Γενικά θέματα
«Τα δικοινοτικά συστήματα δεν έχουν σχέση με δημοκρατία»
«Τι πήγε λάθος και παραμένει άλυτο το Κυπριακό;»
Η Κυπριακή Δημοκρατία χρειάζεται μια νέα αντιαποικιακή στρατηγική, δηλώνει ο Κλέαρχος Κυριακίδης, Ανώτερος Επισκέπτης Καθηγητής στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου UCLan Cyprus, ο οποίος θέτει και την ιστορική και την πολιτική διάσταση. Θέτει παράλληλα και το πλαίσιο του διεθνούς δικαίου, το οποίο στην περίπτωση της Κύπρου αγνοείται.
Ο κ. Κυριακίδης σε συνέντευξή του στο «Φ», σημειώνει ότι η διχαστική έννοια των «δυο κοινοτήτων» δεν θα έπρεπε να έχει θέση στις διαπραγματεύσεις, που αφορούν ένα κράτος που ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ένωση και που λαμβάνουν χώρα, κατά καιρούς, με πρωταγωνιστές τους «δύο» δήθεν «ηγέτες» των «δύο κοινοτήτων». Ο Κλέαρχος Κυριακίδης τονίζει ότι τα δικοινοτικά συστήματα προκαλούν συγκρουσιακή πολιτική κουλτούρα.
Ο κ. Κυριακίδης αναφέρει πως η αναφορά σε «Κυπριακό» είναι παραπλανητικός όρος. Επί της ουσίας, αυτός είναι βρετανικός ευφημισμός (“the Cyprus problem”) που ήρθε στη φόρα τη δεκαετία του 1950. Ρίχνει, όπως εξηγεί, την προσοχή στο θύμα και όχι στα κράτη που ευθύνονται για την τουρκική αποικιοκρατία από το 1571 ως το 1878, τη βρετανική αποικιοκρατία από το 1878 ως το 1960 και την τούρκο-βρετανική νεοαποικιοκρατία από το 1960.
-Το 2024 συμπληρώνονται 50 χρόνια από την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο. Μισός αιώνας κατοχής εδαφών της Κύπρου από την Τουρκία. Οι συζητήσεις από το 1974 και εντεύθεν στηρίζονται στις δυο κοινότητες ενώ η εισβολή έγινε από την Τουρκία. Τι πήγε λάθος και παραμένει άλυτο το Κυπριακό;
-Προτού απαντήσω, πρέπει να διευκρινίσω κάποια θέματα. Το 1974, η Τουρκία ξεκίνησε δύο εισβολές, όχι μία εισβολή. Η πρώτη εισβολή ήταν αυτή της 20ης Ιουλίου, πέντε μέρες μετά το πραξικόπημα στη Λευκωσία, που η Τουρκία εκμεταλλεύτηκε ως πρόσχημα. Η δεύτερη εισβολή ξεκίνησε, χωρίς πρόσχημα, στις 14 Αυγούστου, αρκετές εβδομάδες μετά την κατάπαυση του πυρός που κηρύχθηκε στις 22 Ιουλίου και την επακόλουθη πτώση των πραξικοπηματικών καθεστώτων στη Λευκωσία και στην Αθήνα στις 23 και 24 Ιουλίου αντίστοιχα.
Ως άμεσο αποτέλεσμα της δεύτερης εισβολής, η Τουρκία επέτυχε την κατοχή του 36% της επικράτειας καθώς και το 57% της ακτογραμμής της Κυπριακής Δημοκρατίας (ΚΔ). Εδώ πρέπει να διευκρινίσω κάτι άλλο. Μεταξύ τους, οι δύο εισβολές προκάλεσαν επιπρόσθετες παράνομες συνέπειες πέραν της κατοχής που αναφέρθηκε στο ερώτημα. Προκάλεσαν την εθνοκάθαρση, τον αποικισμό, τον αφελληνισμό, τον εκτουρκισμό, τον από-χριστιανισμό, την ισλαμοποίηση, τη στρατιωτικοποίηση και την εκμετάλλευση των ματωμένων κατεχομένων εδαφών της ΚΔ. Όλα αυτά και τόσα άλλα πραγματοποιήθηκαν σύμφωνα με μια νέο-αποικιακή τουρκική στρατηγική με ρίζες στις βρετανό-τουρκικές μηχανορραφίες του 1956 και στο σχέδιο που παρέδωσε ο Δρ. Νιχάτ Ερίμ στον τότε Πρωθυπουργό της Τουρκίας, Adnan Menderes, τον Νοέμβριο του ίδιου έτους.
Η τελευταία μου διευκρίνιση αφορά «το Κυπριακό», ο παραπλανητικός όρος που εμφανίζεται στο ερώτημα. Επί της ουσίας, αυτός είναι βρετανικός ευφημισμός (“the Cyprus problem”) που ήρθε στη φόρα τη δεκαετία του 1950. Ρίχνει την προσοχή στο θύμα και όχι στα κράτη που ευθύνονται για την τουρκική αποικιοκρατία από το 1571 ως το 1878, τη βρετανική αποικιοκρατία από το 1878 ως το 1960 και την τούρκο-βρετανική νεοαποικιοκρατία από το 1960.
Τρεις λόγοι μη λύσης
Έρχομαι τώρα στο ερώτημα. «Τι πήγε λάθος και παραμένει άλυτο το Κυπριακό;» Θα προσδιορίσω τρεις από τις πιο σημαντικές εξηγήσεις που δεν συζητούνται συχνά στο δημόσιο διάλογο.
Πρώτον, το «στάτους κβο» επιτρέπει τη βρετανό-τουρκική νεοαποικιοκρατία και την ατιμωρησία να διαρκέσουν, προς όφελος των υπευθύνων. Ας μην ξεχνάμε ότι στις 16 Αυγούστου 1960, η αυτοδιάθεση μπλοκαρίστηκε με την καμουφλαρισμένη διχοτόμηση της Νήσου Κύπρου – μέσω της διατήρησης, σε βρετανικά χέρια, δύο τμημάτων της Αποικίας του Στέμματος της Κύπρου στο 3% της Νήσου και μέσω της παράλληλης εγκαθίδρυσης της ΚΔ, με περιορισμένη κυριαρχία, στο υπόλοιπο 97%. Το καλοκαίρι του 1974 ακολούθησε η τουρκική κατοχή του βορρά της ΚΔ. Ως αποτέλεσμα των αμέτρητων βίαιων, καταναγκαστικών και απάνθρωπων πράξεων που διαπράχθηκαν το 1974 και τα προηγούμενα χρόνια, ειδικά το 1964, η ΚΔ κατάντησε να αποτελεί απέραντη σκηνή ατιμώρητης διεθνούς εγκληματικότητας.
Δεύτερον, από το 1974, το Ηνωμένο Βασίλειο (ΗΒ), ως εγγυήτρια δύναμη της ΚΔ, δεν ενορχήστρωσε καμία στρατιωτική επιχείρηση με στόχο την υπεράσπιση της «ανεξαρτησίας, εδαφικής ακεραιότητας και ασφάλειας της ΚΔ», τα οποία εγγυήθηκαν από το ΗΒ μέσω του άρθρου II της Συνθήκης Εγγύησης του 1960. Άρα, το ΗΒ δεν έχει επαναλάβει αυτό που έκανε τον Αύγουστο του 1914. Τότε, μετά τη γερμανική εισβολή στο Βέλγιο, το ΗΒ, ως εγγυήτρια δύναμη του θύματος, όχι μόνο κήρυξε πόλεμο κατά της Γερμανίας, η οποία ήταν και αυτή εγγυήτρια δύναμη αλλά επίσης ανέπτυξε βρετανικές ένοπλες δυνάμεις στο Βέλγιο, το οποίο απελευθερώθηκε το 1918. Τα δύο μέτρα και δύο σταθμά μιλούν από μόνα τους.
Τρίτον, για σχεδόν όλο το διάστημα από το 1974, το ΗΒ και άλλοι διεθνείς παράγοντες, ιδίως οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής (ΗΠΑ) και ο Οργανισμός των Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ), έχουν παρουσιάσει την ΚΔ ως παγωμένο εσωτερικό πεδίο μάχης που περιλαμβάνει «δύο κοινότητες». Από το 1974, κάθε Πρόεδρος της ΚΔ έχει τροφοδοτήσει αυτήν την παραπλανητική εντύπωση, η οποία απομακρύνει την προσοχή από την κατοχή και τις σχετικές ευθύνες της Τουρκίας.
Ο όρος «o λαός» παραλείφθηκε το 1960
– Ποια η έννοια των «δύο κοινοτήτων» σε μια διαδικασία διαπραγματεύσεων;
-Για λόγους που θα συνοψίσω παρακάτω, η διχαστική έννοια των «δυο κοινοτήτων» δεν θα έπρεπε να έχει θέση στις «διαπραγματεύσεις» που αφορούν ένα «δυτικό» κράτος που ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ένωση και που λαμβάνουν χώρα, κατά καιρούς, με πρωταγωνιστές τους «δύο» δήθεν «ηγέτες» των «δύο κοινοτήτων». Εντούτοις, παραμένει η οργανωτική αρχή (στα αγγλικά “organizing principle”) που διαμορφώνει τις «διαπραγματεύσεις». Η εξήγηση βρίσκεται στην ιστορία.
Ως φωτισμένο μοντέλο διακυβέρνησης με αρχαία ελληνική προέλευση, η δημοκρατία έχει ως γερή βάση ένα ολοκληρωμένο δήμο, δηλαδή ένα λαό, που πρέπει να σέβεται το κράτος δικαίου, να απολαμβάνει την ελευθερία υπό τον νόμο, να εγγυάται την ισότητα του κάθε πολίτη, να ανέχεται τον πλουραλισμό και να προστατεύει την κάθε μειονότητα ως αναπόσπαστο συστατικό του λαού. Σε αντίθεση, o ισλαμισμός και οι πνευματικοί απόγονοι του, όπως ο οθωμανισμός, έχουν ως ραγισμένο θεμέλιο τον αυστηρό διαχωρισμό των «δύο κοινοτήτων», δηλαδή η ανώτερη «κοινότητα» των «μουσουλμάνων» και η κατώτερη «κοινότητα» των «μη μουσουλμάνων», οι οποίες συνυπάρχουν σε μια αντιδημοκρατική, ανελεύθερη και άνιση κοινωνία.
Στη Νήσο Κύπρο, ο «δικοινοτικός» διαχωρισμός των «μη μουσουλμάνων» στην πλειοψηφία από τους «μουσουλμάνους» στη μειονότητα εισήλθε στον απόηχο της τουρκικής εισβολής του 1570, κάτι που οδήγησε στην οθωμανική κατάκτηση του 1571, στον οθωμανικό αποικισμό της Νήσου και σε σχετικό πρόγραμμα εξισλαμισμού. Κατά τη διάρκεια της καταπιεστικής οθωμανικής αποικιοκρατικής εποχής από το 1571 έως το 1878, ο «δικοινοτικός» διαχωρισμός ενσωματώθηκε στην πολιτική κουλτούρα μαζί με τη διάκριση, το δουλεμπόριο, τη δουλεία, τη διαφθορά και τόσα άλλα κακοήθη χαρακτηριστικά της αντιδημοκρατικής τουρκικής διοίκησης. Από το 1878 ως το 1960, οι βρετανοί αποικιοκράτες όχι μόνο διατήρησαν αλλά εμβάθυναν τον «δικοινοτικό» διαχωρισμό. Ακόμη και όταν εφάρμοσαν ένα περιορισμένο μέτρο δημοκρατίας, μέσω ενός βρετανικού εκλογικού νόμου (Order-in-Council) με ημερομηνία 30 Νοεμβρίου 1882, αυτό εξυπηρέτησε τα συμφέροντα του «δικοινοτικού» διαχωρισμού εφόσον βασιζόταν σε δύο ξεχωριστούς «εκλογικούς καταλόγους»– έναν για τους «μη Μωαμεθανούς» (δηλαδή, τους ενήλικους μη μουσουλμάνους άνδρες) και έναν για τους «Μωαμεθανούς» (δηλαδή τους ενήλικους μουσουλμάνους άνδρες).
Όταν η ΚΔ εγκαθιδρύθηκε το 1960, ο όρος “the people” («o λαός») παραλείφθηκε από το «δικοινοτικό» Σύνταγμα που προετοιμάστηκε στην αγγλική γλώσσα πίσω από κλειστές πόρτες σύμφωνα με τα «δικοινοτικά» αιτήματα της Τουρκίας πριν επιβληθεί στις 16 Αυγούστου 1960. Αντ’ αυτού, ο όρος «δύο Κοινότητες» (με κεφαλαίο «Κ») ενσωματώθηκε σε διάφορα άρθρα του Συντάγματος όπως τo άρθρο 6. Επιπλέον, το άρθρο 2 όρισε «την Ελληνική Κοινότητα» με νέο-οθωμανικό τρόπο που περιλαμβάνει τους πολίτες της ΚΔ που «ανήκουσιν εις την Ελληνικήν Ορθόδοξον Εκκλησίαν» και όρισε την «Τουρκική Κοινότητα» με εξ ίσου νέο-οθωμανικό τρόπο που περιλαμβάνει τους πολίτες που «είναι μωαμεθανοί». (Η αγγλική έκδοση του Συντάγματος βρίσκεται στο www.law.gov.cy/law/law.nsf/constitution-en/constitution-en?OpenDocument και η ελληνική στο www.law.gov.cy/law/law.nsf/constitution-el/constitution-el?OpenDocument)
Οποιαδήποτε μορφή διαχωρισμού έχει την έμφυτη δυνατότητα να προκαλέσει αδικία. Στις 16 Δεκεμβρίου του 1956, ο 27χρονος τότε Martin Luther King, Jr, προειδοποίησε ότι «ο διαχωρισμός είναι μοχθηρός» (“segregation is evil”) επειδή «αναπόφευκτα παράγει ανισότητα», «ουλώνει την ψυχή του διαχωρισμένου καθώς και του διαχωριστή» και «ενώ δίνει στους διαχωρισμένους μια ψευδή αίσθηση κατωτερότητας, δίνει στον διαχωριστή μια ψευδή αίσθηση ανωτερότητας».
Στο ίδιο πνεύμα είναι οι πρόνοιες της Διεθνής Σύμβασης για την Εξάλειψη Όλων των Μορφών Φυλετικών Διακρίσεων, που εγκρίθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 1965, ένα χρόνο αφότου ο Δρ. King κέρδισε το Νόμπελ Ειρήνης το 1964 αλλά τρία χρόνια πριν δολοφονηθεί το 1968. Το άρθρο 3 είναι ξεκάθαρο: “States Parties particularly condemn racial segregation and apartheid and undertake to prevent, prohibit and eradicate all practices of this nature in territories under their jurisdiction.” Σύμφωνα με τη μετάφραση που έχει δημοσιευτεί από τον ΟΗΕ: «Τα Κράτη μέλη καταδικάζουσι την φυλετικήν απομόνωσιν και απαρτχάιντ και αναλαμβάνουσι την υποχρέωσιν παρεμποδίσεως, απαγορεύσεως και εκριζώσεως πάσης μεθόδου τοιαύτης φύσεως διενεργουμένης εις τα εδάφη της δικαιοδοσίας των.» (Πηγή: www.refworld.org/cgi-bin/texis/vtx/rwmain/opendocpdf.pdf?reldoc=y&docid=4c2aff2b2)
Παρ’ όλα αυτά, το 1974, το «διζωνικό» απαρτχάιντ επιβλήθηκε «ντε φάκτο» ως γεωγραφική εξωτερίκευση του «δικοινοτικού» διαχωρισμού. Από το 1974, οι «διαπραγματεύσεις» έχουν ενισχύσει αυτά τα είδη διχασμού και η Τουρκία έχει λάβει μέρος περιστασιακά αλλά ως εγγυήτρια δύναμη και όχι ως κατοχική δύναμη.
Η ΚΔ χρειάζεται μια νέα αντιαποικιακή στρατηγική
– Ποιος ο ρόλος των Ηνωμένων Εθνών διαχρονικά σε σχέση με το Κυπριακό;
-Παρόλο που ο ΟΗΕ ενεπλάκη στο λεγόμενο «Κυπριακό» κατά τη δεκαετία του 1950, ήρθε στο προσκήνιο με την υιοθέτηση του Ψηφίσματος 186 από το Συμβούλιο Ασφαλείας στις 4 Μάρτιου 1964 και με την επακόλουθη συγκρότηση της ΟΥΝΦΙΚΥΠ. Ωστόσο, από τότε που ο Kurt Waldheim, πρώην αξιωματικός των μυστικών υπηρεσιών της Ναζιστικής Γερμανίας, έγινε Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ το 1972 και υπηρέτησε σε αυτό το ρόλο μέχρι το 1981 πριν αποδειχτεί ότι ήταν ψεύτης, η φήμη του έχει σπιλωθεί. Θα αναφέρω δύο λόγους.
Πρώτον, από το 1974, εξ αιτίας της πολιτικής του ΗΒ και των ΗΠΑ ως μόνιμα μέλη του Συμβούλιου Ασφάλειας, ο ΟΗΕ δεν προσπάθησε να ενεργοποιήσει το Κεφάλαιο VII του Χάρτη του ΟΗΕ με στόχο την ένοπλη αλλά νόμιμη απελευθέρωση της ΚΔ από ξένη κατοχή. Σε αντιδιαστολή, μετά την ιρακινή εισβολή στο Κουβέιτ το 1990, το ΗΒ και οι ΗΠΑ έκαναν ακριβώς αυτό.
Δεύτερον, εδώ και για χρόνια, το Συμβούλιου Ασφάλειας λειτουργεί υπό την καθοδήγηση του ΗΒ ως “penholder”, δηλαδή «κάτοχος της πέννας», που προσχεδιάζει τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας για την Κύπρο. Ως “penholder”, το ΗΒ και, μέσω αυτού, ο ΟΗΕ προωθεί μια προτεινόμενη νέο-αποικιακή «λύση» που θα διατηρήσει τη βρετανική αποικιακή παρουσία στη Νήσο Κύπρο, θα διαιωνίσει τον «δικοινοτισμό», θα νομιμοποιήσει τις παρανομίες του παρελθόντος, θα ενσωματώσει το «διζωνικό» απαρτχάιντ, θα εγκαθιδρύσει δύο «συνιστώντα κράτη» κάτω από μια εύθραυστη «ομοσπονδιακή» ομπρέλα και, έτσι, θα εξαφανιστεί η ΚΔ. Ο ΟΗΕ τα επέτρεψε όλα αυτά παρά το γεγονός ότι το ΗΒ φαίνεται να έχει ξεκάθαρη σύγκρουση συμφερόντων ως αποικιακός ηγεμόνας δύο υπολειμμάτων της Αποικίας του Στέμματος της Κύπρου.
– Οι πολίτες έχουν κληθεί μια φορά να αποφανθούν για το περιεχόμενο της λύσης, στο δημοψήφισμα του 2004. Ήταν κομβικό σημείο για το Κυπριακό το δημοψήφισμα. Τι έπρεπε να γίνει που δεν έγινε τότε σε σχέση με το Κυπριακό; Θα μπορούσε η Λευκωσία να ανατρέψει την μέχρι τότε ακολουθούμενη πορεία;
-Το 2004 δεν πραγματοποιήθηκε ένα «δημοψήφισμα» αλλά δύο «ξεχωριστά ταυτόχρονα δημοψηφίσματα» σύμφωνα με την αντιδημοκρατική αρχή του «δικοινοτικού» διαχωρισμού. Κοιτάζοντας το μέλλον, η ΚΔ χρειάζεται μια νέα αντιαποικιακή στρατηγική. Θα πρέπει να βασίζεται στο κράτος δικαίου, στη δημοκρατία και στην ισχυρή άμυνα και θα πρέπει να έχει ως πρωταρχικό στόχο τη νόμιμη απελευθέρωση των κατεχομένων. Για να συμβούν αυτά, η ΚΔ θα πρέπει να απαιτήσει την επιβολή του διεθνούς δικαίου, την απόδοση της διεθνούς ποινικής δικαιοσύνης και την αποκάλυψη της αλήθειας.
Μόνο εδώ διαχωρισμός μουσουλμάνοι και μη μουσουλμάνοι
-Υπάρχουν «δικοινοτικά» συστήματα διακυβέρνησης στον κόσμο;
-Στην ιστορία, υπήρχαν αρκετά «δικοινοτικά» συστήματα διακυβέρνησης. Έχω ήδη αναφέρει το Οθωμανικό που διαχώριζε τους «μη μουσουλμάνους» από τους «μουσουλμάνους» και που οδήγησε στον «δικοινοτικό» διαχωρισμό των «μελών της Ελληνικής Κοινότητας» από τα «μέλη της Τουρκικής Κοινότητας», δύο ετικέτες που βρίσκονται στα άρθρα 63 και 94 του Συντάγματος της ΚΔ του 1960.
Στη Ναζιστική Γερμανία, οι Νόμοι της Νυρεμβέργης του 1935, που προηγήθηκαν το Ολοκαύτωμα και τις άλλες γενοκτονίες που επέφερε το χιτλερικό καθεστώς, ξεχώριζαν τους «μη Άριους» από τους «Άριους». Πριν τη θέσπιση του Νόμου για τα Πολιτικά Δικαιώματα του 1964 στις ΗΠΑ, ορισμένες πολιτείες στις ΗΠΑ όπως την Αλαμπάμα και το Μισισίπι, είχαν νόμους – ο Δρ. King τους ονόμαζε «άδικους νόμους» – που διαχώριζαν τους “Negroes” («Νέγρους») από τους “whites” («λευκούς»).
Από ότι γνωρίζω, στα 27 κράτη- μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ), εκτός στην ΚΔ, δεν υπάρχει ούτε ένα σύστημα διακυβέρνησης με οργανωτική αρχή τον «δικοινοτικό» διαχωρισμό των «μη μουσουλμάνων» από των «μουσουλμάνων». Ωστόσο, έξω από την ΕΕ, υπάρχουν. Σας δίνω δύο παράδειγμα.
Το πρώτο παρέχεται από το Σύνταγμα του Λιβάνου. Αυτό βασίζεται στην παραπλανητική αρχή της «ισότητας μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων». Κατά συνέπεια, Εβραίοι και άλλοι μη χριστιανοί και μη μουσουλμάνοι υφίστανται διακρίσεις. Επιπλέον, επειδή η λιβανέζικη πολιτική παράδοση υπαγορεύει ότι ο Πρόεδρος πρέπει να είναι Χριστιανός και ο Πρωθυπουργός Μουσουλμάνος, όλοι οι πολίτες αντιμετωπίζουν διακρίσεις για τον ένα ή για τον άλλο λόγο.
Το δεύτερο παράδειγμα παρέχεται από το Σύνταγμα της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Πακιστάν. Αναφέρεται επανειλημμένα σε «μουσουλμάνους» και σε «μη μουσουλμάνους». Εντούτοις, επειδή το Πακιστάν είναι Ισλαμική Δημοκρατία, οι μουσουλμάνοι έχουν το πάνω χέρι και οι μη μουσουλμάνοι αντιμετωπίζουν άμεσες ή έμμεσες μορφές διακρίσεων. Μάλιστα, αντιμετωπίζουν φρικτές διώξεις.
Τόσο ο Λίβανος όσο και το Πακιστάν αποσταθεροποιείται από τη διαλειτουργικότητα των φορέων του δημόσιου τομέα, τη διαφθορά, τις εσωτερικές συγκρούσεις και, σε τέτοιες άθλιες συνθήκες, την καταπίεση όλων των πολιτών.
Το 1999, όταν εφαρμόστηκε η Συμφωνία της Μεγάλης Παρασκευής του 1998, η Βόρεια Ιρλανδία, η οποία παρέμεινε μέρος του ΗΒ όταν οι βρετανοί διχοτόμησαν τη Νήσο Ιρλανδία το 1921, απόκτησε μια διαφορετική εκδήλωση της «δικοινοτικής» διακυβέρνησης. Αυτή βασίζεται στη «μοιρασιά της εξουσίας» μεταξύ των Ενωτικών (οι οποίοι είναι κατά κύριο λόγο Προτεστάντες υπέρ της συνεχιζόμενης ένωσης της Βόρειας Ιρλανδίας με το ΗΒ) και Εθνικιστές (που είναι κατά κύριο λόγο Καθολικοί υπέρ της προτεινομένης ένωσης με τη Δημοκρατία της Ιρλανδίας). Ωστόσο, αυτή η «μοιρασιά» έχει δημιουργήσει μια συγκρουσιακή πολιτική κουλτούρα που, κατά καιρούς, έχει οδηγήσει σε ασυμβίβαστο αδιέξοδο και στην επιβολή της άμεσης διακυβέρνησης από το Λονδίνο. Για παράδειγμα, το σύστημα ανεστάλη μεταξύ του Οκτωβρίου του 2002 και του Μαΐου του 2007. Πιο πρόσφατα, το σύστημα έχει ανασταλεί από τον Φεβρουάριου του 2022.
Κάθε ένα από αυτά τα παραδείγματα ισοδυναμεί με έντονο δίδαγμα. Ο λαός της ΚΔ πρέπει να απορρίψει κάθε μορφή «δικοινοτικού» συστήματος διακυβέρνησης.
-Τα δικοινοτικά συστήματα, όπως τα συναντούμε διεθνώς, τι χαρακτηριστικά έχουν και ποια η σχέση τους με την δημοκρατία;
-Όπως έχω ήδη επισημάνει, τα «δικοινοτικά συστήματα» δεν έχουν καμία σχέση με τη δημοκρατία. Ένα κυρίαρχο κράτος μπορεί να έχει δημοκρατικό ή «δικοινοτικό» σύστημα. Δεν μπορεί να έχει και τα δύο
Φιλελεύθερος
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
Γενικά θέματα
Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.
Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.
Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.
Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.
Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.
Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.
Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.
Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.
Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).
Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.
Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.
Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»
Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.
Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».
Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.
Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.
Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.
Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.
Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».
Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.
Η πίστη στον Πούτιν
Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.
«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».
Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.
Τα οφέλη για την οικογένειά του
Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.
Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».
Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.
Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».
Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».
Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.
Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.
Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.
«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.
«Ηγέτης και φίλος»
Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».
Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».
Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ
Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.
Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.
Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.
«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.
Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».
Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».
Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες
Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.
Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.
Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.
«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.
Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.
Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.
Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο
Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.
«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».
«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.
Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»
Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.
Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.
Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.
«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».
Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».
protothema.gr
Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση
Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...
Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού
Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...
Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;
Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...
Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου
Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...
EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας
Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...
-
Αναλύσεις4 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας