Αναλύσεις

Περί λαθρομετανάστευσης στη Μεσόγειο

Δημοσιεύτηκε στις

9 Φεβρουαρίου 2023 στις 10:00

από τον

ΧΑΚ

Λαθρομετανάστες, ΜΚΟ και διακινητές στη Μεσόγειο, η θέση της Ιταλίας και η βουβή Ευρωπαϊκή Ένωση

Παραμονές της Συνόδου Κορυφής για την μετανάστευση (λάθος έκφραση: η σωστή έκφραση είναι «οργανωμένη λαθρομετανάστευση»!) στις 8-9 του Φλεβάρη στις Βρυξέλλες, το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα «ξύπνησε» και, με τις υπογραφές τριών επιφανών του αντιπροσώπων – Μάνφρεντ Βέμπερ, πρόεδρο, Βαγγέλη Μεϊμαράκη, αντιπρόεδρο Λ.Ο. και Γερούν Λέναρς, συντονιστή – προώθησε μια «ανοιχτή επιτολή» για να καυτηριάσει την ολική αδράνεια της Ε.Ε. στο μεταναστευτικό και την απόλυτη ανάγκη βασικών μεταρρυθμίσεων οι οποίες σίγουρα πρέπει να ακυρώσουν τα πολλά στραβά των συμφωνιών του Δουβλίνου, μεταξύ των οποίων και το μεγάλο «θέμα» των ΜΚΟ και των συστηματικών περιπολιών τους στη Μεσόγειο.

Σχεδόν ταυτόχρονα οκτώ χώρες της Ε.Ε. (Ελλάδα, Δανία, Μάλτα, Σλοβακία, Αυστρία και οι τρεις βαλτικές) ζητούν με επιστολή από την προσεχή Σύνοδο Κορυφής να διορθωθεί αποτελεσματικά το σημερινό «ελαττωματικό σύστημα ασύλου», να ενισχυθεί η προστασία των εξωτερικών συνόρων και να αντιμετωπιστεί τελεσφόρα η αύξηση των παράτυπων αφίξεων με μια παράλληλη αύξηση των γρήγορων επιστροφών και επίτευξη καρποφόρων συμπράξεων με τις χώρες προέλευσης των λαθρομεταναστών, κάτι που αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων της η ιταλική κυβέρνηση είχε μεριμνήσει να προτείνει στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και Συμβούλιο της Ευρώπης.

Ακριβώς για το φλέγον θέμα των ανεξέλεγκτων ΜΚΟ σε συνδυασμό με την ασταμάτητη ροή λαθρομεταναστών σε όλες τις ακτές της νότιας Ιταλίας, πριν από ένα μήνα περίπου ο Ιταλός ΥΠΕΞ Ταγιάνι αναφέρθηκε σε μια αναλυτική έκθεση της Frontex η οποία ευθαρσώς δηλώνει την ύπαρξη «συμφωνιών» μεταξύ των ΜΚΟ και των «αποστολέων» των βαρκών που ξεκινούν από τη βόρεια Αφρική.

Όλα αυτά συνάδουν τέλεια με όσα έχουν αρμοδίως τονιστεί σχετικά με τα «τρικ» των ΜΚΟ που, γνωρίζοντας ακριβώς τον μεγάλο αριθμό πλεούμενων τα οποία οι διακινητές ξεφορτώνουν στη θάλασσα, ειδικά με κατεύθυνση την Ιταλία, τριγυρίζουν φαρδιά-πλατιά και δεν απομακρύνονται πριν να έχουν γεμίσει το πλοίο τους.

Αυτό σημαίνει πως από τους πρώτους που έχουν «μαζέψει» έως τους τελευταίους μπορούν να περάσουν και 7 και 10 μέρες πριν το καράβι βάλει πλώρη προς ένα λιμάνι, 7 με 10 μέρες κατά τη διάρκεια των οποίων (και οι ΜΚΟ το ξέρουν πολύ καλά) η κατάσταση υγείας και φυσικής αντοχής των «διασωθέντων» τείνει όλο και παραπάνω να αποσταθεροποιηθεί,

κάτι που φαίνεται πως δεν ενδιαφέρει τις ΜΚΟ μιας και το «πρόγραμμα» τους προβλέπει, θα’ λεγε κανείς υποχρεωτικά, την ανάγκη μέγιστης «συλλογής» λαθρομεταναστών για να γεμίσει το πλοίο ανεξάρτητα κι αν οι συνθήκες ζωής εκεί γίνονται όλο και περισσότερο προβληματικές έτσι ώστε η υποχρέωση αποβίβασης να γίνεται όλο και πιο επιτακτική και κατ’ επέκταση πιο εκβιαστική.

Γι’ αυτό και, μετά από δεκαήμερες «περιπλανήσεις» στη Μεσόγειο «μαζεύοντας» το «προϊόν» των διακινητών, οι ΜΚΟ έχουν πλέον τεράστια βιασύνη να ξεφορτωθούν το επιρρεπές πλέον «εμπόρευμα» των εξού και οι βίαιες απαιτήσεις τους από’ την Ιταλία (με τη Μάλτα αυτό «δεν πιάνει» – 8.1.2023: το Alarm Phone δηλώνει πως ακόμη μια φορά η Μάλτα αγνόησε το αίτημα να διασώσει 75 άτομα στη Μεσόγειο – όσο για την Ισπανία, ούτε λόγος!) να επιτρέψει το ξεφόρτωμα ώστε να απαλλαγούν απ’ αυτό πριν κάποιος δεν αντέξει και πεθάνει πάνω στο πλοίο τους και αυτές βρουν και τον μπελά τους!

Τελικά, business is business, δε είναι έτσι;, και τι business!

Κατά τα άλλα, πρέπει να τονίσουμε έντονα ότι δεν υπάρχει καμία διεθνή νομοθεσία που να προβλέπει την δυνατότητα κάποιοι να εκτελεί υπηρεσία πορθμείου στη Μεσόγειο ή σε οποιαδήποτε άλλη θάλασσα πηγαινοέρχοντας για να μετακινεί ανθρώπους από ένα έθνος σε άλλο έθνος επιπλέον έτσι βοηθώντας να πλουτίσουν εγκληματίες διακινητές!

Το διεθνές δίκαιο προβλέπει μόνο πως εάν ένα πλοίο στη πορεία του συναντά μια βάρκα με ανθρώπους που κινδυνεύει να βουλιάξει ή έχει ναυαγήσει σε ανοιχτή θάλασσα, τότε υποχρεούται να διασώσει τους ανθρώπους και να τους ξεμπαρκάρει στο πρώτο λιμάνι της πορείας του.

Δεν προβλέπει όμως κάποιος με ένα πλοίο να συνεχίζει να κυκλοφορεί στη θάλασσα και να ψάχνει να κάνει πολλαπλές διασώσεις έως ότου το έχει γεμίσει, κάτι που συνηθίζουν να κάνουν οι ΜΚΟ με τα εμπορικά καράβια τους.

Όσο για το πλήθος των ΜΚΟ, είναι σίγουρα πολλές: από την Γερμανία, Ισπανία, Γαλλία, Νορβηγία, κλπ., ως και από την Χώρα των Βάσκων, και από τον Παναμά!!! Και βεβαίως τα πλοία είναι υπό τις αντίστοιχες εθνικές σημαίες, κάτι πολύ σημαντικό, αλλά μη συμφέρον για κάποιους που κάνουν πως το «αγνοούν», όπως θα δούμε στη συνέχεια.

Περιληπτικά: οι διακινητές (ανθρωπίνων όντων) μέσω της ακατάπαυστης «προσφοράς» ανθρώπινης σάρκας κυριολεκτικά πεταγμένης στη θάλασσα σίγουρα δεν εκβιάζουν τις αφρικανικές χώρες μέσα στις οποίες αντιθέτως, όπως φαίνεται, κυκλοφορούν άνετα και ελεύθερα, και ελεύθερα εκτελούν έναν παραπάνω από αποτελεσματικό «μεταναστευτικό προσηλυτισμό»,

αλλά τις χώρες των απέναντι μεσογειακών ακτών, ουσιαστικά διευκολύνοντας τις «επεμβάσεις» των «μεσολαβούντων» ΜΚΟ, οι οποίες οι «καημένες» είναι «υποχρεωμένες» να «σώσουν» αυτή την ανθρώπινη σάρκα – που κάτι απάνθρωποι εγκαταλείπουν στη μέση των κυμάτων – για να την «τοποθετήσουν» στα πιο κοντινά αυστηρώς νότια μεσογειακά λιμάνια – που φυσικά είναι ιταλικά (είναι και τα μαλτέζικα, βέβαια, στις ασήμαντες περιπτώσεις που αυτά την δέχονται!).

Στα πλαίσια αυτής όπως φαίνεται – και όπως βεβαιώνει και η Frontex – «συνεργασίας» μεταξύ διακινητών ανθρώπων και «διασώστριες» ΜΚΟ η θέση της Ιταλίας (αλλά και της Ελλάδας) είναι εμφανώς προκαθορισμένη βάση των πάντα απαιτητικών «προσδοκιών» των κέντρο-βόρειων ευρωπαϊκών χωρών οι οποίες εννοούν να βρίσκονται πάντα έξω από το εκρηκτικό και σοκαριστικό μεταναστευτικό πανδαιμόνιο με την ποντιοπιλατική «δικαιολογία» ότι αυτό πρέπει να αντιμετωπιστεί αποκλειστικά και μόνο από τις μεσογειακές χώρες και τα λεγόμενα λιμάνια του «πρώτου ελλιμενισμού», όπως πονηρά κατόρθωσαν να «θεσπίσουν»!!

Όπερ σημαίνει επίσης πως η Ιταλία και η Ελλάδα – και μόνο αυτές! – (κανείς ποτέ δεν κατηγόρησε τη Μάλτα και την Ισπανία που διώχνουν κακήν κακώς τους λαθρομετανάστες) θα πρέπει να δείξει έλεος σε αυτούς τους παράνομους οι οποίοι με τη θέλησή τους βάζουν σε κίνδυνο τη ζωή τους πληρώνοντας επιπλέον σε εγκληματίες διακινητές 1000-3000 δολάρια ΗΠΑ κατά κεφαλήν,

και μόνο αυτές θα πρέπει να εκφράσουν την αναγκαία «αλληλεγγύη» προς τις εκατοντάδες χιλιάδες αφρικανούς και ασιάτες που εισβάλλουν μόνο και μόνο επειδή ιδιωτικές οργανώσεις «τους τις χαρίζουν» με το αζημίωτο, χωρίς καν να τις ρωτήσουν αν είναι καλοδεχούμενοι,

και μόνο αυτές οι δύο θα πρέπει να φορτωθούν εκατοντάδες χιλιάδες «μετανάστες» χωρίς καν να ελέγξουν το «ποιον» τους, αν είναι εγκληματίες, επικίνδυνοι, καμουφλαρισμένοι φονταμενταλιστές, μολυσματικοί, ή οτιδήποτε άλλο, όπως κάνουν οι Γερμανοί, Γάλλοι και Σία.

Όλα αυτά, και όλες οι συνέπειες τους, έχουν τον τουπέ να αξιώνουν οι κεντρο-βόρειες ευρωπαϊκές χώρες επιπλέον «νίπτοντας τας χείρας» όταν φτάνουμε στο «δια ταύτα», δηλαδή όταν πρόκειται να «μοιραστούν» αυτές οι αφρικανο-ασιατικές μάζες (απ’ τη Συρία, Πακιστάν, Νίγηρα, Σρι Λάνκα. Μπαγκλαντές, Ακτή Ελεφαντοστού, Ερυθραία, Σουδάν, Αφγανιστάν, Γκάνα κι άλλες τόσες).

Βεβαίως, το τεράστιο, ασυγχώρητο λάθος της Ιταλίας και της Ελλάδας υπήρξε η υπογραφή της «αρχής» – προφανώς και αδιανόητα δυσμενής για τις μεσογειακές χώρες και υπερβολικά ευνοϊκή για τις ηπειρωτικές κέντρο-ευρωπαϊκές – βάσει της οποίας όλες οι μεταναστευτικές ροές (ποιος ξέρει κατά πόσο «αυθόρμητες» και κατά πόσο επίτηδες οργανωμένες) πρέπει να μεταφέρονται αποκλειστικά και υποχρεωτικά(!!) «στο πιο κοντινό ασφαλές λιμάνι αποβίβασης της πιο κοντινής χώρας!!

Μια «αρχή» με την οποία οι βόρειες χώρες ωραία εξαπάτησαν τις μεσογειακές χώρες περισσότερο έκθετες (Ελλάδα, Ιταλία) υποχρεώνοντας τες να φορτωθούν την «πρώτη είσοδο» μιας συνεχώς ανανεωμένης πλημμυρίδας αφρο-ασιατικών μαζών, με την «υπόσχεση» ή δέσμευση (!) να «απορροφήσουν» ένα μέρος αυτών των μαζών, κάτι που κατέληξε να είναι μια ξεδιάντροπο, περιφρονητική φενάκη αφού στην πραγματικότητα αυτή ή «αναλογική απορρόφηση» αποκαλύφτηκε πως είναι μια καθαρή, γιγαντιαία απάτη καταλήγοντας σε μερικές, ασήμαντες, απλώς για το θεαθήναι, δεκάδες ή το πολύ εκατοντάδες άτομα!!!

Ένα παράδειγμα για να καταλάβουμε; Έως το τέλος του 2022 οι αφίξεις στην Ιταλία υπήρξαν πάνω από 100.000, για τις οποίες υπήρχε η δέσμευση της ΕΕ να απορροφήσει 8.000, δηλαδή πολύ λιγότερο από το 10%!!!

Κιόλας – και εδώ κάτι πάλι δεν πάει καλά – μια «δέσμευση» για ένα τόσο γελοίο ποσοστό είναι μια απαράδεκτη κοινοτική χλεύη. Η συνέχεια είναι ακόμη πιο κοροϊδευτική γιατί στην πραγματικότητα από τους 100.000 παράνομους «επανατοποθετήθηκαν» στις κοινοτικές χώρες μόνο 117(!!!), δηλαδή το 0,13%, από τους οποίους οι 38, δηλαδή το 0,04% (!!!) στη Γαλλία, που μιλάει για αλληλεγγύη και κατηγορεί την Ιταλία για έλλειψη αλληλεγγύης!!

Για το τί γίνεται στην Ελλάδα δεν έχουμε στοιχεία, αλλά δεν νομίζουμε πως διαφέρει και πολύ. Ίσως να είναι και χειρότερο.

Πάντως αυτή είναι η απόλυτη, ανενδοίαστη παρωδία της κοινοτικής συμπεριφοράς εκ μέρους των κατεργάρηδων γαλλο-γερμανών και Σία.

Σε αυτό το σημείο όμως πρέπει μα τονίσουμε με ιδιαίτερη έμφαση πώς εντέχνως «ξεχνιέται» η σημαντική ύπαρξη μιας άλλης βασικής αρχής κατά την οποία τα σύνορα των χωρών που λαμβάνονται υπόψη για την φιλοξενία-άσυλο ή απόρριψη-απέλαση των υποψηφίων «μεταναστών», στην ουσία πάντα παράνομων, δεν είναι μόνο και αποκλειστικά τα χερσαία-ηπειρωτικά, αλλά ΚΑΙ εκείνα των πλοίων σημαίας εν σχέση με τα οποία η διεθνής νομοθεσία προβλέπει ακριβείς και συγκεκριμένες διαδικασίες και δικαιώματα.

Το άρθρο 13 του Κανονισμού του Δουβλίνου δίνει δικαιοδοσία για την εξέταση αιτήσεων ασύλου στο κράτος τα σύνορα του οποίου πέρασε ο αιτών άσυλο.

Προσοχή εδώ λοιπόν: υπάρχει μια σημαντικότατη λεπτομέρεια που κάνουν πως αγνοούν και δεν εφαρμόζουν ποτέ.

Όπως ξέρουμε, στα διεθνή ύδατα επάνω στο πλοίο ισχύει η πλήρης δικαιοδοσία της χώρας σημαίας του πλοίου. Επομένως, στη θάλασσα τα σύνορα του κράτους είναι το ίδιο το πλοίο που φέρει τη σημαία αυτού του κράτους!!

Επομένως και βάση των διεθνών νόμων, ο πλοίαρχος είναι καθ’ ολοκληρίαν ο δημόσιος λειτουργός του κράτους σημαίας ο οποίος μπορεί να δεχθεί (και πρέπει να δεχθεί εάν του το ζητηθεί) πάνω στο πλοίο αιτήσεις ασύλου για τη χώρα του, αιτήσεις που αμέσως μετά πρέπει να προωθήσει στις αρμόδιες αρχές της χώρας σημαίας!!

Εξάλλου, οι ΜΚΟ, υπογράφοντας τον Κώδικα Συμπεριφοράς, ανέλαβαν και την δέσμευση να σεβαστούν και να δεχθούν αυτόν τον νόμο σημαίας.

Όλα αυτή η «ιστορία» τί σημαίνει; Πολύ απλά πως λ.χ. η Γερμανία. η Γαλλία, η Ισπανία, η Νορβηγία με τα πλοία ΜΚΟ δικής τους (γερμανικής, γαλλικής, κλπ.) είναι σαν να μαζεύουν οι ίδιες Γερμανία, Γαλλία, Ισπανία, Νορβηγία, κλπ. στη Μεσόγειο και να ξεφορτώνουν λ.χ. στην Ιταλία τα πλήθη των λαθρομεταναστών που αμολούν στη θάλασσα οι διακινητές σε ένα εμπόριο ανθρωπίνων όντων. !

Βεβαίως κανένας πλοίαρχος αυτών τον πλοίων ΜΚΟ ποτέ δεν παροτρύνει, ούτε και απλά πληροφορεί ποτέ τους δύστυχους που κουβαλάει πως μπορούν να του παρουσιάσουν αίτηση ασύλου για τη χώρα σημαίας του πλοίου και αυτός θα την δεχθεί σαν να είναι το ίδιο το κράτος του!!!! «Έξυπνο» και πονηρό το «κόλπο», δεν είναι έτσι;! Αν και παράλογο, αποκρουστικό και νομικά απαράδεκτο.

Πολύ πρόσφατα η Βελγίδα υφυπουργός για το Άσυλο και την Μετανάστευση Νικόλ Ντε Μουρ δε μάσησε τα λόγια της για την αλήθεια που προσπαθούν να κρύψουν, λέγοντας: «Φαίνεται πως το 60 % των μεταναστών που ξεμπαρκάρουν στην Ευρώπη δεν δικαιούται καμία διεθνή προστασία. Πρόκειται βασικά για πολλά άτομα τα οποία πρέπει να στέλνονται πίσω το γρηγορότερο, ενώ όσοι άλλοι δικαιούνται διεθνή προστασία πρέπει να μοιράζονται πιο δίκαια μεταξύ των Κρατών-μελών».

Κατά συνέπεια, λοιπόν, είναι απολύτως φανερό πως πολλά στην κοινοτική νομοθεσία πρέπει να αλλάξουν, υπερβολικά πολλά πράγματα έχοντας αλλάξει από τον καιρό των διαφόρων Συμβάσεων του Δουβλίνου πριν από 20 και βάλε χρόνια!

Ας τελειώσουμε εδώ με ένα διδακτικό παράδειγμα χρήσιμο για την Ιταλία αλλά και για την Ελλάδα, μια διαδικασία που έγινε επ’ ευκαιρία του ελλημενισμού στη Τουλώνη του Ocean Viking της γαλλικής ΜΚΟ SOS Méditerranée μετά που δεν το δέχτηκαν σε κανένα ιταλικό λιμάνι όπου ήθελε να «ξεφορτώσει».

Προληπτικά πρέπει να επισημάνουμε ότι αυτό το πλοίο υπήρξε και το πρώτο και μοναδικό που ξεφόρτωσε λαθρομετανάστες στη Γαλλία, αντίθετα με τις εκατοντάδες πλοία/πλοιάρια που ξεφορτώνουν συνέχεια στην Ελλάδα και την Ιταλία.

Και τι έκανε η Γαλλία με τους λαθρομετανάστες; Στη χερσόνησο Giens, κοντά στην πόλη Hyères, οργάνωσε μια δομή που ονόμασε «ζώνη διεθνούς αναμονής» θεωρώντας την μη γαλλικό έδαφος αλλά διεθνές, έξω από τα γαλλικά σύνορα!!

Εκεί «πάρκαρε» τους 234 λαθρομετανάστες οι οποίοι έτσι θεωρούνταν πως δεν μπήκαν ποτέ επίσημα σε γαλλικό έδαφος, οπότε και δεν ισχύει το άρθρο 13 του Κανονισμού. Άλλη μια πονηριά! Και εκεί μαθαίνουμε πως γρήγορα και με συνοπτικές διαδικασίες αποφασίστηκε πως οι 123 δεν είχαν δικαίωμα ασύλου και επομένως βρίσκονται υπό απέλαση, ενώ από τους υπόλοιπους 111, ένα μέρος θα μείνει στη Γαλλία και οι άλλοι θα διοχετευτούν σε χώρες που δέχτηκαν να τους πάρουν.

Αυτά γίνονται στην περιώνυμη Ευρωπαϊκή Ένωση των… ας πει ο καθένας μας πώς τους βλέπει!

Κρεσέντσιο Σαντζίλιο

Ελληνιστής

…………………………………………………………………………………

Σχετικά θέματα

ΧΑΚ

Είναι ο άγνωστος Χ, αλλά φυσικό πρόσωπο που βοηθάει στην παραγωγή ειδήσεων στο Geopolitico.gr, αλλά και τη δημιουργία βίντεο στο κανάλι του Σάββα Καλεντερίδη. Πολλοί τον χαρακτηρίζουν ως ανθρώπινο αλγόριθμο λόγω του όγκου των δεδομένων και πληροφοριών που αφομοιώνει καθημερινώς. Είναι καταδρομέας με ειδικότητα Χειριστή Ασυρμάτων Μέσων.

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Γιατί το Πεντάγωνο ανησύχησε τόσο πολύ για τα βομβαρδιστικά B-1 στην Αγγλία

Το περιστατικό συμβολίζει τη σταδιακή υποχώρηση της αμερικανικής επιρροής και την αυξανόμενη αβεβαιότητα στο διεθνές περιβάλλον, όπου αντίπαλοι όπως το Ιράν ή οι Χούθι θα αισθάνονται ολοένα και πιο ενθαρρυμένοι να επιτίθενται σε πολιτικούς και στρατιωτικούς στόχους.

Δημοσιεύτηκε

2 λεπτά πριν

στις

17 Οκτωβρίου 2026

από τον

Geopolitico team

Από τον Μάρτιο, οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν σταθμεύσει δώδεκα βομβαρδιστικά μεγάλου βεληνεκούς B-1 Lancer στη βάση RAF Fairford στη νότια Αγγλία, προς υποστήριξη του αεροπορικού τους πολέμου εναντίον του Ιράν. Τα αεροσκάφη αυτά είναι ιδιαίτερα πολύτιμα επειδή μπορούν να πετούν με υπερηχητικές ταχύτητες μεταφέροντας τεράστια φορτία κατευθυνόμενων και μη κατευθυνόμενων όπλων. Τα βομβαρδιστικά που είχαν σταθμεύσει στο Fairford αποτιμώνται σε περίπου 3,8 δισεκατομμύρια δολάρια και αντιπροσωπεύουν το ένα τέταρτο του στόλου B-1 της Ουάσιγκτον.

Κατά τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου της 3ης Οκτωβρίου, στρατιωτικοί διοικητές απομάκρυναν αιφνιδιαστικά ολόκληρο τον στόλο των B-1 από το Fairford, λόγω φόβων για επικείμενη ιρανική επίθεση. Η εντολή απομάκρυνσης ήταν τόσο ξαφνική ώστε το Πεντάγωνο φέρεται να μην διέθετε αεροσκάφη εναέριου ανεφοδιασμού για τα βομβαρδιστικά τη στιγμή που αυτά απογειώνονταν. Όπως το περιέγραψε ένας δημοσιογράφος:

«Ήταν απλώς μια λογική του τύπου “βγάλτε τα από το Fairford τώρα και θα βρούμε αργότερα πώς θα τα ανεφοδιάσουμε για να περάσουν τον Ατλαντικό και να επιστρέψουν στις Ηνωμένες Πολιτείες”.»

Τι ήταν αυτό που ανησύχησε τόσο το Πεντάγωνο;

Ευαίσθητες πληροφορίες των υπηρεσιών πληροφοριών υπεδείκνυαν ότι το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης του Ιράν (IRGC) σχεδίαζε μια σύνθετη, πολυφασική επίθεση με drones εναντίον της βάσης. Σύμφωνα με πληροφορίες, σχεδίαζαν να χρησιμοποιήσουν βαν χωρίς σήμανση, σταθμευμένα σε απόσταση περίπου τετρακοσίων μέτρων από την περίφραξη του Fairford, για την εκτόξευση οπλισμένων drones εναντίον των B-1, τα οποία βρίσκονταν εκτεθειμένα σε ανοικτούς χώρους, καθώς και εναντίον των αρκετών εκατοντάδων Αμερικανών στρατιωτικών που υπηρετούσαν στη βάση.

Η ιρανική επιχείρηση παρουσίαζε εντυπωσιακές ομοιότητες με μια παρόμοια προσπάθεια που πραγματοποίησε η Ουκρανία πέρυσι εναντίον της Ρωσίας, γνωστή ως «Operation Spider’s Web» (Επιχείρηση Ιστός της Αράχνης).

Ουκρανοί πράκτορες πέρασαν λαθραία εξαρτήματα drones σε δύο συνεργάτες τους στην βιομηχανική πόλη Τσελιάμπινσκ, περίπου 1.450 χιλιόμετρα ανατολικά της Μόσχας. Οι δύο πράκτορες συναρμολόγησαν τα εξαρτήματα δημιουργώντας 150 drones και προσέλαβαν ανυποψίαστους οδηγούς φορτηγών για να μεταφέρουν τα αεροσκάφη σε τοποθεσίες κοντά σε πέντε διαφορετικές ρωσικές αεροπορικές βάσεις που βρίσκονταν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά.

Την προκαθορισμένη χρονική στιγμή, απομακρυσμένοι χειριστές εξαπέλυσαν ταυτόχρονα τα drones προς τους στόχους τους.

Τα αποτελέσματα ήταν καταστροφικά. Σύμφωνα με πληροφορίες, σαράντα ένα ρωσικά αεροσκάφη επλήγησαν και δώδεκα καταστράφηκαν ολοσχερώς, μεταξύ των οποίων επτά στρατηγικά βομβαρδιστικά Tu-95 με δυνατότητα μεταφοράς πυρηνικών όπλων.

Συνολικά, η Ουκρανία εξουδετέρωσε το 20% του επιχειρησιακού στόλου βομβαρδιστικών μεγάλου βεληνεκούς της Ρωσίας, αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων, χρησιμοποιώντας τοπικά παραγόμενα τετρακόπτερα Osa που κόστιζαν λιγότερο από 1.000 δολάρια το καθένα.

Η Ουκρανία δεν ήταν η μόνη χώρα που πραγματοποίησε μια τέτοια επιχείρηση. Μόλις λίγες εβδομάδες μετά την Επιχείρηση Ιστός της Αράχνης, το Ισραήλ εξαπέλυσε την «Operation Rising Lion» στο Ιράν.

Για μήνες, η Μοσάντ είχε τοποθετήσει κρυφά οπλισμένα drones και εκρηκτικά μέσα σε συνηθισμένα οχήματα, με στόχο στρατιωτικούς αξιωματούχους, πυρηνικούς επιστήμονες και ανώτερα στελέχη του IRGC.

Με το προκαθορισμένο σήμα, το Ισραήλ ενεργοποίησε τα όπλα, εξαπολύοντάς τα εναντίον στόχων που βρίσκονταν «ακόμη στα κρεβάτια τους, στα σπίτια τους», όπως δήλωσε Ισραηλινός αξιωματούχος στην Washington Post.

Η αποστολή σημείωσε μεγάλη τακτική επιτυχία, οδηγώντας στον θάνατο του στρατηγού Μοχαμάντ Μπαγκερί, του ανώτατου στρατιωτικού αξιωματικού του Ιράν, του στρατηγού Χοσεΐν Σαλαμί, επικεφαλής του IRGC, και του Μοχαμάντ Μεχντί Τεχραντσί, ενός από τους κορυφαίους πυρηνικούς επιστήμονες του Ιράν. Λαμβάνοντας υπόψη αυτές τις εξελίξεις, το Πεντάγωνο θεώρησε ότι δεν μπορούσε να διακινδυνεύσει μια αντίστοιχη ιρανική επίθεση εναντίον των βομβαρδιστικών B-1.

Οι Αμερικανοί αξιωματούχοι αναγνωρίζουν, αλλά δεν παραδέχονται δημόσια, ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιμετωπίζουν αυξανόμενες ευπάθειες απέναντι σε μικρότερους και πιο ευέλικτους αντιπάλους.

Τι εξηγεί αυτή τη μεταβολή και ποιες είναι οι επιπτώσεις της;

Η εξήγηση είναι απλή:

Οι στρατιωτικές καινοτομίες διαδίδονται ταχύτερα από ποτέ.

Οι οργανισμοί μπορούν πλέον να αποκτούν γνώση και τεχνογνωσία με πρωτοφανή ταχύτητα. Μπορούν να κατεβάσουν σχέδια drones από το διαδίκτυο ή να χρησιμοποιήσουν ένα μοντέλο τεχνητής νοημοσύνης για να δημιουργήσουν εξειδικευμένα σχέδια και στη συνέχεια να τα περάσουν σε έναν τρισδιάστατο εκτυπωτή ώστε να παράγουν προσαρμοσμένα οπλικά συστήματα.

Το αποτέλεσμα είναι ότι ένα ευρύ φάσμα δρώντων διαθέτει ολοένα και περισσότερο τα μέσα για να αμφισβητήσει την κυριαρχία των μεγάλων δυνάμεων.

Η διάδοση των στρατιωτικών καινοτομιών δεν είναι κάτι νέο, αλλά οι συνθήκες αλλάζουν

Η στρατιωτική διάχυση δεν αποτελεί νέα έννοια. Όπως περιγράφω στο βιβλίο μου Bytes and Bullets, είναι βαθιά ριζωμένη στην ιστορία και έχει διαμορφώσει τον τρόπο με τον οποίο τα έθνη αναδείχθηκαν ή κατέρρευσαν στο πέρασμα των αιώνων.

Από τη χρήση του αγγλικού μακρού τόξου από τον βασιλιά Ερρίκο Ε΄ εναντίον της γαλλικής αριστοκρατίας στη μάχη του Αζενκούρ το 1415, μέχρι την ανάπτυξη ταχύπλοων θωρηκτών με βαριά πυροβόλα από το ιαπωνικό ναυτικό το 1905, που συνέτριψαν τον ρωσικό στόλο της Βαλτικής, οι αυτοκρατορίες και τα κράτη αποκτούσαν βραχυπρόθεσμα πλεονεκτήματα μέσω νέων τεχνολογιών, μόνο για να τα χάσουν αργότερα όταν οι αντίπαλοί τους μελετούσαν τις μεθόδους τους και κάλυπταν το τεχνολογικό χάσμα.

Σε πρακτικό επίπεδο, η διάχυση είναι μια διαδικασία καινοτομίας, μίμησης και προσαρμογής που ξεκινά όταν μια σημαντική καινοτομία, όπως τα drones, φτάνει σε ένα κρίσιμο στάδιο ανάπτυξης και αναγνωρίζεται από μια ευρύτερη κοινότητα.

Αυτό εγκαινιάζει έναν κύκλο τριών σταδίων.

Η διάχυση ξεκινά σταδιακά, καθώς οι πρώτοι χρήστες αξιοποιούν την καινοτομία στην πράξη. Το 2010, μόνο λίγες χώρες, μεταξύ των οποίων το Ηνωμένο Βασίλειο, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ, χρησιμοποιούσαν συστηματικά οπλισμένα drones στις στρατιωτικές τους επιχειρήσεις.

Με την πάροδο του χρόνου, η υιοθέτηση εξαπλώνεται και φτάνει σε κρίσιμη μάζα καθώς περισσότεροι δρώντες εφαρμόζουν την καινοτομία.

Μέχρι το 2019, χώρες όπως το Ιράν και η Τουρκία είχαν κατακτήσει τη διαδικασία παραγωγής drones και διέδιδαν φθηνά μοντέλα, από τα τουρκικά TB2 που χρησιμοποιήθηκαν από το Αζερμπαϊτζάν εναντίον των αρμενικών δυνάμεων μέχρι τα ιρανικά Shahed που αναπτύχθηκαν από τους αντάρτες Χούθι εναντίον των πετρελαϊκών εγκαταστάσεων της Saudi Aramco.

Στο τρίτο στάδιο, ακόμη και οι πιο καθυστερημένοι ή μεταγενέστεροι χρήστες υιοθετούν την καινοτομία. Καθώς αυτή εξαπλώνεται, οι χρήστες την τροποποιούν ώστε να ανταποκρίνεται στις δικές τους ανάγκες και συνθήκες.

Οι προσαρμογές που προέκυψαν από τον πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της τρίτης φάσης.

Όταν οι ρωσικές δυνάμεις εισέβαλαν στην Ουκρανία το 2022, η Ουκρανία διέθετε ελάχιστη βιομηχανία παραγωγής drones. Κατά τους πρώτους μήνες του πολέμου βασιζόταν σε μεγάλο βαθμό σε στρατιωτικές εισαγωγές από τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Τουρκία και άλλες χώρες για να συνεχίσει την αντίσταση απέναντι στις δυνάμεις της Μόσχας.

Σύντομα, όμως, άρχισε να δημιουργεί τη δική της βιομηχανική βάση παραγωγής drones.

Ουκρανοί μηχανικοί τροποποίησαν εμπορικά τετρακόπτερα και δοκίμασαν σε πραγματικές συνθήκες μάχης νέα σχέδια, όπως:

drones πρώτου προσώπου (FPV),
μη επανδρωμένα αεροσκάφη οπτικών ινών,
ακόμη και αεροσκάφη κρούσης μεγάλου βεληνεκούς.

Με την πάροδο του χρόνου, οι προσαρμογές αυτές όχι μόνο επέτρεψαν στην Ουκρανία να αντέξει τις ρωσικές επιθέσεις, αλλά ενέπνευσαν και άλλους να τις μιμηθούν σε ολόκληρο τον κόσμο, από τη Μιανμάρ μέχρι το Μάλι.

Σήμερα, η διαδικασία καινοτομίας και προσαρμογής έχει επιταχυνθεί, με πολλούς δρώντες να μπορούν να αξιοποιήσουν ισχυρές τεχνολογικές δυνατότητες μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα.

Μπορούν να χρησιμοποιήσουν την τρισδιάστατη εκτύπωση (3D printing) για να δημιουργήσουν «στιγμιαίες αλυσίδες εφοδιασμού», κατασκευάζοντας ηλεκτρονικά εξαρτήματα, drones και ακόμη και πυρομαχικά.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο αμερικανικός στρατός χρησιμοποίησε τρισδιάστατη εκτύπωση για να παράγει τη νέα πολεμική κεφαλή BRAKER, μια βόμβα διάτρησης οχυρωμένων στόχων που προσαρμόζεται σε drone αυτοκτονίας.

Τα προηγμένα μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης αποτελούν έναν ακόμη καταλύτη αυτής της διάδοσης.

Για παράδειγμα, η έκθεση πληροφοριών απειλών της εταιρείας Anthropic τον Σεπτέμβριο του 2026 αποκάλυψε πώς μια ομάδα μηχανικών των Χούθι χρησιμοποίησε το Claude Code για να αναπτύξει πολυβάθμιους βαλλιστικούς πυραύλους και κατευθυνόμενες ρουκέτες, φτάνοντας τελικά μέχρι τη δοκιμαστική εκτόξευση πυραύλου ακριβείας.

Φαίνεται μάλιστα ότι η δοκιμή απέτυχε και η ομάδα επέστρεψε στο Claude Code για να καταλάβει τι είχε πάει στραβά.

Παράλληλα, στο Μάλι, ένα μόνο άτομο που εργαζόταν για την εθνική υπηρεσία ασφαλείας χρησιμοποίησε το Claude για να δημιουργήσει μια «πλατφόρμα μαζικών υποκλοπών», ικανή να παρακολουθεί επικοινωνίες από όλους τους παρόχους κινητής τηλεφωνίας της χώρας και να καταρτίζει λίστες στόχων.

Ό,τι άλλοτε απαιτούσε μια ολόκληρη ομάδα μηχανικών για να σχεδιαστεί και να υλοποιηθεί, συχνά με τη βοήθεια κρατών όπως η Κίνα, μπορεί πλέον να πραγματοποιηθεί από έναν μόνο σύμβουλο που πειραματίζεται με ένα μοντέλο τεχνητής νοημοσύνης.

Η διάχυση λειτουργεί ολοένα και περισσότερο με αποκεντρωμένη λογική

Ιστορικά, οι ειδικοί θεωρούσαν ότι η τεχνολογική καινοτομία ακολουθούσε μια πορεία από πάνω προς τα κάτω.

Οι καινοτομίες αναπτύσσονταν αρχικά στις προηγμένες οικονομίες και στη συνέχεια εξαπλώνονταν προς την περιφέρεια.

Τα λιγότερο ανεπτυγμένα κράτη θεωρούνταν ωφελημένα επειδή εισέρχονταν αργότερα στο παιχνίδι, αξιοποιώντας καινοτομίες που είχαν ήδη αναπτυχθεί από άλλους.

Ωστόσο, ένα αναδυόμενο σώμα ερευνών αμφισβητεί την άποψη ότι οι καινοτομίες ρέουν κυρίως από τους τεχνολογικούς πρωτοπόρους προς τους υπόλοιπους.

Αντίθετα, λιγότερο ανεπτυγμένα κράτη αλλά και μη κρατικοί δρώντες έχουν δημιουργήσει δικά τους οικοσυστήματα καινοτομίας, τα οποία επέτρεψαν σε οργανώσεις όπως η Χεζμπολάχ ή οι Χούθι να φτάσουν σε «σημεία καμπής δυνατοτήτων».

Σύμφωνα με τον αναλυτή Πίτερ Σάλισμπερι, σε αυτά τα σημεία η «εσωτερική γνώση, τα δίκτυα και η πρόσβαση στις αλυσίδες εφοδιασμού» συνενώνονται σε συστήματα που προσφέρουν σε αυτές τις οργανώσεις μακροχρόνια ανθεκτικότητα και τη δυνατότητα να αμφισβητούν πολύ ισχυρότερες δυνάμεις.

Τι σημαίνει αυτό για το περιστατικό με τα B-1;

Ο επικεφαλής της βρετανικής υπηρεσίας εσωτερικών πληροφοριών MI5, Κεν ΜακΚάλουμ, προειδοποιεί ότι «η ένταση, η κλίμακα και η μορφή» αυτών των απειλών «μεταβάλλονται αυτή τη στιγμή».

Στη νέα εποχή της τεχνολογικής διάχυσης, δεν είναι πλέον ασυνήθιστο:

μαχητές των Χούθι να χρησιμοποιούν το Claude για να σχεδιάζουν drones και πυραύλους,
το Ιράν να απειλεί αμερικανικά βομβαρδιστικά B-1 που βρίσκονται βαθιά στην αγγλική ύπαιθρο,
ή μαχητές της Χεζμπολάχ στο νότιο Λίβανο να χρησιμοποιούν drones οπτικών ινών, εξελιγμένα στα πεδία μάχης της Ουκρανίας, για να επιτίθενται σε Ισραηλινούς στρατιώτες.

Ο κόσμος πρέπει να αναμένει περισσότερες συγκρούσεις, εντονότερο ανταγωνισμό και αυξανόμενα κόστη που θα βρίσκονται όλο και πιο πέρα από τον έλεγχο των Ηνωμένων Πολιτειών και των συμμάχων τους.

Τι σημαίνει αυτό για τους Αμερικανούς υπεύθυνους χάραξης πολιτικής;

Οι εξελίξεις αυτές επιβάλλουν δύσκολες συζητήσεις.

Καθώς το στρατηγικό περιβάλλον μεταβάλλεται, μπορεί άραγε οι Ηνωμένες Πολιτείες να προσαρμοστούν;

Μέχρι στιγμής, η απάντηση είναι αποθαρρυντική.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθούν να επενδύουν σε εξαιρετικά ακριβά, υψηλής τεχνολογίας οπλικά συστήματα των οποίων η χρησιμότητα μειώνεται στη νέα εποχή της διάχυσης.

Η πρόταση του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ για ένα αντιπυραυλικό σύστημα «Golden Dome», του οποίου το κόστος θα μπορούσε να ξεπεράσει τα 500 δισεκατομμύρια δολάρια, καθώς και η προώθηση ενός πυρηνοκίνητου θωρηκτού «Trump-class», μιας πλατφόρμας πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων που θεωρείται ξεπερασμένη, προκαλούν απορία.

Το Πεντάγωνο θα εξυπηρετούνταν καλύτερα εάν επένδυε τους πόρους του στο να μετατραπεί σε έναν πιο προσαρμοστικό και πειραματικό οργανισμό, ικανότερο να αντιμετωπίζει τις απειλές που προέρχονται από ανερχόμενες δυνάμεις και αποκεντρωμένες ομάδες-πληρεξούσιους.

Άλλες χώρες κινούνται ήδη προς αυτή την κατεύθυνση.

Ένα από τα βασικά διδάγματα του πολέμου με το Ιράν ήταν ότι τα χαμηλού κόστους, αναλώσιμα συστήματα αντιμετώπισης drones, όπως αυτά που αναπτύχθηκαν στην Ουκρανία, αποδείχθηκαν πολύ αποτελεσματικότερα στην αποτροπή ιρανικών επιθέσεων με drones και στην προστασία κρίσιμων υποδομών από ό,τι τα ακριβότερα αμερικανικά συστήματα.

Το παγκόσμιο περιβάλλον ασφαλείας υφίσταται έναν βαθύ μετασχηματισμό. Η διάδοση της τεχνολογίας, η τεχνητή νοημοσύνη, η τρισδιάστατη εκτύπωση και οι ταχύτατα εξελισσόμενες αλυσίδες καινοτομίας επιτρέπουν πλέον σε μικρότερους δρώντες να αναπτύσσουν στρατιωτικές δυνατότητες που άλλοτε ήταν αποκλειστικό προνόμιο των μεγάλων δυνάμεων. Το περιστατικό με τα B-1 στην Αγγλία αποτελεί ένα ισχυρό σημάδι αυτής της αλλαγής.

Και, σύμφωνα με τον συγγραφέα, εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν προσαρμοστούν εγκαίρως στη νέα αυτή πραγματικότητα, ενδέχεται να πληρώσουν βαρύ τίμημα στο μέλλον.

Steve Feldstein

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Αντι-NAVTEX της Τουρκίας ανοιχτά της Καρπάθου μετά την ελληνική οδηγία για άσκηση

Η Άγκυρα απάντησε στην ελληνική NAVTEX για πολυεθνική άσκηση με αντι-οδηγία, αξιώνοντας δικαιοδοσία στην περιοχή ανοιχτά της Καρπάθου. Η Αθήνα δηλώνει ότι ο σχεδιασμός για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ προχωρά κανονικά

Δημοσιεύτηκε

1 ώρα πριν

στις

17 Οκτωβρίου 2026

από τον

Geopolitico team

Κλιμακώνει την ένταση η Τουρκία, εκδίδοντας αντι-NAVTEX λίγες ώρες μετά την ελληνική οδηγία για τη διεξαγωγή πολυεθνικής άσκησης στη θαλάσσια περιοχή ανοιχτά της Καρπάθου. Η Άγκυρα ισχυρίζεται ότι πρόκειται για περιοχή δικής της δικαιοδοσίας, προκαλώντας νέα ένταση στο πεδίο των θαλάσσιων ζωνών.

Το ενεργειακό έργο και οι αδειοδοτήσεις

Η περιοχή όπου εκδίδονται οι οδηγίες συμπίπτει με το θαλάσσιο δρομολόγιο όπου πρόκειται να περάσει το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ. Από ελληνικής πλευράς τονίζεται ότι οποιαδήποτε τουρκική ενέργεια που επιχειρεί να μπλοκάρει δραστηριότητες στην περιοχή συνιστά παραβίαση του διεθνούς δικαίου και δεν πρόκειται να επηρεάσει τον εθνικό προγραμματισμό.

Σύμφωνα με τα όσα έχουν γίνει γνωστά, για τις εν λόγω εργασίες απαιτείται άδεια μόνο από δύο ελληνικές αρχές: το Υπουργείο Εξωτερικών και το Λιμενικό, καθώς πρόκειται για δραστηριότητες που θα εκτελεστούν από ξένο πλοίο.

Τουρκικές αξιώσεις και δημοσιεύματα

Η Άγκυρα εμφανίζεται αποφασισμένη να διατηρήσει υψηλούς τόνους, αξιώνοντας λόγο για το έργο. Δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας Χουριέτ αναφέρει ότι ζητείται «γραπτός συντονισμός» για εργασίες σε περιοχές που η Τουρκία θεωρεί δική της υφαλοκρηπίδα, με αναφορές και προς τη Γαλλία για έγγραφες διαβεβαιώσεις περί συντονισμού. Δεν έχει αποσαφηνιστεί ποια θα είναι η στάση του γαλλικού κράτους στο σκέλος αυτό.

Μήνυμα Δένδια από Σαουδική Αραβία

Από τη Σαουδική Αραβία, όπου επισκέφθηκε τη βάση που φιλοξενεί την ελληνική πυροβολαρχία Patriot, ο Νίκος Δένδιας υπογράμμισε ότι η αποστολή σχετίζεται με την άμυνα της χώρας και ότι η παρουσία του προσωπικού εκεί προσφέρει πολύτιμη επιχειρησιακή εμπειρία. «Η Ελλάδα δεν είναι μια χώρα που δεν αντιμετωπίζει απειλές. Η γειτονιά μας δεν είναι η γειτονιά των αγγέλων», σημείωσε χαρακτηριστικά.

Ο υπουργός Άμυνας ανέφερε επίσης ότι συζητήθηκαν ζητήματα που αφορούν την παράταση της παραμονής της ελληνικής πυροβολαρχίας στο Γιαμπού, συμπεριλαμβανομένων τεχνικών θεμάτων. Οι αποφάσεις για το μέλλον της αποστολής θα ληφθούν από το ΚΥΣΕΑ.

ethnos.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Εγκολφόπουλος: «Δεν χρειάζεται καμία ενημέρωση της Τουρκίας για το καλώδιο»

Την πεποίθηση ότι η ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου θα προχωρήσει στην προβλεπόμενη διαδρομή, χωρίς να απαιτείται ενημέρωση ή συναίνεση της Τουρκίας, εξέφρασε ο αντιναύαρχος ε.α. Γιάννης Εγκολφόπουλος στη «Ναυτεμπορική». Συνέδεσε την εκτίμησή του με τα μηνύματα Ρούμπιο, τον ευρύτερο ενεργειακό σχεδιασμό στην Ανατολική Μεσόγειο και τα κοινά συμφέροντα Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ και Αιγύπτου.

Δημοσιεύτηκε

2 ώρες πριν

στις

17 Οκτωβρίου 2026

από τον

Geopolitico team

«Θα προχωρήσει κανονικότατα». Με αυτή τη φράση ο Γιάννης Εγκολφόπουλος έδωσε το στίγμα της παρέμβασής του στη «Ναυτεμπορική», εκτιμώντας ότι η Άγκυρα δεν θα μπορέσει να εμποδίσει την υλοποίηση του καλωδίου Ελλάδας–Κύπρου.

Ο αντιναύαρχος ε.α. υποστήριξε ότι το έργο εντάσσεται σε έναν ευρύτερο διεθνή σχεδιασμό για την ενεργειακή ασφάλεια και τη δημιουργία εναλλακτικών διαδρομών τροφοδοσίας της Ευρώπης. Κατά την ανάλυσή του, η Τουρκία δεν βρίσκεται απέναντι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε ένα πλέγμα κρατικών συμφερόντων που συγκλίνουν στην Ανατολική Μεσόγειο.

«Καμία» πρόσθετη ενημέρωση προς την Τουρκία

Ιδιαίτερα κατηγορηματικός εμφανίστηκε στο ερώτημα εάν η συνέχιση των εργασιών προϋποθέτει κάποια συνεννόηση με την Άγκυρα.

Όπως υποστήριξε, θα ακολουθηθούν οι προβλεπόμενες αναγγελίες από την ελληνική και την κυπριακή πλευρά, χωρίς να απαιτείται πρόσθετη ενημέρωση, ανακοίνωση ή ερώτημα προς την Τουρκία. Στη σχετική ερώτηση του δημοσιογράφου, η απάντησή του ήταν μονολεκτική: «Καμία».

Αναφερόμενος στον χάρτη που παρουσιαζόταν στην εκπομπή, επέμεινε ότι το καλώδιο θα ακολουθήσει τη συγκεκριμένη διαδρομή. Υποστήριξε ότι η χάραξη έχει ήδη επιλεγεί με σημαντικές τεχνικές και οικονομικές παραμέτρους και δεν μπορεί να ανατρέπεται εξαιτίας τουρκικών απαιτήσεων, τις οποίες χαρακτήρισε αυθαίρετες.

Σημείωσε, παράλληλα, ότι μια συνεργατική Τουρκία θα μπορούσε να συμμετέχει σε ενεργειακές υποδομές της περιοχής. Το πρόβλημα, κατά τον ίδιο, είναι η προσπάθεια της Άγκυρας να επιβάλλει τις θέσεις της στους υπόλοιπους.

Πώς ερμηνεύει τα μηνύματα Ρούμπιο

Κεντρικό σημείο της παρέμβασής του αποτέλεσε η ερμηνεία των τοποθετήσεων του Μάρκο Ρούμπιο κατά την επίσκεψή του στην Ελλάδα.

Ο κ. Εγκολφόπουλος απέδωσε ιδιαίτερη σημασία στην ομιλία στην Πνύκα, την οποία προσέγγισε ως τοποθέτηση με μακροπρόθεσμο στρατηγικό ορίζοντα. Κατά την εκτίμησή του, η επιλογή της Ελλάδας και του συγκεκριμένου ιστορικού χώρου συνδεόταν με ένα ευρύτερο μήνυμα για το μέλλον της Δύσης.

Στο ζήτημα του καλωδίου, υποστήριξε ότι η προσεκτική δημόσια διατύπωση του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών αντανακλούσε την ανάγκη διπλωματικών χειρισμών. Δεν θεώρησε, δηλαδή, ότι η αποφυγή μιας ευθείας δημόσιας αντιπαράθεσης με την Τουρκία σήμαινε εγκατάλειψη του έργου.

Αντιθέτως, ερμήνευσε τις αναφορές στην ασφάλεια της μεταφοράς ενέργειας ως μήνυμα που αφορά και την Ανατολική Μεσόγειο. Στην ίδια συλλογιστική ενέταξε το σχήμα «3+1» και τη σημασία της Αιγύπτου για τις περιφερειακές ισορροπίες.

Το καλώδιο μέσα στον ευρύτερο ενεργειακό σχεδιασμό

Ο αντιναύαρχος ε.α. συνέδεσε τη διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου με τη συζήτηση για εναλλακτικούς ενεργειακούς διαδρόμους και με την προοπτική επανενεργοποίησης του σχεδίου EastMed.

Κατά την προσέγγισή του, οι πολεμικές συγκρούσεις και η ανασφάλεια στις υφιστάμενες οδούς μεταφοράς αυξάνουν την ανάγκη αναζήτησης νέων διαδρομών. Η Ελλάδα, υποστήριξε, μπορεί να αποκτήσει ενισχυμένο ρόλο στη μεταφορά ενέργειας προς την ευρωπαϊκή αγορά.

Στη βάση αυτή επέμεινε ότι η Άγκυρα δεν μπορεί να ανατρέψει έναν σχεδιασμό στον οποίο εμπλέκονται πολλά κράτη. Το καλώδιο, όπως το παρουσίασε, αποτελεί κρίσιμο τμήμα αυτής της ευρύτερης αρχιτεκτονικής.

«Πολλά γίνονται και δεν λέγονται»

Ερωτηθείς για το ενδεχόμενο νέας τουρκικής ναυτικής παρεμπόδισης, ο κ. Εγκολφόπουλος προέβλεψε ότι η Τουρκία θα αποφύγει μια τέτοια κίνηση.

Υποστήριξε, μάλιστα, ότι έχουν ήδη μεταφερθεί μηνύματα προς την τουρκική ηγεσία από την αμερικανική πλευρά. Η συγκεκριμένη αναφορά διατυπώθηκε ως δική του εκτίμηση για τις παρασκηνιακές διεργασίες.

Επιστρατεύοντας τη φράση ότι «πολλά γίνονται και δεν λέγονται», περιέγραψε μια διπλωματική διαδικασία που, κατά την άποψή του, εξελίσσεται πέρα από τις δημόσιες δηλώσεις.

Στο ίδιο πλαίσιο ξεχώρισε τις προσωπικές σχέσεις Τραμπ–Ερντογάν από τα στρατηγικά συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών. Όπως υποστήριξε, η προσωπική οικειότητα μεταξύ ηγετών δεν αρκεί για να παραμεριστούν ευρύτερες κρατικές επιδιώξεις.

Ελλάδα, Ισραήλ και Αίγυπτος στον ίδιο υπολογισμό

Με αιχμηρό τόνο, ο κ. Εγκολφόπουλος αμφισβήτησε την εικόνα μιας Τουρκίας που μπορεί να επιβάλλεται στρατιωτικά σε κάθε περιφερειακή κρίση.

Εκτίμησε ότι, εάν η Άγκυρα επέλεγε την αντιπαράθεση για το καλώδιο, θα ερχόταν αντιμέτωπη και με τα συμφέροντα του Ισραήλ και της Αιγύπτου. Προέβλεψε ότι οι δύο χώρες θα στήριζαν την ελληνική πλευρά, συνδέοντας αυτή τη θέση με τη σύγκλιση συμφερόντων στην περιοχή.

Πρόκειται για πρόβλεψη του ίδιου ως προς τη στάση των συγκεκριμένων κρατών σε ένα υποθετικό σενάριο κρίσης.

Αναφερόμενος, επίσης, στην Κύπρο, απέδωσε ιδιαίτερη βαρύτητα σε δηλώσεις που επικαλέστηκε από την αμερικανική διπλωματική πλευρά, τις οποίες ερμήνευσε ως μήνυμα αποτροπής έναντι απειλών κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η πραγματική ισχύς και οι συμμαχίες

Στο τελευταίο μέρος της παρέμβασής του, ο αντιναύαρχος ε.α. επέμεινε ότι η σύγκριση Ελλάδας–Τουρκίας απαιτεί σοβαρή αποτίμηση των πραγματικών στρατιωτικών δυνατοτήτων και του περιφερειακού περιβάλλοντος.

Υποστήριξε ότι οι συμμαχίες και τα κοινά συμφέροντα επηρεάζουν καθοριστικά τον συσχετισμό ισχύος. Παράλληλα, άσκησε κριτική σε πρόχειρες συγκρίσεις που παράγονται με εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης από πληροφορίες ανοικτών πηγών, χωρίς επαρκή αξιολόγηση.

Η βασική του πρόβλεψη παρέμεινε σαφής: το καλώδιο θα προχωρήσει και η Τουρκία θα αποφύγει να μετατρέψει την αντίδρασή της σε ουσιαστική παρεμπόδιση. Μια εκτίμηση που ο ίδιος συνέδεσε με το βάρος των ενεργειακών συμφερόντων και τη διαμόρφωση των συμμαχιών στην Ανατολική Μεσόγειο.