Γράφει ο Γιάννος Χαραλαμπίδης, ΣΗΜΕΡΙΝΗ

Eνώ, από τη μια, ο Τούρκος Πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν απαιτεί την απομάκρυνση των Ευρωπαϊκών Δυνάμεων που βρίσκονται στην Κύπρο μετά το πέρας της κρίσης στο Ιράν, από την άλλη συνεχίζει να ενισχύει το τελευταίο χρονικό διάστημα, εν μέσω κρίσης και δικοινοτικού διαλόγου για ΜΟΕ και επανέναρξη των συνομιλιών, τον Αττίλα με νέα αντιαεροπορική πυροβολαρχία «HISAR» και με αυτοκινούμενο «RADAR ALP-100», εμβέλειας 185 χλμ, που αναπτύχθηκε στην περιοχή του σταθμού στην Καντάρα επί της οροσειράς Πενταδακτύλου, με δυνατότητες να μετακινείται γρήγορα όπου αλλού χρειαστεί. Ταυτοχρόνως, το Σύνταγμα Καταδρομών των κατοχικών δυνάμεων, με έδρα τη Χαλεύκα, έχει αναβαθμιστεί σε Ταξιαρχία.

Τουρκική αναβάθμιση και Διοικητήριο ΕΕ στην Πάφο

Αυτές οι τουρκικές κινήσεις, που γίνονται με τις ευλογίες του μετριοπαθούς, κατά τα άλλα, ηγέτη, Τουφάν Ερχιουρμάν: 1) Είναι συνέχεια προηγούμενων. Εντάσσονται στη διαρκή αναβάθμιση του Αττίλα και στην πρόθεσή του ν’ ανταποκρίνεται στις σύγχρονες απαιτήσεις. Είχαμε επισημάνει από τις 25/1/2025 ότι στα κατεχόμενα είχε, ήδη, αναπτυχθεί και τεθεί σε επιχειρησιακή ετοιμότητα μια αντιαεροπορική πυροβολαρχία «HISAR». Τώρα, έχει γίνει μεταφορά και δεύτερης, με σκοπό την κάλυψη ευρύτερου φάσματος στρατηγικών ζωτικών χώρων. Οι πρακτικές αυτές συνδυάζονται με ραντάρ χαμηλών στόχων, όπως το αυτοκινούμενο ALP-100. 2) Είναι συναφείς με την κλιμάκωση της τουρκικής ρητορικής σε βάρος της Κύπρου και της Ελλάδας. Με άλλα λόγια, οι φραστικές απειλές συνοδεύονται με ενίσχυση των πραγματικών απειλών, μέσω της συνεχούς στρατιωτικής αναβάθμισης του Αττίλα, που δικαιολογεί την όποια αντίδραση και αγορά νέων οπλικών συστημάτων από την Εθνική Φρουρά εφόσον η Κυπριακή Δημοκρατία τελεί υπό κατοχή και καθεστώς αυτοάμυνας. Υπό αυτές τις συνθήκες, δικαιολογείται η παραμονή των ελληνικών F-16 και των φρεγατών και μετά τη λήξη του πολέμου στο Ιράν, διότι η τουρκική κατοχή και απειλή συνεχίζουν να είναι υπαρκτές στην Κύπρο. Και η Ελλάδα είναι εγγυήτρια δύναμη. Στο πλαίσιο, δε, της Κυπριακής Προεδρίας, που έχει ως έναν από τους κεντρικούς πυλώνες την αυτόνομη άμυνα, να προωθηθεί η θεσμοθέτηση του Ad hoc Πολυεθνικού Κέντρου που εδρεύει στη Βάση «Ανδρέας Παπανδρέου» στην Πάφο ως τμήμα της Κοινής Ευρωπαϊκής Άμυνας και Ασφάλειας, όπου θα μπορούν να συσταθμεύουν μαζί με τα αμερικανικά, τα ελληνικά και άλλα ευρωπαϊκά μαχητικά.

Με έδρα την Κερύνεια

Στις 25/1/2025 γράφαμε ότι το αντιαεροπορικό «HISAR», με τους τρεις εκτοξευτές και τα λοιπά τμήματα τού συστήματός του, που είναι τουρκικής κατασκευής και προελεύσεως, εμφανίζεται ως φονέας των UAV, drones και δη αεροσκαφών και ελικοπτέρων, όπως είναι τα γαλλικά της Εθνικής Φρουράς (H145M). Η μία πυροβολαρχία των «HISAR» έχει ως έδρα την κατεχόμενη Κερύνεια. Επί τούτων προσθέταμε ότι το «HISAR» συνιστά οπλικό σύστημα τρίτης γραμμής αεράμυνας (βραχείας), που εξυπηρετεί τις ανάγκες των σύγχρονων πολεμικών συρράξεων και εντάσσεται στο ευρύτερο πλέγμα των επιμέρους θόλων αεράμυνας των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, που είναι διασυνδεδεμένοι μεταξύ τους με το κεντρικό σύστημα διοίκησης και ελέγχου «ΗΑΚΙΜ».

Δίκτυο Ραντάρ με Τουρκία

Τι είναι ακριβώς το «HΑΚΙΜ»; Πρόκειται για το τουρκικό δικτυοκεντρικό σύστημα Διοίκησης και Ελέγχου (C2) για την αεράμυνα, που λειτουργεί ως ο «κεντρικός εγκέφαλος». Ως εκ τούτου, συνδέει ραντάρ, αισθητήρες και αντιαεροπορικά μέσα σε ένα ενιαίο δίκτυο, αποσαφηνίζοντας εναέριες εικόνες σε πραγματικό χρόνο (ποιος πετά, πού, πώς και ποια τα χαρακτηριστικά της απειλής). Στο πλαίσιο αυτής της λειτουργίας αξιολογεί και ιεραρχεί απειλές (UAV, αεροσκάφη, πύραυλοι cruise και ελικοπτέρων), δίνοντας εντολή εμπλοκής του καταλληλότερου διαθέσιμου όπλου. Λαμβάνει γρήγορες αποφάσεις εντός δευτερολέπτων, χωρίς διπλές εμπλοκές και λάθη μεταξύ διαφορετικών μονάδων. Χαρακτηρίζεται από ανθεκτικότητα στις ηλεκτρονικές παρεμβολές και αυξημένη αποτελεσματικότητα των αντιαεροπορικών συστημάτων που συνδέονται σε αυτό. Συνεργάζεται με ραντάρ και ηλεκτρονικά συστήματα που βρίσκονται στον Πενταδάκτυλο – στο ύψωμα 888, όπου βρίσκεται το ραντάρ TRS-22XX με ακτίνα επιτήρησης 500 χιλιόμετρα – και στο Κιόνελι (πρόκειται για το σύστημα STR-700G με ραντάρ εμβέλειας 250 χιλιομέτρων) και άλλους ηλεκτροοπτικούς αισθητήρες, συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου και τα ραντάρ των λοιπών αντιαεροπορικών συστημάτων που βρίσκονται στα κατεχόμενα. Όλο αυτό το δίκτυο είναι συνδεδεμένο με την Τουρκία και, πιο συγκεκριμένα, με το σύστημα «HΑΚΙΜ».

Τεχνικά χαρακτηριστικά…

Το «HISAR» έχει δικό του ραντάρ, που καλύπτει μιαν ακτίνα των 120 χλμ. και μπορεί να έχει αυτονομία δράσης. Είναι δε διασυνδεδεμένο με άλλα οπλικά συστήματα υψηλής τεχνολογίας, που βρίσκονται στην κατεχόμενη Κύπρο, με κύριο χαρακτηριστικό την αμοιβαία ανταλλαγή και μετάδοση πληροφοριακών στοιχειών και σύνθεση της εικόνας των απειλών. Το βεληνεκές των πυραύλων του – αναλόγως του μοντέλου – κυμαίνεται από 15 και 25 έως 40 χιλιόμετρα, με υψηλή ακρίβεια προσβολής στόχου και ανθεκτικότητα σε ηλεκτρονικές παρεμβολές. Καλύπτει στρατηγικούς και ζωτικούς χώρους όπως Βάσεις, στρατιωτικές μονάδες, ραντάρ, λιμάνια, αεροδρόμια και μέρος της κατεχόμενης ΑΟΖ.

Ακόμη, μπορεί ν’ αναχαιτίζει:

• UAV (εξοπλισμένα με οπλικά συστήματα ή μη, οποιουδήποτε τύπου).
• Loitering Munitions – (περιφερόμενα πυρομαχικά).
• Ελικόπτερα.
• Αεροσκάφη.
• Πυραύλους στην τελική τους φάση.
• Επιτηρεί εναέριο χώρο, αφού δίνει και παίρνει εικόνα σε πραγματικό χρόνο με δικό του ραντάρ προς το Κέντρο Διοίκησης (στο σύστημα «HAKIM») στην Τουρκία και σε άλλα ραντάρ και οπλικά συστήματα που είναι ανεπτυγμένα στην Κύπρο από τον Πενταδάκτυλο ώς το Κιόνελι, καθώς και σε κινητές μονάδες πλησίον της γραμμής αντιπαράταξης.

Το «HISAR» ενεργεί ως κόμβος τοπικής αεράμυνας και εξασφαλίζει την προστασία ζωτικών χώρων – εγκαταστάσεων συγκέντρωσης δυνάμεων και παράλληλα περιορίζει την αποτελεσματική δράση των πτητικών μέσων, αυξάνοντας το κόστος του αντιπάλου.

Ανατολικά της Λευκωσίας…

Η νέα τουρκική πυροβολαρχία των «HISAR» καλύπτει τη Λευκωσία και προς τα ανατολικά αυτής μονάδες του Αττίλα και ζωτικούς χώρους όπως είναι τα αεροδρόμια Τύμπου και Λευκονοίκου, μονάδες τεθωρακισμένων, πυροβολικού και τη ναυτική Βάση στο Μπογάζι. Ταυτοχρόνως, το νέο αυτοκινούμενο ραντάρ ALP-100 συμπληρώνει τα ραντάρ εγκαίρου προειδοποιήσεως και δη στον Προφήτη Ηλία, για τον εντοπισμό και την εξουδετέρωση drones.

Η αλήθεια για τα Leopard 1A5…

Υπό αυτές τις συνθήκες, γίνονται διάφορες κινήσεις ενίσχυσης της Εθνικής Φρουράς για την αναβάθμισή της και την αξιοπιστία τής αποτροπής, όπως ήταν το ισραηλινό αντιαεροπορικό σύστημα Barak και άλλα εξοπλιστικά συστήματα, που δεν υπάρχει λόγος αναφοράς τους. Συν του ότι η κυπριακή αεράμυνα στηρίζεται στην παρούσα φάση από Ευρωπαϊκές Δυνάμεις και το Ισραήλ. Λίαν προσφάτως είδαν το φως της δημοσιότητας πληροφορίες ότι γίνεται συζήτηση μεταξύ Αθηνών και Λευκωσίας για την παραχώρηση από την Ελλάδα στην Κύπρο, παλαιών Leopard 1A5, τα οποία θα είναι δυνατό ν’ αναβαθμιστούν. Επί τούτου θα πρέπει να επισημανθούν τα εξής:

1. Για τα συγκεκριμένα άρματα είχε γίνει λόγος μεταξύ Κύπρου – Ελλάδος και στο παρελθόν. Η αναβάθμισή τους, όμως, κρίθηκε τότε ασύμφορη. Προ ετών, όταν πολλές χώρες του ΝΑΤΟ ξεφορτώνονταν τα Leopard 1A5 επειδή ήταν παλαιά – ήταν άρματα της δεκαετίας του ’60 με τον τύπο 1Α5 του ’80 και είχαν κατασκευαστεί για την αντιμετώπιση των ρωσικών T-72 – ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Άμυνας ενθάρρυνε τη συνεργασία μεταξύ των κρατών για προγράμματα αναβάθμισης του αρματικού τους υλικού. Τότε εκδηλώθηκε σχετικό ενδιαφέρον και από την Κύπρο. Τελικά, όμως, κρίθηκε ασύμφορη η φόρμουλα αυτή. Ούτε και η ίδια η Ελλάδα το έπραξε, παρά μόνο προσέτρεξε σε πιο σύγχρονα άρματα, λόγω κόστους και επιχειρησιακών δυνατοτήτων. 2. Ακόμη και αν παραχωρηθούν τα Leopard 1A5, υπάρχει ζήτημα κυριότητας για την Κυπριακή Δημοκρατία που επιφέρει περιορισμούς ενεργειών. 3. Κανείς δεν αμφισβητεί ότι τα ρωσικά T-80, που διαθέτει η Εθνική Φρουρά, είναι νεότερης γενιάς και πολύ καλύτερα από τα Leopard 1A5. Το πρόβλημα των T-80 είναι πολιτικό, κυρίως, και αφορά στις πιέσεις των ΗΠΑ για την απαλλαγή του ρωσικού οπλισμού της Εθνικής Φρουράς. Για την κάλυψη του κενού στην παρούσα κατάσταση, λόγω των εξελίξεων στην περιοχή, όχι, όμως, ανυπέρβλητο. Επαφές γίνονται και με τη γαλλική αγορά. Τα ερωτήματα με τα Leopard 1A5, ως παλαιά άρματα, είναι τα εξής: Α) Πόσα θα κοστίσει η αναβάθμιση και αν αξίζει τον κόπο, όταν σε προηγούμενες περιπτώσεις κρίθηκε ασύμφορη και δεν κάλυπτε τις σύγχρονες επιχειρησιακές ανάγκες. Β) Υπάρχει τόσο μεγάλη ανάγκη από επιχειρησιακής πλευράς, που δεν μπορεί η ΕΦ χωρίς τα Leopard 1A5; Αν έτσι έχουν τα πράγματα, σημαίνει ή όχι ότι το πρόβλημα είναι σοβαρό; Το θέμα δεν είναι μόνο πόσο θα κοστίσει η αναβάθμιση, αλλά και πόσο χρόνο θα πάρει, από ποιους θα γίνει και αν ο στόχος είναι ή όχι ο εκσυγχρονισμός της ΕΦ και πώς ή εάν θ’ αποτελέσουν την «προσωρινή λύση» του παρελθόντος. Ότι, δηλαδή, συνέβη με τα άρματα ΑΜΧ-30G. Η επιλογή αυτή κατέστη, τελικά, μόνιμη στην ΕΦ με σωρεία προβλημάτων, ιδιαίτερα γνωστή στο προσωπικό της Δύναμης.

Οι διαπιστώσεις και τα γεγονότα καθώς και τα ερωτήματα είναι στη λογική και την πρακτική της δημιουργίας όσο το δυνατόν πιο σταθερής και αξιόπιστης αποτροπής. Υπεύθυνα και σοβαρά. Χωρίς την παραμικρή υπόνοια διασπάθισης δημοσίου χρήματος. Για να μην έχουμε νέο ’74.

Την ώρα που ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ζητεί την αποχώρηση των ευρωπαϊκών δυνάμεων από την Κύπρο μετά το τέλος της κρίσης στο Ιράν, η Άγκυρα προχωρά παράλληλα σε νέα ενίσχυση του κατοχικού στρατιωτικού αποτυπώματος στα Κατεχόμενα, όπως αναφέρει η εφημερίδα «ΣΗΜΕΡΙΝΗ».

Επιμέλεια: Χρήστος Κωνσταντινίδης

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, το τελευταίο διάστημα, και ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη τόσο η περιφερειακή αναταραχή όσο και η συζήτηση για Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης και πιθανή επανέναρξη των συνομιλιών στο Κυπριακό, η Τουρκία ενισχύει τον Αττίλα με νέα αντιαεροπορική πυροβολαρχία HISAR και με αυτοκινούμενο σύστημα ραντάρ ALP-100.

Όπως σημειώνεται, το ραντάρ, το οποίο διαθέτει εμβέλεια 185 χιλιομέτρων, έχει αναπτυχθεί στην περιοχή του σταθμού στην Καντάρα, πάνω στην οροσειρά του Πενταδακτύλου, σε θέση με ιδιαίτερη επιχειρησιακή σημασία. Το συγκεκριμένο σύστημα φέρεται να έχει τη δυνατότητα ταχείας μετακίνησης και ανάπτυξης και σε άλλα σημεία, ανάλογα με τις επιχειρησιακές ανάγκες.

Ταυτότητα όπλου: HISAR

Το HISAR («Φρούριο») είναι οικογένεια τουρκικών αντιαεροπορικών πυραυλικών συστημάτων εδάφους-αέρος μικρού έως μέσου βεληνεκούς, που αναπτύσσεται από το 2007. Το πρόγραμμα υλοποιείται κυρίως από τη Roketsan, η οποία έχει την ευθύνη των πυραύλων, και την Aselsan, που αναπτύσσει το μεγαλύτερο μέρος των αισθητήρων, των ηλεκτρονικών και των υποσυστημάτων διοίκησης και ελέγχου.

Η οικογένεια περιλαμβάνει το Hisar-A για μικρές αποστάσεις και το Hisar-O για μέσες αποστάσεις. Οι βασικές εκδόσεις των Hisar-A και Hisar-O χρησιμοποιούν υπέρυθρη καθοδήγηση (infrared homing). Αργότερα παρουσιάστηκε και έκδοση με RF seeker, δηλαδή καθοδήγηση μέσω ραντάρ, με την ονομασία Hisar O+ RF, καθώς και η ναυτική παραλλαγή Hisar-D RF. Η μακράς ακτίνας έκδοση Hisar-U εξελίχθηκε τελικά στο πρόγραμμα Siper, που αφορά αντιαεροπορική άμυνα μεγάλου βεληνεκούς.

Η απαρχή του προγράμματος συνδέεται με την τουρκική απαίτηση για σύστημα αεράμυνας χαμηλού και μέσου ύψους στο πλαίσιο του προγράμματος T-LALADMIS. Το πρώτο αίτημα πληροφοριών εκδόθηκε στις 18 Απριλίου 2007, ενώ το αίτημα υποβολής προσφορών ακολούθησε στις 28 Σεπτεμβρίου 2008. Οι πρώτες δοκιμές έγιναν το 2013 για το Hisar-A και το 2014 για το Hisar-O. Το τελικό συμβόλαιο ανατέθηκε στην Aselsan ως κύριο ανάδοχο στις 20 Ιουνίου 2015. Στο πρόγραμμα συμμετείχαν επίσης η Tübitak SAGE για κεφαλή και μπαταρία και η Meteksan Savunma για το data link.

Σημαντικό ορόσημο ήρθε στις 7 Δεκεμβρίου 2017, όταν πραγματοποιήθηκε δοκιμή απότομης τροχιάς και επιβεβαιώθηκε η κάλυψη 360 μοιρών, μαζί με ελέγχους στα ραντάρ, στο σύστημα διοίκησης και ελέγχου, στα ηλεκτροοπτικά και στις επικοινωνίες. Το 2020 ανακοινώθηκε ότι τα πρώτα προϊόντα του Hisar-A θα εισέρχονταν στο τουρκικό οπλοστάσιο. Στις 20 Δεκεμβρίου 2022 ελήφθη η απόφαση για μαζική παραγωγή των συστημάτων αεράμυνας της Τουρκίας.

Στις 15 Δεκεμβρίου 2023 υπογράφηκε σύμβαση άνω των 1,5 δισ. δολαρίων μεταξύ Aselsan, Roketsan, Tübitak SAGE, των Τουρκικών Χερσαίων Δυνάμεων και της Τουρκικής Αεροπορίας για τη μαζική παραγωγή των Hisar, Siper και άλλων αντιαεροπορικών πυραύλων. Οι παραδόσεις προβλέπεται να γίνουν την περίοδο 2025-2029. Το 2024 η Aselsan δήλωσε ότι η παραγωγή συνεχίζεται και ότι τα τσιπ των πυραύλων, των ραντάρ και άλλων ηλεκτρονικών μερών έχουν σχεδιαστεί εγχώρια. Στις 15 Αυγούστου 2024, μπαταρία μαζικής παραγωγής Hisar-O/RF κατέρριψε επιτυχώς αεροσκάφος-στόχο σε απόσταση 40 χιλιομέτρων. Τον Ιανουάριο του 2025, και η υπέρυθρη έκδοση του Hisar-O πέτυχε επιτυχή κατάρριψη στόχου σε νέα δοκιμή.

Συνοπτικά, το HISAR είναι ο βασικός κορμός της τουρκικής πολυεπίπεδης αεράμυνας στα μικρά και μεσαία βεληνεκή, με εγχώρια βιομηχανική στήριξη, πολλαπλές εκδόσεις καθοδήγησης και σαφή πορεία από την ανάπτυξη προς τη μαζική παραγωγή και επιχειρησιακή ένταξη.

Ταυτότητα συστήματος: ALP 100-G

Το ALP 100-G είναι τουρκικό ραντάρ χαμηλού ύψους έγκαιρης προειδοποίησης, τεχνολογίας AESA και αρχιτεκτονικής GaN, που αναπτύσσεται από την Aselsan. Πρόκειται για πολυλειτουργικό σύστημα επιτήρησης αέρος, σχεδιασμένο για τρισδιάστατο εντοπισμό και παρακολούθηση μαχητικών αεροσκαφών, ελικοπτέρων, UAV και πυραύλων cruise. Διαθέτει επίσης ειδική λειτουργία weapon locating, δηλαδή μπορεί να εντοπίζει σημείο εκτόξευσης και πιθανό σημείο πρόσκρουσης εχθρικών πυρών, κάτι που το συνδέει όχι μόνο με αεράμυνα αλλά και με αποστολές έγκαιρης προειδοποίησης και αντεπιβολής πυρών.

Στην ουσία, το ALP 100-G παίζει τον ρόλο του “χαμηλού στρώματος αισθητήρα” μέσα στην τουρκική αρχιτεκτονική αεράμυνας. Σύμφωνα με εξειδικευμένες αμυντικές πηγές, λειτουργεί συμπληρωματικά προς το ALP 300-G, με έμφαση στους στόχους χαμηλού ίχνους και χαμηλού ύψους, όπως ελικόπτερα σε αιώρηση, drones και απειλές που πετούν κοντά στο έδαφος. Αναφέρεται επίσης ότι είναι S-band AESA ραντάρ, με δυνατότητα παρακολούθησης έως και 1.000 στόχων, στοιχείο που δείχνει ότι δεν μιλάμε για απλό τακτικό ραντάρ σημείου αλλά για σοβαρό κόμβο αεράμυνας.

Το σύστημα μπήκε επίσημα στο τουρκικό οπλοστάσιο στις 8 Απριλίου 2025, μετά την ολοκλήρωση δοκιμών και διαδικασιών αποδοχής. Η ένταξή του παρουσιάστηκε ως σημαντικό βήμα για την ενίσχυση της τουρκικής επιτήρησης αεροπορικών απειλών σε χαμηλό ύψος.

Στις 27 Αυγούστου 2025, στο πλαίσιο της παρουσίασης του τουρκικού πλέγματος αεράμυνας Steel Dome, η Aselsan ανακοίνωσε την παράδοση 47 κρίσιμων υποσυστημάτων αξίας περίπου 460 εκατ. δολαρίων στις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις. Στις παραδόσεις αυτές περιλαμβάνονταν συστήματα των οικογενειών SİPER, HİSAR, KORKUT, ALP και PUHU, πράγμα που δείχνει ότι το ALP 100-G εντάσσεται σε ευρύτερο δικτυοκεντρικό σχήμα και δεν λειτουργεί ως μεμονωμένο ραντάρ.

Ως προς τις εξαγωγές, η εικόνα είναι πιο θολή. Αμυντικά δημοσιεύματα του 2026 ανέφεραν ότι η Aselsan κατέγραψε την πρώτη εξαγωγή των ALP 300-G και ALP 100-G, χωρίς όμως να κατονομάζεται επίσημα ο πελάτης. Ξεχωριστά δημοσιεύματα του Φεβρουαρίου 2026 συνέδεσαν το ALP-100G με παράδοση στη Σομαλία, αλλά στις πηγές που εξέτασα δεν βρήκα επίσημη τουρκική επιβεβαίωση που να κατονομάζει ρητά τη Σομαλία ως τελικό χρήστη του συγκεκριμένου συστήματος.

Συνοπτικά: το ALP 100-G είναι ένα σύγχρονο τουρκικό ραντάρ αεράμυνας χαμηλού ύψους, με σαφή αποστολή στην ανίχνευση δύσκολων χαμηλά ιπτάμενων απειλών και με ρόλο-κλειδί μέσα στο Steel Dome. Δεν είναι “άλλο ένα ραντάρ”. Είναι κρίκος της τουρκικής προσπάθειας να στήσει πολυεπίπεδη, εγχώρια και δικτυωμένη αεράμυνα.

Η ενίσχυση αυτή αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία, καθώς, κατά τη «ΣΗΜΕΡΙΝΗ», δεν πρόκειται για μεμονωμένη κίνηση, αλλά για τμήμα ευρύτερης αναβάθμισης της τουρκικής στρατιωτικής παρουσίας στο νησί. Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η πληροφορία ότι το Σύνταγμα Καταδρομών των κατοχικών δυνάμεων, με έδρα τη Χαλεύκα, έχει πλέον αναβαθμιστεί σε Ταξιαρχία.

Οι κινήσεις αυτές, σύμφωνα με την εικόνα που μεταφέρει η κυπριακή εφημερίδα, έρχονται να υπογραμμίσουν την αντίφαση ανάμεσα στη ρητορική της Άγκυρας περί αποστρατιωτικοποίησης της παρουσίας τρίτων δυνάμεων στην Κύπρο και στην ίδια στιγμή τη δική της συστηματική στρατιωτική ενίσχυση των κατοχικών δομών.

Σε μια περίοδο κατά την οποία γίνεται λόγος για διάλογο, αποκλιμάκωση και επαναπροσέγγιση, η τουρκική πλευρά δείχνει, στην πράξη, να επενδύει στην περαιτέρω θωράκιση των κατοχικών της θέσεων, ενισχύοντας τόσο την αεράμυνα όσο και τις χερσαίες δυνάμεις της στα Κατεχόμενα.