον γεωπολιτικό χώρο της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο.

Χαρακτηριστική είναι η αναφορά στον φόβο της Άγκυρας ότι οι ελληνικές θέσεις για το Καστελλόριζο και η ανάπτυξη ενεργειακών υποδομών θα οδηγήσουν στον περιορισμό των τουρκικών θαλάσσιων διεκδικήσεων προς τον Κόλπο της Αττάλειας.

Σε αυτό το πλαίσιο, η SETA παρουσιάζει το τουρκολιβυκό μνημόνιο του 2019 ως εργαλείο εξισορρόπησης της ελληνικής και κυπριακής στρατηγικής.

Η συγκεκριμένη προσέγγιση αποτυπώνει την τουρκική θέση. Η Ελλάδα και η Κυπριακή Δημοκρατία αμφισβητούν τη νομιμότητα και τις συνέπειες του τουρκολιβυκού μνημονίου, ενώ υποστηρίζουν ότι τα έργα ενεργειακής διασύνδεσης υλοποιούνται σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο.

Το ενδιαφέρον είναι ότι η SETA δεν αντιμετωπίζει το GSI ως ένα μεμονωμένο ενεργειακό έργο.

Αντίθετα, το εντάσσει στην ευρύτερη στρατηγική συνεργασία των τριών χωρών, συνδέοντάς το με τις αμερικανικές πρωτοβουλίες στην Ανατολική Μεσόγειο και τον οικονομικό διάδρομο Ινδίας–Μέσης Ανατολής–Ευρώπης (IMEC).

Η εκτίμηση αυτή εξηγεί γιατί η Άγκυρα αποδίδει ιδιαίτερη σημασία στη διαδρομή του καλωδίου και στις διαδικασίες πραγματοποίησης των ερευνών.

Η Ουάσιγκτον, τα F-35 και η πίεση στο ΝΑΤΟ

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία της ανάλυσης αφορά τη σύνδεση της τριμερούς συνεργασίας με την αμερικανική στρατηγική.

Η SETA εκτιμά ότι ο συντονισμός Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ μπορεί να ενισχύσει τη διπλωματική πίεση προς την Ουάσιγκτον για ζητήματα που αφορούν την Τουρκία.

Ο Ασλάν αναφέρεται ειδικά στις προηγούμενες παρεμβάσεις οργανώσεων και ομάδων πίεσης στις Ηνωμένες Πολιτείες σχετικά με τους S-400 και την απομάκρυνση της Τουρκίας από το πρόγραμμα των F-35.

Κατά την εκτίμησή του, η περαιτέρω εμβάθυνση της τριμερούς συνεργασίας θα μπορούσε να περιορίσει την πρόσβαση της Τουρκίας σε αμερικανικά εξοπλιστικά προγράμματα.

Εξίσου ενδιαφέρουσα είναι η αναφορά στην εσωτερική συνοχή του ΝΑΤΟ.

Ο ερευνητής υποστηρίζει ότι η δημιουργία ενός αποτρεπτικού σχήματος από ένα κράτος-μέλος του ΝΑΤΟ, με τη συμμετοχή χώρας εκτός Συμμαχίας, εναντίον άλλου κράτους-μέλους δημιουργεί σοβαρές αντιφάσεις στην αρχιτεκτονική συλλογικής άμυνας.

Η SETA προειδοποιεί μάλιστα ότι μια ελληνοτουρκική στρατιωτική κρίση θα μπορούσε να επηρεάσει τη Βουλγαρία και τα κράτη των Δυτικών Βαλκανίων, δημιουργώντας διπλωματικές πιέσεις και περιφερειακή πόλωση.

Ο φόβος ατυχήματος τύπου Ιμίων

Στην ανάλυση γίνεται ειδική αναφορά στο ενδεχόμενο στρατιωτικού επεισοδίου εξαιτίας της αυξημένης συγκέντρωσης δυνάμεων, ασκήσεων και θαλάσσιων αναγγελιών στην Ανατολική Μεσόγειο.

Ο Ασλάν επικαλείται την κρίση των Ιμίων του 1996 και το ναυτικό επεισόδιο του 2020 ως παραδείγματα κινδύνων που μπορούν να εμφανιστούν όταν στρατιωτικές δυνάμεις επιχειρούν σε περιορισμένο γεωγραφικό χώρο.

Σύμφωνα με την εκτίμησή του, μια τέτοια κρίση δεν θα επηρέαζε μόνο την Ελλάδα και την Τουρκία, αλλά θα μπορούσε να διαταράξει τις θαλάσσιες μεταφορές, τον τουρισμό και τις ενεργειακές δραστηριότητες.

Ιδιαίτερη βαρύτητα αποδίδεται στον κίνδυνο μεταφοράς της αντιπαράθεσης Τουρκίας–Ισραήλ από τη Συρία προς την Ανατολική Μεσόγειο.

Η SETA θεωρεί ότι η ενίσχυση της ισραηλινής στρατιωτικής παρουσίας στην Κύπρο και η συνεργασία με την Ελλάδα δημιουργούν νέες πιθανότητες τριβής μεταξύ Άγκυρας και Τελ Αβίβ.

Η πιο χαρακτηριστική αναφορά: Η Τουρκία μπορεί να πολεμήσει σε τρία ή τέσσερα μέτωπα

Το πλέον χαρακτηριστικό σημείο της ανάλυσης βρίσκεται στο συμπέρασμά της.

Ο Μουράτ Ασλάν υποστηρίζει ότι η Τουρκία δεν πρόκειται να παραμείνει αδρανής απέναντι στη συγκρότηση αυτού που περιγράφει ως νέο στρατιωτικό μπλοκ στην Ανατολική Μεσόγειο.

Προτείνει έναν συνδυασμό στρατιωτικών και διπλωματικών ενεργειών, με έμφαση στην ενίσχυση της αποτροπής, στη δραστηριοποίηση εντός του ΝΑΤΟ, στη συνεργασία με την Αίγυπτο και τις χώρες του Κόλπου και στη διατήρηση μηχανισμών διαχείρισης κρίσεων.

Ταυτόχρονα, όμως, καταλήγει σε μια ιδιαίτερα σημαντική εκτίμηση: ότι η τουρκική στρατιωτική ισχύς επιτρέπει στην Άγκυρα να αντιμετωπίσει ακόμη και πόλεμο σε τρία ή τέσσερα μέτωπα.

Η αναφορά αυτή αποτελεί εκτίμηση του συντάκτη για τις δυνατότητες των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων και όχι επιβεβαιωμένη επιχειρησιακή αξιολόγηση.

Αναδεικνύει, ωστόσο, το επίπεδο στρατιωτικής αντιπαράθεσης που εξετάζεται στη δημόσια συζήτηση του τουρκικού στρατηγικού περιβάλλοντος.

Τι αποκαλύπτει τελικά η ανάλυση της SETA

Η σημασία της μελέτης δεν βρίσκεται μόνο στην καταγραφή των ελληνικών, κυπριακών και ισραηλινών εξοπλιστικών προγραμμάτων.

Το ουσιαστικό στοιχείο είναι ότι ένας οργανισμός με σημαντική παρουσία στον τουρκικό δημόσιο διάλογο αντιμετωπίζει πλέον τη συνεργασία των τριών χωρών ως συγκροτούμενη στρατιωτική αρχιτεκτονική, η οποία έχει τη δυνατότητα να επηρεάσει άμεσα την περιφερειακή ισορροπία ισχύος.

Η SETA προσδιορίζει συγκεκριμένα πεδία στα οποία εντοπίζει τις μεγαλύτερες προκλήσεις για την Άγκυρα: την ενίσχυση της ελληνικής αεράμυνας, την ανάπτυξη πυραυλικών συστημάτων μεγάλης εμβέλειας, την ενίσχυση των στρατιωτικών δυνατοτήτων της Κυπριακής Δημοκρατίας, την πιθανή δημιουργία τριμερούς δύναμης ταχείας αντίδρασης και τη διπλωματική συνεργασία με τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Παράλληλα, η τουρκική μελέτη αναδεικνύει μια σημαντική γεωπολιτική διάσταση: η άμυνα, η ενέργεια, οι θαλάσσιες υποδομές και οι διεθνείς εμπορικοί διάδρομοι αντιμετωπίζονται πλέον ως αλληλένδετα στοιχεία του ανταγωνισμού στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η ελληνική και κυπριακή πλευρά παρουσιάζουν την τριμερή συνεργασία ως μηχανισμό περιφερειακής σταθερότητας, ασφάλειας και προστασίας κρίσιμων υποδομών. Αντίθετα, η SETA την ερμηνεύει ως προσπάθεια στρατηγικής εξισορρόπησης και περιορισμού της Τουρκίας.

Το γεγονός ότι οι δύο πλευρές αποδίδουν τόσο διαφορετικό περιεχόμενο στις ίδιες στρατιωτικές και διπλωματικές εξελίξεις δείχνει πόσο περίπλοκο έχει γίνει το περιβάλλον ασφάλειας στην περιοχή.

Σε κάθε περίπτωση, η ανάλυση του Μουράτ Ασλάν αποτελεί ένα σημαντικό τεκμήριο για τη μελέτη της τουρκικής στρατηγικής σκέψης και των απειλών που αναγνωρίζει η Άγκυρα στην αναβαθμισμένη συνεργασία Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ.