Ηandelsblatt: Τα άρματα για την Ουκρανια πρέπει να περάσουν από τη Γερμανία – αλλά σε ποιους δρόμους και γέφυρες;
“Εργαστήριο διδαγμάτων” ονόμασαν οι αξιωματικοί της Διοίκησης των Ενόπλων Δυνάμεων (FüSK) τη συνάντησή τους με τους εμπειρογνώμονες εμπορευματικών μεταφορών της Deutsche Bahn AG. Ο μικρός κύκλος συζήτησε την “ιεράρχηση” των στρατιωτικών μεταφορών στο σιδηροδρομικό δίκτυο και τη “βελτιστοποίηση” των διαδικασιών, σύμφωνα με την Handelsblatt.
Τα πάντα έπρεπε να υποταχθούν σε έναν στόχο: Μέσα σε πέντε ημέρες, η Bundeswehr ήθελε να είναι “έτοιμη να μετακινηθεί” στο μέλλον, προκειμένου να μεταφέρει βαρύ εξοπλισμό όπως ένα άρμα Leopard ή δεκάδες χιλιάδες στρατιώτες. Κάτι τέτοιο λειτουργεί μόνο με τον σιδηρόδρομο.
Στα τέλη του καλοκαιριού του 2020, η Bundeswehr έπαιξε εδώ και καιρό το σενάριο που απειλεί σιγά-σιγά να γίνει πραγματικότητα με τον πόλεμο στην Ουκρανία: μια “κατάσταση μεγάλης ζημιάς στη Γερμανία”.
Αυτό είναι που οι στρατηγοί αποκαλούν διέλευση συμμαχικού εξοπλισμού από τη χώρα προς τα ανατολικά, με αποβάσεις υλικού σε λιμάνια και αεροδρόμια και πιθανώς ανάπτυξη στρατευμάτων, ενώ την ίδια στιγμή οι πρόσφυγες και, στη χειρότερη περίπτωση, οι τραυματίες εισρέουν στη χώρα – συμπεριλαμβανομένων των κυβερνοεπιθέσεων και της παραπληροφόρησης.
Εν τω μεταξύ, μετά από εβδομάδες αμφιταλαντεύσεων και δισταγμών, ο καγκελάριος Όλαφ Σολτς (SPD) συμφώνησε ότι η Γερμανία και οι σύμμαχοι θα παραδώσουν το γερμανικής κατασκευής άρμα μάχης Leopard στην Ουκρανία.
Η Bundeswehr είναι μόνο υπό όρους έτοιμη να αποχωρήσει
Οι κολοσσοί, που ζυγίζουν πάνω από 60 τόνους, και άλλα μικρότερα άρματα μάχης πρέπει συχνά να περάσουν από μεγάλα τμήματα της Γερμανίας πριν φτάσουν στον προορισμό τους – είτε πρόκειται για την απευθείας διέλευση από την Ισπανία και τη Γαλλία είτε για τη διέλευση από τον Ατλαντικό και τη Βόρεια Θάλασσα από τον Καναδά, τις ΗΠΑ και τη Μεγάλη Βρετανία. Επιπλέον, υπάρχουν συστήματα εφοδιασμού, πυρομαχικών και συντήρησης. “Ταχέως”, όπως ανακοίνωσε η κυβέρνηση την ημέρα της απόφασης του καγκελαρίου.
“Πρέπει επίσης να είμαστε γρήγοροι τώρα”, δήλωσε ο Λαρς Κλίνγκμπέηλ, πρόεδρος του SPD. Ωστόσο, είναι η υποδομή της Γερμανίας στο κέντρο της Ευρώπης αρκετά ανθεκτική ώστε η ήπειρος να μπορεί να αμυνθεί έναντι εξωτερικών απειλών; Είναι η Γερμανία, είναι οι Σύμμαχοι έτοιμοι να προελάσουν;
Ένας “πόλεμος στην περιφέρεια της συμμαχίας” είναι “η πιο δύσκολη περίπτωση” τόσο για το ΝΑΤΟ όσο και για την Bundeswehr. Έτσι το ονόμασε ο αντιστράτηγος Μάρτιν Σελάις το 2021, ως τότε Εθνικός Διοικητής Περιοχής και νυν Επιθεωρητής της Βάσης των Ενόπλων Δυνάμεων.
Αντιμετωπίζοντας την πραγματικότητα
Η χώρα δεν χρειάζεται να αμυνθεί φυσικά, ούτε ισχύει η περίπτωση της συμμαχίας του ΝΑΤΟ. Όλοι μπορούν να είναι ευτυχείς γι’ αυτό. Ταυτόχρονα, όμως, δεν ισχύουν κανόνες έκτακτης ανάγκης, ο στρατός δεν μπορεί να κινητοποιηθεί τόσο εύκολα.
Αντιθέτως: στο δρόμο από τη Δυτική Ευρώπη προς την “επιχειρησιακή περιοχή” στα ανατολικά σύνορα της Πολωνίας, τα “αποστέλλοντα έθνη” του ΝΑΤΟ έρχονται αντιμέτωπα με την πραγματικότητα όπως κάθε μεταφορική εταιρεία. Πρέπει να κάνουν αιτήσεις για βαρέα φορτία, να εξασφαλίσουν μια σταθερή διαδρομή μέσω του δικτύου αυτοκινητοδρόμων με τις ετοιμόρροπες γέφυρες, να υποβάλουν αιτήσεις για θέσεις στο απελπιστικά υπερπλήρες σιδηροδρομικό δίκτυο, να ανεχθούν τους χρονοβόρους συνοριακούς ελέγχους και να αντιμετωπίσουν την τοκογλυφία του ομοσπονδιακού συστήματος.
Μπορεί κάτι τέτοιο να αποφευχθεί; Αυτός είναι άλλος ένας λόγος για τον οποίο η μονάδα διοίκησης ενόπλων δυνάμεων της Bundeswehr συναντήθηκε με τους σιδηροδρόμους το καλοκαίρι του 2020. Σε περίπτωση “μεγάλων μετακινήσεων”, ένας κανόνας στο στρατό ορίζει ότι “η σιδηροδρομική μεταφορά είναι απολύτως απαραίτητη”.
Οι δρόμοι, οι σιδηρόδρομοι και η πληροφορική πρέπει να λειτουργούν σε περίπτωση κρίσης. Όλα τα επίπεδα της κυβέρνησης είναι υπεύθυνα για την “πολιτική άμυνα”: Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση, οι πολιτείες, οι δήμοι. Πρέπει να εργάζονται χέρι-χέρι για τη “συνολική άμυνα”. Γρήγορα και με τέτοιο τρόπο ώστε τα πιο σημαντικά συστήματα να συνεχίσουν να λειτουργούν ακόμη και μετά από πράξεις δολιοφθοράς ή επιθέσεις στον κυβερνοχώρο. Η επίθεση στο σιδηροδρομικό δίκτυο πέρυσι ήταν ένα σαφές προειδοποιητικό σημάδι.
Αλλά όποιος ρωτάει τις ομοσπονδιακές και πολιτειακές κυβερνήσεις αυτές τις μέρες, λαμβάνει μόνο πενιχρές πληροφορίες – κυρίως, κανείς δεν αισθάνεται υπεύθυνος. Τον Οκτώβριο, το ΝΑΤΟ διατύπωσε σαφείς κατευθυντήριες γραμμές ενόψει του πολέμου στην Ουκρανία: Σύμφωνα με αυτά, μόνο η Γερμανία θα πρέπει να είναι σε θέση να κινητοποιήσει περίπου 30.000 στρατιώτες καθώς και 85 αεροσκάφη και πλοία τις πρώτες 30 ημέρες μιας σύγκρουσης στο “νέο μοντέλο δυνάμεων” μέχρι το 2025.
Το υψηλό τίμημα του μερίσματος ειρήνης
“Έχουμε κενά παντού”, ήταν η ετυμηγορία του υποστράτηγου Σελάις πριν από περίπου δύο χρόνια. Σήμερα λέει διπλωματικά, αλλά όχι λιγότερο ξεκάθαρα: οι υποχρεώσεις του ΝΑΤΟ “δεν θέτουν μόνο τεράστιες απαιτήσεις για την Bundeswehr. Σημαίνουν επίσης ότι η Γερμανία – και η Ευρώπη – πρέπει να αναβαθμίσουν τις υποδομές τους, αλλά και τους κανονισμούς τους, προκειμένου να παραμείνουν υπερασπίσιμες. Αυτή η συνειδητοποίηση δεν έχει ακόμη επικρατήσει παντού”.
Περισσότερα από 30 χρόνια μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, η Γερμανία πληρώνει τώρα το λογαριασμό για το “μέρισμα ειρήνης”: Ανεξάρτητα από την κυβέρνηση, εξοικονομούσαν για την πολιτική άμυνα, όχι μόνο για τα τανκς και τα πυρομαχικά.
Η Γερμανία αποσυναρμολόγησε τις σειρήνες της, αφαίρεσε τις πινακίδες δεξαμενών και φορτηγών από τους αυτοκινητόδρομους και μαζί τους σημαντικές πληροφορίες για την κατάσταση και την ανθεκτικότητα των δρόμων. Στα νέα ομόσπονδα κρατίδια, οι κίτρινες πινακίδες δεν τοποθετήθηκαν καν, επειδή αυτό προβλεπόταν στη Συνθήκη Ενοποίησης (Συνθήκη Δύο συν Τέσσερα).
Ακόμα χειρότερα, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση δεν κατασκεύαζε πλέον νέους κεντρικούς δρόμους με γνώμονα τις κατηγορίες στρατιωτικού φορτίου, ούτε σχεδίαζε σήραγγες με το κατάλληλο πλάτος και ύψος. Κανείς δεν σκέφτηκε πια τις ανατινάξεις που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να σταματήσουν μια εισβολή. Τα παλιά φρεάτια σε δρόμους και γέφυρες είτε γεμίστηκαν είτε ξεχάστηκαν, αναφέρει πρώην κυβερνητικό μέλος του υπουργείου Άμυνας.
Αμέτρητες παρακαμπτήριες γραμμές σε αμαξοστάσια και στρατώνες εξαφανίστηκαν και μαζί τους πολύτιμες ράμπες φόρτωσης και πληρώματα φόρτωσης. Η υποδομή θα έπρεπε να έχει συντηρηθεί. Στην πίστη στην ειρήνη, όλα αυτά ήταν πολύ ακριβά. Η Bundeswehr μείωσε τον αριθμό των επίπεδων βαγονιών της για σιδηροδρομικές μεταφορές από περισσότερα από 1000 σε περίπου 100. “Δεν αρκεί μόνο να είσαι σταθμευμένος – πρέπει να ξεφύγεις”, προειδοποιεί ένας εμπειρογνώμονας της Bundeswehr.
“Η συνολική άμυνα έχει εγκαταλειφθεί”
Με κάθε μεταρρύθμιση και κάθε συρρίκνωση των στρατευμάτων, οι αποθήκες πήραν επίσης την κάτω βόλτα: κατά 2/3, σύμφωνα με την Bundeswehr. Το “χαμηλότερο σημείο” ήταν το 2011, όταν μόνο τρεις αποθήκες πυρομαχικών και οκτώ αποθήκες υλικών εξακολουθούσαν να λειτουργούν. Αυτό που μετρούσε ήταν οι ξένες αποστολές. “Η συνολική άμυνα εγκαταλείφθηκε τη δεκαετία του 1990”, επικρίνει ένας πρώην στρατηγός.
“Υπάρχει τεράστια ανάγκη να καλύψουμε το χαμένο έδαφος, για παράδειγμα για να φέρουμε βαρύ εξοπλισμό στις χώρες της Βαλτικής”, λέει η Bundeswehr. Στα σύνορα με την Ουκρανία, για παράδειγμα, οι μεταφορείς αναφέρουν αδικαιολόγητα μεγάλα μποτιλιαρίσματα, επειδή δεν υπάρχει κεντρική διαχείριση των συνόρων.
Οι σιδηρόδρομοι είχαν αυτή την εμπειρία με τις μεταφορές σιτηρών. “Θα μπορούσαν να μεταφερθούν πολύ περισσότερα”, δήλωσε ο κλάδος. Αντ’ αυτού, η Επιτροπή της ΕΕ αναφέρθηκε “στη δύναμη της αγοράς”.
Η γραφειοκρατία επιβραδύνει τη στρατιωτική διοικητική μέριμνα σε πολλά μέρη. Στο πλαίσιο της “στρατιωτικής κινητικότητας” του, το ΝΑΤΟ έχει υποχρεώσει την ΕΕ και συνεπώς και τη Γερμανία να τυποποιήσει και να επιταχύνει τις διαδικασίες έγκρισης.
Ενώ συχνά απαιτούνται ακόμη 30 ημέρες, στο μέλλον θα πρέπει να αρκούν τρεις ημέρες. Αυτό ισχύει επίσης για την αργή διαδικασία έγκρισης για τις μεταφορές βαρέων εμπορευμάτων, για την οποία οι μεταφορικές εταιρείες διαμαρτύρονται εδώ και μήνες. Αλλά αυτό δεν ισχύει ακόμη.
Η γραφειοκρατία επιβραδύνεται σε όλα τα επίπεδα
Υπό το πρόσχημα του ομοσπονδιακού χαρακτήρα, η γραφειοκρατία επιβραδύνει τα πράγματα σε όλα τα επίπεδα. Στα δυτικά σύνορα με τη Γαλλία και τις χώρες της Μπενελούξ εξακολουθούν να βρίσκονται αρκετές αποθήκες της Bundeswehr και του ΝΑΤΟ, τόσο αποθήκες πυρομαχικών όσο και αποθήκες υλικών, όπως και κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.
Η Πολωνία, ωστόσο, εντάχθηκε στο ΝΑΤΟ το 1999, πράγμα που σημαίνει ότι τα ανατολικά σύνορα της Συμμαχίας έχουν μετατοπιστεί εκεί. “Με σκοπό την αποτελεσματική υλικοτεχνική υποστήριξη των στρατευμάτων στα πλευρά της Συμμαχίας, πρέπει να σκεφτούμε προσεκτικά πού τοποθετούμε χώρους μεταφόρτωσης και αποθήκευσης στρατιωτικών αγαθών, προκειμένου να παραμείνουμε ευέλικτοι”, το θέτει διπλωματικά ο αντιστράτηγος Σελάις.
Αλλά αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο. Από τη μία πλευρά, η Συνθήκη “Δύο συν Τέσσερα”, με την οποία οι Δυτικοί Σύμμαχοι έδειξαν σεβασμό προς τη Ρωσία και συμφώνησαν να μη σταθμεύσει προσωπικό του ΝΑΤΟ στην Ανατολική Γερμανία, έχει αντίκτυπο εδώ.
Η Bundeswehr θα ήθελε να μετατρέψει την αποθήκη υλικών στο Τσάιτχάιν μεταξύ Λειψίας και Δρέσδης σε κέντρο εφοδιασμού του ΝΑΤΟ. Το Ομοσπονδιακό Υπουργείο Εξωτερικών αρνήθηκε. Η Bundeswehr επέκτεινε την τοποθεσία Πφούνγκσταντ κοντά στο Ντάρμσταντ.
Είναι δύσκολο να χτιστεί μια νέα αποθήκη σε μια πράσινη περιοχή στη Γερμανία, ιδίως μια αποθήκη πυρομαχικών. Οι απαιτήσεις είναι πολύ υψηλές, οι διαδικασίες πολύ χρονοβόρες. Και μετά υπάρχει και αυτό: Δεν είναι η Bundeswehr που κατασκευάζει, αλλά τα ομόσπονδα κρατίδια για λογαριασμό της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Και δίνουν προτεραιότητα στα πολυάριθμα κατασκευαστικά τους έργα, από τα οποία τα έργα της Bundeswehr είναι μόνο μερικά από τα πολλά. Στην περίπτωση της Bundeswehr, υπολογίζουν ότι θα χρειαστούν 10 έως 15 χρόνια για την κατασκευή ενός νέου αμαξοστασίου.
Οι παλιές αποθήκες είναι σάπιες, οι υπόλοιπες είναι γεμάτες
Αλλά η Bundeswehr χρειάζεται πυρομαχικά αξίας 20 έως 30 δισεκατομμυρίων ευρώ αυτές τις μέρες, και συνεπώς αποθηκευτική ικανότητα. Οι παλιές αποθήκες της δεκαετίας του 1930 είναι σάπιες, οι υπόλοιπες είναι γεμάτες.
Το Υπουργείο Άμυνας επιθυμεί τώρα να επαναλειτουργήσει τις παλιές αποθήκες που δεν έχουν ακόμη τεθεί εκτός λειτουργίας, να επεκτείνει τις υπάρχουσες αποθήκες και να συνάψει συνεργασίες με τον ιδιωτικό τομέα. “Πρόκειται για ένα πολύ φιλόδοξο σχέδιο”, παραδέχεται η κοινοβουλευτική υφυπουργός Σίμτγιε Μύλλερ (SPD).
Από τις αποθήκες, το υλικό πρέπει στη συνέχεια να βρει το δρόμο του προς την περιοχή λειτουργίας. Ο δρόμος μπορεί να χρησιμοποιηθεί από ελαφρά υλικά έως και τροχοφόρα άρματα μάχης. Για το σκοπό αυτό, τα ομόσπονδα κρατίδια πρέπει επίσης να επεκτείνουν τους περιφερειακούς και επαρχιακούς δρόμους σε περίπτωση αμφιβολίας, αλλά αυτό εξαρτάται από τη βούληση και τον προϋπολογισμό της αντίστοιχης κρατικής διοίκησης.
Οι δρόμοι δεν είναι στην κατάσταση που θα έπρεπε να είναι
Βασικά, οι δρόμοι απέχουν πολύ από την κατάσταση στην οποία θα έπρεπε να βρίσκονται – ιδίως οι γέφυρες των αυτοκινητοδρόμων. Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση έχει χαρακτηρίσει 4000 γέφυρες ως κρίσιμες, συμπεριλαμβανομένων γεφυρών σε θαλάσσια λιμάνια όπως το Αμβούργο ή κατά μήκος της διώρυγας του Κιέλου – σημαντικές γέφυρες για τη μεταφορά υλικών προς βορρά.
Λόγω του μεγάλου αριθμού γεφυρών που χρήζουν αποκατάστασης, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση επιθυμεί να αντιμετωπίσει κυρίως τους αυτοκινητόδρομους 1-5, 8, 9, 12, 30 και 45, και συνεπώς και τις σημαντικές συνδέσεις δυτικά-ανατολικά. Αλλά και αυτό θα πάρει χρόνο.
Ο ομοσπονδιακός υπουργός Μεταφορών Φόλκερ Βίσινγκ (FDP) θα ήθελε να κατασκευάσει νέους αυτοκινητόδρομους. Αντιμετωπίζει όμως αντίσταση από τον πράσινο εταίρο του στον συνασπισμό. Στην καλύτερη περίπτωση, θέλει να επεκτείνει το σιδηροδρομικό δίκτυο. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, από την άλλη πλευρά, θέλει να αυξήσει τους ρυθμούς, για παράδειγμα στα διευρωπαϊκά έργα μεταφορών που έχουν προγραμματιστεί εδώ και πολλά χρόνια. Αυτές περιλαμβάνουν οδικούς, σιδηροδρομικούς και πλωτούς άξονες, οι περισσότεροι από τους οποίους διέρχονται από τη Γερμανία ως χώρα διαμετακόμισης. Η Επιτροπή διπλασίασε τον προϋπολογισμό.
Τα χρήματα από την Ευρώπη πρόκειται να χρησιμοποιηθούν για τον εκσυγχρονισμό περίπου έξι σιδηροδρομικών γεφυρών στη Γερμανία και για τη συγχρηματοδότηση δύο λεγόμενων τμημάτων βραδείας ταχύτητας για μεγαλύτερα και βαρύτερα τρένα στο διάδρομο Βόρειας Θάλασσας-Βαλτικής Θάλασσας.
Αυτό, τουλάχιστον, είναι απολύτως απαραίτητο, δεδομένου ότι η γερμανική κυβέρνηση έχει θέσει ως στόχο τη μετατόπιση της εμπορευματικής κίνησης από τον δρόμο στον σιδηρόδρομο και την αύξηση του μεριδίου αγοράς των σιδηροδρόμων από 18% σε 25%. Αυτό αντιστοιχεί σε 60% έως 70% περισσότερη κυκλοφορία στο δίκτυο.
Ο Μπέρτολντ Χούμπερ, επικεφαλής των υποδομών της Deutsche Bahn, συνοψίζει την κατάσταση του δικτύου: “Είμαστε πολύ γεμάτοι, είμαστε πολύ παλιοί, είμαστε πολύ χαλασμένοι και κατασκευάζουμε πάρα πολλά εξαιτίας αυτού”. Ως αποτέλεσμα, οι επιβάτες μεγάλων αποστάσεων υποφέρουν από καθυστερήσεις, αλλά είναι ακόμη χειρότερα για τους εμπορευματικούς σιδηροδρόμους, οι οποίοι αναγκάζονται να ανέχονται μεγάλες παρακάμψεις και μαζικές ακυρώσεις αμαξοστοιχιών κάθε μέρα για περισσότερο από ένα χρόνο.
Οι πρώτες προσπάθειες επίλυσης των προβλημάτων
Την ίδια μοίρα έχει και η Bundeswehr σε καιρό ειρήνης. Επομένως, ήταν ακόμη πιο σημαντικό για αυτούς να συνάψουν μια προκαταρκτική σύμβαση με τους σιδηροδρόμους. Αυτό κατέστη δυνατό μόνο επειδή η Bundeswehr έλαβε επιπλέον 100 δισεκατομμύρια ευρώ με την “αλλαγή των καιρών” που διακήρυξε ο καγκελάριος.
Όπως λέγεται στους κυβερνητικούς κύκλους, δεν υπήρχαν χρήματα για συμβάσεις με τους σιδηροδρόμους ή για άλλα προληπτικά μέτρα της Bundeswehr πριν από τον πόλεμο στην Ουκρανία – επειδή η ανάγκη δεν μπορούσε να δικαιολογηθεί σύμφωνα με τον Ομοσπονδιακό Κώδικα Προϋπολογισμού. “Πάντα επρόκειτο για το κόστος”, θυμάται ένας εμπλεκόμενος.
Σύμφωνα με την προκαταρκτική σύμβαση που σύναψαν αθόρυβα η Bundeswehr και οι σιδηρόδρομοι δύο χρόνια μετά το πρώτο τους εργαστήριο “διδαγμάτων”, οι σιδηρόδρομοι έχουν πλέον έτοιμα επίπεδα βαγόνια. Τα εμπορευματοκιβώτια μπορούν να μεταφερθούν σε αυτά όπως οι δεξαμενές. Οι σιδηρόδρομοι θα παράσχουν επίσης ατμομηχανές και προσωπικό και, σύμφωνα με πληροφορίες της Handelsblatt, θα λάβουν περίπου 70 εκατομμύρια ευρώ μόνο γι’ αυτό το έτος.
Θα υπάρχει δυνατότητα προαίρεσης για άλλα τέσσερα χρόνια, καθώς και για περαιτέρω υπηρεσίες. Η μεταφορά αρμάτων μάχης ή υλικών στοιβαγμένων σε εμπορευματοκιβώτια πρέπει επίσης να πλαισιώνεται από στρατιωτικά βαγόνια συνοδείας.
Πρέπει να είναι αυτάρκεις σε ενέργεια και να είναι ασφαλείς ως προς τη θερμοκρασία. Έτσι, το συμβόλαιο λέγεται ότι αξίζει ενδεχομένως περισσότερα από 100 εκατομμύρια ευρώ ετησίως. Γίνεται λόγος για νέες παρακαμπτήριες γραμμές σε σημαντικές διαδρομές, καθώς και για νέες ράμπες φόρτωσης.
Η δυναμική της Γερμανίας ως κόμβου
Οι δύο πλευρές διεξάγουν τώρα τακτικές συνομιλίες για να κινηθεί ο γερμανικός κόμβος. Οι σιδηρόδρομοι έχουν επίσης υποβάλει προτάσεις μετά τον πόλεμο στην Ουκρανία: Για παράδειγμα, η εταιρεία είχε προτείνει στον ιδιοκτήτη, τη γερμανική κυβέρνηση, να δημιουργηθεί ένα στρατιωτικό δίκτυο δεδομένων κατά μήκος των σιδηροδρόμων για να αντέχει σε κυβερνοεπιθέσεις.
Υπήρξε επίσης συζήτηση για την παραγγελία ενός τρένου ασθενοφόρων ICE ή για τη μετατροπή εμπορευματοκιβωτίων σε κινητές νοσοκομειακές μονάδες. Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση θα πρέπει να διαθέσει πολλά χρήματα για τον σιδηρόδρομο, αλλά δεν έχει ακόμη υποσχεθεί να το πράξει, σύμφωνα με δημοσιεύματα.
Σύμφωνα με την Bundeswehr, υπάρχουν πλέον και άλλα συμβόλαια εφεδρείας. Τα θαλάσσια λιμάνια, για παράδειγμα, είναι επίσης “επαρκώς προετοιμασμένα”, σύμφωνα με τη δήλωση. “Η ικανότητα ταχείας αντίδρασης των ενόπλων δυνάμεων ενισχύεται από τις εξασφαλισμένες υπηρεσίες μεταφοράς διαφόρων τρόπων μεταφοράς που μπορούν να κληθούν σε σύντομο χρονικό διάστημα”.
Και έτσι η Bundeswehr προσπαθεί να βρει ρεαλιστικούς τρόπους σε καιρό ειρήνης για την αντιμετώπιση εκτάκτων αναγκών, επίσης για να παρακάμψει την επιβραδυνόμενη γραφειοκρατία. Στην αεροπορική βάση Μπίχελ στην περιοχή Άιφελ, για παράδειγμα, πρόκειται να σταθμεύσουν 35 μαχητικά αεροσκάφη F35 ικανά να μεταφέρουν πυρηνικά όπλα.
Για το σκοπό αυτό, πρέπει να αναβαθμιστεί η υποδομή, συμπεριλαμβανομένων των προστατευτικών δομών. “Οι Ομοσπονδιακές Ένοπλες Δυνάμεις συνεργάζονται πολύ στενά με τη διοίκηση κατασκευών του κρατιδίου της Ρηνανίας-Παλατινάτου”, εξήγησε πρόσφατα το Υπουργείο Άμυνας. “Έχει καθιερωθεί μια μοναδική διαδικασία για την ανακούφιση της διοίκησης της κατασκευής, προκειμένου να τηρηθούν οι φιλόδοξες απαιτήσεις του έργου όσον αφορά το χρόνο και την ασφάλεια”. Οι ικανότητες θα είναι “ομαδοποιημένες”.
Ωστόσο, σύμφωνα με την Bundeswehr, πρόκειται ακόμη για μεμονωμένες περιπτώσεις ανάγκης. Ένας υψηλόβαθμος αξιωματικός εξηγεί την εκεί εικόνα της ομοσπονδιακής κυβέρνησης και των κρατιδίων ως εξής: “Οι απαιτήσεις του ΝΑΤΟ για τη Γερμανία ως κόμβο γίνονται ακριβές και απαιτούν πολύ συντονισμό – σε κανέναν δεν αρέσει να το φροντίζει αυτό”.
Ο Σταύρος Καλεντερίδης, ξεκίνησε τις σπουδές του στην Αθήνα, σπουδάζοντας Πολιτική Επιστήμη στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έπειτα από τέσσερα χρόνια συμμετοχής στα φοιτητικά όργανα συνδιοίκησης της σχολής του και σε διάφορες οργανώσεις νέων, αποφάσισε να συνεχίσει τις σπουδές του στο εξωτερικό.
Στη Βοστόνη των Η.Π.Α. ολοκλήρωσε δύο μεταπτυχιακά προγράμματα, στις Διεθνείς Σχέσεις (Αμερικανική εξωτερική πολιτική) και στην Επικοινωνία (Πολιτική Επικοινωνία), ενώ παράλληλα εργάστηκε στο Ελληνικό Προξενείο της Βοστόνης, στη σχολή του ως βοηθός έρευνας και σε δύο πολιτικές καμπάνιες Αμερικανών πολιτικών (Δημοκρατικών – Ρεπουμπλικάνων).
Μετά από τρία χρόνια στις Η.Π.Α., άκουσε το κάλεσμα της πατρίδας του και επέστρεψε πίσω με μεγάλο πόθο για προσφορά στην Ελλάδα.
Υπήρξε ιδρυτικό μέλος δύο κοινωφελών οργανισμών, του δέλτα – πολιτική επανάσταση (πολιτικός οργανισμός) και της Λεοντίδας (ίδρυμα προώθησης θεμάτων ιστορίας, πολιτισμού και δημοκρατίας).
Σήμερα ζει και εργάζεται στην Αθήνα, ασχολείται με διάφορα εγχειρήματα πολιτικής διπλωματίας και δημοκρατίας, γράφει πολιτικά άρθρα, σχολιάζει την επικαιρότητα και συνεχίζει την προσωπική του μελέτη στην ιστορία και την πολιτική φιλοσοφία.
Θρίλερ στα βάθη της Τουρκίας με 58χρονο Έλληνα μοναχό από το Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών! Αγνοείται από τον Ιούλιο
Ο 58χρονος μοναχός έφυγε από το Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών, με προορισμό την Τουρκία, αποφασισμένος να φτάσει στον Πόντο και την Καππαδοκία, τόπους που συνδέονταν βαθιά με τις ρίζες του και το όραμά του να ζήσει ως ασκητής. Τα ίχνη του όμως χάθηκαν μέσα στην απέραντη τουρκική επικράτεια, βυθίζοντας την οικογένειά του στην αγωνία.
Σε θρίλερ έχει εξελιχθεί η εξαφάνιση ενός 58χρονου Έλληνα ορθόδοξου μοναχού στην Τουρκία, ο οποίος αναχώρησε από τα Γιαννιτσά με προορισμό τον Πόντο και την Καππαδοκία, επιθυμώντας να επισκεφθεί τις πατρογονικές εστίες της οικογένειάς του και να ζήσει ως ασκητής. Σχεδόν τρεις μήνες μετά την αναχώρησή του, τα ίχνη του παραμένουν άγνωστα, με τους συγγενείς του να αναζητούν απεγνωσμένα ένα σημάδι ζωής.
Πρόκειται για τον μοναχό Ιωσήφ, κατά κόσμον Νικόλαο Τσιγκόζη, ο οποίος έφυγε στις 23 Ιουλίου από τον Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών, χωρίς έκτοτε να έχει επικοινωνήσει με την οικογένειά του.
Η υπόθεση παρουσιάστηκε στην εκπομπή «Φως στο Τούνελ» της Αγγελικής Νικολούλη, όπου οι αδελφές του περιέγραψαν τις συνθήκες της εξαφάνισής του και τις προσπάθειες που έχουν κάνει για να τον εντοπίσουν.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η απάντηση του ελληνικού Προξενείου στην Κωνσταντινούπολη, σύμφωνα με την οποία ένα άτομο που μοιάζει με τον αγνοούμενο εμφανίστηκε στα γραφεία του στις 25 Ιουλίου, αναζητώντας πληροφορίες για το πώς θα μπορούσε να ταξιδέψει προς τον Πόντο.
Το όνειρο να επιστρέψει στις πατρογονικές εστίες και να ζήσει ως ασκητής
Η απόφαση του 58χρονου να ταξιδέψει στην Τουρκία δεν ήταν, σύμφωνα με τους συγγενείς του, μια παρορμητική ενέργεια. Αντίθετα, αποτελούσε μια βαθιά προσωπική επιθυμία που είχε εκφράσει επανειλημμένα.
Ο μοναχός Ιωσήφ ήθελε να επισκεφθεί τον Πόντο και την Καππαδοκία, περιοχές με τις οποίες συνδεόταν η οικογενειακή του καταγωγή, αλλά και το όραμά του να ακολουθήσει μια πιο απομονωμένη ασκητική ζωή.
«Είχε διακαή πόθο να πάει στον Πόντο. Έλεγε ότι θέλει να γίνει ασκητής», ανέφερε η αδελφή του, Ευαγγελία, στην εκπομπή.
Η ίδια μίλησε και για την πορεία του αδελφού της στον μοναχισμό, εξηγώντας ότι είχε αφιερώσει μεγάλο μέρος της ζωής του στη μοναστική κοινότητα.
«Ο αδελφός μου ανήκει στο σχήμα του μοναχισμού. Το 2003 ήταν στο Άγιον Όρος και μετέβη μετά στην Αγία Τριάδα Λαγκαδά. Ακολούθησε τον ηγούμενό του στην Ελασσόνα και έκανε και κουρά. Από Νικόλαος μετονομάστηκε σε Ιωσήφ αλλά το μοναστήρι ορφάνεψε από ηγούμενο και το διάστημα της μετάβασης του σε άλλο μοναστήρι, έμενε μαζί μου στο πατρικό μας», περιέγραψε.
Έτσι, ο 58χρονος βρισκόταν το τελευταίο διάστημα στο οικογενειακό σπίτι στον Νέο Μυλότοπο, περιμένοντας να μεταβεί σε άλλο μοναστήρι. Ωστόσο, όπως αποδείχθηκε, είχε ήδη αρχίσει να σχεδιάζει το ταξίδι του στην Τουρκία.
Η αναχώρηση στις 23 Ιουλίου και το εισιτήριο για την Τουρκία
Η εξαφάνιση του μοναχού έγινε αντιληπτή την Πέμπτη 23 Ιουλίου, όταν οι συγγενείς του διαπίστωσαν ότι είχε φύγει από το χωριό χωρίς να γνωρίζουν τον προορισμό του.
Η αδελφή του, Ευτυχία, που κατοικεί στη Θεσσαλονίκη, κινητοποιήθηκε άμεσα και ξεκίνησε να τον αναζητά. «Το πρωί της 23ης Ιουλίου, ημέρα Πέμπτη, έφυγε ο αδερφός μου. Πήγα στο χωριό μας το Μυλότοπο στα Γιαννιτσά. Ξεκινήσαμε να τον ψάχνουμε αλλά δεν τον βρίσκαμε πουθενά. Πήγα στην αστυνομία, το δήλωσα αλλά έκανα και τον συνειρμό στο μυαλό μου ότι ανέφερε συνέχεια την Κωνσταντινούπολη και πήγαμε να ψάξουμε στα τρένα. Εκεί ήταν ένα ταξιδιωτικό γραφείο και βρήκαμε ότι ένα εισιτήριο κόπηκε στο όνομά του. Επιβεβαιώσαμε αργότερα ότι ανέβηκε στο λεωφορείο για Τουρκία», ανέφερε.
Η ανακάλυψη του εισιτηρίου αποτέλεσε το πρώτο σημαντικό στοιχείο για τις κινήσεις του 58χρονου. Η οικογένεια κατάφερε να επιβεβαιώσει ότι ο μοναχός επιβιβάστηκε σε λεωφορείο με προορισμό την Τουρκία. Ωστόσο, δεν γνώριζε εάν είχε καταφέρει να φτάσει στην Κωνσταντινούπολη και από εκεί να συνεχίσει προς τις περιοχές που επιθυμούσε να επισκεφθεί.
Η επίσκεψη στο ελληνικό Προξενείο και η αναζήτηση διαδρομής προς την Τραπεζούντα
Οι προσπάθειες των συγγενών οδήγησαν και σε επικοινωνία με το ελληνικό Προξενείο στην Κωνσταντινούπολη.
Σύμφωνα με όσα περιέγραψε η Ευτυχία, ο αδελφός τους που ζει στον Καναδά επικοινώνησε με τις προξενικές Αρχές, αναζητώντας πληροφορίες για τον αγνοούμενο.
«Ο αδελφός μου από τον Καναδά πήρε τηλέφωνο στο προξενείο της Κωνσταντινούπολης. Εγώ είχα ενημερώσει και την αστυνομία και μας είπαν ότι όντως ήρθε ένας κύριος που δεν φορούσε ράσα, με ταξί και έψαχνε πώς να πάει στην Τραπεζούντα», ανέφερε.
Κατά την οικογένεια, οι υπάλληλοι του Προξενείου είδαν το διαβατήριο του άνδρα και του έδωσαν οδηγίες για να μεταβεί στον σταθμό υπεραστικών λεωφορείων, ώστε να συνεχίσει το ταξίδι του. Η πληροφορία αυτή ενίσχυσε την εκτίμηση των συγγενών ότι ο μοναχός είχε φτάσει στην Κωνσταντινούπολη και προσπαθούσε να βρει τρόπο να μετακινηθεί προς τον Πόντο. Ωστόσο, κανείς δεν γνωρίζει αν τελικά επιβιβάστηκε σε άλλο λεωφορείο, ποια διαδρομή ακολούθησε ή αν έφτασε στην Τραπεζούντα.
Η επίσημη απάντηση του Προξενείου
Στην προσπάθεια να συγκεντρώσει περισσότερες πληροφορίες για την εξαφάνιση, η εκπομπή «Φως στο Τούνελ» επικοινώνησε με το ελληνικό Προξενείο στην Κωνσταντινούπολη, το οποίο έδωσε γραπτή απάντηση. Σύμφωνα με όσα ανέφερε το Προξενείο, το μεσημέρι του Σαββάτου 25 Ιουλίου εμφανίστηκε στα γραφεία του ένα άτομο που έμοιαζε με τον αγνοούμενο μοναχό.
Ο άνδρας αναζητούσε πληροφορίες σχετικά με τους τρόπους μετάβασης στην περιοχή του Πόντου.
Στην απάντησή του, το Προξενείο ανέφερε: «Ζητούσε πληροφορίες σχετικά με τρόπους μετάβασής του στην περιοχή του Πόντου. Καθώς επρόκειτο για μη εργάσιμη ημέρα, κατόρθωσε να επικοινωνήσει τηλεφωνικά με τον αρμόδιο υπάλληλο στον αριθμό έκτακτης ανάγκης της Αρχής, με χρήση κινητού τηλεφώνου που ανήκε, ωστόσο, σε τρίτο πρόσωπο. Αργά το βράδυ της ίδιας μέρας, αδελφός του αγνοούμενου επικοινώνησε για πρώτη φορά μαζί μας».
Η αναφορά στη χρήση κινητού τηλεφώνου τρίτου προσώπου αποτελεί ένα ακόμη στοιχείο που ενδεχομένως θα μπορούσε να βοηθήσει στην αναζήτηση του μοναχού. Παράλληλα, η χρονική ακολουθία των γεγονότων δείχνει ότι η εμφάνιση του άνδρα στο Προξενείο έγινε δύο ημέρες μετά την αναχώρηση του 58χρονου από τα Γιαννιτσά. Πάντως, στην απάντηση του Προξενείου γίνεται λόγος για άτομο που μοιάζει με τον αγνοούμενο και όχι για οριστική ταυτοποίηση του μοναχού Ιωσήφ.
Η ενημέρωση της Interpol και η αγωνία των συγγενών
Η οικογένεια συνεχίζει τις προσπάθειες εντοπισμού του μοναχού, έχοντας απευθυνθεί τόσο στις ελληνικές Αρχές όσο και στις αρμόδιες υπηρεσίες που μπορούν να συνδράμουν στη διασυνοριακή αναζήτηση. «Η Ίντερπολ και το ελληνικό προξενείο στην Τουρκία έχουν ενημερωθεί», ανέφερε η αδελφή του, Ευαγγελία.
Οι συγγενείς θεωρούν ότι οι έρευνες θα πρέπει να επικεντρωθούν κυρίως στην Κωνσταντινούπολη, στην Τραπεζούντα και στις υπόλοιπες περιοχές του Πόντου, καθώς εκεί σκόπευε να κατευθυνθεί ο 58χρονος. Παράλληλα, δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο να προσπάθησε να μεταβεί στην Καππαδοκία, την οποία επίσης επιθυμούσε να επισκεφθεί. Μέχρι στιγμής, ωστόσο, δεν υπάρχουν επιβεβαιωμένες πληροφορίες για το πού μπορεί να βρίσκεται ή αν έχει εγκατασταθεί σε κάποια μοναστική κοινότητα. Η μεγαλύτερη αγωνία των συγγενών του είναι να μάθουν αν είναι καλά στην υγεία του και αν βρίσκεται σε ασφαλές περιβάλλον.
«Θέλουμε να μάθουμε… Ζει; Είναι καλά;», λένε χαρακτηριστικά.
Τα χαρακτηριστικά του αγνοούμενου μοναχού
Ο μοναχός Ιωσήφ, κατά κόσμον Νικόλαος Τσιγκόζης, είναι 58 ετών και έχει ύψος περίπου 1,64 μέτρα. Έχει μακριά γκρίζα μαλλιά, τα οποία συνήθως πιάνει σε κοτσίδα, γκρίζο μουστάκι, κοντοκουρεμένο μούσι και πράσινα μάτια. Είναι κανονικού σωματικού βάρους. Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, κατά την επίσκεψη του άνδρα που του έμοιαζε στο ελληνικό Προξενείο δεν φορούσε μοναχικά ράσα, στοιχείο που ενδέχεται να δυσχεραίνει την αναγνώρισή του από ανθρώπους που γνωρίζουν μόνο τη μοναχική του εμφάνιση.
Η οικογένεια απευθύνει έκκληση σε όποιον μπορεί να έχει πληροφορίες για τις κινήσεις του στην Τουρκία ή γνωρίζει εάν βρίσκεται σε κάποιο μοναστήρι ή ασκητήριο να επικοινωνήσει με τις αρμόδιες Αρχές. Σχεδόν τρεις μήνες μετά την αναχώρησή του, το βασικό ερώτημα παραμένει αναπάντητο: Κατάφερε ο μοναχός Ιωσήφ να φτάσει στον Πόντο και να πραγματοποιήσει το όνειρό του ή συνέβη κάτι που διέκοψε το ταξίδι του; Για τους δικούς του ανθρώπους, το μόνο που έχει σημασία είναι να υπάρξει ένα σημάδι ζωής και να μάθουν ότι ο 58χρονος είναι ασφαλής.
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Με λίγα λόγια, ένα έργο ενός Ιταλού καλλιτέχνη (με Βενετσιάνικη εκπαίδευση) που απεικονίζει μια «Ελληνίδα» (στην πραγματικότητα τη σύζυγό του) έγινε το θεμέλιο της ουγγρικής εθνικής συλλογής. Αυτό αντανακλά την πολυεθνική και πολυπολιτισμική πραγματικότητα της Αψβουργικής Ουγγαρίας του 19ου αιώνα.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πριν
GEOPOLITICO1 μήνα πριν
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πριν
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πριν
Αναλύσεις3 μήνες πριν