Ένας αναπάντεχος διορισμός.

Στη ζωή τα πιο όμορφα γεγονότα συμβαίνουν απροειδοποίητα. Πρέπει όμως να τα δέχεσαι για τα διαχειρίζεσαι γιατί δεν ξέρεις που θα σε οδηγήσουν.

22 Σεπτέμβρη του 1987 ανακοινώθηκαν οι συμπληρωματικοί κανονικοί διορισμοί και ξάφνου βλέπω το όνομά μου να συμπεριλαμβάνεται στους πίνακες διορισμού στις Κυκλάδες. Τότε οι διορισμοί στις Κυκλάδες είχαν χωριστεί σε διορισμούς σε δυσπρόσιτα νησιά (τα μικρότερα, με υποχρέωση να παραμείνουν εκεί οι εκπαιδευτικοί για τρία χρόνια, και που διοριζόντουσαν πιο γρήγορα) και σε κανονικούς διορισμούς, στα μεγαλύτερα νησιά, που την επόμενη χρόνια θα είχαν το δικαίωμα μετάθεσης. Χάρηκα πάρα πολύ γιατί αλήθεια είναι ότι το περιβάλλον της Ολυμπιακής με είχε στεναχωρήσει…

Είχα περάσει πρώτος στο διαγωνισμό χωρίς γνωριμίες, το τονίζω αυτό με το εφόδιο του τεχνικού απολυτηρίου του Ζαννείου, ενώ παράλληλα τελείωνα τη διπλωματική μου εργασία στο μεταπτυχιακό Ωκεανογραφίας, όπου είχα περάσει με εξετάσεις. Κατά τη διάρκεια της εργασίας μου στην ΟΑ, είχα περάσει σε δύο εσωτερικούς διαγωνισμούς. Μία για επιμελητής πτήσεων και μία για φροντιστής. Δεν ήξερα τι θα είχε γίνει αν με άφηναν να πάω στις θέσεις αυτές στις οποίες επίσης επιθυμούσα και πρώτευσα στους διαγωνισμούς. Η υπηρεσία μου η Mc (διεύθυνση προγραμματισμού) δεν με άφησε να φύγω σαν να απαραίτητος για αυτήν. Πάντα την πληρώνουν οι καλοί υπάλληλοι. Ζήτησα λοιπόν μία εβδομάδα άδεια άνευ αποδοχών να πάω να σταθμίσω τη κατάσταση, αλλά μέσα μου ήδη είχα αποφασίσει. Θα έφευγα!!! Θα άνοιγα νέο κεφάλαιο στη ζωή μου.

Πήγα κανονικά στη δουλειά στις 29 Σεπτέμβρη, αποχαιρέτησα τους εκεί φίλους και συναδέλφους και πήρα το απογευματινό πλοίο που έφευγε από τη Ραφήνα για τη Σύρο γεμάτος χαρά. Ο Ηλίας, ένας συμφοιτητής μου είχε προσληφθεί σαν γεωλόγος στην Νομαρχία Κυκλάδων, και επομένως είχα μία αναφορά για το νησί. Έφτασα και έκλεισα δωμάτιο στο ξενοδοχείο Εuropa, νομίζω σήμερα είναι καζίνο. Κοιμήθηκα και το πρωί που ξύπνησα, πήρα το φάκελο με τα πιστοποιητικά που έπρεπε να καταθέσω έτοιμα, δηλαδή τα πιστοποιητικά της υγειονομικής επιτροπής, τίτλους σπουδών και μεταπτυχιακών, απολυτήριο στρατού και λοιπά. Μπήκα να κάνω ένα μπάνιο, έβαλα μπόλικο σαμπουάν και τότε έγινε η πρώτη διαπίστωση. Το νερό είχε πολλά άλατα που κόλλησαν πάνω μου μαζί με το σαπούνι που δεν έφευγε με τίποτα, τα μαλλιά μου έγιναν σα βούρτσα. Τα μαλλιά μου ήταν κάγκελο όσο και να τα ξέβγαλα με ένα εμφιαλωμένο νερό που αγόρασα από το ξενοδοχείο δεν ίσιωσαν. Τι να κάνω; Σκουπίστηκα με την πετσέτα για να απομακρύνω τη σαπουνάδα και κίνησα για τη Σταματίου Πρωίου, που ήτανε τότε η Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας.

Η διεύθυνση ήτανε πολύ κοντά κι ανέβηκα τα σκαλιά στον πρώτο όροφο που θα ορκιζόμουν στο γραφείο του διευθυντή, ο οποίος αν θυμάμαι καλά ήταν Ναξιώτης. Μόλις μπήκα στο γραφείο στάθηκα δίπλα σε ένα τεράστιο τύπο, μπασκετμπολίστα της Εθνικής, τον Νίκο, τον Στ…, ο οποίος τοποθετήθηκε στην Αμοργό. Άσχετα αν δεν πάτησε ποτέ το πόδι του εκεί, πάντως έπαιρνε τα μόρια της Αμοργού. Δέκα που ήταν και το μέγιστο. Έπαιρνε συνέχεια για δεκαετίες απόσπαση για τα ΤΕΦΑΑ Θεσσαλονίκης. Στο κάτω γραφείο ήταν μια υπάλληλος, από τη Νίκαια του Πειραιά. Αργότερα είχα το γιο της μαθητή στο 9ο Γυμνάσιο της Νίκαιας. Μου έδωσε ένα χαρτί να επιλέξω σχολεία, αλλά μόλις το είδα της είπα ότι έκανε λάθος γιατί όλα αυτά ήτανε δυσπρόσιτα ενώ εγώ ήμουν κανονικός διορισμός. Η απάντηση της που δεν την κατάλαβα τότε ήταν:

–        “Μικρέ είσαι το πρώτο φαβορί για τη Φολέγανδρο”.

Πράγματι για την ειδικότητα μου ΠΕ 04-05 ήμουνα ο νεότερος διορισθείς, γιατί πήρα αμέσως πτυχίο, είχα μεταπτυχιακό και έτσι προηγήθηκα των υπολοίπων. Υπάρχουν συμφοιτητές μου που διορίστηκαν μετά από μένα πέντε χρόνια. Αυτή ήξερε ότι ενώ είχε τρία κενά στη Σύρο δεν τα δήλωσαν για να δουλέψουν τρεις γνωστοί Συριανοί αναπληρωτές. Σιγά μην άφηναν το σπίτι τους να πάνε στην άγονη γραμμή…. Εν τω μεταξύ λίγο αργότερα προκηρύχθηκαν μέσα σε μία εβδομάδα θέσεις σε δυσπρόσιτα νησιά του Πειραιά. Τότε εγώ έμενα Αμφιάλη στο Κερατσίνι και το δυσπρόσιτο νησί Σαλαμίνα ήταν ούτε μία ώρα από το σπίτι μου!!! Όσοι πήγαν εκεί ήταν μιλημένοι. Πού να προλάβαινες να κλείσεις σε δημόσιο νοσοκομείο ραντεβού, να πάρεις τις γνωματεύσεις από το γιατρό, να κλείσεις ραντεβού στην υγειονομική επιτροπή που για τον Πειραιά ήταν το ΠΙΚΠΑ, μέσα σε μια βδομάδα, αν δεν τα χεις ήδη έτοιμα; Τα γράφω αυτά γιατί κάποιοι ωφελημένοι εκείνης της εποχής σχολιάζουν τα κακώς κείμενα της σημερινής. Δυστυχώς πάρα πολλοί άνθρωποι και συνάδελφοι επίσης δεν πάνε με το Σταυρό στο χέρι, αλλά κοιτάνε πως θα εξυπηρετηθούν και προφανώς σε βάρος άλλων βεβαίως, βεβαίως. Δικαίωμα κριτικής έχει μόνο όποιος δεν έβαλε το δάχτυλό του στο βάζο με το μέλι ή δεν χρησιμοποίησε τον μπάρμπα από την Κορώνη. Αυτό το κοινωνικό σύμπτωμα μας οδήγησε σήμερα σε αυτή την κατάσταση. Ανέκαθεν κανείς δεν νοιαζόταν για τον εκπαιδευτικό που θα διοριζότανε στην Άγονη Γραμμή. Επίσης εξομολογούμαι ότι και εγώ σαν παιδί της Μεταπολίτευσης φταίω για την κατάντια της κομματικοποίησης που επικράτησε στο βαθμό που μου αναλογεί. Και διέλυσε την Χώρα και την Κοινωνία.

Τέλος πάντων μετά την ορκωμοσία έφυγα για την Αθήνα μέσω Ραφήνας και περίμενα τις επίσημες τελικές τοποθετήσεις του ΠΥΣΔΕ. Όπως μου προείπε η Ευαγγελία, τοποθετήθηκα στο νησί με το περίεργο όνομα: Φολέγανδρος!!! Στην πορεία βέβαια το λάτρεψα!!! Το νησί έχει ένα υπέροχο φάρο, 72 εκκλησίες και παρεκκλήσια και για τη προστασία τους διαθέτει αρχαιοφύλακα.

Μην απογοητευτείτε ποτέ στη ζωή σας αν η πρώτη σας επιλογή δεν βγει. Δεχτείτε το, ότι και να συμβεί και η ζωή θα σας ανταμείψει…

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ VKONSTA.BLOGSPOT.COM

Μια νεροποντή στην Αθήνα ήταν αρκετή για να αναδείξει τις χρόνιες αδυναμίες της χώρας στην αντιμετώπιση ζητημάτων που αφορούν αυτό που λέμε καθημερινότητα του πολίτη.

Τι έφταιξε και πνίγηκε ξανά η πρωτεύουσα; Φταίει η κυβέρνηση, η Περιφέρεια, ο δήμος, που δεν έκαναν τις αναγκαίες παρεμβάσεις και τα έργα που υλοποίησαν ήταν εκτός προδιαγραφών; Παρότι το ερώτημα είναι διαχρονικό, δεν πρόκειται να απαντηθεί.

Ουδείς θα παραδεχτεί ότι υλοποίησε ένα έργο το οποίο δεν επιτυγχάνει τον σκοπό για τον οποίο δημοπρατήθηκε, όπως ουδείς θα παραδεχτεί ότι δεν καθάρισε τα φρεάτια πριν από τη βροχή κ.λπ., κ.λπ.
Και αν διατυπωθεί το ερώτημα «τις πταίει;», θα ξεκινήσει το γνωστό παιχνίδι της «κολοκυθιάς», στο οποίο ο κάθε παίκτης αποποιείται τις ευθύνες του και τις ρίχνει σε κάποιον άλλον.

Παλαιότερα η κυβέρνηση είχε επενδύσει αρκετά στο «επιτελικό κράτος», το οποίο θα αντιμετώπιζε έκτακτα γεγονότα με αποτελεσματικότητα, αλλά πριν αλέκτορα φωνήσαι… τρις ξεχάστηκε, διότι όπου χρειάστηκε, απέτυχε.

Η κυβέρνηση οφείλει να κοιτάξει πίσω από την κουρτίνα των αριθμών και να ασχοληθεί με την καθημερινότητα των πολιτών, οι οποίοι, εκτός από τις συνέπειες κάθε βροχόπτωσης, βλέπουν από μακριά τους άλλους Ευρωπαίους.

Αποκαλυπτικό είναι το Ελληνικό Δημοσιονομικό Συμβούλιο, το οποίο στη «Γνώμη επί του Πολυετούς Δημοσιονομικού Προγραμματισμού 2026-2029» επισημαίνει πως «η παραγωγικότητα της εργασίας ανά ώρα και οι πραγματικοί μισθοί παραμένουν από τους χαμηλότερους στην Ε.Ε., ενώ το κατά κεφαλήν ΑΕΠ αντιστοιχεί μόλις στο 70% του μέσου ευρωπαϊκού όρου. Παρά τη βελτίωση των τελευταίων ετών, η ανεργία παραμένει υψηλότερη σε σχέση με τον μέσο όρο της Ε.Ε., ενώ το επενδυτικό ποσοστό και η αποταμίευση των νοικοκυριών εξακολουθούν να είναι χαμηλά».

Πάνος Φ. Κακούρης

Στη Λίμνη της Νίκαιας, μόλις μια ώρα από την Κωνσταντινούπολη, η απάντηση σε ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια της χριστιανικής ιστορίας κρυβόταν για αιώνες σε κοινή θέα.

Μια αεροφωτογραφία του 2014 αποκάλυψε τη χαρακτηριστική κάτοψη μιας βυθισμένης βασιλικής.

Η Wall Street Journal παρουσιάζει σε αναλυτικό ρεπορτάζ όλα τα νέα ευρήματα με αφορμή την επίσκεψη του Πάπα Λέοντα στην Τουρκία.

Ο Τούρκος αρχαιολόγος Μουσταφά Σαχίν είχε περάσει χρόνια εξερευνώντας τη Λίμνη της Νίκαιας (Ιζνίκ στα τουρκικά).

Οι ντόπιοι γνώριζαν ότι υπήρχαν πέτρινα κατάλοιπα μέσα στη λίμνη — κάποιοι μάλιστα κολυμπούσαν ανάμεσα στα ερείπια. Όμως κανείς δεν είχε συνειδητοποιήσει τη σημασία τους.

«Ήταν η διαφορά ανάμεσα στο να κοιτάς και στο να βλέπεις», λέει ο Σαχίν, δίπλα στον ναό του Αγίου Νεοφύτου που εμφανίστηκε φέτος ολόκληρος λόγω παρατεταμένης ξηρασίας.

Ένας ναός – σταθμός στην ιστορία του Χριστιανισμού

Οι πιο πρόσφατες μελέτες δείχνουν πως η βυθισμένη βασιλική ήταν κάτι πολύ περισσότερο από προσκυνηματικό σημείο: ήταν πιθανότατα ο χώρος όπου ξεκίνησε η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος — η ιστορική συγκέντρωση επισκόπων που κατέληξε στο Πιστεύω της Νίκαιας, το σύμβολο της χριστιανικής πίστης που αποδέχονται ακόμη σήμερα οι περισσότερες χριστιανικές Εκκλησίες.

Την Παρασκευή, ο Πάπας Λέων ΙΔ΄ επισκέφθηκε τα ερείπια στη Νίκαια συνοδευόμενος από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο. Μπροστά στα θεμέλια του ναού, οι δύο εκκλησιαστικοί ηγέτες διάβασαν από κοινού το Σύμβολο της Πίστεως — μια συμβολική χειρονομία επαναπροσέγγισης.

«Τότε η Εκκλησία ήταν ενωμένη», δήλωσε στη WSJ ο Μητροπολίτης Γαλλίας Εμμανουήλ Αδαμάκης. «Το μήνυμα σήμερα είναι ξανά η αναζήτηση ενότητας».

Το δραματικό παρασκήνιο της Συνόδου του 325 μ.Χ.

Η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος συγκλήθηκε από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Κωνσταντίνο για να λύσει τη μεγάλη θεολογική διαμάχη που απειλούσε να διχάσει τον χριστιανικό κόσμο.

Ο Αρείος, ιερέας με πολυάριθμους οπαδούς, αμφισβητούσε τη θεότητα του Ιησού. Οι καταγεγραμμένες συγκρούσεις μεταξύ των επισκόπων ήταν έντονες.

Η συντριπτική πλειοψηφία των επισκόπων επέλεξε τελικά τη διατύπωση του Συμβόλου της Πίστεως, σύμφωνα με την οποία ο Υιός είναι «ὁμοούσιος τῷ Πατρί».

Γιατί μια βασιλική έξω από τα τείχη;

Η αεροφωτογραφία του 2014 εγείρει ένα ερώτημα: γιατί ένας τόσο μεγάλος ναός χτίστηκε δίπλα στη Λίμνη της Νίκαιας και όχι εντός των τειχών;

Η απάντηση βρίσκεται στην ιστορική εξέλιξη του χώρου:

• Στην ακτή της λίμνης μαρτύρησε ο Άγιος Νεόφυτος το 303 μ.Χ.
• Μετά το Διάταγμα των Μεδιολάνων (313 μ.Χ.), οι Χριστιανοί έκτισαν έναν μικρό ναϊσκο πάνω από τον τάφο του.
• Γρήγορα αναπτύχθηκε νεκροταφείο με τα χαρακτηριστικά κεραμοσκεπή κτερίσματα που σώζονται ακόμη.

Ο ναϊσκος εξελίχθηκε πρώτα σε ξύλινη εκκλησία και αργότερα σε μεγαλοπρεπή βασιλική.
Αρχαιολόγοι εντόπισαν κομμάτια της σαρκοφάγου του Αγίου Νεοφύτου, καθώς και αναθήματα, όπως ένα μεταλλικό τάμα με τον Χριστό να ευλογεί.

Το κρίσιμο στοιχείο από το Βατικανό

Η μεγάλη ανατροπή ήρθε το 2018. Στη Βιβλιοθήκη του Βατικανού, ο Σαχίν εντόπισε μια τοιχογραφία που δείχνει τη Σύνοδο της Νίκαιας να συνεδριάζει σε βασιλική εκτός των τειχών, δίπλα σε λίμνη.

«Ήταν η στιγμή που κατάλαβα ότι ίσως η εκκλησία μου δεν ήταν απλώς του Νεοφύτου — αλλά η ίδια η βασιλική της Συνόδου», λέει.

Μελέτες με τον Αμερικανό βιβλικό μελετητή Μαρκ Φερτσάιλντ επιβεβαιώνουν ότι η σύνοδος συνεδρίασε αρχικά στο ξύλινο κτίσμα της βασιλικής, προτού οι συζητήσεις μεταφερθούν στο αυτοκρατορικό παλάτι όπου συντάχθηκε το Πιστεύω.

Σεισμοί, καταστροφές και η βύθιση

Με τους αιώνες, σεισμοί ισοπέδωσαν τη βασιλική, αφήνοντας τα ερείπια να βυθιστούν στη Λίμνη της Νίκαιας.

Το μνημείο έμεινε κρυμμένο μέχρι τις αρχές του 21ου αιώνα — ένα σιωπηλό απολίθωμα της πιο κρίσιμης στιγμής της χριστιανικής θεολογίας.

Η χριστιανική κοινότητα της Νίκαιας δεν υπάρχει πλέον, αλλά το αποτύπωμά της είναι παντού:

• Η Μικρή Αγία Σοφία, η οποία φιλοξένησε την τελευταία Οικουμενική Σύνοδο κοινής αναγνώρισης Ανατολής και Δύσης.
• Το κτίσμα μετατράπηκε σε τζαμί την οθωμανική περίοδο, έγινε μουσείο στην Τουρκική Δημοκρατία και επανήλθε ξανά σε λειτουργία ως τζαμί το 2011.
• Μετά την επίσκεψη του Πάπα, αυξάνεται το ενδιαφέρον χριστιανών προσκυνητών και τουριστών. Τα καταστήματα της πόλης ήδη πουλούν σουβενίρ με θέμα τη βυθισμένη βασιλική.

Το μυστήριο που απασχολούσε ιστορικούς, θεολόγους και αρχαιολόγους για αιώνες φαίνεται πως βρήκε την απάντησή του στη γαλήνη της Λίμνης της Νίκαιας.

Η αναδυόμενη βασιλική δεν είναι μόνο ένα θαυμαστό αρχαιολογικό εύρημα, σχολιάζει η WSJ. Είναι ένας ζωντανός σύνδεσμος με τη στιγμή που γράφτηκε το θεμέλιο της χριστιανικής πίστης, ένα σιωπηλό κάλεσμα για ενότητα χιλίων επτακοσίων ετών.

Naftemporiki.gr