Τα τουρκικά δημοσιεύματα σήμερα παρουσιάζουν ξανά τις ελληνικές κινήσεις για το GSI ως πιθανή αφορμή νέας έντασης. Το ενδιαφέρον, ωστόσο, δεν περιορίζεται στους υψηλούς τόνους του φιλοκυβερνητικού Τύπου. Ακόμη και το αντιπολιτευόμενο Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP) στηρίζει τη θέση ότι οι δραστηριότητες σε περιοχές που η Τουρκία θεωρεί δική της υφαλοκρηπίδα πρέπει να γίνονται κατόπιν συνεννόησης με την Άγκυρα.

CHP: «Το GSI είναι εθνικό ζήτημα, όχι απλώς ένα τεχνικό έργο»

 Χαρακτηριστική είναι η πιο ευρεία πολιτική διάσταση που δίνει το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα στην υπόθεση. Σε ανακοίνωσή του με τίτλο «Η Επιτροπή Εξωτερικής Πολιτικής του CHP ζήτησε συμφωνία με την Άγκυρα για το έργο GSI» υιοθετεί τη βασική θέση της Άγκυρας για το καλώδιο, στηρίζοντας τη διπλωματική της στάση στο όνομα της «Γαλάζιας Πατρίδας».

Στην ανακοίνωσή της, η Επιτροπή Εξωτερικής Πολιτικής του CHP αναφέρει:

«Το έργο δεν αξιολογείται μόνο ως ένα τεχνικό έργο ηλεκτρικής διασύνδεσης. Αποτελεί ένα εθνικό ζήτημα που αφορά τις θαλάσσιες ζώνες δικαιοδοσίας μας. Στο έργο GSI, κρίνονται σημαντικές και υποστηρίζονται για την προστασία των συμφερόντων μας στη ‘Γαλάζια Πατρίδα’ η διπλωματική στάση της Άγκυρας, καθώς και η επίτευξη συμφωνίας με την Τουρκία σε κάθε είδος δραστηριότητας που θα πραγματοποιηθεί στον βυθό της θάλασσας εντός της τουρκικής υφαλοκρηπίδας στην Ανατολική Μεσόγειο».

 CHP: Προειδοποιήσεις και για την Κύπρο

 Στην ίδια ανακοίνωση, το CHP συνδέει τις εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο με την ασφάλεια της Κύπρου, επαναλαμβάνοντας θέσεις που συμπίπτουν με τη γενικότερη τουρκική πολιτική για το Κυπριακό.

Η Επιτροπή Εξωτερικής Πολιτικής ζητεί οι διακοινοτικές διαπραγματεύσεις να διεξάγονται στη βάση της ισότητας δύο κρατών, ενώ προειδοποιεί τρίτες χώρες που ενισχύουν στρατιωτικά την Κυπριακή Δημοκρατία.

«Αν οι διακοινοτικές διαπραγματεύσεις στην Κύπρο αναμένεται να προσφέρουν κάποιο όφελος πέρα από μια διανοητική γυμναστική, πρέπει να πληρείται η κατ’ αρχάς προϋπόθεση ότι θα διεξάγονται μεταξύ δύο ισότιμων κρατών. Θα ήταν σκόπιμο να γίνουν οι απαραίτητες προειδοποιητικές διπλωματικές πρωτοβουλίες προς τα τρία κράτη που υλοποιούν προσπάθειες παροχής ένοπλης υποστήριξης στη Νότια Κύπρο και τα οποία στην πραγματικότητα δεν αποτελούν εγγυήτριες δυνάμεις της Κύπρου. Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι η αποφασιστικότητα και η βούληση της Δημοκρατίας της Τουρκίας για την υπεράσπιση της Βόρειας Κύπρου δεν θα καμφθούν με υποστήριξη στρατιωτικού-φολκλορικού χαρακτήρα».

Τουρκγκιούν: «Η γειτονική χώρα παίζει με τη φωτιά»

 Παράλληλα, με ιδιαίτερα επιθετική γλώσσα αντιμετωπίζει τις σχεδιαζόμενες ελληνικές έρευνες η προσκείμενη στο Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης (MHP) εφημερίδα Τουρκγκιούν, η οποία στο φύλλο της 11ης Οκτωβρίου δημοσιεύει ρεπορτάζ με τίτλο «Επικίνδυνη κίνηση από την Αθήνα στην Ανατολική Μεσόγειο – Η γειτονική χώρα παίζει με τη φωτιά!».

Η εφημερίδα παρουσιάζει την πρόθεση της Αθήνας να προχωρήσει στις έρευνες χωρίς τουρκική άδεια ως κίνηση που ενδέχεται να προκαλέσει νέα ελληνοτουρκική αντιπαράθεση.

«Η κυβέρνηση της Ελλάδας, παρά τη σαφή προειδοποίηση της Τουρκίας ότι δεν θα επιτραπεί καμία μη εξουσιοδοτημένη δραστηριότητα στη δική της υφαλοκρηπίδα, ετοιμάζεται να επανεκκινήσει τις έρευνες στον βυθό της θάλασσας χωρίς να λάβει άδεια», υποστηρίζει.

Η Τουρκγκιούν κάνει λόγο για εξελίξεις που «πυροδοτούν το φυτίλι μιας νέας έντασης μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας», υιοθετώντας την τουρκική αντίληψη ότι η πραγματοποίηση των ερευνών προϋποθέτει προηγούμενη συνεννόηση με την Άγκυρα.

Η επιλογή της έκφρασης «παίζει με τη φωτιά» αποδίδει στην Αθήνα την ευθύνη μιας ενδεχόμενης κλιμάκωσης, ενώ παρουσιάζει την τουρκική στάση ως υπεράσπιση θαλάσσιων δικαιωμάτων.

ΠΗΓΗ: Sigmalive

Την ανάγκη άμεσης μείωσης της φορολογικής επιβάρυνσης στα καύσιμα υπογράμμισε ο επικεφαλής της Θεματικής Ομάδας Οικονομίας της ΝΙΚΗΣ, Αντώνης Καλόγηρος, μιλώντας στο Ionian για το ενεργειακό κόστος και τις πιέσεις που δέχονται νοικοκυριά και μικρομεσαίες επιχειρήσεις.

Ο κ. Καλόγηρος αμφισβήτησε τον ισχυρισμό ότι οι ευρωπαϊκοί κανόνες δεν επιτρέπουν τη μείωση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης και του ΦΠΑ. Όπως ανέφερε, περισσότερες από δέκα ευρωπαϊκές χώρες έχουν ήδη προχωρήσει σε αντίστοιχες παρεμβάσεις, επικαλούμενος τα παραδείγματα της Γερμανίας, της Ιταλίας, της Σουηδίας και της Μάλτας.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στην αμόλυβδη βενζίνη, σημειώνοντας ότι ο Ειδικός Φόρος Κατανάλωσης φτάνει περίπου τα 70 λεπτά ανά λίτρο, ενώ επάνω στη συνολική τιμή επιβάλλεται και ΦΠΑ 24%. Κατά τον ίδιο, το βάρος για τους Έλληνες καταναλωτές γίνεται ακόμη μεγαλύτερο εξαιτίας της σημαντικής απόστασης που χωρίζει το μέσο ελληνικό εισόδημα από εκείνο άλλων ευρωπαϊκών χωρών.

«Η ακρίβεια πρέπει πάντοτε να εξετάζεται σε συνάρτηση με τους μισθούς», τόνισε, υποστηρίζοντας ότι η κυβέρνηση διαθέτει τα περιθώρια για ουσιαστικές φορολογικές ελαφρύνσεις, αλλά δεν επιδεικνύει την απαιτούμενη πολιτική βούληση.

Ο επικεφαλής της Θεματικής Ομάδας Οικονομίας της ΝΙΚΗΣ επικαλέστηκε επίσης τα στοιχεία εκτέλεσης του προϋπολογισμού, τα οποία, σύμφωνα με όσα παρουσίασε, καταγράφουν έσοδα υψηλότερα από τον στόχο. Υποστήριξε ότι ο διαθέσιμος δημοσιονομικός χώρος προέρχεται σε μεγάλο βαθμό από την υπερφορολόγηση και πρέπει να επιστρέψει στην κοινωνία μέσω χαμηλότερων φορολογικών συντελεστών για πολίτες και μικρομεσαίες επιχειρήσεις.

Παρουσιάζοντας τις προτάσεις της ΝΙΚΗΣ, ο κ. Καλόγηρος εισηγήθηκε:

• μείωση του ΦΠΑ και του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στα καύσιμα,
• αύξηση της φορολόγησης των μερισμάτων,
• εντατικότερους ελέγχους για εικονικά τιμολόγια και εταιρείες,
• σταδιακή κατάργηση του αναβαλλόμενου φόρου των τραπεζών,
• έκτακτη εισφορά στα υπερκέρδη των ενεργειακών ομίλων.

Κλείνοντας, έστρεψε το ενδιαφέρον στην κερδοφορία των διυλιστηρίων, υποστηρίζοντας ότι η μεγάλη αύξηση των κερδών τους ενισχύει το αίτημα για έκτακτη φορολόγηση. Το κεντρικό μήνυμα της παρέμβασής του ήταν ότι η ελάφρυνση της κοινωνίας είναι οικονομικά εφικτή, εφόσον υπάρξει διαφορετική κατανομή των φορολογικών βαρών.

Στο προσκήνιο επανέρχεται ένα από τα πλέον ευαίσθητα ζητήματα της Θράκης: το δικαίωμα των Πομάκων να επιλέγουν την εκπαίδευση των παιδιών τους χωρίς υποχρεωτική διδασκαλία της τουρκικής γλώσσας. Η δημόσια παρέμβαση του Ξανθιώτη Πομάκου Ιρφάν Μεχμέτ Αλή έφτασε στη Βουλή μέσω κοινοβουλευτικής ερώτησης, ενώ ο εκπρόσωπος του Πολιτιστικού Συλλόγου Πομάκων Νομού Ξάνθης, Μπενιαμίν Κόντε, κατήγγειλε από το βήμα του ΟΑΣΕ στη Βαρσοβία πιέσεις, εκφοβισμό και προσπάθειες επιβολής ενιαίας εθνικής ταυτότητας. Στο επίκεντρο βρίσκεται η ιδιαίτερη γλωσσική και πολιτισμική ταυτότητα των Πομάκων, καθώς και η ευθύνη της ελληνικής Πολιτείας να εξασφαλίζει πραγματικές εκπαιδευτικές επιλογές.

Η παρέμβαση που άνοιξε ξανά τη συζήτηση

Το ζήτημα της μειονοτικής εκπαίδευσης στη Θράκη επανέρχεται με ιδιαίτερη ένταση, καθώς εκπρόσωποι και μέλη της πομακικής κοινότητας διεκδικούν τη δυνατότητα φοίτησης των παιδιών τους σε δημόσια ελληνόγλωσσα σχολεία, χωρίς την υποχρεωτική παρακολούθηση μαθημάτων στην τουρκική γλώσσα που προβλέπεται στο δίγλωσσο πρόγραμμα των μειονοτικών σχολείων.

Η συζήτηση αναζωπυρώθηκε μετά τη δημόσια τοποθέτηση του Ιρφάν Μεχμέτ Αλή, Ξανθιώτη Πομάκου και πρώην υποψηφίου βουλευτή, ο οποίος υποστηρίζει ότι οι οικογένειες των ορεινών οικισμών πρέπει να έχουν τη δυνατότητα ουσιαστικής επιλογής του εκπαιδευτικού περιβάλλοντος των παιδιών τους.

Σύμφωνα με το αναλυτικό ρεπορτάζ του Σωτήρη Σκουλούδη στο Newsbomb στις 10 Οκτωβρίου 2026, ο Αλή διευκρινίζει ότι δεν επιδιώκει να περιορίσει τις επιλογές άλλων οικογενειών που επιθυμούν την εκμάθηση της τουρκικής. Ζητά την αντίστοιχη δυνατότητα για τους γονείς που προτιμούν την ελληνόγλωσση δημόσια εκπαίδευση, παράλληλα με την προστασία της πομακικής γλώσσας.

Η θέση του συνοψίζεται σε ένα βασικό αίτημα: η μουσουλμανική θρησκευτική ταυτότητα δεν πρέπει να καθορίζει υποχρεωτικά τη γλωσσική και εκπαιδευτική επιλογή ενός παιδιού.

Πομακικά στο σπίτι, τουρκικά στο σχολείο

Στην καρδιά του προβλήματος βρίσκεται μια ιδιαίτερη γλωσσική πραγματικότητα.

Σε αρκετούς ορεινούς οικισμούς της Ξάνθης, η πομακική εξακολουθεί να αποτελεί τη γλώσσα της οικογένειας και της καθημερινής επικοινωνίας. Ωστόσο, στα μειονοτικά δημοτικά σχολεία το εκπαιδευτικό πρόγραμμα περιλαμβάνει μαθήματα τόσο στην ελληνική όσο και στην τουρκική.

Η συγκεκριμένη διάρθρωση δημιουργεί προβληματισμό σε οικογένειες των οποίων τα παιδιά δεν έχουν την τουρκική ως μητρική γλώσσα.

Ο Ιρφάν Μεχμέτ Αλή υποστηρίζει ότι η σχολική εκπαίδευση πρέπει να ανταποκρίνεται περισσότερο στις πραγματικές ανάγκες αυτών των μαθητών.

Παράλληλα, επισημαίνει τον κίνδυνο σταδιακής υποχώρησης της πομακικής, εάν δεν υπάρξουν οργανωμένες πολιτικές για τη διατήρηση και τη μετάδοσή της στις επόμενες γενιές.

Η θέση αυτή αναδεικνύει μια ουσιαστική διάκριση: άλλο η προστασία της μουσουλμανικής μειονότητας ως θρησκευτικής κοινότητας και άλλο η αναγνώριση των διαφορετικών γλωσσικών και πολιτισμικών καταβολών των μελών της.

Η μειονότητα της Θράκης δεν αποτελεί γλωσσικά ομοιογενή πληθυσμό. Περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, τουρκόφωνους, πομακόφωνους και Ρομά, με διαφορετικές ιστορικές και πολιτισμικές διαδρομές.

Αυτή η πραγματικότητα δημιουργεί ανάγκη εκπαιδευτικών πολιτικών που δεν προϋποθέτουν ενιαία γλωσσική ταυτότητα για όλους.

Επίσημα στη Βουλή το ζήτημα – Η ερώτηση 8339

Η υπόθεση απέκτησε κοινοβουλευτική διάσταση με την ερώτηση που κατέθεσε ο ανεξάρτητος βουλευτής Β΄ Θεσσαλονίκης Νικόλαος Παπαδόπουλος προς το υπουργείο Παιδείας.

Η ερώτηση φέρει αριθμό πρωτοκόλλου 8339/15-09-2026, με τίτλο που αναφέρεται στην αγωνία Πομάκων για τη διδασκαλία της τουρκικής στα σχολεία.

Η κατάθεσή της επιβεβαιώνεται από το επίσημο μητρώο κοινοβουλευτικού ελέγχου της Βουλής των Ελλήνων.

Σύμφωνα με την παρουσίαση της ερώτησης από το RodopiPress, ο βουλευτής ζητά να εξεταστεί η ενίσχυση του δικτύου ελληνόγλωσσων δημόσιων σχολείων στην ορεινή Θράκη, ώστε οι οικογένειες που δεν επιθυμούν το μειονοτικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα να διαθέτουν προσβάσιμη εναλλακτική δυνατότητα.

Παράλληλα, θέτει το ζήτημα της θεσμικής προστασίας της πομακικής γλώσσας και της διατήρησης της ιδιαίτερης πολιτιστικής παράδοσης των κατοίκων.

Το ζήτημα δεν αφορά μόνο τη νομική δυνατότητα εγγραφής σε δημόσιο σχολείο.

Αφορά και την πραγματική πρόσβαση σε αυτό.

Σε ορεινές περιοχές με μεγάλες αποστάσεις, δύσκολες μετακινήσεις και περιορισμένες σχολικές υποδομές, η ύπαρξη μιας εκπαιδευτικής επιλογής σε επίπεδο νομοθεσίας δεν εγγυάται ότι κάθε οικογένεια μπορεί να την αξιοποιήσει.

Γι’ αυτό η διεκδίκηση συνδέεται και με ζητήματα μεταφοράς μαθητών, λειτουργίας σχολικών μονάδων και επαρκούς στελέχωσης.

Από τη Θράκη στη Βαρσοβία – Οι καταγγελίες στον ΟΑΣΕ

Το ζήτημα της ιδιαίτερης πομακικής ταυτότητας τέθηκε και σε διεθνές επίπεδο.

Ο Μπενιαμίν Κόντε, εκπρόσωπος του Πολιτιστικού Συλλόγου Πομάκων Νομού Ξάνθης, παρενέβη στη Διάσκεψη για την Ανθρώπινη Διάσταση του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη, που πραγματοποιήθηκε στη Βαρσοβία.

Σύμφωνα με το Newsbomb, ο Κόντε κατήγγειλε πρακτικές πίεσης σε βάρος Πομάκων και Ρομά, υποστηρίζοντας ότι επιχειρείται η επιβολή ενιαίας τουρκικής εθνικής ταυτότητας σε πληθυσμούς με διαφορετικές πολιτισμικές καταβολές.

Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε η δημόσια αμφισβήτησή του προς τον Μουσταφά Τράμπα, τον οποίο δήλωσε ότι δεν αναγνωρίζει ως θρησκευτικό εκπρόσωπό του.

Ο Κόντε διατύπωσε επίσης καταγγελίες για κοινωνικό αποκλεισμό, πιέσεις στη θρησκευτική ζωή και ανεπίσημες διαδικασίες ανάδειξης θρησκευτικών εκπροσώπων.

Επικαλέστηκε μάλιστα οικογενειακό περιστατικό, σύμφωνα με το οποίο ο παππούς του είχε αποκλειστεί από τέμενος εξαιτίας της δημόσιας ανάδειξης της πομακικής του καταγωγής.

Πρόκειται για σοβαρούς ισχυρισμούς που χρειάζονται ανεξάρτητη διερεύνηση. Η δημόσια διατύπωσή τους δεν αποτελεί από μόνη της απόδειξη ότι όλες οι περιγραφόμενες πρακτικές έχουν επαληθευτεί.

Η τουρκική διάσταση και ο προσωπικός αυτοπροσδιορισμός

Η συζήτηση για την πομακική ταυτότητα έχει αναπόφευκτα και γεωπολιτικές προεκτάσεις.

Η Τουρκία διατηρεί διαχρονικό ενδιαφέρον για τη μουσουλμανική μειονότητα της Δυτικής Θράκης και συχνά χρησιμοποιεί τον όρο «τουρκική μειονότητα» στις επίσημες τοποθετήσεις της.

Η Ελλάδα, από την πλευρά της, αναφέρεται στο καθεστώς της μουσουλμανικής μειονότητας που προβλέπεται από τη Συνθήκη της Λωζάννης, χωρίς να αποδέχεται ότι όλοι οι μουσουλμάνοι της Θράκης διαθέτουν ενιαία τουρκική εθνική ταυτότητα.

Εδώ βρίσκεται μία από τις βασικές διαστάσεις της διαφοράς μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας.

Το ζήτημα του προσωπικού αυτοπροσδιορισμού, ωστόσο, δεν μπορεί να περιοριστεί σε μια αντιπαράθεση κρατικών αφηγήσεων.

Κάθε πολίτης πρέπει να μπορεί να εκφράζει ελεύθερα τη δική του γλωσσική, πολιτισμική και εθνική ταυτότητα, χωρίς να υφίσταται πιέσεις είτε για την αποδοχή είτε για την απόρριψη συγκεκριμένης ταυτότητας.

Η προστασία αυτή αφορά τόσο όσους αυτοπροσδιορίζονται ως Πομάκοι όσο και όσους επιλέγουν διαφορετικό αυτοπροσδιορισμό.

Νίκος Αρβανίτης: Οι καταγγελίες χρειάζονται τεκμηρίωση

Σημαντική παράμετρο στη δημόσια συζήτηση πρόσθεσε ο δημοσιογράφος του RodopiPress, Νίκος Αρβανίτης.

Μιλώντας στο Newsbomb, υπογράμμισε ότι οι παρεμβάσεις πομακικών συλλόγων αναδεικνύουν αιτήματα για εκπαιδευτική ελευθερία, προστασία της ιδιαίτερης πολιτιστικής ταυτότητας και ισότιμη συμμετοχή στην κοινωνική ζωή.

Διευκρίνισε, ωστόσο, ότι οι συγκεκριμένες πρωτοβουλίες δεν εκφράζουν αναγκαστικά το σύνολο των Πομάκων, καθώς στο εσωτερικό της κοινότητας υπάρχουν διαφορετικές αντιλήψεις και επιλογές.

Παράλληλα, επισήμανε ότι οι καταγγελίες περί εκφοβισμού ή προξενικής καθοδήγησης πρέπει να εξετάζονται με πραγματικά στοιχεία.

Η παρατήρηση αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς διαχωρίζει τις προσωπικές εμπειρίες, τις πολιτικές εκτιμήσεις και τις καταγγελίες από τα τεκμηριωμένα περιστατικά.

Το πραγματικό ερώτημα για την ελληνική Πολιτεία

Η εξέλιξη της υπόθεσης φέρνει στο προσκήνιο το ζήτημα της εκπαιδευτικής πολιτικής στην ορεινή Θράκη.

Οι οικογένειες που επιθυμούν ελληνόγλωσση δημόσια εκπαίδευση χρειάζονται σχολικές υποδομές, ασφαλή μετακίνηση των μαθητών και ουσιαστική δυνατότητα επιλογής.

Παράλληλα, όσοι επιθυμούν τη φοίτηση στο μειονοτικό εκπαιδευτικό σύστημα πρέπει να μπορούν να συνεχίσουν να αξιοποιούν τα αναγνωρισμένα εκπαιδευτικά τους δικαιώματα.

Η προστασία της πομακικής γλώσσας αποτελεί ξεχωριστό ζήτημα, καθώς συνδέεται με τη διατήρηση μιας πολιτιστικής κληρονομιάς που μεταδίδεται κυρίως μέσα από την οικογενειακή και κοινοτική ζωή.

Η ελληνική Πολιτεία καλείται να εξετάσει πώς μπορεί να συνδυάσει την ισότιμη πρόσβαση στην εκπαίδευση, τον σεβασμό στις μειονοτικές εγγυήσεις και την προστασία της γλωσσικής πολυμορφίας.

Το αίτημα που διατυπώνεται από τους συγκεκριμένους Πομάκους της Ξάνθης δεν είναι η κατάργηση της διδασκαλίας των τουρκικών για όλους. Είναι η ύπαρξη μιας πραγματικής, προσβάσιμης εναλλακτικής επιλογής για τις οικογένειες που δεν την επιθυμούν.

Η κοινοβουλευτική εξέλιξη και οι καταγγελίες που έφτασαν στον ΟΑΣΕ καθιστούν το θέμα σημαντικό τόσο για την εκπαιδευτική πολιτική όσο και για τη συζήτηση σχετικά με τα ατομικά δικαιώματα και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.