Ακολουθήστε μας

Αναλύσεις

Κρινιώ Καλογερίδου: Στη δίνη ασύμμετρης αβεβαιότητας Ελλάδα και Κύπρος…

Δημοσιεύτηκε στις

Δεν είναι η προκατάληψη η αιτία που έχω αμφιβολίες για τη σταθερότητα της αμερικανικής υποστήριξης και φερεγγυότητας (ανεξαρτήτως Προέδρου) απέναντι στην Ελλάδα. Ούτε η πολιτική αντιπαλότητα λόγω ιδεολογικού αντιαμερικανισμού, γιατί κάτι τέτοιο δεν υφίσταται.

 Αυτό που με κάνει να είμαι καχύποπτη απέναντι στην υπερατλαντική σύμμαχο είναι η πίστη μου στη διδακτική ιστορία και την ασύμμετρη αβεβαιότητα, στο πλαίσιο των οποίων οι ανίσχυροι δίνουν μονίμως εθνική κυριαρχία και οι ισχυροί παίρνουν μονίμως ό,τι τους εξυπηρετεί, κι ας υπογράφουν αμφότεροι ”στρατηγικές” συμφωνίες μεταξύ τους (βλ. ”Ελληνοαμερικανική Αμυντική Συμφωνία”, 2021).

 Στην πραγματικότητα, τις win–win συμφωνίες τις υπογράφουν ισοδύναμες χώρες. Χώρες που αναπτύσσουν δυναμική σύγκλισης ισχύος επί τη βάσει αμοιβαίων διακρατικών σχέσεων. Σ’ αυτήν την περίπτωση δεν εντάσσεται, φυσικά, η συμμαχία Κούρδων -Αμερικανών επί Τραμπ . Γι’ αυτό και τους γύρισε την πλάτη η Αμερική (ηγέτιδα δύναμη του ΝΑΤΟ) παίρνοντας το μέρος των Τούρκων εισβολέων στη Συρία το ’19…

   Στάση αχάριστης υπερδύναμης που πρόδωσε για πολλοστή φορά έναν πιστό σύμμαχό της, τους Κούρδους  (1920, ’23, ’63, ’70, 1990-’91, 2007, 2019), οι οποίοι — αν και γονάτισαν τους μαινόμενους τζιχαντιστές του ISIS — έφτασαν στο σημείο να σκύψουν το κεφάλι στους Τούρκους (επιλέγοντας τον συμβιβασμό από την γενοκτονία) και να αποδεχθούν τον εκτοπισμό τους από τις εστίες τους στην ΒΑ Συρία μετά την εγκατάλειψή τους από τους Αμερικανούς συμμάχους τους.

 Έτσι εξηγείται γιατί η Τουρκία (με τις πλάτες των Αμερικανών και των Ρώσων που τη στηρίζουν πολυεπίπεδα) έχει μετατραπεί τα τελευταία χρόνια σε δερβέναγα της Μεσογείου που εκφοβίζει και απειλεί τα γύρω κράτη (βλ. εκπροσώπους του Ελληνισμού, Ελλάδα, Κύπρο).

 Έτσι εξηγείται γιατί ο Ταγίπ Ερντογάν παραμένει πανίσχυρος και μετά την επανεκλογή του. Πανίσχυρος, ανεξέλεγκτος και ατιμώρητος όσες παρανομίες και παραβιάσεις Διεθνών Οργανισμών κι αν έχει κάνει, ανάμεσα στις οποίες η ”γκριζοποίηση” 152 νησιών του Αιγαίου (λίστα EGAYDAAK του 1996, ανανεωμένη το 2016), που αμφισβητεί τις Συνθήκες Λωζάνης (1923) και Παρισίων (1947) στο θέμα της ελληνικής κυριαρχίας επ’ αυτών.

   Το πόσο ανεξέλεγκτος και θρασύτατος είναι φαίνεται και στις μέρες μας, όπου κινείται υπό σκιάν κατά της Ελλάδας και της Κύπρου σε δύο επίπεδα και πάντα με τη μεσολάβηση τρίτων οι οποίοι λειτουργούν ηθελημένα ή αθέλητα (κατόπιν εκβιασμού)  ως το μακρύ χέρι της Άγκυρας είτε στο Ελληνικό Κοινοβούλιο είτε στα Στενά των Δαρδανελίων.

   Τα Στενά για τα οποία εσχάτως (σύγκληση της Συνόδου των υπουργών Άμυνας του ΝΑΤΟ, Ιούνιος ’23) ο Ταγίπ Ερντογάν ζήτησε να λέγονται ”τουρκικά” και όχι ”Στενά” — όπως αναφέρονται στη Συνθήκη του Μοντρέ (1936) — ως αντάλλαγμα για το ”ΝΑΙ” της Τουρκίας στην ένταξη της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ,

   Ένα αντάλλαγμα που κρύβει δόλια τη διάθεσή της για πλήρη αναθεώρηση της εν λόγω Συνθήκης. Συνθήκης η οποία καλύπτει τα όποια αρνητικά της Λωζάνης για τα ελληνικά συμφέροντα (βλ. στρατιωτικοποίηση [στη θέση της αποστρατιωτικοποίησης] ελληνικών νησιών του ΒΑ Αιγαίου [μεταξύ των οποίων η Λήμνος και η Σαμοθράκη] με παράλληλη στρατιωτικοποίηση των ηπειρωτικών εδαφών της ζώνης των Στενών (αν και η Τουρκία έσπευσε να στρατιωτικοποιήσει και τα νησιά της Ίμβρο και Τένεδο, όπως και εκείνα της Προποντίδας ή του Μαρμαρά).  

   Στην πρώτη περίπτωση (αυτήν της ανάμειξής της στα του Ελληνικού Κοινοβουλίου) τον ρόλο του τρίτου παίζει η εκλεγμένη τετράς των μειονοτικών βουλευτών Θράκης (Οζγκιούρ & Ζεϊμπέκ του ΣΥΡΙΖΑ και Ιλχάν & Μπουρχάν του ΠΑΣΟΚ) με πρόταγμα (κατά τον μειονοτικό Τύπο) το (προπαγανδιστικό) αίτημα του προέδρου της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Τούρκων Δυτικής Θράκης Χαλίτ Χαμπίπ Ογλού προς την κυβέρνηση της ΝΔ (με αφορμή την νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στη Ροδόπη χάρη στους μειονοτικούς):

 ”[…] Να διδαχθεί από τα λάθη που έκανε τα τελευταία τέσσερα χρόνια και να αντιμετωπίσει με ειλικρίνεια τα προβλήματα της κοινότητας”.

   Όπερ μεθερμηνευόμενον σημαίνει: Αίτημα δια της πλαγίας για αναγνώριση ”τουρκικής” μειονότητας στην Ελλάδα (Θράκη και Δωδεκάνησα). Αίτημα εκπεφρασμένο ποικιλοτρόπως από τους αγγελιοφόρους της Άγκυρας δια του Τουρκικού Προξενείου, προοίμιο αυτού που θα διατυπωθεί επισήμως από την Τουρκία στη Χάγη.

 Στη δεύτερη περίπτωση (αυτήν των Στενών των Δαρδανελίων που τα θέλει η Τουρκία ”τουρκικά” και όχι ”Στενά”, όπως ονοματίζονται στη Συνθήκη του Μοντρέ), το αντάλλαγμα για να δώσει την έγκρισή της για την είσοδο της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ θα έχει αρνητικές επιπτώσεις για Ελλάδα και Κύπρο.

   Κι αυτό για τους εξής λόγους:

  • Για την Ελλάδα η Συνθήκη του Μοντρέ είναι μεγάλης σημασίας, όπως προείπα, γιατί αντικατέστησε (με συνυπογραφή του Τούρκου πρέσβη στην Αθήνα Ρούσσεν Έσρεφ) την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του ΒΑ Αιγαίου (βλ. Συνθήκη Λωζάνης για Λήμνο, Σαμοθράκη κλπ) με τη στρατιωτικοποίηση, εκ παραλλήλου με εκείνην  των ηπειρωτικών ακτών της Θάλασσας του Μαρμαρά και των άλλων νησιών της Προποντίδας που ανήκουν στην Τουρκία (‘Ιμβρος, Τένεδος, Λαγούσες νήσοι).
  • Για την Κύπρο, η διελκυστίνδα (το παιχνίδι ανταγωνισμού) στους κόλπους του ΝΑΤΟ που ικανοποίησε το αίτημα της Τουρκίας να ονομαστούν τα Στενά των Δαρδανελλίων (κατά παράβαση του Μοντρέ) σε ”Τουρκικά στενά” θεωρείται υπαρξιακό πλήγμα, γιατί συνδυάζεται με το αίτημα της Άγκυρας να εξαιρεθεί η ονομασία της Κυπριακής Δημοκρατίας από τους σχεδιασμούς της Συμμαχίας,  κάτι που την εξαϋλώνει γεωπολιτικά.

   Στην Αθήνα και τη Λευκωσία, φυσικά. έχουν προκαλέσει μεγάλη αναστάτωση οι διπλωματικοί ελιγμοί της Άγκυρας που πέτυχαν να βγάλουν έξω από το παιχνίδι την Κύπρο σε επίπεδο ΝΑΤΟϊκών σχεδιασμών, πάνω που γίνονταν προεκλογικές συζητήσεις στην Μεγαλόνησο για ένταξή της στην Βορειοατλαντική Συμμαχία με προοπτική να ανοίξει έναν καινούργιο δρόμο για λύση του Κυπριακού.

   Αντίθετα, ο τουρκικός φιλοκυβερνητικός Τύπος πανηγυρίζει μιλώντας για επανεκκίνηση των ελληνοτουρκικών σχέσεων ενόψει της συνάντησης Μητσοτάκη–Ερντογάν στο Βίλνιους της Λιθουανίας (11-12 Ιουλίου ’23), τη στιγμή που την επισκιάζει προκαταβολικά η τουρκική εμμονή για μετονομασία των Στενών των Δαρδανελίων σε ”Στενά της Τουρκίας” (κάτι που είχαμε αρνηθεί το 2002 όταν ξανασυζητήθηκε), όπως και η κατάθεση των ”συμμάχων” μας Αμερικανών για διπλή ονομασία των Στενών.

      Διπλή ονομασία των Στενών προς απεμπλοκή, υποτίθεται, από το αδιέξοδο με αποτροπή ενεργοποίησης νέων χαρτών για περιοχικά σχέδια σ’ όλη την έκταση ευθύνης του ΒΑ Συμφώνου, αλλά και χωρίς να υπάρχει ανάγκη καμιάς αναφοράς στην Κύπρο χαρτογραφικά, για να ικανοποιηθεί το αίτημα της Τουρκίας.

   Όπερ σημαίνει ότι ΝΑΤΟ και ΗΠΑ δυσαρεστούν συνειδητά την Ελλάδα (σαν δεδομένη που είναι) θυσιάζοντας την ομογάλακτη Κύπρο στην ποδιά της Τουρκίας δια της απαλοιφής των βασικών ονομασιών στους γεωπολιτικούς χάρτες, προκειμένου να μην γίνεται καμιά αναφορά στην Κυπριακή Δημοκρατία παρά μόνο ως ίχνος συντεταγμένων.

   Με δεδομένα αυτά, το παζάρι Τουρκίας-ΗΠΑ αναμένεται να συνεχιστεί σε πολλά επίπεδα (με εμπροσθοφυλακή τους Φιντάν και Γκιουλέρ) μέχρι τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ. Ήδη έχουν κερδίσει τη συμβιβαστική πρόταση των ΗΠΑ για διπλή ονομασία των Στενών (”τουρκικά” και ”Δαρδανελίων”) και την περιγραφή της Κυπριακής Δημοκρατίας με συντεταγμένες κι όχι ονομαστικά στους χάρτες του ΝΑΤΟ.

   Το επίσης αρνητικό που διαφαίνεται για μας είναι η καθυστέρηση η οποία παρατηρείται στην ανακοίνωση από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ της πώλησης αμερικανικών F-35. Καθυστέρηση που αποδίδεται στο… ”φοβικό σύνδρομο” της αμερικανικής γραφειοκρατίας προς την Τουρκία και στη δικαιολογία των Αμερικανών ότι θα αποτελέσει ανασταλτικό παράγοντα για την περαιτέρω προσέγγιση Ελλάδας-Τουρκίας η παράδοση στην ΕΠΑ των σύγχρονων  μαχητικών.

   Όλα αυτά, φυσικά, γεννούν εύλογα ερωτήματα για το κατά πόσο είμαστε έτοιμοι πολιτικά και διπλωματικά να αντιμετωπίσουμε, ως Ελλάδα, την δυναμική διπλωματική εκστρατεία της Τουρκίας η οποία  — με κινητήριο μοχλό τον εκβιασμό για την έγκριση ένταξης της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ — πέτυχε ήδη τον γεωγραφικό ”ορισμό” της Κυπριακής Δημοκρατίας και την εθνικιστική  μετονομασία σε ”τουρκικά” των Στενών του Βοσπόρου…

   Με άλλα λόγια, τα ”Δεν πρόκειται να δεχθούμε τετελεσμένα επί του εδάφους” και ”Η ελλάδα στηρίζει την Κύπρο” — σε επίπεδο ρητορικής — του ΥΠΕΞ Γ. Γεραπετρίτη (από την Μεγαλόνησο) δεν αρκούν, εφόσον δεν επικαιροποιείται το ΔΕΑΧ Ελλάδας-Κύπρου ως δείγμα της αποφασιστικότητάς μας.

   Και δεν αρκούν, γιατί ήδη ο Ερντογάν — αφού πέτυχε να μας αποκοιμίσει μετασεισμικά —  έφερε τα πάνω κάτω διπλωματικά με την (ημι)αναθεώρηση της ”Συνθήκης του Μοντρέ” και την πλήρη αποκατάσταση των σχέσεων της χώρας του με την Αίγυπτο (σύμμαχο Ελλάδας και Κύπρου στην Μεσόγειο), δέκα χρόνια από το πραξικόπημα  και την ανάληψη της Προεδρίας της από τον  στρατηγό Αλ Σίσι …

 

Κρινιώ Καλογερίδου

Είναι ο άγνωστος Χ, αλλά φυσικό πρόσωπο που βοηθάει στην παραγωγή ειδήσεων στο Geopolitico.gr, αλλά και τη δημιουργία βίντεο στο κανάλι του Σάββα Καλεντερίδη. Πολλοί τον χαρακτηρίζουν ως ανθρώπινο αλγόριθμο λόγω του όγκου των δεδομένων και πληροφοριών που αφομοιώνει καθημερινώς. Είναι καταδρομέας με ειδικότητα Χειριστή Ασυρμάτων Μέσων.

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Αφρική: Ινδία και Ιαπωνία κυνηγούν τα ορυκτά του μέλλοντος!

Αυτό περιλαμβάνει και το κατά πόσο η ιαπωνική δέσμευση για επενδύσεις ύψους 10 τρισεκατομμυρίων γεν (68 δισεκατομμύρια δολάρια) μέσα σε μία δεκαετία, μέσω του Στρατηγικού Επενδυτικού Συμφώνου Ινδίας-Ιαπωνίας του 2025, καθώς και οι προτεραιότητες σε κρίσιμα ορυκτά, πράσινη αμμωνία και φαρμακευτικά προϊόντα, θα μετατραπούν σε χρηματοδοτήσιμα έργα σε τρίτες χώρες και όχι απλώς σε ακόμη ένα κοινό έγγραφο στρατηγικής. Υπάρχει μια συνειδητή προσπάθεια επαναθεμελίωσης της σχέσης Ινδίας-Ιαπωνίας-Αφρικής σε ένα πιο συνεκτικό θεσμικό πλαίσιο, εντάσσοντάς την στο όραμα του Ελεύθερου και Ανοιχτού Ινδο-Ειρηνικού (FOIP), αντί να παρουσιάζεται ως ανεξάρτητη στρατηγική για την Αφρική.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Αναδύεται ένας νέος άξονας στον παγκόσμιο ανταγωνισμό για τους φυσικούς πόρους και ο Ινδικός Ωκεανός λειτουργεί ως γέφυρα. Εξελίσσεται σε έναν κρίσιμο διάδρομο που συνδέει τον ορυκτό πλούτο της Αφρικής με τις βιομηχανικές φιλοδοξίες της Ασίας. Στο ένα άκρο αυτού του στρατηγικού διαδρόμου βρίσκεται η Αφρική και τα ορυκτά της μετατρέπονται στο νέο πεδίο γεωστρατηγικού ανταγωνισμού.

Η ήπειρος διαθέτει κρίσιμα ορυκτά απαραίτητα για την παγκόσμια ενεργειακή μετάβαση, συμπεριλαμβανομένου:

  • του 55% των παγκόσμιων αποθεμάτων κοβαλτίου,
  • του 47,65% του μαγγανίου,
  • του 21,6% του γραφίτη,
  • του 5,9% του χαλκού,
  • και του 0,6% του σιδηρομεταλλεύματος.

Η Αφρική αναδεικνύεται ήδη ως προτεραιότητα στις συνεχιζόμενες συζητήσεις Ινδίας-Ιαπωνίας για την οικονομική ασφάλεια και τις αλυσίδες εφοδιασμού. Όπως επιβεβαίωσαν η πρόσφατη σύνοδος κορυφής των δύο χωρών και η επακόλουθη Κοινή Διακήρυξη Ινδίας-Ιαπωνίας για τη Συνεργασία στην Οικονομική Ασφάλεια, η Αφρική αποτελεί πλέον αναπόσπαστο στοιχείο της επίσημης εταιρικής τους αρχιτεκτονικής.

Με την υποστήριξη του Κοινού Οικονομικού Φόρουμ Ινδίας-Ιαπωνίας, μιας νέας στρατηγικής έκθεσης της JETRO και της ανανεωμένης έμφασης στον Διάδρομο Ανάπτυξης Ασίας-Αφρικής (Asia-Africa Growth Corridor – AAGC), η Ινδία και η Ιαπωνία επιδιώκουν να εμβαθύνουν τη συνεργασία τους στους τομείς:

  • των κρίσιμων ορυκτών,
  • των ψηφιακών υποδομών,
  • της υγειονομικής περίθαλψης,
  • της πράσινης ενέργειας,
  • και των ανθεκτικών αλυσίδων εφοδιασμού

σε ολόκληρο τον Παγκόσμιο Νότο, τον οποίο αντιμετωπίζουν ως τη μεγάλη επενδυτική ευκαιρία της επόμενης φάσης.

Στο επίκεντρο αυτής της προσπάθειας βρίσκεται η Αφρική, όπου ο αγώνας για τα κρίσιμα ορυκτά μετασχηματίζει τις οικονομικές συνεργασίες σε μακροπρόθεσμη γεωστρατηγική επιρροή.

Διαμορφώνοντας μια Τριμερή Συνεργασία για το Μέλλον των Κρίσιμων Ορυκτών της Αφρικής

Η Ινδία και η Ιαπωνία αναγνωρίζουν την αυξανόμενη παγκόσμια εξάρτηση από την Κίνα όσον αφορά τα κρίσιμα ορυκτά. Η Κίνα ελέγχει περίπου το 90% της παγκόσμιας διύλισης σπάνιων γαιών, ενώ έχει επίσης αποκτήσει σχεδόν μονοπωλιακό πλεονέκτημα στα προγράμματα αναπτυξιακής βοήθειας στην Αφρική.

Η διαπίστωση αυτή έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία η νέα κυβέρνηση Τραμπ, μέσω εκτελεστικού διατάγματος του Ιανουαρίου 2025 με τίτλο «Επανεξέταση και Αναπροσαρμογή της Εξωτερικής Βοήθειας των Ηνωμένων Πολιτειών», ανέστειλε το σύνολο της αμερικανικής αναπτυξιακής βοήθειας στο εξωτερικό, θέτοντας σε κίνδυνο σειρά κοινωνικών και αναπτυξιακών προγραμμάτων στις αφρικανικές χώρες.

Υπό αυτές τις συνθήκες, τα αφρικανικά κράτη επιδιώκουν ενεργά τη διαφοροποίηση των διεθνών συνεργασιών τους.

Σε αυτό το πλαίσιο, η Ινδία και η Ιαπωνία μπορούν να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στη στήριξη της βιώσιμης ανάπτυξης της Αφρικής.

Η θεσμική συνεργασία των δύο χωρών με την Αφρική προηγείται τόσο του οράματος «Ελεύθερου και Ανοιχτού Ινδο-Ειρηνικού» (FOIP) όσο και του Διαδρόμου Ανάπτυξης Ασίας-Αφρικής (AAGC).

Τον Οκτώβριο του 2010, η Ινδία και η Ιαπωνία πραγματοποίησαν στο Τόκιο τον πρώτο τους Διάλογο για την Αφρική, ο οποίος ξεκίνησε έπειτα από επίσκεψη του Ιάπωνα υπουργού Εξωτερικών στην Ινδία νωρίτερα την ίδια χρονιά.

Ο διάλογος είχε ως στόχο τον συντονισμό των πολιτικών των δύο χωρών απέναντι στην Αφρική, σε μια περίοδο κατά την οποία η κινεζική παρουσία ενισχυόταν συνεχώς, αξιοποιώντας τα οικονομικά μέσα της Ιαπωνίας και το μοντέλο ανάπτυξης ανθρώπινου δυναμικού της Ινδίας.

Ωστόσο, μια ιδιαίτερα σημαντική τριμερής σχέση αποτυπώθηκε στο Μνημόνιο Συνεργασίας που υπεγράφη τον Ιούνιο του 2025 μεταξύ της Pensana Plc και της Toyota Tsusho για την προμήθεια σπάνιων γαιών.

Η Toyota Tsusho, εμπορικός βραχίονας του Ομίλου Toyota, δεσμεύθηκε να προμηθεύεται έως και 20.000 τόνους μικτού ανθρακικού συμπυκνώματος σπάνιων γαιών ετησίως από το ορυχείο Longonjo της Pensana στην Αγκόλα.

Η επεξεργασία θα πραγματοποιείται στην εταιρεία Toyotsu Rare Earths India (TREI) στο Βισακαπατνάμ της Ινδίας, πριν την τελική παράδοση στους Ιάπωνες κατασκευαστές μαγνητών.

Η συμφωνία αυτή αποτελεί σημαντικό βήμα για την ανάπτυξη μιας παγκόσμιας αλυσίδας εφοδιασμού σπάνιων γαιών και για την ενίσχυση και διαφοροποίηση της παγκόσμιας αλυσίδας αξίας του κλάδου.

Παρόμοια εικόνα παρατηρείται και στο έργο LNG της Μοζαμβίκης, αξίας περίπου 20 δισεκατομμυρίων δολαρίων, το οποίο ηγείται η γαλλική TotalEnergies.

Το έργο περιλαμβάνει δύο χερσαίες μονάδες παραγωγής με δυνατότητα παραγωγής περίπου 13 εκατομμυρίων τόνων LNG ετησίως.

Στο συγκεκριμένο εγχείρημα, ινδικές εταιρείες συνεργάζονται ήδη με τον ιαπωνικό όμιλο Mitsui.

Οι ινδικές κρατικές επιχειρήσεις:

  • ONGC Videsh,
  • Bharat Petroleum,
  • Oil India,

κατέχουν συνολικά το 30% του έργου, ενώ η Mitsui κατέχει επιπλέον 20%.

Το συγκεκριμένο μοντέλο συνεργασίας θα μπορούσε να αναπαραχθεί και σε έργα εξόρυξης ορυκτών σε ολόκληρη την Ανατολική και Νότια Αφρική.

Παράλληλα:

  • η Ιαπωνία έχει χρηματοδοτήσει την επέκταση του λιμανιού της Μομπάσα στην Κένυα,
  • ενώ ινδικές εταιρείες έχουν συμβάλει στις σχετικές υποδομές logistics και εμπορίου.

Οι δύο χώρες συνεργάζονται επίσης για τη βελτίωση οδικών και σιδηροδρομικών δικτύων σε κράτη όπως η Κένυα, η Τανζανία και η Μοζαμβίκη.

Η βασική αρχή που διέπει όλες αυτές τις συνεργασίες είναι ότι:

  • η Ινδία προσφέρει τεχνογνωσία εφαρμογής, παραγωγικές δυνατότητες και δυνατότητες επεξεργασίας,
  • η Ιαπωνία προσφέρει μακροπρόθεσμο κεφάλαιο, τεχνολογία και βιομηχανικά πρότυπα,
  • ενώ οι αφρικανικές χώρες αποτελούν τον πυρήνα της βάσης φυσικών πόρων.

Τον Φεβρουάριο του 2026 η Ιαπωνία φιλοξένησε το Επιχειρηματικό Φόρουμ Ιαπωνίας-Ινδίας-Αφρικής στο Τόκιο.

Η εκδήλωση διοργανώθηκε από το Υπουργείο Οικονομίας, Εμπορίου και Βιομηχανίας της Ιαπωνίας (METI) σε συνεργασία με τον όμιλο Nikkei.

Περισσότεροι από 2.000 συμμετέχοντες από 46 χώρες και περιοχές συμμετείχαν στις εργασίες του φόρουμ.

Στόχος ήταν η διερεύνηση δυνατοτήτων συνεργασίας μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα της Ιαπωνίας, της Ινδίας και της Αφρικής.

Κατά τη διάρκεια του φόρουμ, η Ιαπωνία εγκαινίασε την Πρωτοβουλία Ιαπωνίας-Ινδίας για Βιώσιμη Οικονομική Ανάπτυξη στην Αφρική.

Η πρωτοβουλία επιδιώκει:

  • να ενθαρρύνει τις ιαπωνικές επιχειρήσεις να χρησιμοποιούν την Ινδία ως βιομηχανική βάση για το εμπόριο με την Αφρική,
  • να αυξήσει τις ιδιωτικές επενδύσεις,
  • να δημιουργήσει θέσεις εργασίας,
  • να μεταφέρει τεχνογνωσία,
  • και να ενισχύσει την ανάπτυξη ανθρώπινου δυναμικού στην αφρικανική ήπειρο.

Μέσω της πρωτοβουλίας αυτής, η Ιαπωνία και η Ινδία επιδιώκουν να ενισχύσουν τις αλυσίδες εφοδιασμού ενσωματώνοντας τις αναπτυσσόμενες αγορές της Ινδίας και της Αφρικής στις οικονομικές δραστηριότητες της Ιαπωνίας, με ιδιαίτερη έμφαση στη δημιουργία προστιθέμενης αξίας σε βασικούς τομείς, όπως τα κρίσιμα ορυκτά.

Τον Ιούλιο του 2026 πραγματοποιήθηκε στο Νέο Δελχί η 16η Ετήσια Σύνοδος Κορυφής Ινδίας-Ιαπωνίας, στο πλαίσιο της επίσκεψης της Ιαπωνίδας πρωθυπουργού Τακαΐτσι Σανάε στην Ινδία.

Η Συνομοσπονδία Ινδικής Βιομηχανίας (CII) και ο Ιαπωνικός Οργανισμός Εξωτερικού Εμπορίου (JETRO) διοργάνωσαν το Κοινό Οικονομικό Φόρουμ Ινδίας-Ιαπωνίας, το οποίο συγκέντρωσε περισσότερες από 150 ιαπωνικές και 80 ινδικές επιχειρήσεις.

Το φόρουμ ξεχώρισε επειδή έδωσε στην Αφρική σαφή και επίσημη θέση στο πλαίσιο της διμερούς αρχιτεκτονικής Ινδίας-Ιαπωνίας, υποδηλώνοντας την πρόθεση των δύο χωρών να μετατρέψουν τη συνεργασία τους σε αποτελεσματική συνεργασία σε τρίτες χώρες.

Μέσω αυτών και άλλων πρωτοβουλιών, συμπεριλαμβανομένης της συνόδου Μόντι-Ισίμπα στο Τόκιο τον Αύγουστο του 2025 και του 18ου Στρατηγικού Διαλόγου Ινδίας-Ιαπωνίας στο Νέο Δελχί τον Ιανουάριο του 2026, οι δύο δημοκρατίες του Ινδο-Ειρηνικού έχουν αρχίσει να διαμορφώνουν μια παράλληλη και αλληλοσυνδεόμενη αρχιτεκτονική για τη συμμετοχή τους στην οικονομία ορυκτών της Αφρικής.

Η Ινδία βρίσκεται ήδη σε διαπραγματεύσεις με αρκετές αφρικανικές χώρες για την απόκτηση δικαιωμάτων εκμετάλλευσης κρίσιμων ορυκτών μέσω διακρατικών συμφωνιών.

Τον Αύγουστο του 2026, η Ινδία επανεκκίνησε συνομιλίες με τη Ζάμπια προκειμένου να διερευνήσει επενδυτικές ευκαιρίες στον χαλκό και άλλα κρίσιμα ορυκτά, καθώς το Νέο Δελχί αναζητά όλο και περισσότερο πρώτες ύλες στο εξωτερικό ώστε να καλύψει τις ανάγκες της ταχέως αναπτυσσόμενης οικονομίας του.

Στην Αφρική, ιδιαίτερα η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό και η Ζάμπια μπορούν να διαδραματίσουν καθοριστικό ρόλο στην κάλυψη των αυξανόμενων αναγκών της Ινδίας σε χαλκό και κοβάλτιο.

Η Αφρική έχει καταστεί κρίσιμος εταίρος εξαιτίας της ανάγκης της Ινδίας να διαφοροποιήσει τις πηγές ενεργειακού εφοδιασμού της ώστε να επιτύχει τους στόχους της για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και τα ηλεκτρικά οχήματα (EV), καθώς και να υποστηρίξει τη βιομηχανική της στρατηγική «από τα ορυχεία στους μαγνήτες» (mines-to-magnets).

Καθώς η ζήτηση αναμένεται να αυξηθεί σχεδόν τετραπλάσια έως το 2030, ενώ η χώρα εξαρτάται σχεδόν ολοκληρωτικά από εισαγωγές λιθίου και σπάνιων γαιών υψηλής καθαρότητας, η εξασφάλιση διαφοροποιημένων υπεράκτιων προμηθειών έχει εξελιχθεί σε ζήτημα εθνικής ασφάλειας.

Η αποστολή της Ινδίας για τη δημιουργία ενός βιώσιμου μέλλοντος εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την πρόσβαση στα κρίσιμα ορυκτά.

Η προσέγγιση του Νέου Δελχί δεν βασίζεται σε «εκμεταλλευτικά μοντέλα», αλλά στην οικοδόμηση μακροπρόθεσμων δυνατοτήτων, στην ανάπτυξη δεξιοτήτων και στη μεταφορά τεχνολογίας, ώστε οι αφρικανικές χώρες να μπορέσουν να δημιουργήσουν ένα αυτοτροφοδοτούμενο οικοσύστημα ανάπτυξης.

Οι ιστορικοί δεσμοί της Ινδίας με την Αφρική, σε συνδυασμό με την εμπειρία της σε θέματα εμπορίου και υλοποίησης έργων στην ήπειρο, αλλά και τα πλεονεκτήματα της Ιαπωνίας στη χρηματοδότηση και στις ποιοτικές υποδομές, μπορούν να προσφέρουν ένα εναλλακτικό μοντέλο ανάπτυξης για την Αφρική.

Παράλληλα, το Τόκιο εργάζεται από το κινεζικό εμπάργκο σπάνιων γαιών του 2010 για να απεξαρτηθεί από την εξάρτηση από μία μόνο πηγή προμηθειών.

Στο πλαίσιο αυτό, διαμορφώνεται ένα μοντέλο στο οποίο:

  • Η Ινδία λειτουργεί ως βιομηχανικό και εφοδιαστικό κέντρο για το εμπόριο με την Αφρική.
  • Η Ιαπωνία προσφέρει κεφάλαια, πρότυπα ποιότητας και τεχνολογία επεξεργασίας.
  • Η Αφρική παρέχει τη βάση των φυσικών πόρων.

Από την Αρχιτεκτονική στην Πράξη: Πώς Θα Λειτουργήσει η Σύμπραξη Ινδίας – Ιαπωνίας – Αφρικής

Η αρχιτεκτονική αυτής της συνεργασίας αντικατοπτρίζει σημαντική πρόοδο, όμως ο σχεδιασμός από μόνος του δεν αρκεί για να εξασφαλίσει αποτελέσματα.

Παρότι η Ινδία επιθυμεί να διατηρήσει την επεξεργασία των ορυκτών στο εσωτερικό της χώρας, η Αφρική, μέσω της Στρατηγικής Πράσινων Ορυκτών της Αφρικανικής Ένωσης και των εθνικών της σχεδίων, επιδιώκει να διατηρήσει αυτή την επεξεργασία εντός της ηπείρου.

Η Ιαπωνία, ανεξαρτήτως της τελικής επιλογής, χρειάζεται πρόσβαση στους πόρους.

Η τελική δοκιμασία μιας τριμερούς συνεργασίας Ινδίας-Ιαπωνίας-Αφρικής θα είναι η ικανότητά της να μετατρέπει τις συμφωνίες σε απτά έργα, λαμβάνοντας ταυτόχρονα υπόψη τις διαφορετικές και ορισμένες φορές ανταγωνιστικές προτεραιότητες όλων των εταίρων.

Μια Κοινή Ομάδα Εργασίας θα μπορούσε να συμβάλει στη γεφύρωση του χάσματος μεταξύ φιλοδοξιών και υλοποίησης.

Ωστόσο, καθώς δεν έχει ακόμη δημιουργηθεί επίσημα μια τέτοια ομάδα, η αποτελεσματικότητά της παραμένει αδοκίμαστη.

Το αν οι σημερινές προσπάθειες θα μεταφραστούν σε συγκεκριμένα αποτελέσματα θα εξαρτηθεί από την εφαρμογή τους στην πράξη.

Αυτό περιλαμβάνει και το κατά πόσο η ιαπωνική δέσμευση για επενδύσεις ύψους 10 τρισεκατομμυρίων γεν (68 δισεκατομμύρια δολάρια) μέσα σε μία δεκαετία, μέσω του Στρατηγικού Επενδυτικού Συμφώνου Ινδίας-Ιαπωνίας του 2025, καθώς και οι προτεραιότητες σε κρίσιμα ορυκτά, πράσινη αμμωνία και φαρμακευτικά προϊόντα, θα μετατραπούν σε χρηματοδοτήσιμα έργα σε τρίτες χώρες και όχι απλώς σε ακόμη ένα κοινό έγγραφο στρατηγικής.

Υπάρχει μια συνειδητή προσπάθεια επαναθεμελίωσης της σχέσης Ινδίας-Ιαπωνίας-Αφρικής σε ένα πιο συνεκτικό θεσμικό πλαίσιο, εντάσσοντάς την στο όραμα του Ελεύθερου και Ανοιχτού Ινδο-Ειρηνικού (FOIP), αντί να παρουσιάζεται ως ανεξάρτητη στρατηγική για την Αφρική.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το FOIP έχει εξελιχθεί στην ομπρέλα στρατηγική μέσω της οποίας το Τόκιο και το Νέο Δελχί οργανώνουν την κοινή τους οικονομική διπλωματία, από τη βορειοανατολική Ινδία και τον Ινδικό Ωκεανό έως την αφρικανική ήπειρο.

Το ιαπωνικό κεφάλαιο, οι βιομηχανικές και ψηφιακές δυνατότητες της Ινδίας, καθώς και το δημογραφικό και αγοραστικό δυναμικό της Αφρικής, λειτουργούν όλο και περισσότερο ως συμπληρωματικά και όχι ως ξεχωριστά πλεονεκτήματα.

Το στρατηγικό ερώτημα είναι αν αυτά τα πλεονεκτήματα μπορούν να ενσωματωθούν σε διαρκείς επενδυτικές σχέσεις και ανθεκτικές αλυσίδες εφοδιασμού.

Η πραγματική ευκαιρία είναι η μετατροπή αυτής της συμπληρωματικότητας σε μια νέα οικονομική αρχιτεκτονική, η οποία θα οδηγήσει τις σχέσεις Ινδίας και Ιαπωνίας πέρα από τη διπλωματική σύγκλιση και προς μια στρατηγική συν-επένδυση.

Η Αφρική αναδεικνύεται πλέον στο πεδίο όπου η διπλωματική σύγκλιση Ινδίας και Ιαπωνίας μπορεί να αποκτήσει πραγματικό εμπορικό και γεωοικονομικό βάρος.

thediplomat.com

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Ελληνικά Ναυπηγεία: Το Σχέδιο των 7 Αξόνων για 12.000 Θέσεις Εργασίας και Ισότιμο Ρόλο στην ΕΕ

Το Διοικητικό Συμβούλιο της Ένωσης Ελληνικών Ναυπηγείων (ΕΕΝ) υιοθέτησε ομόφωνα την πρόταση του Προέδρου της ΕΕΝ κ. Πάνου Ξενοκώστα σχετικά με την Ευρωπαϊκή Αμυντική Ναυπηγική Βιομηχανία ενόψει της Ελληνικής Προεδρίας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κατά το β΄ εξάμηνο του 2027.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Το Διοικητικό Συμβούλιο της Ένωσης Ελληνικών Ναυπηγείων (ΕΕΝ) υιοθέτησε ομόφωνα την πρόταση του Προέδρου της ΕΕΝ κ. Πάνου Ξενοκώστα σχετικά με την Ευρωπαϊκή Αμυντική Ναυπηγική Βιομηχανία ενόψει της Ελληνικής Προεδρίας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κατά το β΄ εξάμηνο του 2027.

Με τίτλο «Η Ελλάδα ως Νότιος Πυλώνας της Ευρωπαϊκής Άμυνας – Πρόταση της Ευρωπαϊκής Αμυντικής Ναυπηγικής Βιομηχανίας ενόψει Ελληνικής Προεδρίας ΕΕ β΄ εξάμηνο 2027», η ΕΕΝ υπέβαλε τις προτάσεις της στο πλαίσιο συνάντησης με την ειδική αντιπροσωπεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, που έλαβε χώρα στη Λέσχη Αξιωματικών Ενόπλων Δυνάμεων (ΛΑΕΔ), υπό τον συντονισμό της Γενικής Διεύθυνσης Αμυντικών Εξοπλισμών και Επενδύσεων (ΓΔΑΕΕ).

Η πρόταση της ΕΕΝ περιλαμβάνει τους εξής 7 άξονες:

Καμία χώρα δεν κράτησε ναυπηγεία με ετήσιες αποφάσεις. Τουρκία, Κορέα, Ιταλία, Γαλλία λειτουργούν με ορίζοντα 15-20 ετών. Ζητούμε θεσμοθέτηση 15ετούς Εθνικού Προγράμματος Ναυπηγήσεων ως βέλτιστη πρακτική ΕΕ, με Εθνικό Συντονιστή (έναν Υπουργό) κατά το μοντέλο U.S. Maritime Administrator. Σήμερα, αρμοδιότητες για τη ναυπηγική έχουν οκτώ υπουργεία.

Ζητούμε ρητή πρόβλεψη στον νέο Κανονισμό που αντικαθιστά την Οδηγία 2009/81/ΕΚ:

  • 000 θέσεις εργασίας σε όλη την επικράτεια.
  • 200+ ΜμΕ χαρτογραφημένες από ΕΕΝ.
  • Πιστοποίηση από Ειδική Επιτροπή ΥΠΕΘΑ, με δίκαιο σύστημα που μετρά και το εμπορικό έργο, ώστε να μη δημιουργηθούν ποτέ ξανά κρατικοδίαιτα ναυπηγεία.

ΑΞΟΝΑΣ 3: ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ – ΑΥΣΤΗΡΑ KPIs ΚΑΙ PRIME ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΝΑΥΠΗΓΕΙΑ

Ζητούμε από την Ευρώπη στα χρηματοδοτικά εργαλεία EDF και SAFE να θεσπιστούν αυστηρά KPIs βιομηχανικής επιστροφής, παραγωγής και δημιουργίας υποδομής. Δεν αρκεί ο ρόλος του υπεργολάβου. Τα προγράμματα πρέπει να σχεδιαστούν ώστε και τα ελληνικά ναυπηγεία να μπορούν να αναλάβουν ρόλο prime contractor. Αυτό σημαίνει χρηματοδότηση όχι μόνο της αγοράς του πλοίου, η οποία μπορεί να καταλήξει ακόμα και σε παραγωγή σε τρίτες χώρες, αλλά και της υποδομής του dry-dock, του Syncrolift, του εξοπλισμού, πλήρη ενεργοποίηση του δανεισμού από την ΕΤΕπ για τη ναυπήγηση, και κριτήρια που επιβραβεύουν την πραγματική παραγωγή στην Ευρώπη.

Στηρίζουμε: συντελεστή ενίσχυσης για εγχώριους προμηθευτές και ΜμΕ, ποσοστό απόκλισης από ανταγωνισμό αντιστρόφως ανάλογο προς το ΑΕΠ, διαλειτουργικότητα ως αυτόνομο λόγο διαπραγμάτευσης χωρίς δημοσίευση.

Το 70% δεν βγαίνει από λαμαρίνες. Βγαίνει από τον κύκλο ζωής.

β) Πλωτά Κοσμοδρόμια (Sea-Launch Platforms): Μοναδική ικανότητα ελληνικών ναυπηγείων στην Ευρώπη. Dual use για IRIS², responsive launch στρατιωτικών δορυφόρων και LNG FPUs. Ζητούμε αναγνώριση ως κρίσιμη υποδομή dual-use υπό SAFE/EDIP.

  • Ισότιμη Καθιέρωση στην Ευρώπη: Ζητούμε επίσημη αναγνώριση της Ελλάδας ως του Νότιου Πυλώνα της ναυπηγικής αυτονομίας της Ευρώπης. Εθνικός στόχος είναι η καθιέρωση της χώρας ως κορυφαίας και ισότιμης δύναμης με Γαλλία, Ιταλία και Ισπανία, διεκδικώντας σταθερό μερίδιο των ευρωπαϊκών αμυντικών ναυπηγήσεων μέσω ολοκληρωμένων μονάδων (σχεδίαση, κατασκευή, υποστήριξη) – από το αρχικό σχέδιο μέχρι τα sea trials.
  • Ειδικό Ταμείο Ανάκαμψης 2027-2035: Ζητούμε δημιουργία αυτόνομου, εξειδικευμένου ευρωπαϊκού ταμείου για το Ναυπηγείο του Μέλλοντος 2027-2035, με στόχο το άμεσο κλείσιμο του επενδυτικού χάσματος των προηγούμενων δεκαετιών. Χρηματοδότηση υποδομών, ψηφιοποίησης, πράσινης μετάβασης και δεξιοτήτων. Το σημερινό SAFE αποτυγχάνει – το 60-70% πάει στο Space, ενώ τα 15-17 δισ. € αδιάθετα πάνε εκτός ναυπηγικής. Ζητούμε δεσμευμένο 25% του SAFE για ναυπήγηση/MRO/dual-use λιμένες και ειδικό καθεστώς για χώρες που φυλάσσουν τα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ, αντίστοιχο με αυτό της Ουκρανίας (ReArm/SAFE).

ΑΞΟΝΑΣ 6: ΔΙΑΤΛΑΝΤΙΚΟ ΝΑΥΠΗΓΙΚΟ ΣΥΜΦΩΝΟ & ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΜΕΡΙΔΙΟ (ΔΥΣΗ ΕΝΑΝΤΙ ΑΣΙΑΣ)

  • Κοινές Γραμμές Παραγωγής με ΗΠΑ: Υπογραφή διακρατικής συμφωνίας ναυπηγικής συνεργασίας (Transatlantic Shipbuilding Pact) με ΗΠΑ για κοινές γραμμές παραγωγής σε μεγάλα αμυντικά, εμπορικά και ενεργειακά projects.

Μοντέλο: η συμφωνία ONEX – Hanwha Ocean, στη διάθεση όλου του οικοσυστήματος ΕΕΝ. Αυτό είναι το Project TRIDENT.

  • Ανάκτηση του 33% της Παγκόσμιας Ναυπήγησης: Μέσα από τη γεωστρατηγική σύμπραξη Ελλάδας-Ευρώπης-ΗΠΑ, τίθεται ως κεντρικός στόχος η ανάκτηση του 33% του παγκόσμιου μεριδίου ναυπήγησης, σπάζοντας το σημερινό ασιατικό μονοπώλιο και θωρακίζοντας τις δυτικές εφοδιαστικές αλυσίδες. Ένα πλοίο χτισμένο στην Ελλάδα είναι ευρωπαϊκό προϊόν και μπορεί να εξαχθεί με ευρωπαϊκούς πόρους.

ΑΞΟΝΑΣ 7: ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ & ΔΙΚΑΙΟΣ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ

β) ΕΤΕπ: Πλήρης ενεργοποίηση της ιστορικής απόφασης για χρηματοδότηση της άμυνας, χωρίς επιβάρυνση φορολογουμένου. Δεσμευτικό business plan με εξαγωγές.

Η ΕΕΝ δεν ζητά χάρη. Έχει έτοιμο, κοστολογημένο πλάνο. Η Ελλάδα είναι ο Νότιος Ναυπηγικός Πυλώνας της Ευρώπης, ισότιμος με Γαλλία-Ιταλία-Ισπανία, από το σχέδιο μέχρι τα sea trials.

navaldefence.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Πρώην διπλωμάτης του Ηνωμένου Βασιλείου: «Με αντιμετώπισαν σαν απειλή επειδή επέστρεψα από τη Μόσχα»

Αυτή ήταν μια κράτηση «χωρίς υπόνοια» (suspicionless detention). Δεν ήμουν ύποπτος για τίποτα, κι όμως οι αστυνομικοί είχαν την εξουσία να με υποβάλουν σε μια παρεμβατική εξέταση για να αξιολογήσουν αν σχεδίαζα μια «εχθρική πράξη» εναντίον του Ηνωμένου Βασιλείου. Ένας αστυνομικός με πλησίασε και με έθεσε αμέσως υπό κράτηση, αφού τον ενημέρωσα ότι είχα παρευρεθεί σε ένα συνέδριο στη Ρωσία για να συζητήσω για τη γεωπολιτική. Δεν μου εξηγήθηκε γιατί κρατούμουν, παρά μόνο ότι ήθελε να μου κάνει «μερικές ερωτήσεις». Παράδοξα, επεσήμανε ότι οι «αντιτρομοκρατικές» εξουσίες που χρησιμοποιούσε «δεν είναι τόσο τρομακτικές όσο ακούγονται».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Η Βρετανία καταστέλλει ακόμα πιο σκληρά τους επικριτές που θεωρούν ότι η δυτική εξωτερική πολιτική υπήρξε μια καταστροφική αποτυχία. Πλησιάζουμε ταχέως στο σημείο όπου η έκφραση μιας εναλλακτικής άποψης μπορεί να σε οδηγήσει στη φυλακή.  Το βράδυ της 2ας Οκτωβρίου, κατά την έξοδό μου από πτήση από τη Μόσχα μέσω Κωνσταντινούπολης, προσήχθην από τη βρετανική αντιτρομοκρατική αστυνομία για τρεις ώρες βάσει του Νόμου περί Αντιτρομοκρατίας και Ασφάλειας Συνόρων του 2026. Δεν είχα κανένα δικαίωμα σιωπής, το πρόσωπο και τα υπάρχοντά μου υποβλήθηκαν σε εξονυχιστική έρευνα, έδωσα δακτυλικά αποτυπώματα και δείγμα DNA, ενώ μου ζητήθηκε να παραδώσω τις ηλεκτρονικές μου συσκευές και να παράσχω τους κωδικούς πρόσβασης, διαφορετικά θα αντιμετώπιζα σύλληψη.

Αυτή ήταν μια κράτηση «χωρίς υπόνοια» (suspicionless detention). Δεν ήμουν ύποπτος για τίποτα, κι όμως οι αστυνομικοί είχαν την εξουσία να με υποβάλουν σε μια παρεμβατική εξέταση για να αξιολογήσουν αν σχεδίαζα μια «εχθρική πράξη» εναντίον του Ηνωμένου Βασιλείου.

Ένας αστυνομικός με πλησίασε και με έθεσε αμέσως υπό κράτηση, αφού τον ενημέρωσα ότι είχα παρευρεθεί σε ένα συνέδριο στη Ρωσία για να συζητήσω για τη γεωπολιτική. Δεν μου εξηγήθηκε γιατί κρατούμουν, παρά μόνο ότι ήθελε να μου κάνει «μερικές ερωτήσεις». Παράδοξα, επεσήμανε ότι οι «αντιτρομοκρατικές» εξουσίες που χρησιμοποιούσε «δεν είναι τόσο τρομακτικές όσο ακούγονται».

Είχα παρευρεθεί στο Διεθνές Συνέδριο της Λέσχης Συζητήσεων Βαλντάι στην περιοχή της Μόσχας από τις 27 Σεπτεμβρίου έως την 1η Οκτωβρίου, συμπεριλαμβανομένης της παρακολούθησης της κεντρικής ομιλίας του Προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν. Συμμετείχα μετά από πρόσκληση της Λέσχης Βαλντάι, η οποία κάλυψε τα εισιτήρια και τη διαμονή μου, όπως είθισται για τους ξένους προσκεκλημένους σε τέτοια διεθνή συνέδρια.

Η Λέσχη Βαλντάι, που ιδρύθηκε το 2004, είναι πρωτίστως μια συνάντηση ακαδημαϊκών από όλο τον κόσμο. Πριν από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, σε αυτήν συμμετείχαν ένας πρώην επικεφαλής της MI6, ο πρώην Βρετανός Πρέσβης στη Ρωσία Σερ Τόνι Μπρέντον και η Φιόνα Χιλ.

Η Βαλντάι έχει βρεθεί στο στόχαστρο της βρετανικής κυβέρνησης. Καθ’ όλη τη διάρκεια του Σεπτεμβρίου, πλήθος δημοσιογράφων και ακαδημαϊκών έλαβαν επιστολές από το Υπουργείο Εσωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου (Home Office), με τις οποίες καλούνταν να εγγραφούν στο Μητρώο Εγγραφής Ξένης Επιρροής, εάν «κατευθύνονται να διεξαγάγουν σχετικές δραστηριότητες στο Ηνωμένο Βασίλειο ως μέρος μιας συμφωνίας με μια ξένη δύναμη». Η μη συμμόρφωση με το καθεστώς αυτό θεωρείται ποινικό αδίκημα.

Η Βρετανίδα δημοσιογράφος Μαίρη Ντετζέβσκι, η οποία ήταν διευθύντρια του γραφείου των Times στη Μόσχα τη δεκαετία του 1990, είναι η πιο πρόσφατη που έλαβε μια τέτοια επιστολή ως δημόσια καταγεγραμμένη συνεργάτης της Λέσχης Συζητήσεων Βαλντάι, αν και δεν έχει παρευρεθεί από τότε που ξεκίνησε ο πόλεμος. Η ιδέα ότι αν παρευρεθείς σε ένα ακαδημαϊκό συνέδριο κατευθύνεσαι από μια ξένη δύναμη είναι προφανώς παράλογη. Παρόλα αυτά, και δεδομένων των προφανών κινδύνων, πάλεψα με το δίλημμα αν έπρεπε να αποδεχτώ την πρόσκληση από τη Βαλντάι και να πραγματοποιήσω την πρώτη μου επίσκεψη στη Ρωσία από τότε που έφυγα οδικώς από τη χώρα αυτή τον Φεβρουάριο του 2019, στο τέλος της τετραμισάμιση ετών διπλωματικής μου αποστολής εκεί.

Ο κύριος ρόλος μου τότε ήταν ως Οικονομικός Σύμβουλος, υπεύθυνος μεταξύ άλλων για την πολιτική των κυρώσεων. Μετά την επιστροφή μου στο Ηνωμένο Βασίλειο, ενέκρινα περίπου 1.000 κυρώσεις κατά Ρώσων, συμπεριλαμβανομένων και αυτών μετά την ξεσπάσματα του πολέμου.

Είχα κάποιες ανησυχίες ότι ο ρόλος μου στις κυρώσεις ενδεχομένως να μου δημιουργούσε προβλήματα μόλις βρισκόμουν εντός της Ρωσίας (πράγματι, υποβλήθηκα σε μια εξαιρετικά στρεσογόνα κράτηση και ανακρίσεις διάρκειας τεσσάρων και μισής ωρών από την FSB κατά την άφιξή μου στη Μόσχα).

Ο Σερ Τόνι Μπρέντον, με τον οποίο είχα συμβουλευτεί, μου πρότεινε να παρευρεθώ, λέγοντας ότι η Βαλντάι ήταν μια «εξαιρετική εκδήλωση». Κατόπιν συμβουλής του, ενημέρωσα το Βρετανικό Υπουργείο Εξωτερικών, τονίζοντας τη δέσμευσή μου να τηρήσω τις υποχρεώσεις μου βάσει του Νόμου περί Κρατικών Μυστικών (Official Secrets Act) πριν αναχωρήσω για τη Μόσχα. Αυτό περιλάμβανε την επιβεβαίωση ότι, ενώ η Βαλντάι είχε πληρώσει για τις πτήσεις μου, δεν είχα λάβει καμία πληρωμή για τη συμμετοχή μου.

Υπηρέτησα ως Βρετανός διπλωμάτης για 24 χρόνια και λαμβάνω σοβαρά υπόψη τις συνεχείς δεσμεύσεις μου να διαφυλάξω τα μυστικά στα οποία είχα πρόσβαση κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Η υπόνοια ότι μπορεί να σχεδίαζα μια εχθρική πράξη εναντίον της Βρετανίας είναι προσβλητική και εσφαλμένη. Ωστόσο, από τη συνταξιοδότησή μου το 2023, υπήρξα οξύς επικριτής της κατεύθυνσης της εξωτερικής πολιτικής του Ηνωμένου Βασιλείου προς τη Ρωσία, ιδιαίτερα της απομάκρυνσης από τη διπλωματία προς όφελος του πολέμου.

Προφυλάξεις που είχα λάβει, αν και σημαντικές και απαραίτητες, αποδείχθηκαν ανεπαρκείς για να αποτρέψουν την κράτησή μου με λιγότερα δικαιώματα από ό,τι αν είχα συλληφθεί επίσημα και μου είχαν απαγγελθεί κατηγορίες. Είμαι της άποψης ότι παράγοντες των υπηρεσιών ασφαλείας στο Λονδίνο είχαν εγκρίνει την ενέργεια εναντίον μου εκ των προτέρων. Πράγματι, ο αναλυτής ρωσικών θεμάτων Μαρκ Γκαλεότι άφησε να εννοηθεί στο podcast του ότι το σύστημα «έστελνε ένα μήνυμα» ενεργώντας με αυτόν τον τρόπο.

Η κράτησή μου αποτελεί την πιο πρόσφατη κλιμάκωση στον πόλεμο του βρετανικού κράτους κατά της ελευθερίας του λόγου. Όλο και περισσότερο, οι άνθρωποι που μιλούν δημόσια ενάντια στους «παντοτινούς πολέμους» (forever wars) — όχι μόνο στην Ουκρανία, αλλά και στη Μέση Ανατολή και αλλού — αντιμετωπίζονται ως απειλή για την εθνική ασφάλεια που πρέπει να κατασταλεί.

Οι κρατήσεις σε αεροδρόμια είναι, φυσικά, ένα βήμα πριν από την πλήρη φυλάκιση, αλλά αυτό το μοτίβο εκφοβισμού εξαπλώνεται τα τελευταία τέσσερα χρόνια.

Ο Βρετανός συντηρητικός ακαδημαϊκός και συγγραφέας Τζον Λάφλαντ προσήχθη σε αεροδρόμιο για μία ώρα το 2022. Ο εκλιπών Ρόμπερτ Σκιντέλσκι, μέλος της Βουλής των Λόρδων και διακεκριμένος Βρετανός οικονομoλόγος, καθώς και ο ερευνητής δημοσιογράφος Κιτ Κλάρενμπεργκ, υποβλήθηκαν σε πιο μακροσκελείς και αυστηρές κρατήσεις το 2023. Στον Κλάρενμπεργκ δεν έχει επιστραφεί ακόμη μια κάρτα μνήμης SD που κατασχέθηκε τότε.

Ο καθηγητής Ρίτσαρντ Σάκουα, Ομότιμος Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Κεντ, κρατήθηκε για τρεις ώρες στο Χίθροου το 2025· έκτοτε μπορέσε να επιστρέψει στη Ρωσία μόνο μετά από παρέμβαση του δικηγόρου του. Ο Τζορτζ Σάμουελι, ένας ουγγρικής καταγωγής Βρετανός πολιτικός αναλυτής, προσήχθη τον Μάρτιο του 2026.

Το 2023, ο Κρεγκ Μάρεϊ, πρώην Βρετανός πρέσβης στο Ουζμπεκιστάν, προσήχθη για μία ώρα στο αεροδρόμιο της Γλασκώβης βάσει των αυστηρότερων διατάξεων του Νόμου περί Τρομοκρατίας του 2000, ο οποίος αφορά δραστηριότητες σχετικές με τη διάπραξη, την προετοιμασία και την υποκίνηση τρομοκρατικών πράξεων. Το τηλέφωνό του δεν του επιστράφηκε στη συνέχεια.

Ο ερευνητής δημοσιογράφος Ρίτσαρντ Μέντχερστ συνελήφθη επειδή έκανε δηλώσεις υποστήριξης προς μια απαγορευμένη φιλοπαλαιστινιακή οργάνωση και κρατήθηκε για 24 ώρες πριν από την αποφυλάκισή του. Στη συνέχεια, το σπίτι και το γραφείο του στην Αυστρία δέχθηκαν έφοδο τον Φεβρουάριο του 2025 και κατηγορήθηκε για συμμετοχή στη Χαμάς. Μέχρι σήμερα δεν έχουν απαγγελθεί κατηγορίες εναντίον του.

Ευρύτερα, στη Βρετανία, η ομάδα Palestine Action έχει χαρακτηριστεί ως τρομοκρατική οργάνωση μετά από ευρείες διαμαρτυρίες ενάντια στις σοβαρές παραβιάσεις του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου από το ισραηλινό κράτος στη Γάζα. Ηλικιωμένοι άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένων επιζώντων του Ολοκαυτώματος, έχουν συλληφθεί σε διαδηλώσεις της Palestine Action για το «έγκλημα» ότι κρατούσαν χαρτονένια πανό.

Η πρακτική της κράτησης στα αεροδρόμια χωρίς να υπάρχει υπόνοια είναι ασυνήθιστη στα ευρωπαϊκά κράτη, αν και χρησιμοποιούνται εναλλακτικές, πιο ύπουλες μορφές καταστολής της ελευθερίας του λόγου. Ο πρώην αξιωματικός των ελβετικών στρατιωτικών υπηρεσιών πληροφοριών και συγγραφέας Ζακ Μπον παραμένει στις Βρυξέλλες, αποκλεισμένος από το τραπεζικό σύστημα (de-banked) και ανίκανος να ταξιδέψει στην πατρίδα του, έχοντας υποστεί κυρώσεις από την Ευρωπαϊκή Ένωση για «φιλορωσική προπαγάνδα».

Την περασμένη εβδομάδα, ο ρωσικής καταγωγής δημοσιογράφος και πρώην ρεπόρτερ του BBC Λεονίντ Ραγκόζιν ανακηρύχθηκε persona non grata από τη Λετονία, όπου ζούσε από την απαρχή της κρίσης στην Ουκρανία. Έχοντας ασκήσει κριτική στην κατεύθυνση της δυτικής εξωτερικής πολιτικής απέναντι στον πόλεμο στην Ουκρανία, υπήρξε επίσης τακτικός επικριτής του Πούτιν και χαρακτήρισε την εισβολή στην Ουκρανία το 2022 ως «εγκληματική και παράλογη».

Αυτό το μοτίβο καταστολής της ελευθερίας του λόγου στη Βρετανία και ευρύτερα στην Ευρώπη διογκώνεται. Φοβάμαι ότι όσο γίνεται πιο προφανές ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν μπορεί να κερδηθεί από τη Δύση και ότι το Ισραήλ δεν μπορεί να παραμείνει στο απυρόβλητο από τη διεθνή κατακραυγή για τις ενέργειές του στην Παλαιστίνη, οι ενέργειες του βρετανικού κράτους ενδέχεται να γίνουν ακόμη πιο σκληρές.

Φτάνουμε στο σημείο όπου το να εκφράσεις μια άποψη για την επικίνδυνη κατάσταση των εξωτερικών πολέμων της Δύσης μπορεί να σε οδηγήσει στη φυλακή.

Πίστευα ότι ήμουν προσεκτικός ενημερώνοντας τη βρετανική κυβέρνηση πριν από τη μοναδική μου επίσκεψη στη Ρωσία από το 2019. Εάν το Ηνωμένο Βασίλειο βρίσκεται στο σημείο όπου πρώην διπλωμάτες μπορούν να κρατούνται και να κατάσχεται προσωρινά η περιουσία τους, τότε κανένας δεν είναι ασφαλής από το μακρύ χέρι του νομικού πολέμου (lawfare).

Με την επιστροφή μου από τη Βαλντάι, έγραψα ξανά στο Υπουργείο Εξωτερικών, προσφέροντας να τους ενημερώσω πλήρως για τα στοιχεία που συνέλεξα όσο βρισκόμουν στη Ρωσία. Μέχρι σήμερα, δεν έχουν απαντήσει.

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Απόψεις9 λεπτά πριν

Nord Stream: Η δίκη στο Αμβούργο, οι πολιτικές αντιδράσεις στη Γερμανία και το κόστος της στήριξης προς την Ουκρανία

Η έναρξη της δίκης για τις εκρήξεις στους αγωγούς Nord Stream επαναφέρει στο προσκήνιο κρίσιμα ερωτήματα για την ευρωπαϊκή ενεργειακή...

Αναλύσεις2 ώρες πριν

Αφρική: Ινδία και Ιαπωνία κυνηγούν τα ορυκτά του μέλλοντος!

Αυτό περιλαμβάνει και το κατά πόσο η ιαπωνική δέσμευση για επενδύσεις ύψους 10 τρισεκατομμυρίων γεν (68 δισεκατομμύρια δολάρια) μέσα σε...

Διεθνή2 ώρες πριν

Αποκαλύψεις για την τηλεφωνική αντιπαράθεση Νετανιάχου – αλ-Σαρέχ: Το τελεσίγραφο για τη Σουεΐδα και οι ισραηλινές επιδρομές στη Δαμασκό

Διαρροές που αποδίδονται στα ισραηλινά μέσα i24NEWS και Channel 12 φέρονται να αποκαλύπτουν το περιεχόμενο μιας έντονης συνομιλίας μεταξύ του...

Αναλύσεις3 ώρες πριν

Ελληνικά Ναυπηγεία: Το Σχέδιο των 7 Αξόνων για 12.000 Θέσεις Εργασίας και Ισότιμο Ρόλο στην ΕΕ

Το Διοικητικό Συμβούλιο της Ένωσης Ελληνικών Ναυπηγείων (ΕΕΝ) υιοθέτησε ομόφωνα την πρόταση του Προέδρου της ΕΕΝ κ. Πάνου Ξενοκώστα σχετικά...

Αναλύσεις4 ώρες πριν

Πρώην διπλωμάτης του Ηνωμένου Βασιλείου: «Με αντιμετώπισαν σαν απειλή επειδή επέστρεψα από τη Μόσχα»

Αυτή ήταν μια κράτηση «χωρίς υπόνοια» (suspicionless detention). Δεν ήμουν ύποπτος για τίποτα, κι όμως οι αστυνομικοί είχαν την εξουσία...

Δημοφιλή