Αναλύσεις
Λάζαρος Καμπουρίδης: Η Τουρκία παγκόσμιο κέντρο εκβιασμού
Υπάρχει μία σειρά παραγόντων που εκμεταλλεύεται η Τουρκία και άλλων αντίστοιχων που έχει δρομολογήσει, προκειμένου να εκβιάζει χώρες και διεθνείς οργανισμούς, αποσπώντας πολιτικά αλλά και οικονομικά ανταλλάγματα, καθιστώντας την ικανή να ορίζει ανεξάρτητη πολιτική αποφεύγοντας δυτικές αγκυλώσεις.
Τους πυλώνες της πολιτικής της Άγκυρας με αποτέλεσμα να έχει καταστεί “παγκόσμιο κέντρο εκβιασμού” εξηγεί σε άρθρο του στην εφημερίδα “Το Παρόν της Κυριακής” ο Λάζαρος Καμπουρίδης. Πρόκειται για τον τρόπο με τον οποίο ο Ερντογάν χρησιμοποιεί την διεθνή γεωπολιτική συγκυρία, την γεωγραφική θέση της χώρας του, τις υφιστάμενες συμμαχίες και τις σχέσεις με ακραίες οργανώσεις, αποσκοπώντας στον εκβιασμό της Δύσης, την απόκτηση ωφελημάτων, την ισλαμοποίηση της Ευρώπης και την επικράτηση του Παντουρκικού-Πανισλαμισμού., με ηγέτιδα δύναμη την Τουρκία.
Η Τουρκία παγκόσμιο κέντρο εκβιασμού
Η εξωτερική πολιτική Ερντογάν, αποκτά πλέον εκβιαστικά χαρακτηριστικά εις βάρος άλλων χωρών στοχοποιώντας μεταξύ των άλλων την Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία, κάνοντας εκμετάλλευση της γεωγραφικής της θέσης, των γεωπολιτικών συσχετισμών, των συμμαχιών που διατηρούσε και αυτών που δημιουργεί εκ νέου, χωρίς να παραλείπει να τηρεί πάντα τις βασικές γραμμές της επιτήδειας ουδετερότητας που διέπουν την Υψηλή
Στρατηγική της γειτονικής χώρας.
Υπάρχει μία σειρά παραγόντων που εκμεταλλεύεται η Τουρκία και άλλων αντίστοιχων που έχει δρομολογήσει, προκειμένου να εκβιάζει χώρες και διεθνείς οργανισμούς, αποσπώντας πολιτικά αλλά και οικονομικά ανταλλάγματα, καθιστώντας την ικανή να ορίζει ανεξάρτητη πολιτική αποφεύγοντας δυτικές αγκυλώσεις.
Προσφυγικό – μεταναστευτικό
Η εμπειρία της Αραβικής Άνοιξης με το μεταναστευτικό-προσφυγικό που ακολούθησε, κατέστησαν την Τουρκία γεωγραφικό κόμβο των μαζικών ρευμάτων ανθρώπων οι οποίοι κατευθύνονται – αναζητούν την τύχη τους σε χώρες της Ευρώπης. Η Τουρκία εργαλειοποίησε το θέμα, το κατέστησε μέρος ενός ευρύτερου υβριδικού σχεδίου ασκώντας εκβιαστική πολιτική και έναντι της Ευρώπης και του Ελληνισμού. Για το θέμα αυτό εκμεταλλεύτηκε τον εμφύλιο στη Συρία, την διείσδυσή της στην αφρικανική χερσόνησο και τις εστίες συγκρούσεων σε γειτονικές περιοχές, έχοντας πάντα την οικονομική υποστήριξη του Κατάρ, στο πλαίσιο του σχεδίου ισλαμοποίησης της Ευρώπης. Θα πρέπει να σημειωθεί για το θέμα των μεταναστών από την Αφρική, ότι μεγάλος αριθμός αυτών επιδιώκουν την μετάβασή τους στην Ευρώπη μέσω της Τουρκίας, εξασφαλίζοντας στην τελευταία ένα επιπλέον εργαλείο άσκησης πίεσης στην Ευρώπη.
Ενέργεια – υπέδαφος
Σύμφωνα με το Σχέδιο «Αιώνας της Τουρκίας», η Άγκυρα επιδιώκει να καταστεί χώρα – κόμβος ενέργειας και άλλων πλουτοπαραγωγικών πηγών των τουρκικών κρατών της Κεντρικής Ασίας και του Καυκάσου. Η Τουρκία και πάλι εκμεταλλεύεται τη γεωγραφική της θέση, την κοινή καταγωγή με τις χώρες αυτές αλλά και τα ερείσματα που απέκτησε στη Δύση, προκειμένου να ηγηθεί μιας ένωσης κρατών την οποία σκοπεύει να απομυζήσει οικονομικά. Τις προθέσεις του για εκβιαστική εκμετάλλευση του ενεργειακού παράγοντα, έχει κάνει γνωστές ο Τούρκος Πρόεδρος κατά την επίσκεψή του στο Αζερμπαϊτζάν στις 13 Ιουνίου όπου δήλωσε ότι, «οι Ευρωπαίοι είναι αναστατωμένοι για το αέριο που θα παραλάβουν μέσω της Τουρκίας». Στην ίδια στρατηγική ελέγχου των ενεργειακών οδών εντάσσεται και η συμφωνία με τη Ρωσία, οι διαπραγματεύσεις για την εξαγωγή του πετρελαίου της Κουρδικής Περιφερειακής Διοίκησης του Β. Ιράκ μέσω του αγωγού Κιρκούκ – Τζεϊχάν και η επιθετική της πολιτική στα κοιτάσματα της ανατολικής Μεσογείου. Σχετικά με το τελευταίο, φιλοερντογανικά ΜΜΕ ανέφεραν ότι, ο Τούρκος Πρόεδρος έθεσε όρο σε σχετικό αίτημα του Ισραηλινού Πρωθυπουργού για επίσκεψη – μεταξύ τους συνάντηση, την συζήτηση για διέλευση μέσω Τουρκίας του αγωγού που θα μεταφέρει το αέριο από τα ισραηλινά κοιτάσματα προς την Ευρώπη.
Ξένοι μαχητές – Proxies
Η Τουρκία με αφορμή τον εμφύλιο της Συρίας και τασσόμενη εναντίον του Άσσαντ, οργάνωσε, συντηρεί και χρησιμοποιεί τον «Εθνικό Στρατό» της αντιπολίτευσης (πρώην Ελεύθερος Συριακός Στρατός) καθώς και μία σειρά από ακραίες ισλαμικές οργανώσεις. Η χρησιμοποίηση αυτών έχει ξεπεράσει τα όρια της συριακής εδαφικής επικράτειας αφού τμήματά τους μεταφέρθηκαν και πολέμησαν στη Λιβύη και στο Ναγκόρνο Καραμπάχ για τα συμφέροντα της Άγκυρας. Υπενθυμίζεται ότι, κατά την περίοδο της κρίσης με το ερευνητικό πλοίο Ορούτς Ρέις (Ιούλιος-Σεπτέμβριος 2020), ακραίοι ισλαμιστές μαχητές προερχόμενοι από τις προαναφερόμενες κατηγορίες οργανώσεων τις οποίες εκμεταλλεύεται η Άγκυρα, είχαν απειλήσει με συνδρομή σε πιθανή τουρκική στρατιωτική επιχείρηση εναντίον ελληνικού νησιωτικού εδάφους στο Αιγαίο. Η χρησιμοποίηση αυτών από την Άγκυρα αποτελεί πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα συνέργειας των υπογείων δικτύων των υπηρεσιών πληροφοριών με την τουρκική διπλωματία.
ΝΑΤΟ – Στρατηγική σχέση με Ρωσία
Η Άγκυρα χρησιμοποιεί επίσης εκβιαστικά και το θέμα του ΝΑΤΟ (ένταξη νέων χωρών μελών), σε μία προσπάθεια αποκόμισης ανταλλαγμάτων από τη Συμμαχία και τις ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένων μεταξύ των άλλων και την προμήθεια – αναβάθμιση των F-16, τις τουρικές ονομασίες σε επιχειρησιακούς χάρτες του ΝΑΤΟ κλπ. Η στρατηγική σχέση Τουρκίας – Ρωσίας την τελευταία 7ετία, χρησιμοποιείται εκβιαστικά από την Άγκυρα έναντι της Δύσης, ενώ παράλληλα κερδίζει και ρωσικό Ζωτικό Χώρο στην ευρύτερη περιοχή, εις βάρος της απασχολημένης με το Ουκρανικό, Ρωσίας.
Παγκόσμιο εμπόριο ναρκωτικών
Σύμφωνα με την Έκθεση του Διεθνούς Συμβουλίου Ελέγχου Ναρκωτικών του ΟΗΕ (INCB), για το έτος 2022, η Τουρκία έχει καταστεί κόμβος εμπορίου ναρκωτικών τα οποία καταλήγουν στην Ασία και στην Ευρώπη. Δεν αναφερόμαστε μόνο στην ηρωίνη όπου φαίνεται λογική η γεωγραφική διαδρομή του οπίου από το Αφγανιστάν προς την Ευρώπη, αλλά και στην κοκαΐνη όπου πλέον οι οδοί διακίνησής της από τη νότια Αμερική διέρχονται από την Τουρκία πριν καταλήξουν στην Ευρώπη και στην Ασία. Το γεγονός της μετατροπής της Τουρκίας σε κόμβο του διεθνούς εμπορίου ναρκωτικών το επιβεβαιώνουν και αρμόδιοι της Οργάνωσης Insight Crime με έδρα την Κολομβία. «Κακές γλώσσες» στην Τουρκία σχολιάζουν για το θέμα, ότι τίποτα δεν γίνεται στη χώρα χωρίς κυβερνητική έγκριση, αφού η Άγκυρα διαθέτει τους κατάλληλους μηχανισμούς ελέγχου των κυκλωμάτων της μαφίας και των διακινητών. Εξάλλου μία θυμωμένη ευρωπαϊκή νεολαία είναι ευκολότερα κατευθυνόμενη όταν είναι «ναρκωμένη».
Συμπερασματικά
Ο Ερντογάν με τη νέα του κυβέρνηση ασκεί εξωτερική πολιτική με εκβιαστικά – «πειρατικά» χαρακτηριστικά, κάνοντας εκμετάλλευση κάθε μέσου και δυνατότητας χωρίς κανένα ηθικό ή πολιτικό δισταγμό.
Το Σχέδιο «Αιώνας της Τουρκίας», ουσιαστικά αποτελεί ένα ευρύ πρόγραμμα δημιουργίας νέων συμμαχιών, ίδρυσης οργανισμών, επενδύσεων σε έργα υποδομών και ενέργειας, εργαλειοποίησης των μεταναστευτικών διαδρομών, χρησιμοποίησης ξένων μισθοφόρων μαχητών, εκμετάλλευσης του θρησκευτικού παράγοντα και συνεργασίας της τουρκικής διπλωματίας με υπόγεια δίκτυα ακραίων οργανώσεων, με σκοπό να καταστεί η Τουρκία παγκόσμιος κόμβος άσκησης πίεσης και εκβιασμού προς τη Δύση.
Η προεκλογική εντύπωση από πολλούς αναλυτές ότι συμφέρει στην Ελλάδα και στην Κυπριακή Δημοκρατία η επικράτηση Ερντογάν αφού θεωρούσαν ότι οι κακές του σχέσεις με τη Δύση προσδίδουν πλεονέκτημα στις ελληνικές θέσεις, αποκαλύπτεται σιγά – σιγά ότι είναι στρεβλή, καθώς η Άγκυρα φαίνεται ότι μπορεί να κερδίζει εκμεταλλευόμενη τους γεωπολιτικούς συσχετισμούς και θέτοντας εκβιαστικά διλήμματα στο ΝΑΤΟ και στις ΗΠΑ.
Η επικοινωνιακή διαχείριση των ταραχών στη Γαλλία από τα φιλοερντογανικά ΜΜΕ αλλά και οι δηλώσεις του Τούρκου Προέδρου για το ίδιο θέμα, αποκαλύπτουν τις βαθύτερες σκοτεινές στοχεύσεις της Άγκυρας για την απειλούμενη από τον ισλαμισμό «χριστιανική Ευρώπη».
Ο Ερντογάν φαίνεται ότι δεν έχει ανάγκη την δυτική οικονομική βοήθεια καθώς έχει εξασφαλίσει τους πόρους για να σταθεί στα πόδια της η τουρκική οικονομία και βλέπει πλέον κατάματα και εκβιαστικά τη Δύση και ειδικότερα την Ευρώπη.
Αναλύσεις
Αφρική: Ινδία και Ιαπωνία κυνηγούν τα ορυκτά του μέλλοντος!
Αυτό περιλαμβάνει και το κατά πόσο η ιαπωνική δέσμευση για επενδύσεις ύψους 10 τρισεκατομμυρίων γεν (68 δισεκατομμύρια δολάρια) μέσα σε μία δεκαετία, μέσω του Στρατηγικού Επενδυτικού Συμφώνου Ινδίας-Ιαπωνίας του 2025, καθώς και οι προτεραιότητες σε κρίσιμα ορυκτά, πράσινη αμμωνία και φαρμακευτικά προϊόντα, θα μετατραπούν σε χρηματοδοτήσιμα έργα σε τρίτες χώρες και όχι απλώς σε ακόμη ένα κοινό έγγραφο στρατηγικής. Υπάρχει μια συνειδητή προσπάθεια επαναθεμελίωσης της σχέσης Ινδίας-Ιαπωνίας-Αφρικής σε ένα πιο συνεκτικό θεσμικό πλαίσιο, εντάσσοντάς την στο όραμα του Ελεύθερου και Ανοιχτού Ινδο-Ειρηνικού (FOIP), αντί να παρουσιάζεται ως ανεξάρτητη στρατηγική για την Αφρική.
Αναδύεται ένας νέος άξονας στον παγκόσμιο ανταγωνισμό για τους φυσικούς πόρους και ο Ινδικός Ωκεανός λειτουργεί ως γέφυρα. Εξελίσσεται σε έναν κρίσιμο διάδρομο που συνδέει τον ορυκτό πλούτο της Αφρικής με τις βιομηχανικές φιλοδοξίες της Ασίας. Στο ένα άκρο αυτού του στρατηγικού διαδρόμου βρίσκεται η Αφρική και τα ορυκτά της μετατρέπονται στο νέο πεδίο γεωστρατηγικού ανταγωνισμού.
Η ήπειρος διαθέτει κρίσιμα ορυκτά απαραίτητα για την παγκόσμια ενεργειακή μετάβαση, συμπεριλαμβανομένου:
- του 55% των παγκόσμιων αποθεμάτων κοβαλτίου,
- του 47,65% του μαγγανίου,
- του 21,6% του γραφίτη,
- του 5,9% του χαλκού,
- και του 0,6% του σιδηρομεταλλεύματος.
Η Αφρική αναδεικνύεται ήδη ως προτεραιότητα στις συνεχιζόμενες συζητήσεις Ινδίας-Ιαπωνίας για την οικονομική ασφάλεια και τις αλυσίδες εφοδιασμού. Όπως επιβεβαίωσαν η πρόσφατη σύνοδος κορυφής των δύο χωρών και η επακόλουθη Κοινή Διακήρυξη Ινδίας-Ιαπωνίας για τη Συνεργασία στην Οικονομική Ασφάλεια, η Αφρική αποτελεί πλέον αναπόσπαστο στοιχείο της επίσημης εταιρικής τους αρχιτεκτονικής.
Με την υποστήριξη του Κοινού Οικονομικού Φόρουμ Ινδίας-Ιαπωνίας, μιας νέας στρατηγικής έκθεσης της JETRO και της ανανεωμένης έμφασης στον Διάδρομο Ανάπτυξης Ασίας-Αφρικής (Asia-Africa Growth Corridor – AAGC), η Ινδία και η Ιαπωνία επιδιώκουν να εμβαθύνουν τη συνεργασία τους στους τομείς:
- των κρίσιμων ορυκτών,
- των ψηφιακών υποδομών,
- της υγειονομικής περίθαλψης,
- της πράσινης ενέργειας,
- και των ανθεκτικών αλυσίδων εφοδιασμού
σε ολόκληρο τον Παγκόσμιο Νότο, τον οποίο αντιμετωπίζουν ως τη μεγάλη επενδυτική ευκαιρία της επόμενης φάσης.
Στο επίκεντρο αυτής της προσπάθειας βρίσκεται η Αφρική, όπου ο αγώνας για τα κρίσιμα ορυκτά μετασχηματίζει τις οικονομικές συνεργασίες σε μακροπρόθεσμη γεωστρατηγική επιρροή.
Διαμορφώνοντας μια Τριμερή Συνεργασία για το Μέλλον των Κρίσιμων Ορυκτών της Αφρικής
Η Ινδία και η Ιαπωνία αναγνωρίζουν την αυξανόμενη παγκόσμια εξάρτηση από την Κίνα όσον αφορά τα κρίσιμα ορυκτά. Η Κίνα ελέγχει περίπου το 90% της παγκόσμιας διύλισης σπάνιων γαιών, ενώ έχει επίσης αποκτήσει σχεδόν μονοπωλιακό πλεονέκτημα στα προγράμματα αναπτυξιακής βοήθειας στην Αφρική.
Η διαπίστωση αυτή έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία η νέα κυβέρνηση Τραμπ, μέσω εκτελεστικού διατάγματος του Ιανουαρίου 2025 με τίτλο «Επανεξέταση και Αναπροσαρμογή της Εξωτερικής Βοήθειας των Ηνωμένων Πολιτειών», ανέστειλε το σύνολο της αμερικανικής αναπτυξιακής βοήθειας στο εξωτερικό, θέτοντας σε κίνδυνο σειρά κοινωνικών και αναπτυξιακών προγραμμάτων στις αφρικανικές χώρες.
Υπό αυτές τις συνθήκες, τα αφρικανικά κράτη επιδιώκουν ενεργά τη διαφοροποίηση των διεθνών συνεργασιών τους.
Σε αυτό το πλαίσιο, η Ινδία και η Ιαπωνία μπορούν να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στη στήριξη της βιώσιμης ανάπτυξης της Αφρικής.
Η θεσμική συνεργασία των δύο χωρών με την Αφρική προηγείται τόσο του οράματος «Ελεύθερου και Ανοιχτού Ινδο-Ειρηνικού» (FOIP) όσο και του Διαδρόμου Ανάπτυξης Ασίας-Αφρικής (AAGC).
Τον Οκτώβριο του 2010, η Ινδία και η Ιαπωνία πραγματοποίησαν στο Τόκιο τον πρώτο τους Διάλογο για την Αφρική, ο οποίος ξεκίνησε έπειτα από επίσκεψη του Ιάπωνα υπουργού Εξωτερικών στην Ινδία νωρίτερα την ίδια χρονιά.
Ο διάλογος είχε ως στόχο τον συντονισμό των πολιτικών των δύο χωρών απέναντι στην Αφρική, σε μια περίοδο κατά την οποία η κινεζική παρουσία ενισχυόταν συνεχώς, αξιοποιώντας τα οικονομικά μέσα της Ιαπωνίας και το μοντέλο ανάπτυξης ανθρώπινου δυναμικού της Ινδίας.
Ωστόσο, μια ιδιαίτερα σημαντική τριμερής σχέση αποτυπώθηκε στο Μνημόνιο Συνεργασίας που υπεγράφη τον Ιούνιο του 2025 μεταξύ της Pensana Plc και της Toyota Tsusho για την προμήθεια σπάνιων γαιών.
Η Toyota Tsusho, εμπορικός βραχίονας του Ομίλου Toyota, δεσμεύθηκε να προμηθεύεται έως και 20.000 τόνους μικτού ανθρακικού συμπυκνώματος σπάνιων γαιών ετησίως από το ορυχείο Longonjo της Pensana στην Αγκόλα.
Η επεξεργασία θα πραγματοποιείται στην εταιρεία Toyotsu Rare Earths India (TREI) στο Βισακαπατνάμ της Ινδίας, πριν την τελική παράδοση στους Ιάπωνες κατασκευαστές μαγνητών.
Η συμφωνία αυτή αποτελεί σημαντικό βήμα για την ανάπτυξη μιας παγκόσμιας αλυσίδας εφοδιασμού σπάνιων γαιών και για την ενίσχυση και διαφοροποίηση της παγκόσμιας αλυσίδας αξίας του κλάδου.
Παρόμοια εικόνα παρατηρείται και στο έργο LNG της Μοζαμβίκης, αξίας περίπου 20 δισεκατομμυρίων δολαρίων, το οποίο ηγείται η γαλλική TotalEnergies.
Το έργο περιλαμβάνει δύο χερσαίες μονάδες παραγωγής με δυνατότητα παραγωγής περίπου 13 εκατομμυρίων τόνων LNG ετησίως.
Στο συγκεκριμένο εγχείρημα, ινδικές εταιρείες συνεργάζονται ήδη με τον ιαπωνικό όμιλο Mitsui.
Οι ινδικές κρατικές επιχειρήσεις:
- ONGC Videsh,
- Bharat Petroleum,
- Oil India,
κατέχουν συνολικά το 30% του έργου, ενώ η Mitsui κατέχει επιπλέον 20%.
Το συγκεκριμένο μοντέλο συνεργασίας θα μπορούσε να αναπαραχθεί και σε έργα εξόρυξης ορυκτών σε ολόκληρη την Ανατολική και Νότια Αφρική.
Παράλληλα:
- η Ιαπωνία έχει χρηματοδοτήσει την επέκταση του λιμανιού της Μομπάσα στην Κένυα,
- ενώ ινδικές εταιρείες έχουν συμβάλει στις σχετικές υποδομές logistics και εμπορίου.
Οι δύο χώρες συνεργάζονται επίσης για τη βελτίωση οδικών και σιδηροδρομικών δικτύων σε κράτη όπως η Κένυα, η Τανζανία και η Μοζαμβίκη.
Η βασική αρχή που διέπει όλες αυτές τις συνεργασίες είναι ότι:
- η Ινδία προσφέρει τεχνογνωσία εφαρμογής, παραγωγικές δυνατότητες και δυνατότητες επεξεργασίας,
- η Ιαπωνία προσφέρει μακροπρόθεσμο κεφάλαιο, τεχνολογία και βιομηχανικά πρότυπα,
- ενώ οι αφρικανικές χώρες αποτελούν τον πυρήνα της βάσης φυσικών πόρων.
Τον Φεβρουάριο του 2026 η Ιαπωνία φιλοξένησε το Επιχειρηματικό Φόρουμ Ιαπωνίας-Ινδίας-Αφρικής στο Τόκιο.
Η εκδήλωση διοργανώθηκε από το Υπουργείο Οικονομίας, Εμπορίου και Βιομηχανίας της Ιαπωνίας (METI) σε συνεργασία με τον όμιλο Nikkei.
Περισσότεροι από 2.000 συμμετέχοντες από 46 χώρες και περιοχές συμμετείχαν στις εργασίες του φόρουμ.
Στόχος ήταν η διερεύνηση δυνατοτήτων συνεργασίας μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα της Ιαπωνίας, της Ινδίας και της Αφρικής.
Κατά τη διάρκεια του φόρουμ, η Ιαπωνία εγκαινίασε την Πρωτοβουλία Ιαπωνίας-Ινδίας για Βιώσιμη Οικονομική Ανάπτυξη στην Αφρική.
Η πρωτοβουλία επιδιώκει:
- να ενθαρρύνει τις ιαπωνικές επιχειρήσεις να χρησιμοποιούν την Ινδία ως βιομηχανική βάση για το εμπόριο με την Αφρική,
- να αυξήσει τις ιδιωτικές επενδύσεις,
- να δημιουργήσει θέσεις εργασίας,
- να μεταφέρει τεχνογνωσία,
- και να ενισχύσει την ανάπτυξη ανθρώπινου δυναμικού στην αφρικανική ήπειρο.
Μέσω της πρωτοβουλίας αυτής, η Ιαπωνία και η Ινδία επιδιώκουν να ενισχύσουν τις αλυσίδες εφοδιασμού ενσωματώνοντας τις αναπτυσσόμενες αγορές της Ινδίας και της Αφρικής στις οικονομικές δραστηριότητες της Ιαπωνίας, με ιδιαίτερη έμφαση στη δημιουργία προστιθέμενης αξίας σε βασικούς τομείς, όπως τα κρίσιμα ορυκτά.
Τον Ιούλιο του 2026 πραγματοποιήθηκε στο Νέο Δελχί η 16η Ετήσια Σύνοδος Κορυφής Ινδίας-Ιαπωνίας, στο πλαίσιο της επίσκεψης της Ιαπωνίδας πρωθυπουργού Τακαΐτσι Σανάε στην Ινδία.
Η Συνομοσπονδία Ινδικής Βιομηχανίας (CII) και ο Ιαπωνικός Οργανισμός Εξωτερικού Εμπορίου (JETRO) διοργάνωσαν το Κοινό Οικονομικό Φόρουμ Ινδίας-Ιαπωνίας, το οποίο συγκέντρωσε περισσότερες από 150 ιαπωνικές και 80 ινδικές επιχειρήσεις.
Το φόρουμ ξεχώρισε επειδή έδωσε στην Αφρική σαφή και επίσημη θέση στο πλαίσιο της διμερούς αρχιτεκτονικής Ινδίας-Ιαπωνίας, υποδηλώνοντας την πρόθεση των δύο χωρών να μετατρέψουν τη συνεργασία τους σε αποτελεσματική συνεργασία σε τρίτες χώρες.
Μέσω αυτών και άλλων πρωτοβουλιών, συμπεριλαμβανομένης της συνόδου Μόντι-Ισίμπα στο Τόκιο τον Αύγουστο του 2025 και του 18ου Στρατηγικού Διαλόγου Ινδίας-Ιαπωνίας στο Νέο Δελχί τον Ιανουάριο του 2026, οι δύο δημοκρατίες του Ινδο-Ειρηνικού έχουν αρχίσει να διαμορφώνουν μια παράλληλη και αλληλοσυνδεόμενη αρχιτεκτονική για τη συμμετοχή τους στην οικονομία ορυκτών της Αφρικής.
Η Ινδία βρίσκεται ήδη σε διαπραγματεύσεις με αρκετές αφρικανικές χώρες για την απόκτηση δικαιωμάτων εκμετάλλευσης κρίσιμων ορυκτών μέσω διακρατικών συμφωνιών.
Τον Αύγουστο του 2026, η Ινδία επανεκκίνησε συνομιλίες με τη Ζάμπια προκειμένου να διερευνήσει επενδυτικές ευκαιρίες στον χαλκό και άλλα κρίσιμα ορυκτά, καθώς το Νέο Δελχί αναζητά όλο και περισσότερο πρώτες ύλες στο εξωτερικό ώστε να καλύψει τις ανάγκες της ταχέως αναπτυσσόμενης οικονομίας του.
Στην Αφρική, ιδιαίτερα η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό και η Ζάμπια μπορούν να διαδραματίσουν καθοριστικό ρόλο στην κάλυψη των αυξανόμενων αναγκών της Ινδίας σε χαλκό και κοβάλτιο.
Η Αφρική έχει καταστεί κρίσιμος εταίρος εξαιτίας της ανάγκης της Ινδίας να διαφοροποιήσει τις πηγές ενεργειακού εφοδιασμού της ώστε να επιτύχει τους στόχους της για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και τα ηλεκτρικά οχήματα (EV), καθώς και να υποστηρίξει τη βιομηχανική της στρατηγική «από τα ορυχεία στους μαγνήτες» (mines-to-magnets).
Καθώς η ζήτηση αναμένεται να αυξηθεί σχεδόν τετραπλάσια έως το 2030, ενώ η χώρα εξαρτάται σχεδόν ολοκληρωτικά από εισαγωγές λιθίου και σπάνιων γαιών υψηλής καθαρότητας, η εξασφάλιση διαφοροποιημένων υπεράκτιων προμηθειών έχει εξελιχθεί σε ζήτημα εθνικής ασφάλειας.
Η αποστολή της Ινδίας για τη δημιουργία ενός βιώσιμου μέλλοντος εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την πρόσβαση στα κρίσιμα ορυκτά.
Η προσέγγιση του Νέου Δελχί δεν βασίζεται σε «εκμεταλλευτικά μοντέλα», αλλά στην οικοδόμηση μακροπρόθεσμων δυνατοτήτων, στην ανάπτυξη δεξιοτήτων και στη μεταφορά τεχνολογίας, ώστε οι αφρικανικές χώρες να μπορέσουν να δημιουργήσουν ένα αυτοτροφοδοτούμενο οικοσύστημα ανάπτυξης.
Οι ιστορικοί δεσμοί της Ινδίας με την Αφρική, σε συνδυασμό με την εμπειρία της σε θέματα εμπορίου και υλοποίησης έργων στην ήπειρο, αλλά και τα πλεονεκτήματα της Ιαπωνίας στη χρηματοδότηση και στις ποιοτικές υποδομές, μπορούν να προσφέρουν ένα εναλλακτικό μοντέλο ανάπτυξης για την Αφρική.
Παράλληλα, το Τόκιο εργάζεται από το κινεζικό εμπάργκο σπάνιων γαιών του 2010 για να απεξαρτηθεί από την εξάρτηση από μία μόνο πηγή προμηθειών.
Στο πλαίσιο αυτό, διαμορφώνεται ένα μοντέλο στο οποίο:
- Η Ινδία λειτουργεί ως βιομηχανικό και εφοδιαστικό κέντρο για το εμπόριο με την Αφρική.
- Η Ιαπωνία προσφέρει κεφάλαια, πρότυπα ποιότητας και τεχνολογία επεξεργασίας.
- Η Αφρική παρέχει τη βάση των φυσικών πόρων.
Από την Αρχιτεκτονική στην Πράξη: Πώς Θα Λειτουργήσει η Σύμπραξη Ινδίας – Ιαπωνίας – Αφρικής
Η αρχιτεκτονική αυτής της συνεργασίας αντικατοπτρίζει σημαντική πρόοδο, όμως ο σχεδιασμός από μόνος του δεν αρκεί για να εξασφαλίσει αποτελέσματα.
Παρότι η Ινδία επιθυμεί να διατηρήσει την επεξεργασία των ορυκτών στο εσωτερικό της χώρας, η Αφρική, μέσω της Στρατηγικής Πράσινων Ορυκτών της Αφρικανικής Ένωσης και των εθνικών της σχεδίων, επιδιώκει να διατηρήσει αυτή την επεξεργασία εντός της ηπείρου.
Η Ιαπωνία, ανεξαρτήτως της τελικής επιλογής, χρειάζεται πρόσβαση στους πόρους.
Η τελική δοκιμασία μιας τριμερούς συνεργασίας Ινδίας-Ιαπωνίας-Αφρικής θα είναι η ικανότητά της να μετατρέπει τις συμφωνίες σε απτά έργα, λαμβάνοντας ταυτόχρονα υπόψη τις διαφορετικές και ορισμένες φορές ανταγωνιστικές προτεραιότητες όλων των εταίρων.
Μια Κοινή Ομάδα Εργασίας θα μπορούσε να συμβάλει στη γεφύρωση του χάσματος μεταξύ φιλοδοξιών και υλοποίησης.
Ωστόσο, καθώς δεν έχει ακόμη δημιουργηθεί επίσημα μια τέτοια ομάδα, η αποτελεσματικότητά της παραμένει αδοκίμαστη.
Το αν οι σημερινές προσπάθειες θα μεταφραστούν σε συγκεκριμένα αποτελέσματα θα εξαρτηθεί από την εφαρμογή τους στην πράξη.
Αυτό περιλαμβάνει και το κατά πόσο η ιαπωνική δέσμευση για επενδύσεις ύψους 10 τρισεκατομμυρίων γεν (68 δισεκατομμύρια δολάρια) μέσα σε μία δεκαετία, μέσω του Στρατηγικού Επενδυτικού Συμφώνου Ινδίας-Ιαπωνίας του 2025, καθώς και οι προτεραιότητες σε κρίσιμα ορυκτά, πράσινη αμμωνία και φαρμακευτικά προϊόντα, θα μετατραπούν σε χρηματοδοτήσιμα έργα σε τρίτες χώρες και όχι απλώς σε ακόμη ένα κοινό έγγραφο στρατηγικής.
Υπάρχει μια συνειδητή προσπάθεια επαναθεμελίωσης της σχέσης Ινδίας-Ιαπωνίας-Αφρικής σε ένα πιο συνεκτικό θεσμικό πλαίσιο, εντάσσοντάς την στο όραμα του Ελεύθερου και Ανοιχτού Ινδο-Ειρηνικού (FOIP), αντί να παρουσιάζεται ως ανεξάρτητη στρατηγική για την Αφρική.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το FOIP έχει εξελιχθεί στην ομπρέλα στρατηγική μέσω της οποίας το Τόκιο και το Νέο Δελχί οργανώνουν την κοινή τους οικονομική διπλωματία, από τη βορειοανατολική Ινδία και τον Ινδικό Ωκεανό έως την αφρικανική ήπειρο.
Το ιαπωνικό κεφάλαιο, οι βιομηχανικές και ψηφιακές δυνατότητες της Ινδίας, καθώς και το δημογραφικό και αγοραστικό δυναμικό της Αφρικής, λειτουργούν όλο και περισσότερο ως συμπληρωματικά και όχι ως ξεχωριστά πλεονεκτήματα.
Το στρατηγικό ερώτημα είναι αν αυτά τα πλεονεκτήματα μπορούν να ενσωματωθούν σε διαρκείς επενδυτικές σχέσεις και ανθεκτικές αλυσίδες εφοδιασμού.
Η πραγματική ευκαιρία είναι η μετατροπή αυτής της συμπληρωματικότητας σε μια νέα οικονομική αρχιτεκτονική, η οποία θα οδηγήσει τις σχέσεις Ινδίας και Ιαπωνίας πέρα από τη διπλωματική σύγκλιση και προς μια στρατηγική συν-επένδυση.
Η Αφρική αναδεικνύεται πλέον στο πεδίο όπου η διπλωματική σύγκλιση Ινδίας και Ιαπωνίας μπορεί να αποκτήσει πραγματικό εμπορικό και γεωοικονομικό βάρος.
thediplomat.com
Αναλύσεις
Ελληνικά Ναυπηγεία: Το Σχέδιο των 7 Αξόνων για 12.000 Θέσεις Εργασίας και Ισότιμο Ρόλο στην ΕΕ
Το Διοικητικό Συμβούλιο της Ένωσης Ελληνικών Ναυπηγείων (ΕΕΝ) υιοθέτησε ομόφωνα την πρόταση του Προέδρου της ΕΕΝ κ. Πάνου Ξενοκώστα σχετικά με την Ευρωπαϊκή Αμυντική Ναυπηγική Βιομηχανία ενόψει της Ελληνικής Προεδρίας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κατά το β΄ εξάμηνο του 2027.
Το Διοικητικό Συμβούλιο της Ένωσης Ελληνικών Ναυπηγείων (ΕΕΝ) υιοθέτησε ομόφωνα την πρόταση του Προέδρου της ΕΕΝ κ. Πάνου Ξενοκώστα σχετικά με την Ευρωπαϊκή Αμυντική Ναυπηγική Βιομηχανία ενόψει της Ελληνικής Προεδρίας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κατά το β΄ εξάμηνο του 2027.
Με τίτλο «Η Ελλάδα ως Νότιος Πυλώνας της Ευρωπαϊκής Άμυνας – Πρόταση της Ευρωπαϊκής Αμυντικής Ναυπηγικής Βιομηχανίας ενόψει Ελληνικής Προεδρίας ΕΕ β΄ εξάμηνο 2027», η ΕΕΝ υπέβαλε τις προτάσεις της στο πλαίσιο συνάντησης με την ειδική αντιπροσωπεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, που έλαβε χώρα στη Λέσχη Αξιωματικών Ενόπλων Δυνάμεων (ΛΑΕΔ), υπό τον συντονισμό της Γενικής Διεύθυνσης Αμυντικών Εξοπλισμών και Επενδύσεων (ΓΔΑΕΕ).
Η πρόταση της ΕΕΝ περιλαμβάνει τους εξής 7 άξονες:
Καμία χώρα δεν κράτησε ναυπηγεία με ετήσιες αποφάσεις. Τουρκία, Κορέα, Ιταλία, Γαλλία λειτουργούν με ορίζοντα 15-20 ετών. Ζητούμε θεσμοθέτηση 15ετούς Εθνικού Προγράμματος Ναυπηγήσεων ως βέλτιστη πρακτική ΕΕ, με Εθνικό Συντονιστή (έναν Υπουργό) κατά το μοντέλο U.S. Maritime Administrator. Σήμερα, αρμοδιότητες για τη ναυπηγική έχουν οκτώ υπουργεία.
Ζητούμε ρητή πρόβλεψη στον νέο Κανονισμό που αντικαθιστά την Οδηγία 2009/81/ΕΚ:
- 000 θέσεις εργασίας σε όλη την επικράτεια.
- 200+ ΜμΕ χαρτογραφημένες από ΕΕΝ.
- Πιστοποίηση από Ειδική Επιτροπή ΥΠΕΘΑ, με δίκαιο σύστημα που μετρά και το εμπορικό έργο, ώστε να μη δημιουργηθούν ποτέ ξανά κρατικοδίαιτα ναυπηγεία.
ΑΞΟΝΑΣ 3: ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ – ΑΥΣΤΗΡΑ KPIs ΚΑΙ PRIME ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΝΑΥΠΗΓΕΙΑ
Ζητούμε από την Ευρώπη στα χρηματοδοτικά εργαλεία EDF και SAFE να θεσπιστούν αυστηρά KPIs βιομηχανικής επιστροφής, παραγωγής και δημιουργίας υποδομής. Δεν αρκεί ο ρόλος του υπεργολάβου. Τα προγράμματα πρέπει να σχεδιαστούν ώστε και τα ελληνικά ναυπηγεία να μπορούν να αναλάβουν ρόλο prime contractor. Αυτό σημαίνει χρηματοδότηση όχι μόνο της αγοράς του πλοίου, η οποία μπορεί να καταλήξει ακόμα και σε παραγωγή σε τρίτες χώρες, αλλά και της υποδομής του dry-dock, του Syncrolift, του εξοπλισμού, πλήρη ενεργοποίηση του δανεισμού από την ΕΤΕπ για τη ναυπήγηση, και κριτήρια που επιβραβεύουν την πραγματική παραγωγή στην Ευρώπη.
Στηρίζουμε: συντελεστή ενίσχυσης για εγχώριους προμηθευτές και ΜμΕ, ποσοστό απόκλισης από ανταγωνισμό αντιστρόφως ανάλογο προς το ΑΕΠ, διαλειτουργικότητα ως αυτόνομο λόγο διαπραγμάτευσης χωρίς δημοσίευση.
Το 70% δεν βγαίνει από λαμαρίνες. Βγαίνει από τον κύκλο ζωής.
β) Πλωτά Κοσμοδρόμια (Sea-Launch Platforms): Μοναδική ικανότητα ελληνικών ναυπηγείων στην Ευρώπη. Dual use για IRIS², responsive launch στρατιωτικών δορυφόρων και LNG FPUs. Ζητούμε αναγνώριση ως κρίσιμη υποδομή dual-use υπό SAFE/EDIP.
- Ισότιμη Καθιέρωση στην Ευρώπη: Ζητούμε επίσημη αναγνώριση της Ελλάδας ως του Νότιου Πυλώνα της ναυπηγικής αυτονομίας της Ευρώπης. Εθνικός στόχος είναι η καθιέρωση της χώρας ως κορυφαίας και ισότιμης δύναμης με Γαλλία, Ιταλία και Ισπανία, διεκδικώντας σταθερό μερίδιο των ευρωπαϊκών αμυντικών ναυπηγήσεων μέσω ολοκληρωμένων μονάδων (σχεδίαση, κατασκευή, υποστήριξη) – από το αρχικό σχέδιο μέχρι τα sea trials.
- Ειδικό Ταμείο Ανάκαμψης 2027-2035: Ζητούμε δημιουργία αυτόνομου, εξειδικευμένου ευρωπαϊκού ταμείου για το Ναυπηγείο του Μέλλοντος 2027-2035, με στόχο το άμεσο κλείσιμο του επενδυτικού χάσματος των προηγούμενων δεκαετιών. Χρηματοδότηση υποδομών, ψηφιοποίησης, πράσινης μετάβασης και δεξιοτήτων. Το σημερινό SAFE αποτυγχάνει – το 60-70% πάει στο Space, ενώ τα 15-17 δισ. € αδιάθετα πάνε εκτός ναυπηγικής. Ζητούμε δεσμευμένο 25% του SAFE για ναυπήγηση/MRO/dual-use λιμένες και ειδικό καθεστώς για χώρες που φυλάσσουν τα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ, αντίστοιχο με αυτό της Ουκρανίας (ReArm/SAFE).
ΑΞΟΝΑΣ 6: ΔΙΑΤΛΑΝΤΙΚΟ ΝΑΥΠΗΓΙΚΟ ΣΥΜΦΩΝΟ & ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΜΕΡΙΔΙΟ (ΔΥΣΗ ΕΝΑΝΤΙ ΑΣΙΑΣ)
- Κοινές Γραμμές Παραγωγής με ΗΠΑ: Υπογραφή διακρατικής συμφωνίας ναυπηγικής συνεργασίας (Transatlantic Shipbuilding Pact) με ΗΠΑ για κοινές γραμμές παραγωγής σε μεγάλα αμυντικά, εμπορικά και ενεργειακά projects.
Μοντέλο: η συμφωνία ONEX – Hanwha Ocean, στη διάθεση όλου του οικοσυστήματος ΕΕΝ. Αυτό είναι το Project TRIDENT.
- Ανάκτηση του 33% της Παγκόσμιας Ναυπήγησης: Μέσα από τη γεωστρατηγική σύμπραξη Ελλάδας-Ευρώπης-ΗΠΑ, τίθεται ως κεντρικός στόχος η ανάκτηση του 33% του παγκόσμιου μεριδίου ναυπήγησης, σπάζοντας το σημερινό ασιατικό μονοπώλιο και θωρακίζοντας τις δυτικές εφοδιαστικές αλυσίδες. Ένα πλοίο χτισμένο στην Ελλάδα είναι ευρωπαϊκό προϊόν και μπορεί να εξαχθεί με ευρωπαϊκούς πόρους.
ΑΞΟΝΑΣ 7: ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ & ΔΙΚΑΙΟΣ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ
β) ΕΤΕπ: Πλήρης ενεργοποίηση της ιστορικής απόφασης για χρηματοδότηση της άμυνας, χωρίς επιβάρυνση φορολογουμένου. Δεσμευτικό business plan με εξαγωγές.
Η ΕΕΝ δεν ζητά χάρη. Έχει έτοιμο, κοστολογημένο πλάνο. Η Ελλάδα είναι ο Νότιος Ναυπηγικός Πυλώνας της Ευρώπης, ισότιμος με Γαλλία-Ιταλία-Ισπανία, από το σχέδιο μέχρι τα sea trials.
navaldefence.gr
Αναλύσεις
Πρώην διπλωμάτης του Ηνωμένου Βασιλείου: «Με αντιμετώπισαν σαν απειλή επειδή επέστρεψα από τη Μόσχα»
Αυτή ήταν μια κράτηση «χωρίς υπόνοια» (suspicionless detention). Δεν ήμουν ύποπτος για τίποτα, κι όμως οι αστυνομικοί είχαν την εξουσία να με υποβάλουν σε μια παρεμβατική εξέταση για να αξιολογήσουν αν σχεδίαζα μια «εχθρική πράξη» εναντίον του Ηνωμένου Βασιλείου. Ένας αστυνομικός με πλησίασε και με έθεσε αμέσως υπό κράτηση, αφού τον ενημέρωσα ότι είχα παρευρεθεί σε ένα συνέδριο στη Ρωσία για να συζητήσω για τη γεωπολιτική. Δεν μου εξηγήθηκε γιατί κρατούμουν, παρά μόνο ότι ήθελε να μου κάνει «μερικές ερωτήσεις». Παράδοξα, επεσήμανε ότι οι «αντιτρομοκρατικές» εξουσίες που χρησιμοποιούσε «δεν είναι τόσο τρομακτικές όσο ακούγονται».
Η Βρετανία καταστέλλει ακόμα πιο σκληρά τους επικριτές που θεωρούν ότι η δυτική εξωτερική πολιτική υπήρξε μια καταστροφική αποτυχία. Πλησιάζουμε ταχέως στο σημείο όπου η έκφραση μιας εναλλακτικής άποψης μπορεί να σε οδηγήσει στη φυλακή. Το βράδυ της 2ας Οκτωβρίου, κατά την έξοδό μου από πτήση από τη Μόσχα μέσω Κωνσταντινούπολης, προσήχθην από τη βρετανική αντιτρομοκρατική αστυνομία για τρεις ώρες βάσει του Νόμου περί Αντιτρομοκρατίας και Ασφάλειας Συνόρων του 2026. Δεν είχα κανένα δικαίωμα σιωπής, το πρόσωπο και τα υπάρχοντά μου υποβλήθηκαν σε εξονυχιστική έρευνα, έδωσα δακτυλικά αποτυπώματα και δείγμα DNA, ενώ μου ζητήθηκε να παραδώσω τις ηλεκτρονικές μου συσκευές και να παράσχω τους κωδικούς πρόσβασης, διαφορετικά θα αντιμετώπιζα σύλληψη.
Αυτή ήταν μια κράτηση «χωρίς υπόνοια» (suspicionless detention). Δεν ήμουν ύποπτος για τίποτα, κι όμως οι αστυνομικοί είχαν την εξουσία να με υποβάλουν σε μια παρεμβατική εξέταση για να αξιολογήσουν αν σχεδίαζα μια «εχθρική πράξη» εναντίον του Ηνωμένου Βασιλείου.
Ένας αστυνομικός με πλησίασε και με έθεσε αμέσως υπό κράτηση, αφού τον ενημέρωσα ότι είχα παρευρεθεί σε ένα συνέδριο στη Ρωσία για να συζητήσω για τη γεωπολιτική. Δεν μου εξηγήθηκε γιατί κρατούμουν, παρά μόνο ότι ήθελε να μου κάνει «μερικές ερωτήσεις». Παράδοξα, επεσήμανε ότι οι «αντιτρομοκρατικές» εξουσίες που χρησιμοποιούσε «δεν είναι τόσο τρομακτικές όσο ακούγονται».
Είχα παρευρεθεί στο Διεθνές Συνέδριο της Λέσχης Συζητήσεων Βαλντάι στην περιοχή της Μόσχας από τις 27 Σεπτεμβρίου έως την 1η Οκτωβρίου, συμπεριλαμβανομένης της παρακολούθησης της κεντρικής ομιλίας του Προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν. Συμμετείχα μετά από πρόσκληση της Λέσχης Βαλντάι, η οποία κάλυψε τα εισιτήρια και τη διαμονή μου, όπως είθισται για τους ξένους προσκεκλημένους σε τέτοια διεθνή συνέδρια.
Η Λέσχη Βαλντάι, που ιδρύθηκε το 2004, είναι πρωτίστως μια συνάντηση ακαδημαϊκών από όλο τον κόσμο. Πριν από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, σε αυτήν συμμετείχαν ένας πρώην επικεφαλής της MI6, ο πρώην Βρετανός Πρέσβης στη Ρωσία Σερ Τόνι Μπρέντον και η Φιόνα Χιλ.
Η Βαλντάι έχει βρεθεί στο στόχαστρο της βρετανικής κυβέρνησης. Καθ’ όλη τη διάρκεια του Σεπτεμβρίου, πλήθος δημοσιογράφων και ακαδημαϊκών έλαβαν επιστολές από το Υπουργείο Εσωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου (Home Office), με τις οποίες καλούνταν να εγγραφούν στο Μητρώο Εγγραφής Ξένης Επιρροής, εάν «κατευθύνονται να διεξαγάγουν σχετικές δραστηριότητες στο Ηνωμένο Βασίλειο ως μέρος μιας συμφωνίας με μια ξένη δύναμη». Η μη συμμόρφωση με το καθεστώς αυτό θεωρείται ποινικό αδίκημα.
Η Βρετανίδα δημοσιογράφος Μαίρη Ντετζέβσκι, η οποία ήταν διευθύντρια του γραφείου των Times στη Μόσχα τη δεκαετία του 1990, είναι η πιο πρόσφατη που έλαβε μια τέτοια επιστολή ως δημόσια καταγεγραμμένη συνεργάτης της Λέσχης Συζητήσεων Βαλντάι, αν και δεν έχει παρευρεθεί από τότε που ξεκίνησε ο πόλεμος. Η ιδέα ότι αν παρευρεθείς σε ένα ακαδημαϊκό συνέδριο κατευθύνεσαι από μια ξένη δύναμη είναι προφανώς παράλογη. Παρόλα αυτά, και δεδομένων των προφανών κινδύνων, πάλεψα με το δίλημμα αν έπρεπε να αποδεχτώ την πρόσκληση από τη Βαλντάι και να πραγματοποιήσω την πρώτη μου επίσκεψη στη Ρωσία από τότε που έφυγα οδικώς από τη χώρα αυτή τον Φεβρουάριο του 2019, στο τέλος της τετραμισάμιση ετών διπλωματικής μου αποστολής εκεί.
Ο κύριος ρόλος μου τότε ήταν ως Οικονομικός Σύμβουλος, υπεύθυνος μεταξύ άλλων για την πολιτική των κυρώσεων. Μετά την επιστροφή μου στο Ηνωμένο Βασίλειο, ενέκρινα περίπου 1.000 κυρώσεις κατά Ρώσων, συμπεριλαμβανομένων και αυτών μετά την ξεσπάσματα του πολέμου.
Είχα κάποιες ανησυχίες ότι ο ρόλος μου στις κυρώσεις ενδεχομένως να μου δημιουργούσε προβλήματα μόλις βρισκόμουν εντός της Ρωσίας (πράγματι, υποβλήθηκα σε μια εξαιρετικά στρεσογόνα κράτηση και ανακρίσεις διάρκειας τεσσάρων και μισής ωρών από την FSB κατά την άφιξή μου στη Μόσχα).
Ο Σερ Τόνι Μπρέντον, με τον οποίο είχα συμβουλευτεί, μου πρότεινε να παρευρεθώ, λέγοντας ότι η Βαλντάι ήταν μια «εξαιρετική εκδήλωση». Κατόπιν συμβουλής του, ενημέρωσα το Βρετανικό Υπουργείο Εξωτερικών, τονίζοντας τη δέσμευσή μου να τηρήσω τις υποχρεώσεις μου βάσει του Νόμου περί Κρατικών Μυστικών (Official Secrets Act) πριν αναχωρήσω για τη Μόσχα. Αυτό περιλάμβανε την επιβεβαίωση ότι, ενώ η Βαλντάι είχε πληρώσει για τις πτήσεις μου, δεν είχα λάβει καμία πληρωμή για τη συμμετοχή μου.
Υπηρέτησα ως Βρετανός διπλωμάτης για 24 χρόνια και λαμβάνω σοβαρά υπόψη τις συνεχείς δεσμεύσεις μου να διαφυλάξω τα μυστικά στα οποία είχα πρόσβαση κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Η υπόνοια ότι μπορεί να σχεδίαζα μια εχθρική πράξη εναντίον της Βρετανίας είναι προσβλητική και εσφαλμένη. Ωστόσο, από τη συνταξιοδότησή μου το 2023, υπήρξα οξύς επικριτής της κατεύθυνσης της εξωτερικής πολιτικής του Ηνωμένου Βασιλείου προς τη Ρωσία, ιδιαίτερα της απομάκρυνσης από τη διπλωματία προς όφελος του πολέμου.
Προφυλάξεις που είχα λάβει, αν και σημαντικές και απαραίτητες, αποδείχθηκαν ανεπαρκείς για να αποτρέψουν την κράτησή μου με λιγότερα δικαιώματα από ό,τι αν είχα συλληφθεί επίσημα και μου είχαν απαγγελθεί κατηγορίες. Είμαι της άποψης ότι παράγοντες των υπηρεσιών ασφαλείας στο Λονδίνο είχαν εγκρίνει την ενέργεια εναντίον μου εκ των προτέρων. Πράγματι, ο αναλυτής ρωσικών θεμάτων Μαρκ Γκαλεότι άφησε να εννοηθεί στο podcast του ότι το σύστημα «έστελνε ένα μήνυμα» ενεργώντας με αυτόν τον τρόπο.
Η κράτησή μου αποτελεί την πιο πρόσφατη κλιμάκωση στον πόλεμο του βρετανικού κράτους κατά της ελευθερίας του λόγου. Όλο και περισσότερο, οι άνθρωποι που μιλούν δημόσια ενάντια στους «παντοτινούς πολέμους» (forever wars) — όχι μόνο στην Ουκρανία, αλλά και στη Μέση Ανατολή και αλλού — αντιμετωπίζονται ως απειλή για την εθνική ασφάλεια που πρέπει να κατασταλεί.
Οι κρατήσεις σε αεροδρόμια είναι, φυσικά, ένα βήμα πριν από την πλήρη φυλάκιση, αλλά αυτό το μοτίβο εκφοβισμού εξαπλώνεται τα τελευταία τέσσερα χρόνια.
Ο Βρετανός συντηρητικός ακαδημαϊκός και συγγραφέας Τζον Λάφλαντ προσήχθη σε αεροδρόμιο για μία ώρα το 2022. Ο εκλιπών Ρόμπερτ Σκιντέλσκι, μέλος της Βουλής των Λόρδων και διακεκριμένος Βρετανός οικονομoλόγος, καθώς και ο ερευνητής δημοσιογράφος Κιτ Κλάρενμπεργκ, υποβλήθηκαν σε πιο μακροσκελείς και αυστηρές κρατήσεις το 2023. Στον Κλάρενμπεργκ δεν έχει επιστραφεί ακόμη μια κάρτα μνήμης SD που κατασχέθηκε τότε.
Ο καθηγητής Ρίτσαρντ Σάκουα, Ομότιμος Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Κεντ, κρατήθηκε για τρεις ώρες στο Χίθροου το 2025· έκτοτε μπορέσε να επιστρέψει στη Ρωσία μόνο μετά από παρέμβαση του δικηγόρου του. Ο Τζορτζ Σάμουελι, ένας ουγγρικής καταγωγής Βρετανός πολιτικός αναλυτής, προσήχθη τον Μάρτιο του 2026.
Το 2023, ο Κρεγκ Μάρεϊ, πρώην Βρετανός πρέσβης στο Ουζμπεκιστάν, προσήχθη για μία ώρα στο αεροδρόμιο της Γλασκώβης βάσει των αυστηρότερων διατάξεων του Νόμου περί Τρομοκρατίας του 2000, ο οποίος αφορά δραστηριότητες σχετικές με τη διάπραξη, την προετοιμασία και την υποκίνηση τρομοκρατικών πράξεων. Το τηλέφωνό του δεν του επιστράφηκε στη συνέχεια.
Ο ερευνητής δημοσιογράφος Ρίτσαρντ Μέντχερστ συνελήφθη επειδή έκανε δηλώσεις υποστήριξης προς μια απαγορευμένη φιλοπαλαιστινιακή οργάνωση και κρατήθηκε για 24 ώρες πριν από την αποφυλάκισή του. Στη συνέχεια, το σπίτι και το γραφείο του στην Αυστρία δέχθηκαν έφοδο τον Φεβρουάριο του 2025 και κατηγορήθηκε για συμμετοχή στη Χαμάς. Μέχρι σήμερα δεν έχουν απαγγελθεί κατηγορίες εναντίον του.
Ευρύτερα, στη Βρετανία, η ομάδα Palestine Action έχει χαρακτηριστεί ως τρομοκρατική οργάνωση μετά από ευρείες διαμαρτυρίες ενάντια στις σοβαρές παραβιάσεις του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου από το ισραηλινό κράτος στη Γάζα. Ηλικιωμένοι άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένων επιζώντων του Ολοκαυτώματος, έχουν συλληφθεί σε διαδηλώσεις της Palestine Action για το «έγκλημα» ότι κρατούσαν χαρτονένια πανό.
Η πρακτική της κράτησης στα αεροδρόμια χωρίς να υπάρχει υπόνοια είναι ασυνήθιστη στα ευρωπαϊκά κράτη, αν και χρησιμοποιούνται εναλλακτικές, πιο ύπουλες μορφές καταστολής της ελευθερίας του λόγου. Ο πρώην αξιωματικός των ελβετικών στρατιωτικών υπηρεσιών πληροφοριών και συγγραφέας Ζακ Μπον παραμένει στις Βρυξέλλες, αποκλεισμένος από το τραπεζικό σύστημα (de-banked) και ανίκανος να ταξιδέψει στην πατρίδα του, έχοντας υποστεί κυρώσεις από την Ευρωπαϊκή Ένωση για «φιλορωσική προπαγάνδα».
Την περασμένη εβδομάδα, ο ρωσικής καταγωγής δημοσιογράφος και πρώην ρεπόρτερ του BBC Λεονίντ Ραγκόζιν ανακηρύχθηκε persona non grata από τη Λετονία, όπου ζούσε από την απαρχή της κρίσης στην Ουκρανία. Έχοντας ασκήσει κριτική στην κατεύθυνση της δυτικής εξωτερικής πολιτικής απέναντι στον πόλεμο στην Ουκρανία, υπήρξε επίσης τακτικός επικριτής του Πούτιν και χαρακτήρισε την εισβολή στην Ουκρανία το 2022 ως «εγκληματική και παράλογη».
Αυτό το μοτίβο καταστολής της ελευθερίας του λόγου στη Βρετανία και ευρύτερα στην Ευρώπη διογκώνεται. Φοβάμαι ότι όσο γίνεται πιο προφανές ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν μπορεί να κερδηθεί από τη Δύση και ότι το Ισραήλ δεν μπορεί να παραμείνει στο απυρόβλητο από τη διεθνή κατακραυγή για τις ενέργειές του στην Παλαιστίνη, οι ενέργειες του βρετανικού κράτους ενδέχεται να γίνουν ακόμη πιο σκληρές.
Φτάνουμε στο σημείο όπου το να εκφράσεις μια άποψη για την επικίνδυνη κατάσταση των εξωτερικών πολέμων της Δύσης μπορεί να σε οδηγήσει στη φυλακή.
Πίστευα ότι ήμουν προσεκτικός ενημερώνοντας τη βρετανική κυβέρνηση πριν από τη μοναδική μου επίσκεψη στη Ρωσία από το 2019. Εάν το Ηνωμένο Βασίλειο βρίσκεται στο σημείο όπου πρώην διπλωμάτες μπορούν να κρατούνται και να κατάσχεται προσωρινά η περιουσία τους, τότε κανένας δεν είναι ασφαλής από το μακρύ χέρι του νομικού πολέμου (lawfare).
Με την επιστροφή μου από τη Βαλντάι, έγραψα ξανά στο Υπουργείο Εξωτερικών, προσφέροντας να τους ενημερώσω πλήρως για τα στοιχεία που συνέλεξα όσο βρισκόμουν στη Ρωσία. Μέχρι σήμερα, δεν έχουν απαντήσει.
-
Αναλύσεις1 μήνα πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας
