Αναλύσεις

Λεωνίδας Κουμάκης στη Huffington Post: Εκλογές…αλατούρκα

Δημοσιεύτηκε στις

21 Μαρτίου 2023 στις 10:15

από τον

ΧΑΚ

Ο Ερντογάν δεν έχει καμία διάθεση να παραδώσει την εξουσία. Επικίνδυνες καταστάσεις.

Ας το ξεκαθαρίσουμε από την αρχή: Κανείς δεν πρέπει να περιμένει κανονικές εκλογές στην Τουρκία με την μορφή που γνωρίζουμε σε ολόκληρη την Δύση. Οι «εκλογές» στην Τουρκία αποτελούν ένα είδος «φύλλου συκής» που χρησιμοποιεί αναγκαστικά το εκάστοτε τουρκικό καθεστώς για να διαιωνίσει την εξουσία του και για να παρουσιάσει στον κόσμο μια (δήθεν) δημοκρατική Τουρκία.

Κατά την ίδρυση της Τουρκικής «Δημοκρατίας» (Οκτώβριος 1923) επιτρεπόταν η λειτουργία ενός και μοναδικού κόμματος (Κεμαλικό Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα – Cumhuriyet Halk Partisi, CHP, η σημερινή τουρκική αντιπολίτευση). Μόλις το 1945 επετράπη η λειτουργία και δεύτερου πολιτικού κόμματος (Δημοκρατικό Κόμμα – Demokrat Partisi) το οποίο όμως προερχόταν από την ίδια ακριβώς μήτρα των νεότουρκων, αφού «αποσχίστηκε» από το Ρ. Λαϊκό Κόμμα.

Έκτοτε, όλα τα τουρκικά πολιτικά κόμματα που ιδρύθηκαν, εγκρίθηκαν και λειτούργησαν στην Τουρκία μέχρι σήμερα, έπρεπε να προέρχονται από την ίδια μήτρα των νεότουρκων – εκτός από ένα: το Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών (Halkların Demokratik Partisi, HDP) το οποίο κατόρθωσε να ιδρυθεί στις 12 Αυγούστου 2012 όταν ο Ρ. Τ. Ερντογάν βρισκόταν στο απόγειο της δόξας του και πάσχιζε να εμφανιστεί στα μάτια του πλανήτη σαν ο «μεγάλος δημοκρατικός ηγέτης» του μουσουλμανικού κόσμου.

Το έτος 2023 η Τουρκία βρίσκεται επίσημα σε προεκλογική περίοδο χωρίς κανόνες και χωρίς καμιά βεβαιότητα ασφαλούς διεξαγωγής τους, με πλήθος ιδιαιτεροτήτων που ορίζουν ακριβώς τις «εκλογές… αλατούρκα!».

Όλοι γνωρίζουν πως ο Ερντογάν δεν μπορεί να είναι υποψήφιος Πρόεδρος Δημοκρατίας για τρίτη συνεχόμενη φορά, σύμφωνα με το σύνταγμα που έφτιαξε ο ίδιος. Η μόνη περίπτωση τρίτης υποψηφιότητας θα ήταν πρόωρες εκλογές με την προϋπόθεση σχετικής έγκρισης του κοινοβουλίου με αυξημένη πλειοψηφία, την οποία όμως δεν διαθέτει το καθεστώς.

Φυσικά, δεν υπάρχει ανεξάρτητη δικαιοσύνη που θα εξέταζε τα θέματα αυτά, όπως δεν εξέτασε και το πλαστό πτυχίο του Ρ. Τ. Ερντογάν με το οποίο αναρριχήθηκε στην Προεδρία της Τουρκικής Δημοκρατίας χωρίς πρόβλημα.

Η προεκλογική περίοδος «προετοιμάστηκε καταλλήλως» από το καθεστώς ισλαμιστών, φασιστών και τουρκικού υπόκοσμου, με πλήθος «προληπτικών μέτρων» που θα «βοηθήσουν» να αυτό-ανακηρυχθεί «νικητής» μέσω του ελεγχόμενου Ανώτατου Εκλογικού Συμβουλίου, μεταξύ αυτών:

– Μεθοδική «εξουδετέρωση» επικίνδυνων πολιτικών αντιπάλων με στημένες δίκες (Ντεμιρτάς, Καβάλα, Ιμάμογλου κ.ο.κ.),

– Ποικιλόμορφες διώξεις εναντίον του τρίτου μεγαλύτερου κόμματος των τελευταίων τουρκικών εκλογών (HDP) με φυλακίσεις εκατοντάδων στελεχών του, κατάργηση δεκάδων εκλεγμένων δημάρχων του, οικονομικούς ελέγχους, ύβρεις και συλλήψεις χιλιάδων μελών του,

– Εκτεταμένη νοθεία κατά την διεξαγωγή των εκλογών με αντικατάσταση καλπών και μαζικές διπλοψηφίες – έρευνα του 2023 για πιθανή νοθεία στις εκλογές, καταδεικνύει ότι το 74,7% των ερωτηθέντων πιστεύει ότι ένα μέρος των ψήφων είτε οπωσδήποτε θα κλαπεί είτε ότι υπάρχει περίπτωση να κλαπεί. Όσο για την εμπιστοσύνη των πολιτών στο (απόλυτα ελεγχόμενο από το καθεστώς) Ανώτατο Εκλογικό Συμβούλιο, φτάνει μόλις στο 25,3%.

– Ανηλεής καταδίωξη και «στιγματισμός» κάθε κατηγορίας πολιτικών και θρησκευτικών «αντιφρονούντων»,

– Απειλή δολοφονίας του αρχηγού της αντιπολίτευσης Κεμάλ Κιλιντσντάρογλου (επίσημη προειδοποίηση του Αλαντίν Αλντεμίρ, με καταγωγή από τους γκρίζους λύκους, ότι μεγάλη φατρία της τουρκικής μαφίας σχεδιάζει την δολοφονία του – Μάρτιος 2023),

– Επίσημη επικήρυξη, με εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια, επιφανών αλλά πολιτικά «ενοχλητικών» Τούρκων πολιτών (Ενές Καντέρ, Μπουλέντ Κενές, Αμπντουλάχ Μποζκούρτ, Μπανού Γκιουβέν και πολλοί έγκριτοι, αυτοεξόριστοι δημοσιογράφοι),

– Στραγγαλισμός ατομικών ελευθεριών με νόμους και διατάγματα, με ειδική σφοδρότητα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης,

– Λογοκρισία αντιπολιτευόμενων ΜΜΕ (μόλις 5% του συνόλου των τουρκικών ΜΜΕ), με εξοντωτικές ποινές «διακοπής λειτουργίας» από το διορισμένο Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο ή με επιθέσεις «άγνωστων χάκερς» (όπως στην περίπτωση Cumhuriyet),

– Ετοιμότητα για «κάθε δράση» του ιδιωτικού στρατού της SADAT προκειμένου να προστατευτεί ο Ρ.Τ. Ερντογάν άμεσα ή έμμεσα,

– Άδειασμα των κρατικών ταμείων με κάθε τρόπο, μετατροπή της τουρκικής δικαιοσύνης, των σωμάτων ασφαλείας και ολόκληρου του δημόσιου τομέα σε παραρτήματα των ισλαμιστών, των φασιστών και της τουρκικής μαφίας,

– Συστηματική καλλιέργεια μίσους απέναντι σε εσωτερικούς και εξωτερικούς «εχθρούς», με «όπλα» ύβρεις και καθημερινά ψέματα για την μόνιμη απασχόληση της εκλογικής πελατείας,

– Καθημερινή μετάδοση ψευδών ειδήσεων που καλλιεργούν μια εικονική πραγματικότητα όπως π.χ. ανακοίνωση της ελεγχόμενης Στατιστικής Υπηρεσίας ΤUIK ότι ο πληθωρισμός Φεβρουαρίου 2023 αντιστοιχούσε σε ετήσιο πληθωρισμό (δήθεν) 55,18%, έναντι ποσοστού 126,91% της ανεξάρτητης ENAG ή η δήλωση Σοϊλού για ανακάλυψη πετρελαίου το οποίο «μόλις βγαίνει από το έδαφος, θα μπαίνει στο τρακτέρ που θα λειτουργεί αμέσως» ή τα ψέματα Ερντογάν προς σεισμόπληκτους ότι «μέσα σε ένα χρόνο θα έχουν παραδοθεί καινούργια κτίρια στις κατεστραμμένες περιοχές»,

– Αναγκαστική «επιστράτευση» κάθε κατηγορίας εργαζομένων στον δημόσιο τομέα σε όλες τις προεκλογικές εμφανίσεις Ερντογάν

– Απειλές και βρισιές προς σεισμόπληκτους και αγανακτισμένους πολίτες που διαμαρτύρονται («Κρατάμε σημειώσεις…») καθώς και «προειδοποιήσεις» προς τον τουρκικό λαό («Δεν μπορούμε να αφήσουμε την Τουρκία στο έλεος ενός συνασπισμού που είναι πολύπλευρος, άπληστος και δεν έχει κατεύθυνση .… Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε μια τέτοια καταστροφή!» – Ομιλία Ερντογάν προς επαρχιακούς αρχηγούς ΑΚΡ, 11/3/2023).

Τα μεγαλύτερα και εγκυρότερα βέβαια διεθνή ΜΜΕ (Economist, Stern, Bloomberg, WSJ, Observer, Washington Examiner, Le Point, Politico) στολίζουν τον Ρ. Τ. Ερντογάν με πολύ σκληρές εκφράσεις («κακοήθης καρκίνος», «σατανικός κακοποιός», «νταής», «εμπρηστής», «αδίστακτος», «δικτάτορας», «Διπρόσωπος σουλτάνος»), ενώ ο αρχηγός της τουρκικής αντιπολίτευσης τον αποκάλεσε εύστοχα «απατεώνα δικτάτορα» (Σχετικό «Ο Απατεώνας Δικτάτορας» 14/10/2022).

Ο Ρ. Τ. Ερντογάν έχοντας την βεβαιότητα ότι όσο ταχύτερα γινόταν οι «εκλογές», τόσο πιο εύκολα θα ξεπερνούσε τις δημοσκοπικές «συνέπειες» των καταστροφικών σεισμών της 6ης Φεβρουαρίου 2023, υπέγραψε το διάταγμα για την προκήρυξη εκλογών στις 14 Μαΐου 2023, αλλά η βεβαιότητα αυτή διαψεύδεται παταγωδώς από τα ευρήματα καθημερινών δημοσκοπήσεων.

Η πλήρης ανικανότητα παροχής υποστήριξης προς τους σεισμόπληκτους, το σκάνδαλο «ιδιωτικοποίησης» (δηλαδή ξεπουλήματος), του Τουρκικού Ερυθρού Σταυρού στην οικογένεια Γιλντιρίμ – στον αδελφό του πρώην Τούρκου πρωθυπουργού İlhami και πάρα πολλούς συγγενείς της οικογένειας, καθώς και το πολύ μεγαλύτερο σκάνδαλο της πώλησης σκηνών, φαγητού ακόμα και αίματος από τον Τουρκικό Ερυθρό Σταυρό τις μέρες του σεισμού, προκάλεσαν πραγματικό σάλο.

Δηλαδή, αντί ο Τουρκικός Ερυθρός Σταυρός να μοιράζει δωρεάν σε σεισμόπληκτους σκηνές και φαγητό, αντί να παρέχει αίμα σε τραυματισμένους σεισμοπαθείς, όπως είναι η αυτονόητη υποχρέωση του, άρχισε να μοσχοπουλάει μόλις την τρίτη ημέρα μετά τους σεισμούς, σκηνές προς την Ένωση Τούρκων Φαρμακοποιών αλλά και προς την ιδιωτική πρωτοβουλία βοήθειας στους σεισμόπληκτους (AHBAP του Haluk Levent έναντι 46 εκατομμυρίων Τ.Λ.) καθώς και φαγητό και αίμα με ανάλογη «φουσκωμένη» χρέωση!

Οι αποκαλύψεις αυτές ξεγύμνωσαν εντελώς την απληστία και την γύμνια του τουρκικού καθεστώτος, αυξάνοντας συνεχώς την λαϊκή αγανάκτηση, με αποτέλεσμα να ακούγονται πλέον οργισμένα συνθήματα «Yalan yalan yalan, dolan dolan dolan, 20 sene oldu, istifa ulan!» (Ψέματα, ψέματα, ψέματα, διαπλοκή, διαπλοκή, διαπλοκή, πέρασαν 20 χρόνια, παραίτηση βρε!) μέσα σε τεράστια γήπεδα ποδοσφαίρου ή να αναρτώνται ανάλογα πανό σε γέφυρες του Βοσπόρου.

Σταδιακά και με την βοήθεια καθημερινών δημοσκοπήσεων επιβεβαιώνεται η πλήρης αδυναμία του Ερντογάν να πλησιάσει (γνήσιο) ποσοστό 50,01% για να παραμείνει στα πολυτελή παλάτια που έφτιαξε ή για να αποκτήσει μια μικρή, έστω, πλειοψηφία στο τουρκικό κοινοβούλιο.

Όλα αυτά οδηγούν σε επικίνδυνες καταστάσεις. Η πιθανότητα βέβαια αυτή ήταν ήδη ορατή εδώ και δύο ολόκληρα χρόνια (Σχετικό Τουρκία: Πλησιάζει εμφύλιος πόλεμος; 15/5/2021), αλλά τώρα φαντάζει πολύ πιθανότερη.

Συμπεράσματα: Το τουρκικό καθεστώς αντιμετωπίζει πλέον άμεσα τον κίνδυνο να οδηγηθεί τόσο η «Φαμίλια Ερντογάν» όσο και οι χιλιάδες «συνεργάτες» της στην αποκαθήλωση, στην φυλακή και στην κατάσχεση της αμύθητης περιουσίας που αποκτήθηκε με κάθε κατηγορίας παρανομίες και διαφθορά.

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δεν έχει βέβαια καμιά διάθεση να παραδώσει την εξουσία, ακόμα και αν χάσει τις εκλογές με διψήφιο ποσοστό, αφού γνωρίζει πολύ καλά τι ακριβώς θα επακολουθήσει. Είναι όμως αναγκασμένος να «διαχειριστεί» την κατάσταση με την εξέταση διαφόρων «σεναρίων».

Θεωρητικά, παράδοση εξουσίας θα μπορούσε να γίνει μόνο με 100% εγγύηση ότι δεν πρόκειται να διωχθεί ουδείς από την «Φαμίλια Ερντογάν» για τα «πεπραγμένα» της εικοσαετίας.

Οι «αναλώσιμοι» κάθε κατηγορίας του καθεστώτος (πολιτευτές, επιχειρηματίες, ευρύτερο δημόσιο κ.ο.κ) εξαιρούνται υποχρεωτικά προκειμένου να εκτονωθεί η λαϊκή αγανάκτηση. Ίσως μάλιστα η επιστροφή της Μεράλ Ακσενέρ στο «τραπέζι των 6» να έχει σχέση όχι μόνο με την παρεμπόδιση του φιλοκουρδικού HDP από το να συμμετέχει επίσημα στην συμμαχία της αντιπολίτευσης, αλλά και με την ιδιότυπη αυτή «διαπραγμάτευση». Μια πληροφορία που διέρρευσε για συνάντηση Μεράλ Ακσενέρ με τον Χουλουσί Ακάρ το διήμερο της «αποχώρισης» της από το «τραπέζι των 6» διαψεύστηκε μετά βδελυγμίας και από τους δύο, αλλά αν πραγματικά έγινε, σίγουρα θα αφορούσε και την «διαπραγμάτευση» αυτή.

Ένα είναι βέβαιο: Το καθεστώς του Ρ. Τ. Ερντογάν θα κάνει τα πάντα για να παραμείνει στην εξουσία. Όσο ο Ρ. Τ. Ερντογάν «κέρδιζε» εκλογικές αναμετρήσεις εμφανιζόταν σαν ο «μεγαλύτερος δημοκράτης». Τώρα που κινδυνεύει να τις χάσει, θα μεταχειριστεί κάθε αθέμιτο μέσο προκειμένου να ανατρέψει το αποτέλεσμα που δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, όπως ακριβώς έκανε τα προηγούμενα χρόνια που κινδύνεψε η απόλυτη κυριαρχία του.

Ήδη υπάρχουν διαρροές ότι ετοιμάζεται πλήρης «φάκελος λάσπης» εναντίον του Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου καθώς και άλλες πληροφορίες για «μεγαλειώδη καμπάνια» του καθεστώτος προκειμένου να κουκουλωθεί όπως-όπως η σκληρή πραγματικότητα. Αν φυσικά δεν λειτουργήσει τίποτα απ΄ όλα όσα ετοιμάζονται, πάντα υπάρχει το δοκιμασμένο το 2015/2016 και πολύ αποτελεσματικό σενάριο του χάους, δηλαδή της δημιουργίας εσωτερικής αναταραχής και της καλλιέργειας φόβου με βομβιστικές επιθέσεις που θα χρεωθούν σε διάφορους «εχθρούς» όπως ξένες δυνάμεις, αντιπολίτευση, Κουρδικό ΡΚΚ και φιλοκουρδικό ΗDP.

Η «πρόβα» μάλιστα του σεναρίου του χάους έγινε στην Κωνσταντινούπολη τον Νοέμβριο 2022 με μια βόμβα που σκότωσε 6 ανθρώπους και τραυμάτισε άλλους 81. Ο Υπουργός Παρανομίας, Διαπλοκής και Εμπορίου Ναρκωτικών της Τουρκίας Σουλεϊμάν Σοϊλού (επίσημα λειτουργεί σαν «Υπουργός Εσωτερικών») σε χρόνο ρεκόρ (δήθεν) βρήκε τον «ένοχο»:

Μια γυναίκα από τη Συρία (Άλμπασίρ) με μια μπλούζα που έγραφε NEW YORK (υποβολή στο υποσυνείδητο του θεατή «ανάμειξης» της Αμερικής), εμφανίστηκε μπροστά στις κάμερες και ομολόγησε αμέσως την «ενοχή» της.

Ο κίνδυνος «εσωτερικής αναταραχής» ευνοεί απόλυτα το καθεστώς, γι΄ αυτό και αποτελεί το πιο αιματηρό και επικίνδυνο από όλα τα «σενάρια», προκαλώντας μεγάλη ανησυχία μέσα και έξω από την Τουρκία.

Τέλος, δεν πρέπει να θεωρείται συμπτωματικό το γεγονός ότι μεγάλες ξένες εταιρείες άρχισαν να αποχωρούν η μια μετά την άλλη από την Τουρκία, με τελευταίο «κρούσμα» την Ιαπωνική Sony (30/1/2023).

Όσο θα μειώνονται οι ελπίδες του Ρ. Τ. Ερντογάν να πλησιάσει, παρά την δεδομένη νοθεία, σε ένα ποσοστό που θα του επιτρέψει να αυτό-ανακηρυχθεί νικητής, τόσο θα αυξάνονται οι πιθανότητες να οδηγήσει την ούτως ή άλλως ελαττωματική Τουρκική «Δημοκρατία» σε μια απροκάλυπτη δικτατορία ισλαμιστών, φασιστών και τουρκικού υπόκοσμου.…

***

* Λεωνίδας Κουμάκης: Νομικός, Συγγραφέας, Αρθρογράφος-Αναλυτής, μέλος του International Hellenic Association. Το αυτοβιογραφικό, διαχρονικό βιβλίο του «Το Θαύμα-Μια πραγματική ιστορία», το οποίο αναφέρεται στην μεθοδική εξολόθρευση του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης από το τουρκικό κράτος, υπάρχει εντελώς δωρεάν στην ηλεκτρονική βιβλιοθήκη του ΙΗΑ, τόσο στην Ελληνική όσο και στην Αγγλική γλώσσα.

ΠΗΓΗ: huffingtonpost.gr

Σχετικά θέματα

ΧΑΚ

Είναι ο άγνωστος Χ, αλλά φυσικό πρόσωπο που βοηθάει στην παραγωγή ειδήσεων στο Geopolitico.gr, αλλά και τη δημιουργία βίντεο στο κανάλι του Σάββα Καλεντερίδη. Πολλοί τον χαρακτηρίζουν ως ανθρώπινο αλγόριθμο λόγω του όγκου των δεδομένων και πληροφοριών που αφομοιώνει καθημερινώς. Είναι καταδρομέας με ειδικότητα Χειριστή Ασυρμάτων Μέσων.

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Από τη Σαρία στην Ατομική Ελευθερία; Η Αλλαγή που Συντελείται στη Μέση Ανατολή

Μεταξύ 2000 και 2020, επέβλεψα μια σειρά ερευνών στη Μέση Ανατολή, πραγματοποιώντας προσωπικές συνεντεύξεις με αντιπροσωπευτικά δείγματα πληθυσμού σε πέντε σημαντικές χώρες, προκειμένου να κατανοήσω γιατί οι πολίτες υιοθετούν τις αξίες που υιοθετούν και να παρακολουθήσω τις μεταβολές αυτών των αξιών. Σε διαφορετικό βαθμό, οι ερωτηθέντες στις χώρες αυτές —την Αίγυπτο, το Ιράν, το Ιράκ, τη Σαουδική Αραβία και την Τουρκία— εξέφρασαν μια αυξανόμενη προτίμηση προς τις φιλελεύθερες αξίες, ακόμη και όταν οι κυβερνώντες τους προσπαθούσαν να καταστείλουν τις λαϊκές απαιτήσεις για δημοκρατική αλλαγή.

Δημοσιεύτηκε

56 λεπτά πριν

στις

17 Οκτωβρίου 2026

από τον

Geopolitico team

Η ιδέα ότι η Μέση Ανατολή γίνεται πιο φιλελεύθερη μπορεί να ακούγεται αντίθετη προς τη διαίσθηση. Σχεδόν πριν από 50 χρόνια, μια επανάσταση στο Ιράν κατεδάφισε την κοσμική τάξη της χώρας και εγκαθίδρυσε ένα απολυταρχικό κληρικό καθεστώς, θεμελιωμένο στον σιιτικό φονταμενταλισμό, του οποίου η πολεμική ιαχή ήταν «Θάνατος στην Αμερική». Έκτοτε, η περιοχή έχει αποτελέσει εκκολαπτήριο πολυάριθμων τρομοκρατικών επιθέσεων στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική, εξεγερτικών κινημάτων που είναι προσηλωμένα σε μια αυταρχική θεοκρατία, καθώς και καταπιεστικών καθεστώτων που υποτάσσουν τις γυναίκες, συντρίβουν την ελευθερία της έκφρασης και περιθωριοποιούν τις μειονότητες.

Στο σημείο αυτό, θα μπορούσε να φαίνεται εύκολο να καταλήξει κανείς στο συμπέρασμα ότι οι κοινωνίες της Μέσης Ανατολής ενδιαφέρονται απλώς λιγότερο για τον φιλελευθερισμό —ότι διέπονται από ένα θεμελιωδώς διαφορετικό, περισσότερο προσανατολισμένο στη θρησκεία «καθεστώς αλήθειας», όπως διακήρυξε ο φιλόσοφος Μισέλ Φουκώ το 1978, αναφερόμενος στην εξέγερση στο Ιράν. Σύμφωνα με αυτήν την αντίληψη, ένα σύστημα διακυβέρνησης στο οποίο οι φονταμενταλιστές διεκδικούν την εξουσία να ορίζουν την πίστη όπως οι ίδιοι κρίνουν κατάλληλο —υποτάσσοντας την ατομική ελευθερία στις θρησκευτικές επιταγές, προωθώντας την ανδρική υπεροχή και επιβάλλοντας περιοριστικούς ενδυματολογικούς κανόνες στις γυναίκες— θα διαφοροποιεί για πάντα την περιοχή από τη Δύση.

Ωστόσο, αυτή η εκτίμηση συγχέει τις συνέπειες της κυριαρχίας με τις αιτίες της. Κάτω από την εδραίωση του αυταρχισμού, εξελίσσεται μια διαφορετική ιστορία. Μεταξύ 2000 και 2020, επέβλεψα μια σειρά ερευνών στη Μέση Ανατολή, πραγματοποιώντας προσωπικές συνεντεύξεις με αντιπροσωπευτικά δείγματα πληθυσμού σε πέντε σημαντικές χώρες, προκειμένου να κατανοήσω γιατί οι πολίτες υιοθετούν τις αξίες που υιοθετούν και να παρακολουθήσω τις μεταβολές αυτών των αξιών. Σε διαφορετικό βαθμό, οι ερωτηθέντες στις χώρες αυτές —την Αίγυπτο, το Ιράν, το Ιράκ, τη Σαουδική Αραβία και την Τουρκία— εξέφρασαν μια αυξανόμενη προτίμηση προς τις φιλελεύθερες αξίες, ακόμη και όταν οι κυβερνώντες τους προσπαθούσαν να καταστείλουν τις λαϊκές απαιτήσεις για δημοκρατική αλλαγή. (Εστιάσαμε σε αυτές τις χώρες επειδή το μέγεθος και η πολιτική τους σημασία τις καθιστούσαν κατάλληλες περιπτώσεις για τον έλεγχο κοινωνιολογικών θεωριών.)

Η έρευνα έθεσε στους συμμετέχοντες ερωτήματα σχετικά με ένα ευρύ φάσμα αξιών. Ωστόσο, επιδιώξαμε να καταγράψουμε τη στάση τους απέναντι στις φιλελεύθερες αξίες μέσω 15 ερωτήσεων που κάλυπταν τρεις διαστάσεις: τον εκφραστικό ατομικισμό, την ισότητα των φύλων και την κοσμική πολιτική.
Ο εκφραστικός ατομικισμός μετρήθηκε με βάση την προτίμηση στον γάμο από αγάπη αντί της γονικής έγκρισης, την ανεξαρτησία και τη φαντασία —αντί της υπακοής και της θρησκευτικής πίστης— ως επιθυμητά χαρακτηριστικά στα παιδιά, καθώς και το δικαίωμα των γυναικών να ντύνονται όπως επιθυμούν.
Οι απόψεις για την ισότητα των φύλων διερευνήθηκαν μέσω ερωτήσεων σχετικά με την πολυγαμία, την υπακοή της συζύγου και την προτεραιότητα που δίνεται στους άνδρες στην πολιτική, στην αγορά εργασίας και στην εκπαίδευση.

Οι αντιλήψεις για την κοσμική πολιτική αξιολογήθηκαν μέσω ερωτημάτων σχετικά με τον διαχωρισμό της θρησκείας από την πολιτική, τη διακυβέρνηση δυτικού τύπου, την ισλαμική διακυβέρνηση και τον νόμο της σαρία.
Στη συνέχεια, συνδυάσαμε τις απαντήσεις για να δημιουργήσουμε έναν «δείκτη φιλελευθερισμού», με βαθμολογία από το 1 έως το 4 για κάθε πληθυσμό σε κάθε έρευνα. Οι υψηλότερες βαθμολογίες υποδήλωναν μεγαλύτερη υποστήριξη προς τον φιλελευθερισμό.
Οι δείκτες αυτοί κατέδειξαν σημαντική αύξηση του φιλελευθερισμού, αν και το μέγεθος της μεταβολής διέφερε ανάλογα με τον τομέα και τη χώρα. Η υποστήριξη προς την ισλαμική διακυβέρνηση και τη σαρία μειώθηκε γενικά σε ολόκληρη την περιοχή.

Μεταξύ των Ιρανών, αυξάνεται η απαίτηση για διαχωρισμό της θρησκείας από την πολιτική, για ισότητα των φύλων και για ελευθερία στην ένδυση. Αυτές οι μεταβαλλόμενες αξίες έχουν μεταφραστεί σε πολιτική δράση, με πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα το κίνημα «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία» του 2022 και τις πανεθνικές διαδηλώσεις του 2025–2026, κατά τη διάρκεια των οποίων, σύμφωνα με αναφορές, δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές σκοτώθηκαν από τις δυνάμεις ασφαλείας της Ισλαμικής Δημοκρατίας.
Στην Αίγυπτο, το ποσοστό των ερωτηθέντων που θεωρούσαν ότι η ισλαμική διακυβέρνηση είναι «πολύ καλή» μειώθηκε από 25% το 2011 σε 16% το 2020. Το ποσοστό όσων θεωρούσαν ότι ο νόμος της σαρία είναι «πολύ σημαντικός» υποχώρησε από 28% σε 18%.
Μεταξύ των Ιρακινών ερωτηθέντων, το ποσοστό όσων υποστήριζαν έντονα την ισλαμική διακυβέρνηση και τον νόμο της σαρία μειώθηκε, αντίστοιχα, από 30% και 34% το 2004 σε 15% και 14% το 2011.

foreignaffairs.com

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

FT: Πώς υπνοβατούμε προς τον Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο!

Το αεροδρόμιο του Ριάντ κλείνει έπειτα από φονικές πυραυλικές επιθέσεις. Ρωσία – Ουκρανία ανταλλάσσουν πολύνεκρα πλήγματα. Η Πολωνία προειδοποιεί για τον κίνδυνο επιθέσεων εντός της ΕΕ. Η Κίνα αρχίζει εξαήμερες στρατιωτικές ασκήσεις με πραγματικά πυρά κατά μήκος των ακτών της.

Δημοσιεύτηκε

1 ώρα πριν

στις

17 Οκτωβρίου 2026

από τον

ΧΑΚ

Το αεροδρόμιο του Ριάντ κλείνει έπειτα από φονικές πυραυλικές επιθέσεις. Ρωσία – Ουκρανία ανταλλάσσουν πολύνεκρα πλήγματα. Η Πολωνία προειδοποιεί για τον κίνδυνο επιθέσεων εντός της ΕΕ. Η Κίνα αρχίζει εξαήμερες στρατιωτικές ασκήσεις με πραγματικά πυρά κατά μήκος των ακτών της.

Όλα αυτά μέσα σε μία εβδομάδα. Για τον Γκίντεον Ράχμαν, επικεφαλής σχολιαστή διεθνών υποθέσεων των Financial Times, η παράθεσή τους αποτυπώνει μια βαθύτερη αλλαγή: περιοχές που επί δεκαετίες θεωρούσαν την ειρήνη δεδομένη βρίσκονται πλέον αντιμέτωπες με την προοπτική ή την πραγματικότητα του πολέμου.

Το ερώτημα που θέτει στην ανάλυσή του είναι ευθύ: Υπνοβατεί ο κόσμος προς έναν Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο;

Η απάντηση ανησυχητική: Οι μηχανισμοί που θα μπορούσαν να την αποτρέψουν αποδυναμώνονται, ενώ ενισχύονται επικίνδυνα οι πιθανότητες ενός καταστροφικού λάθους υπολογισμού.

Όταν το αδιανόητο γίνεται πραγματικότητα

Ο Ράχμαν επιστρέφει στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου τον Φεβρουάριο του 2022, λίγες ημέρες πριν από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.

Οι αμερικανικές και βρετανικές υπηρεσίες πληροφοριών ήταν κατηγορηματικές: ο Βλαντίμιρ Πούτιν επρόκειτο να επιτεθεί. Κι όμως, ορισμένοι Ευρωπαίοι και Ουκρανοί συνομιλητές εξακολουθούσαν να ελπίζουν ότι επρόκειτο για μπλόφα ή για λανθασμένη εκτίμηση.

Αυτή η συνύπαρξη γνώσης και δυσπιστίας είναι κρίσιμη για την επιχειρηματολογία του. Οι προειδοποιήσεις μπορεί να είναι σαφείς, αλλά η πεποίθηση ότι «αυτά δεν συμβαίνουν πια» να παραμένει ισχυρότερη.

Περισσότερα από τέσσερα χρόνια αργότερα, η διεθνής ατμόσφαιρα έχει μεταμορφωθεί. Η αναφορά σε έναν παγκόσμιο πόλεμο έχει περάσει στο καθημερινό λεξιλόγιο των ηγετών, οι οποίοι, ωστόσο, διαφωνούν ριζικά για το πώς μπορεί να αποτραπεί.

Τραμπ και Ζελένσκι φοβούνται διαφορετικό δρόμο προς τον ίδιο πόλεμο

Στη σύγκρουσή τους στο Οβάλ Γραφείο τον Φεβρουάριο του 2025, ο Ντόναλντ Τραμπ κατηγόρησε τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι ότι διακινδυνεύει έναν Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Στη λογική του Αμερικανού προέδρου, η δυτική υποστήριξη προς την Ουκρανία μπορεί να παρασύρει τις ΗΠΑ σε άμεση αναμέτρηση με τη Ρωσία.

Ο Ζελένσκι βλέπει τον κίνδυνο από την αντίθετη κατεύθυνση: η αποτυχία αναχαίτισης της ρωσικής επιθετικότητας θα ενθαρρύνει νέες επιθέσεις και θα φέρει πιο κοντά μια γενικευμένη σύρραξη.

Η ανησυχία δεν περιορίζεται στο Κίεβο. Ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε, έχει προειδοποιήσει τους Ευρωπαίους ότι πρέπει να προετοιμαστούν για πόλεμο στην κλίμακα που γνώρισαν προηγούμενες γενιές.

Στην Ασία, ο Σι Τζινπίνγκ επικαλείται την «παγίδα του Θουκυδίδη»: τον κίνδυνο σύγκρουσης ανάμεσα σε μια κυρίαρχη και μια ανερχόμενη δύναμη. Ταυτόχρονα, όμως, σημειώνει ο Ράχμαν, η στρατιωτική ενίσχυση της Κίνας και η αυξανόμενη πίεση στην Ταϊβάν τροφοδοτούν την ένταση για την οποία προειδοποιεί.

Τα δύο όρια που δεν έχουν ακόμη ξεπεραστεί

Τι θα συνιστούσε, όμως, παγκόσμιο πόλεμο; Ο αρθρογράφος των FT θέτει δύο βασικές προϋποθέσεις: οι ισχυρότερες χώρες του κόσμου να συγκρουστούν άμεσα και η αναμέτρηση να εκτείνεται σε περισσότερες ηπείρους.

Κατά την εκτίμησή του, αυτά τα όρια δεν έχουν ακόμη ξεπεραστεί. Οι υφιστάμενοι πόλεμοι, ωστόσο, συνδέονται όλο και περισσότερο.

Η συμμετοχή Βορειοκορεατών στρατιωτών στο πλευρό της Ρωσίας έχει ήδη προσδώσει μια νέα διεθνή διάσταση στον πόλεμο της Ουκρανίας. Παράλληλα, ο πόλεμος ΗΠΑ–Ιράν διασταυρώνεται με την ουκρανική σύγκρουση: η Τεχεράνη θεωρείται ότι έχει λάβει ρωσική βοήθεια για τον εντοπισμό αμερικανικών στόχων, ενώ η Ουκρανία έχει προσφέρει τεχνογνωσία αντιμετώπισης drones στις χώρες του Κόλπου.

Στην Ευρώπη, οι δολιοφθορές, οι εμπρησμοί και οι άλλες μορφές υβριδικών επιχειρήσεων που αποδίδονται στη Ρωσία αυξάνουν τον κίνδυνο ακούσιας κλιμάκωσης.

Το όριο ανάμεσα στην ειρήνη και στον πόλεμο γίνεται έτσι ολοένα πιο δυσδιάκριτο.

Ο «άξονας» των αντιπάλων της Δύσης

Ρωσία, Κίνα, Ιράν και Βόρεια Κορέα δεν αποτελούν έναν απολύτως ενιαίο συνασπισμό. Οι δεσμοί τους, όμως, είναι πραγματικοί και ενισχύονται.

Η Μόσχα και η Πιονγιάνγκ υπέγραψαν το 2024 συνθήκη αμοιβαίας άμυνας. Βλαντίμιρ Πούτιν και Σι Τζινπίνγκ έχουν διακηρύξει μια εταιρική σχέση «χωρίς όρια» ανάμεσα σε Ρωσία και Κίνα, ενώ η κινεζική οικονομική και τεχνολογική υποστήριξη έχει βοηθήσει τη Μόσχα να αντέξει τις δυτικές κυρώσεις.

Κοινό τους στοιχείο, κατά τον Ράχμαν, είναι η αμφισβήτηση της διεθνούς τάξης ασφαλείας υπό αμερικανική ηγεσία.

Η Ρωσία θέλει να περιορίσει το ΝΑΤΟ. Η Κίνα επιδιώκει να ανατρέψει την αμερικανική πρωτοκαθεδρία στον Ειρηνικό. Το Ιράν έχει επιτεθεί σε αμερικανικές βάσεις στη Μέση Ανατολή. Η Βόρεια Κορέα απειλεί τη Νότια Κορέα, η οποία στηρίζεται στην αμερικανική προστασία.

Η πιθανότητα συντονισμένων κρίσεων στην Ευρώπη και στην Ασία περιπλέκει ακόμη περισσότερο τους σχεδιασμούς της Δύσης.

Γιατί πολλαπλασιάζονται οι συγκρούσεις

Η ανάλυση των FT συνδέει την αύξηση της πολεμικής βίας με τη μετατόπιση της παγκόσμιας ισορροπίας ισχύος.

Το 1989, οι χώρες της G7 αντιπροσώπευαν περίπου τα δύο τρίτα της παγκόσμιας οικονομικής παραγωγής. Το 2022, το μερίδιό τους είχε υποχωρήσει περίπου στο 43%. Αντίστοιχη ήταν η σχετική υποχώρησή τους στις παγκόσμιες στρατιωτικές δαπάνες.

Η μεταβολή αυτή έχει διευρύνει τα περιθώρια δράσης δυνάμεων που επιθυμούν να αναθεωρήσουν την υφιστάμενη τάξη. Παράλληλα, η απογοήτευση των Αμερικανών από τους πολέμους στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν ενίσχυσε την πολιτική πίεση για περιορισμό των διεθνών στρατιωτικών δεσμεύσεων.

Το αποτέλεσμα είναι ένα περιβάλλον στο οποίο περισσότεροι ηγέτες εμφανίζονται διατεθειμένοι να δοκιμάσουν τα όρια των αντιπάλων τους. Σύμφωνα με την καταμέτρηση του International Crisis Group που επικαλείται το άρθρο, στον κόσμο βρίσκονται σε εξέλιξη 65 συγκρούσεις, οι περισσότερες από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Οι «σφαίρες επιρροής»

Ένας ακόμη παράγοντας είναι η επιστροφή της αντίληψης ότι η ισχύς νομιμοποιεί τις διεκδικήσεις.

Ο Ράχμαν εντάσσει σε αυτό το πλαίσιο τόσο τις εδαφικές φιλοδοξίες της Ρωσίας και της Κίνας όσο και τις δηλώσεις Τραμπ για τη Γροιλανδία και τον Καναδά.

Πίσω από αυτή την προσέγγιση βρίσκεται μια θεωρία: αν οι μεγάλες δυνάμεις αναγνωρίσουν η μία τη σφαίρα επιρροής της άλλης, μπορούν να αποφύγουν τη μεταξύ τους σύγκρουση.

Ο σχολιαστής των FT απορρίπτει αυτή τη λογική ως επισφαλή. Πρώτον, επειδή αγνοεί τη βούληση των μικρότερων χωρών. Η Ουκρανία έχει ήδη αποδείξει ότι μια χώρα μπορεί να αντισταθεί στρατιωτικά στην υποταγή της σε έναν ισχυρότερο γείτονα.

Δεύτερον, επειδή τα συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων δεν χωρίζονται σε καθαρές γεωγραφικές ζώνες. Η Ταϊβάν έχει κρίσιμη σημασία για την παγκόσμια βιομηχανία προηγμένων ημιαγωγών. Και η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορεί να αποδεχθεί την επιστροφή κρατών-μελών της στη ρωσική σφαίρα επιρροής.

Το πιο επικίνδυνο ερώτημα

Στον πυρήνα της ανάλυσης βρίσκεται η αξιοπιστία της αποτροπής.

Επί δεκαετίες, η αμερικανική στρατιωτική ισχύς, οι συμμαχικές δεσμεύσεις και ο φόβος πυρηνικής αναμέτρησης περιόριζαν τον κίνδυνο άμεσης σύγκρουσης μεταξύ μεγάλων δυνάμεων.

Σήμερα, όμως, ο Ράχμαν θέτει ένα ερώτημα που δεν έχει αυτονόητη απάντηση: θα πολεμούσαν οι ΗΠΑ του Τραμπ για να υπερασπιστούν τις χώρες της Βαλτικής, την Πολωνία, την Ιαπωνία ή τη Βρετανία;

Η αβεβαιότητα μπορεί να ενθαρρύνει έναν αντίπαλο να αναλάβει ένα ρίσκο που διαφορετικά θα απέφευγε.

Εδώ βρίσκεται και η ιστορική προειδοποίηση. Το 1914, η Γερμανία υποτίμησε την πιθανότητα βρετανικής επέμβασης για το Βέλγιο. Το 1939, ο Χίτλερ πίστεψε ότι η Βρετανία και η Γαλλία θα υποχωρούσαν ξανά, παρά την εγγύηση ασφαλείας προς την Πολωνία. Και στις δύο περιπτώσεις, ο υπολογισμός αποδείχθηκε λανθασμένος.

Σήμερα, ο Πούτιν πρέπει να σταθμίσει την αξιοπιστία του Άρθρου 5 του ΝΑΤΟ και ο Σι την πιθανότητα αμερικανικής αντίδρασης σε επίθεση στην Ταϊβάν.

Ο κίνδυνος, καταλήγει ο Ράχμαν, είναι κάποιος να θεωρήσει μια εγγύηση ασφαλείας κενή περιεχομένου — και να ανακαλύψει το λάθος του αφού έχει αρχίσει ο πόλεμος.

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

350 Δισ. Δολάρια στην Αμερική: Η Νότια Κορέα ενεργοποιεί τη μεγαλύτερη στρατηγική επένδυση της συμμαχίας τους

Καθώς στη Σεούλ διατυπώνονται επικρίσεις σχετικά με τους κινδύνους και την εποπτεία των επενδύσεων αυτών, ενώ οι ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ πλησιάζουν, ο τρόπος με τον οποίο θα δομηθούν αυτές οι επενδύσεις ενδέχεται να αποτελέσει πρότυπο για όσα θα ακολουθήσουν και να καταδείξει κατά πόσο μπορεί να λειτουργήσει αυτό το νέο μοντέλο συμμαχικών σχέσεων.

Δημοσιεύτηκε

2 ώρες πριν

στις

17 Οκτωβρίου 2026

από τον

Geopolitico team

Τον Νοέμβριο του περασμένου έτους, η Νότια Κορέα συμφώνησε να μεταφέρει 350 δισεκατομμύρια δολάρια στρατηγικών επενδύσεων στις Ηνωμένες Πολιτείες με αντάλλαγμα χαμηλότερους δασμούς. Για μήνες, η δέσμευση αυτή δεν ήταν τίποτε περισσότερο από ένας εντυπωσιακός αριθμός στους τίτλους των ειδήσεων. Τώρα, όμως, τα κεφάλαια αρχίζουν να μεταφέρονται.

Η Σεούλ έχει ήδη αποστείλει τα πρώτα 2,4 δισεκατομμύρια δολάρια και έχει κατονομάσει τα έργα που θα χρηματοδοτήσει: μια μονάδα ηλεκτροπαραγωγής με φυσικό αέριο, σχεδιασμένη να τροφοδοτεί κέντρα δεδομένων τεχνητής νοημοσύνης στο Τέξας, καθώς και οκτώ μεγάλους πυρηνικούς αντιδραστήρες που θα εγκαταστήσουν για πρώτη φορά κορεατικό σχέδιο αντιδραστήρα σε αμερικανικό έδαφος.

Αυτή η ανάλυση εξετάζει τι χρηματοδοτείται, πώς η Νότια Κορέα επιχειρεί να περιορίσει τους κινδύνους και ποια ζητήματα παραμένουν ακόμη ανοιχτά.

Οι πολυαναμενόμενες λεπτομέρειες σχετικά με το πρώτο κύμα επενδύσεων που συνδέεται με τη συμφωνία που επιτεύχθηκε μεταξύ της Νότιας Κορέας και των Ηνωμένων Πολιτειών τον περασμένο Νοέμβριο δημοσιοποιήθηκαν επιτέλους.

Η επίσημη ανακοίνωση του Υπουργείου Εμπορίου, Βιομηχανίας και Πόρων της Νότιας Κορέας (MOTIR) δείχνει ότι το πρώτο πακέτο επενδύσεων θα κατευθυνθεί:

στην κατασκευή ενός σταθμού ηλεκτροπαραγωγής συνδυασμένου κύκλου με φυσικό αέριο (Project Star),
στην κατασκευή οκτώ μεγάλων πυρηνικών αντιδραστήρων (Project Power),

ενώ το έργο ανάπτυξης αγωγού και εγκαταστάσεων υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) στην Αλάσκα (Project North) θα υποβληθεί σε περαιτέρω αξιολόγηση.

Οι τελευταίες πληροφορίες δείχνουν ότι η πρώτη μεταφορά ύψους 2,4 δισεκατομμυρίων δολαρίων έχει ήδη πραγματοποιηθεί για το έργο του σταθμού ηλεκτροπαραγωγής φυσικού αερίου.

Παρότι επικριτές στη Νότια Κορέα αμφισβητούν:

την εμπορική βιωσιμότητα των έργων,
την οικονομική τους αποδοτικότητα,
και την επάρκεια των μηχανισμών εποπτείας,

η επιλογή των έργων και η δομή της χρηματοδότησής τους υποδεικνύουν ότι η Σεούλ κατέβαλε σημαντική προσπάθεια ώστε να διαχειριστεί τους σχετικούς κινδύνους και παράλληλα να τηρήσει τις δεσμεύσεις που ανέλαβε τον Νοέμβριο του 2025.

Τα Έργα

Είναι σημαντικό να γίνει κατανοητό το ευρύτερο πλαίσιο που περιβάλλει την πρόσφατη ανακοίνωση αυτών των έργων ώστε να γίνει αντιληπτή η κριτική που ασκείται προς τη νοτιοκορεατική κυβέρνηση.

Λίγες εβδομάδες πριν από την ανακοίνωση, ο Πρόεδρος Τραμπ προχώρησε σε μια σειρά δημοσίων δηλώσεων σχετικά με:

τις κοινές στρατιωτικές ασκήσεις,
τη Βόρεια Κορέα,
και τα Στενά του Ορμούζ,

οι οποίες έμοιαζαν να συνδέονται με την επενδυτική δέσμευση που είχε αναλάβει η Σεούλ τον προηγούμενο Νοέμβριο.

Μάλιστα, τουλάχιστον μία δημοσιογραφική αναφορά υποστήριζε ότι η αμερικανική πλευρά άρχιζε να χάνει την υπομονή της με τον αργό ρυθμό υλοποίησης των νοτιοκορεατικών επενδύσεων και ότι οι δηλώσεις αυτές στόχευαν στην εξασφάλιση συγκεκριμένων αποτελεσμάτων.

Παρότι η κριτική προς την κορεατική κυβέρνηση μπορεί να θεωρηθεί εύλογη, η επιλογή των έργων και οι δεσμεύσεις που αναλήφθηκαν δείχνουν ότι προηγήθηκε σημαντική επεξεργασία πριν γίνουν οι ανακοινώσεις.

Project Star (Μονάδα Ηλεκτροπαραγωγής Συνδυασμένου Κύκλου με Φυσικό Αέριο)

Τοποθεσία: Encinal, Τέξας
Συνολικό κόστος: 22,3 δισ. δολάρια

Το Project Star προβλέπει την κατασκευή και λειτουργία μονάδας παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας ισχύος 6.472 MW για την τροφοδοσία κέντρων δεδομένων τεχνητής νοημοσύνης στην περιοχή Encinal του Τέξας.

Η μονάδα αξίας 22,3 δισ. δολαρίων θα ξεκινήσει να παρέχει ηλεκτρική ενέργεια το 2029 και θα φτάσει σε πλήρη επιχειρησιακή ικανότητα έως το 2032.

Στο έργο θα συμμετέχουν αρκετές μεγάλες διεθνείς εταιρείες, μεταξύ των οποίων:

Related Companies,
NextEra Energy,
Lewis Energy Group,

καθώς και ακόμη μη κατονομαζόμενες «ανταγωνιστικές κορεατικές εταιρείες», οι οποίες θα συμβάλουν σε όλα τα στάδια του έργου μέσω παροχής εξοπλισμού, μηχανολογικού σχεδιασμού, κατασκευών, τεχνικής υποστήριξης και συντήρησης.

Project Power (8 Μεγάλοι Πυρηνικοί Αντιδραστήρες)

Το Project Power αφορά επένδυση ύψους 120 δισεκατομμυρίων δολαρίων για:

δύο αντιδραστήρες APR1400 κορεατικού σχεδιασμού,
έξι αντιδραστήρες AP1000 σχεδιασμένους από τη Westinghouse.

Η ανακοίνωση αναφέρει ότι η κατασκευή θα πραγματοποιηθεί σε φάσεις.

Πρώτη φάση

Κατασκευή δύο αντιδραστήρων AP1000.

Δεύτερη φάση

Δύο αντιδραστήρες APR1400.
Δύο επιπλέον AP1000.

Το διάστημα μεταξύ των δύο φάσεων δεν θα υπερβεί τους έξι μήνες.

Τρίτη φάση

Κατασκευή των δύο τελευταίων AP1000.

Η συγκεκριμένη δομή επιτρέπει στη Νότια Κορέα να εγκαταστήσει τον δικό της σχεδιασμό πυρηνικού αντιδραστήρα (APR1400) στις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ παράλληλα μοιράζεται τα οφέλη από την ανάπτυξη των αντιδραστήρων AP1000 της Westinghouse.

Οι δύο χώρες ελπίζουν ότι το Project Power θα δώσει νέα ώθηση στο προεδρικό εκτελεστικό διάταγμα για την πυρηνική ενέργεια, το οποίο στοχεύει στην έναρξη κατασκευής δέκα νέων μεγάλων πυρηνικών αντιδραστήρων έως το 2030.

Από το συνολικό ποσό:

100 δισ. δολάρια θα καλύψουν το κόστος κατασκευής,
20 δισ. δολάρια θα παραμείνουν ως αποθεματικό απρόβλεπτων δαπανών.

Επιπλέον, οι δύο πλευρές συμφώνησαν να επιτρέψουν προκαταβολικές πληρωμές έως 10 δισ. δολαρίων μέχρι το τέλος του έτους για εξοπλισμό μακράς προμήθειας.

Project North (Αγωγός και Τερματικός Σταθμός LNG στην Αλάσκα)

Το Project North είναι το πιο αμφιλεγόμενο από τα τρία έργα, καθώς η κατασκευή ενός αγωγού LNG μήκους 800 μιλίων (περίπου 1.287 χιλιομέτρων) και εγκαταστάσεων υγροποίησης σε ένα αφιλόξενο περιβάλλον όπως η Αλάσκα καθιστά το έργο ιδιαίτερα απαιτητικό. Αυτό σημαίνει ότι το τελικό κόστος μπορεί να αποδειχθεί σημαντικά υψηλότερο από τις σημερινές εκτιμήσεις.

Υπάρχει επίσης ο κίνδυνος το έργο να μην ολοκληρωθεί εντός του προβλεπόμενου χρονικού ορίζοντα των 20 ετών για την έναρξη παραδόσεων LNG, γεγονός που θα απαιτούσε αναδιάρθρωση του χρηματοδοτικού σχήματος ώστε η νοτιοκορεατική κυβέρνηση να μπορέσει να ανακτήσει την επένδυσή της.

Η ζήτηση για LNG ενδέχεται επίσης να μεταβληθεί σημαντικά με την πάροδο του χρόνου, καθώς οι μακροπρόθεσμες συνθήκες της αγοράς παραμένουν αβέβαιες.

Ενδεικτικά, κατά τη δεκαετία του 2010, μεγάλες ενεργειακές εταιρείες που συμμετείχαν αρχικά στο έργο, όπως οι ExxonMobil, BP και ConocoPhillips, αποφάσισαν τελικά να μην συμμετάσχουν, επικαλούμενες οικονομικούς λόγους.

Η ανακοίνωση του Προέδρου Τραμπ σχετικά με τη συμμετοχή της Νότιας Κορέας στο έργο, η οποία αργότερα αμφισβητήθηκε από τον Πρόεδρο Λι Τζε-Μιούνγκ, φαίνεται να υποδηλώνει ότι το αναμενόμενο ύψος της νοτιοκορεατικής επένδυσης ανέρχεται σε 54 δισεκατομμύρια δολάρια.

Μέχρι στιγμής, η επίσημη ανακοίνωση της νοτιοκορεατικής πλευράς αναφέρει απλώς ότι οι δύο χώρες θα εξετάσουν το έργο πριν λάβουν οριστική απόφαση.

Η επιλογή και η κατάσταση των τριών αυτών έργων φαίνεται να επιβεβαιώνουν ότι η νοτιοκορεατική κυβέρνηση έχει προετοιμαστεί επαρκώς ώστε να εκπληρώσει τη συμφωνία που συνήφθη τον περασμένο Νοέμβριο, διασφαλίζοντας παράλληλα ότι μόνο τα πλέον υποσχόμενα έργα θα προχωρήσουν.

Ένα ενδιαφέρον χαρακτηριστικό του επενδυτικού πακέτου είναι ότι μεγάλο μέρος των επενδύσεων επικεντρώνεται στις ενεργειακές υποδομές. Αυτό είναι μάλλον αναμενόμενο δεδομένης της τεράστιας ανάγκης για παραγωγή ενέργειας ώστε να καλυφθούν οι διαρκώς αυξανόμενες απαιτήσεις υπολογιστικής ισχύος της τεχνητής νοημοσύνης.

Απουσιάζουν από το παρόν πακέτο επενδύσεις που σχετίζονται με:

τη ναυπηγική βιομηχανία,
τους ημιαγωγούς,
τα φαρμακευτικά προϊόντα,
τα κρίσιμα ορυκτά,
την κβαντική πληροφορική,
και την τεχνητή νοημοσύνη.

Θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι σε ορισμένους από αυτούς τους τομείς οι επενδύσεις έχουν ήδη πραγματοποιηθεί από τον ιδιωτικό τομέα, όπως συμβαίνει στην περίπτωση των ημιαγωγών, ή ότι η Νότια Κορέα δεν διαθέτει ακόμη επαρκές συγκριτικό πλεονέκτημα κλίμακας, όπως στους τομείς της τεχνητής νοημοσύνης και της κβαντικής υπολογιστικής.

Οι επενδύσεις στη ναυπηγική φαίνεται να αποτελούν ξεχωριστό σκέλος του πρόσθετου επενδυτικού πακέτου των 150 δισεκατομμυρίων δολαρίων, γεγονός που σημαίνει ότι αναμένονται περισσότερες ανακοινώσεις τις επόμενες ημέρες.

Τέλος, είναι σημαντικό να ληφθούν υπόψη και οι πολιτικές προεκτάσεις αυτής της ανακοίνωσης από την οπτική των Νοτιοκορεατών φορολογουμένων.

Η διοχέτευση κρατικά χρηματοδοτούμενων επενδύσεων για τη δημιουργία θέσεων εργασίας στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι δύσκολο να δικαιολογηθεί πολιτικά όταν τα ίδια κεφάλαια θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για ανάγκες στο εσωτερικό της χώρας.

Με απλά λόγια, η επιχειρηματολογία υπέρ αυτών των επενδύσεων γίνεται πιο πειστική όσο πιο άμεσα και ορατά είναι τα οφέλη για τους Νοτιοκορεάτες φορολογουμένους.

Αυτό ενδέχεται να αποτελεί έναν από τους λόγους για τους οποίους η παρούσα δέσμη ανακοινώσεων επικεντρώθηκε κυρίως στις ενεργειακές υποδομές, δεδομένου ότι κρατικές εταιρείες όπως:

η Korea Electric Power Company (KEPCO),
και η Korea Hydro & Nuclear Power (KHNP),

κατέχουν δεσπόζουσα θέση στον συγκεκριμένο τομέα.

Χρηματοδότηση

Όπως προβλεπόταν στο Μνημόνιο Κατανόησης του Νοεμβρίου, οι επενδύσεις διοχετεύονται μέσω δύο οχημάτων ειδικού σκοπού (Special Purpose Vehicles – SPV):

του Investment Special Purpose Vehicle (I-SPV),
και του Project Special Purpose Vehicle (P-SPV).

Το πρώτο διαχειρίζεται η Korea-U.S. Strategic Investment Corporation σε συνεργασία με την αμερικανική κυβέρνηση και είναι υπεύθυνο για τη συγκέντρωση, κατανομή και αναδιανομή των κεφαλαίων προς και από τα επιμέρους P-SPV.

Η ετήσια συνεισφορά της νοτιοκορεατικής κυβέρνησης έχει οριστεί στα 20 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως, με ανώτατο συνολικό όριο τα 200 δισεκατομμύρια δολάρια.

Το σημαντικό στοιχείο αυτής της συμφωνίας είναι ότι τα κεφάλαια που παρέχει η κορεατική κυβέρνηση αποτελούν ανακτήσιμη επένδυση διάρκειας 20 ετών.

Συγκεκριμένα, οι αποδόσεις που προκύπτουν από τα P-SPV μεταφέρονται κάθε χρόνο στο I-SPV και στη συνέχεια κατανέμονται ισόποσα μεταξύ των κυβερνήσεων της Νότιας Κορέας και των ΗΠΑ μέχρι να ανακτηθεί συνολικά το ποσό που αντιστοιχεί στη λεγόμενη «Τεκμαρτή Κατανομή» (Deemed Allocation).

Μετά την ανάκτηση αυτού του ποσού, η νοτιοκορεατική κυβέρνηση δικαιούται εγγυημένη απόδοση 10% επί της επένδυσης.

Σε περίπτωση που η Νότια Κορέα δεν καταφέρει να ανακτήσει το πλήρες ποσό της Τεκμαρτής Κατανομής εντός 20 ετών, οι δύο κυβερνήσεις μπορούν να διαπραγματευθούν τροποποιήσεις στον τρόπο κατανομής των αποδόσεων.

Με λίγα λόγια, το χρηματοδοτικό μοντέλο έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε η Νότια Κορέα να μπορεί να ανακτήσει ολόκληρο το επενδυμένο κεφάλαιο καθώς και τους σχετικούς τόκους.

Οι τόκοι θα υπολογίζονται με βάση την απόδοση των αμερικανικών κρατικών ομολόγων 20ετούς διάρκειας, προσαυξημένη κατά ένα επιπλέον περιθώριο (spread), το οποίο θα συμφωνείται ξεχωριστά για κάθε έργο.

Η συμφωνία περιλαμβάνει επίσης πρόβλεψη που απαιτεί από τις δύο πλευρές να παρέχουν προνομιακή μεταχείριση σε κορεατές προμηθευτές και αναδόχους έναντι αντίστοιχων ξένων προμηθευτών κατά την υλοποίηση των έργων.

Σύμφωνα με αρχικές πληροφορίες, το Υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών και η Τράπεζα της Κορέας σχεδίαζαν να συγκεντρώνουν έως και 20 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως μέσω:

των εσόδων από τόκους,
των μερισμάτων που προέρχονται από τα συναλλαγματικά αποθέματα της χώρας,
και των ομολόγων εκφρασμένων σε δολάρια.

Πρόσφατα δημοσιεύματα φαίνεται να επιβεβαιώνουν τη συγκεκριμένη προσέγγιση.

Εάν αυτό ισχύει, η κυβέρνηση θα μπορέσει να διατηρήσει τη δημοσιονομική πειθαρχία χωρίς να επηρεάσει σημαντικά την αγορά συναλλάγματος.

Μέχρι τον Αύγουστο, τα συναλλαγματικά αποθέματα της Νότιας Κορέας ανέρχονταν σε περισσότερα από 442 δισεκατομμύρια δολάρια, αν και νεότερα στοιχεία δείχνουν μικρή μείωση κατά τη διάρκεια του Σεπτεμβρίου.

Οι τοποθετήσεις της χώρας σε ξένα χρεόγραφα, συμπεριλαμβανομένων των αμερικανικών κρατικών ομολόγων, παρέμειναν σχετικά σταθερές στα περίπου 387 δισεκατομμύρια δολάρια.

Οι ετήσιες αποδόσεις αυτών των τοποθετήσεων θα κατευθύνονται στο στρατηγικό επενδυτικό ταμείο.

Εάν τα έσοδα από τόκους δεν επαρκούν για την κάλυψη του ετήσιου ορίου επένδυσης των 20 δισεκατομμυρίων δολαρίων, η κυβέρνηση θα έχει τη δυνατότητα να εκδώσει επιπλέον ομόλογα για να καλύψει τη διαφορά.

Σχεδόν έναν χρόνο μετά το Κοινό Ενημερωτικό Δελτίο του 2025, η Νότια Κορέα έχει περάσει από τις γενικές δεσμεύσεις σε συγκεκριμένες πρωτοβουλίες, ανακοινώνοντας το πρώτο σύνολο έργων που θα χρηματοδοτήσει και πραγματοποιώντας ήδη την πρώτη μεταφορά κεφαλαίων.

Μια αρχική αξιολόγηση της επιλογής των έργων και της χρηματοδοτικής δομής δείχνει ότι η Σεούλ προχώρησε σε ενδελεχή προετοιμασία.

Επέλεξε έργα με έμπειρους εταίρους και σαφή ζήτηση, διασφαλίζοντας παράλληλα μηχανισμούς προστασίας όπως:

η επιμερισμένη διαχείριση κινδύνου μεταξύ των έργων,
και ένα νομικά δεσμευτικό ετήσιο ανώτατο όριο δαπανών.

Οι κινήσεις αυτές αποδεικνύουν τόσο τη σοβαρότητα των προθέσεων της Νότιας Κορέας όσο και την επιθυμία της να εξασφαλίσει την επιτυχή ολοκλήρωση των έργων.

Αυτό είναι απολύτως λογικό, καθώς η δυνατότητα της χώρας να ανακτήσει τα επενδυμένα κεφάλαιά της και να αποκομίσει ενδεχομένως κέρδος εξαρτάται από την επιτυχία των συγκεκριμένων έργων.

Παρ’ όλα αυτά, πολλά ζητήματα παραμένουν ανοιχτά, μεταξύ των οποίων:

ο τρόπος κατανομής των υπόλοιπων κεφαλαίων,
η μορφή και η έκταση της συμμετοχής της Νότιας Κορέας στο έργο LNG της Αλάσκας,
καθώς και οι επενδύσεις στη ναυπηγική βιομηχανία.

Ωστόσο, η συμφωνία φαίνεται να διαθέτει πραγματική δυναμική σε μια περίοδο κατά την οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες εισέρχονται σε μια κρίσιμη φάση, καθώς οι ενδιάμεσες εκλογές βρίσκονται πλέον πολύ κοντά.

stimson.org