Αναλύσεις
Κίσινγκερ: Υπάρχουν πολλοί μάγειροι – Μακάριος: Εγώ προτιμώ Αμερικάνο μάγειρα
Τα πρακτικά από τη δεύτερη συνάντηση Μακαρίου – Κίσινγκερ στις 29 Ιουλίου 1974 και η ιστορία του Αεροδρομίου Λευκωσίας
Της Φανούλας Αργυρού* / Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στις 4 Αυγούστου 2023 στη Σημερινή
Παράνομη η Εθνική Φρουρά
Μετά την πρώτη συνάντησή του με τον Αρχ. Μακάριο στις 22 Ιουλίου 1974, ο Αμερικανός ΥΠΕΞ Δρ Χένρι Κίσινγκερ συναντήθηκε την ίδια μέρα με τον Βρετανό Πρέσβη στην Ουάσιγκτον, Σερ Peter Ramsbotham. Ο Πρέσβης τού είπε ότι είχε δει τον Μακάριο το πρωί και τις σημειώσεις που ο τελευταίος έδωσε στον Κίσινγκερ και ότι κάλυπταν και προτάσεις για να κήρυσσε την Εθνική Φρουρά παράνομη. Τις βρήκε λογικές.
Αμφότεροι τού υπέδειξαν, σύμφωνα με τα πρακτικά της συνάντησης, ότι δεν έπρεπε να βασίζεται μόνο στη σοβιετική υποστήριξη…
Το Αεροδρόμιο Λευκωσίας στα τουρκικά σχέδια
Ο Βρετανός πρέσβης ανέφερε την ανησυχία του για την ανικανότητα των Τούρκων να κατορθώσουν την προέλασή τους και ότι «απέτυχαν ακόμα να πάρουν το Αεροδρόμιο Λευκωσίας», αφήνοντας να νοηθεί ότι η κατάληψή του ήταν στα αρχικά σχέδια των Τούρκων. Όμως το Λονδίνο ήταν σφόδρα εναντίον.
(Σημ. Φ.Α.: Γι’ αυτό οι Βρετανοί και οι Αμερικανοί ασφυκτικά επέβαλαν στη Χούντα στο Πολεμικό Συμβούλιο 20/7/74 να μη στείλει βοήθεια προς την Κύπρο και να άφηναν για 48 ώρες τους Τούρκους να εξασφάλιζαν τον στόχο της εισβολής των. Έτσι και «Η εισβολή ξεκίνησε αλλά οι χουντικοί έβλεπαν άσκηση» – άρθρο Κ. Βενιζέλου, «Φιλελεύθερος», 23.7.2023).
Αμφότεροι συζήτησαν τα υπέρ και τα κατά επιστροφής Μακαρίου, ο πρέσβης είπε ότι δεν τον υποστήριζε, ως μελλοντικό Πρόεδρο υποστήριζε τον Κληρίδη, ο δε Κίσινγκερ ότι έβλεπαν τα πράγματα με ψυχρή λογική (προτιμούσε τον Γλ. Κληρίδη) αλλά δεν θα είχε αντίρρηση αν ο Μακάριος το διευθετούσε ικανοποιητικά.

Ένα από τα αεροπλάνα Trident 2E των Κυπριακών Αερογραμμών, θύματα της τουρκικής βαρβαρότητας.
Οι ΗΠΑ τη γροθιά και το ΗΒ το μυαλό
Ο Κίσινγκερ ανέφερε στον Ραμσπόθαμ ότι ο Κάλλαχαν τού είπε πως οι ΗΠΑ πρόσφεραν τη γροθιά και το Ηνωμένο Βασίλειο ήθελε να προσφέρει το μυαλό (USA supplied the muscle and now the UK would like to supply the brains – «Σ», 23.7.23) άρα εννοούσε «δεν μας θέλετε στις διαπραγματεύσεις». Με τον πρέσβη να απαντά «δεν θα το έθετα ποτέ μου με αυτόν τον τρόπο»…
Δεύτερη συνάντηση Μακαρίου – Κίσινγκερ, 29 Ιουλίου 1974
Ο Μακάριος ξεκίνησε λέγοντας του Κίσινγκερ ότι οι Σοβιετικοί προσπαθούσαν να εκμεταλλευθούν την κατάσταση, το ενδιαφέρον τους δεν ήταν γνήσιο… Μόνο οι ΗΠΑ μπορούσαν να επηρεάσουν Τουρκία και Ελλάδα, αμφότερες μέλη του ΝΑΤΟ και που έπαιρναν στρατιωτική βοήθεια από τις ΗΠΑ. Το κυπριακό πρόβλημα ήταν πολύ μικρό για τις ΗΠΑ και δεν ήταν σωστό να έλεγαν σ’ αυτές να κάνουν αυτό ή το άλλο για πιέσεις.

Ο Δρ Χένρι Κίσινγκερ και ο Αρχ. Μακάριος.
Κίσινγκερ: Δεν κάνουμε τίποτα κάτω από πίεση… Θα έκανες και εσύ το ίδιο, δεν σε κατηγορώ…
Μακάριος: Δεν είμαι ικανοποιημένος με τη στάση των ΗΠΑ. Είναι προς το συμφέρον σας να σταματήσετε την τουρκική εισβολή… Η Τουρκία συνεχίζει την εισβολή δίχως σεβασμό στο Ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας… Τώρα προσπαθούν να επιβληθούν στην Κύπρο… οι απαιτήσεις των είναι παράλογες… Δεν πάνε πίσω στις γραμμές που καλεί το Ψήφισμα. Ζητούν ομοσπονδία. Ο Ετζεβίτ λέγει «τα στρατεύματά μας θα μείνουν». Είναι εκβιασμός… θέλουν ο Αντι-πρόεδρος να έχει βέτο.
(Σημ. Φ.Α.: Ο Μακάριος ξεχνούσε ότι το Ψήφισμα 353 δεν καλούσε την Τουρκία να σταματήσει την εισβολή αλλά με την αναφορά στην αποχώρηση των «ξένων στρατευμάτων» εννοούσε τα ΕΛΛΗΝΙΚΑ στρατεύματα, αφού ο ίδιος είχε κατηγορήσει 7 φορές την Ελλάδα ως να είχε κάνει εισβολή και το είχε υποσχεθεί στον Βρετανό Πρωθυπουργό!).
Κίσινγκερ: Νόμιζα ότι το συμφωνήσατε αυτό με τις Συμφωνίες του 1960.
Μακάριος: Ναι, αλλά θέλουν αλλαγές. Κι εμείς θέλουμε αλλαγές. Οι Συνομιλίες συνεχίζονται για χρόνια.
Κίσινγκερ: Τι ακριβώς μας θέλεις να κάνουμε;
Μακάριος: Πιο ουσιαστικό ρόλο. Είστε εις θέσιν να παίξετε αυτόν τον ρόλο… Διάβασα όταν πήγε ο Σίσκο στην Αθήνα και η Άγκυρα χρησιμοποίησε σκληρή γλώσσα. Τώρα είστε επιφυλακτικοί.
Κίσινγκερ: Δεν ξέρεις τι λέμε ιδιωτικά…
Μακάριος: Η κατάσταση είναι χειρότερη τώρα. Άνθρωποι ξεριζώθηκαν, μεγάλος αριθμός προσφύγων…
(Σημ. Φ.Α.: Δεν το σκέφθηκε άραγε όταν είπε στο Συμβούλιο Ασφαλείας ότι «ο κίνδυνος από την Ελλάδα ήταν μεγαλύτερος από εκείνο από την Tουρκία»);
Κίσινγκερ: Καθώς το ΗΒ διαπραγματεύεται με Ελλάδα και Τουρκία δεν είναι σωστό οι ΗΠΑ να αποπειραθούν να καπελώσουν τις διαπραγματεύσεις.

Βρετανικός χάρτης με βρετανικά πλοία να σχηματίζουν κλοιό πέριξ της Κύπρου κατά τις τουρκικές εισβολές (Βιβλίο Φ.Α. «Διζωνική vs Δημοκρατία», Λεμεσός, 2019).
Μακάριος: Όμως στο παρασκήνιο…
Κίσινγκερ: Εξαρτάται τι θέλεις… Όσον αφορά τις διαπραγματεύσεις στη Γενεύη δεν έχει σημασία πόσες χιλιάδες στρατεύματα υπάρχουν, 20 ή 23.000… σημασία έχει αν θα επιτευχθεί πολιτική συμφωνία να ελαττώσει τον αριθμό. Τώρα αυτό που θέλουμε είναι να διευθετηθεί αυτό με υλοποίηση της εκεχειρίας…
Μακάριος: Εκείνο που με ενοχλεί είναι ότι οι Τούρκοι δεν θα θέλουν διευθέτηση. Με τον χρόνο θα σταθεροποιούν τη θέση τους, οι συνομιλίες θα πάρουν μήνες ή χρόνια… Αντιλαμβάνομαι οι Τούρκοι δεν θα αποχωρήσουν μέχρι τελικής συμφωνίας… Αν μακρηγορήσουν οι συνομιλίες ποια θα είναι η κατάσταση, ο κόσμος μας υποφέρει. Λένε θα δεχθούν το Σύνταγμα του 1960 με αλλαγές.
Κίσινγκερ: Δεν μου είπαν κάτι τέτοιο. Η εκτίμησή μου είναι ότι θέλουν να κρατήσουν τα στρατεύματα εκεί.
Μακάριος: Μέχρι λύσης ή για πάντα;
Κίσινγκερ: Μεταξύ λύσης και για πάντα. Δεν είμαι εδώ ως ο δικηγόρος τους.
Μακάριος: Είπαν εισέβαλαν για να αποκαταστήσουν την τάξη και να διασφαλίσουν το Σύνταγμα.
(Σημ. Φ.Α: Ήταν τόσο αφελής όταν έδιδε τη συγκατάθεσή του στο Λονδίνο 17.7.74 στον Τζέιμς Κάλλαχαν για συνεργασία με την Τουρκία και όταν τους ευχαριστούσε (Τούρκους) στον ΟΗΕ πριν από την ομιλία του; Που δεν γνώριζε τα σχέδια της Τουρκίας τόσα χρόνια, που πίστεψε ότι εισβάλλοντας θα αποκαθιστούσαν την τάξη «ειρηνικά» και θα έφευγαν; Και όταν είπε στην ομιλία του πως «ο κίνδυνος από την Ελλάδα ήταν μεγαλύτερος από εκείνον από την Τουρκία»…).
Κίσινγκερ: Κατά την πρώτη εβδομάδα ξέραμε ότι μιας και μπήκαν θα ήταν δύσκολο να τους βγάλουμε, αλλά δεν θέλαμε να αγιάσουμε την τουρκική εισβολή… Δεν πιστεύω αυτή πρέπει να είναι η τελική λύση (διπλή ένωση). Δεν υποστηρίζεται από τις ΗΠΑ. Δεν πρέπει να υπάρχουν ελληνικά στρατεύματα, αυτό θα οδηγήσει σε οριστική διχοτόμηση.
Μακάριος: Ποιες οι προοπτικές διευθέτησης;
Κίσινγκερ: Αυτήν τη στιγμή υπάρχουν πολλοί μάγειροι. Ο Κάλλαχαν χρειάζεται γρήγορη επιτυχία. Οι Σοβιετικοί έχουν τα δικά τους κίνητρα. H ελληνική Κυβέρνηση τα δικά της προβλήματα. Και, ο Ετζεβίτ… Ενθαρρύνουμε μια διευθέτηση… Δεν μπορούμε να είμαστε η μόνη χώρα που θα προσφέρει διευθέτηση, αλλά αυτό μπορεί να αλλάξει. Σε αυτήν τη φάση στις συνομιλίες της Γενεύης οι προοπτικές είναι καλές. Στην επόμενη φάση η Τουρκία θα αλλάξει τη θέση της. Ακόμα υπάρχουν πολλοί μάγειροι.
Μακάριος: Προτιμώ Αμερικάνο μάγειρα. Πηγαίνοντας πίσω στο Σύνταγμα – δεν θέλουμε μόνο αυτό…
Ο Κίσινγκερ με τη συγκατάθεση του Μακαρίου θα έστελνε το ίδιο βράδυ τις προτάσεις Μακαρίου στους Τούρκους…

Πρακτικά της συνάντησης Κίσινγκερ – Μακαρίου 29/7/74.
Για τις διαπραγματεύσεις στη Γενεύη:
Κίσινγκερ: Δεν μπορούμε να διεξαγάγουμε τις διαπραγματεύσεις αυτές. Έχουμε κάποιον εκεί και σε κάθε κρίσιμη εξέλιξη ζητήθηκε η γνώμη μας και τη δώσαμε. Υπήρξαμε βοηθητικοί με χαμηλό τόνο. Κάναμε κύριες προσπάθειες για τη Γενεύη… Ούτε οι Έλληνες ούτε οι Τούρκοι άνοιξαν τα χαρτιά τους ακόμα (εννοούσε τη Γενεύη Ι).
Μακάριος: Eμείς δεν έχουμε χαρτιά (η απελευθέρωση δεν μπορούσε να ήταν άραγε στα «χαρτιά»);
Ο Κίσινγκερ τού είπε ότι έπρεπε να διαβάσει το Σύνταγμα του 1960, δεν γνώριζε τίποτα γι’ αυτό και τόνισε: «Λέγω όμως ότι είμαι υπέρ της ανεξαρτησίας. Δεν υποστηρίζουμε διχοτόμηση. Υποστηρίζουμε μια λύση, με την οποία συμφωνούν όλοι… Θα παίξουμε έναν αυξημένο εποικοδομητικό ρόλο…. Θα πω είχαμε μια καλή συζήτηση… Επιδιώκουμε μια λύση στο πλαίσιο ανεξαρτησίας, κυριαρχίας για την Κύπρο και τις συνταγματικές της διευθετήσεις».
Ο Μακάριος ρώτησε αν μπορούσε να του τηλεφωνήσει αν προέκυπτε επείγουσα ανάγκη, και του απάντησε «ναι, ελεύθερα».

Τα πρακτικά της συνάντησης 29/7/74 Κίσινγκερ – Μακαρίου και η αναφορά Μακαρίου για «Αμερικάνο μάγειρα».
Αεροδρόμιο Λευκωσίας – έντονη επέμβαση Λονδίνου
Η περιοχή του Αεροδρομίου «ανήκει» στο Βρετανικό Υπουργείο Άμυνας ως «retained site» (όχι κυρίαρχη περιοχή) σύμφωνα με τις Συμφωνίες του 1960. Η RAF (Βρετανική Βασιλική Αεροπορία) συνέχισε να κατέχει μέρος του «site», γνωστό ως «RAF Nicosia Retained Site». Το καθεστώς αυτό έδωσε στο Ηνωμένο Βασίλειο το δικαίωμα να ασκεί αποκλειστικό έλεγχο στη συγκεκριμένη περιοχή σε ώρα έκτακτης ανάγκης. Επιπλέον, τρεις πρώην σταθμοί της RAF πλησίον του Αεροδρομίου μοιράζονταν διευκολύνσεις με την ΟΥΝΦΙΚΥΠ μετά τη δημιουργία της τον Μάρτιο του 1964. Το Αεροδρόμιο επεκτάθηκε με νέο κτήριο το 1968… Στις 20 Ιουλίου 1974 η τουρκική αεροπορία βομβάρδισε το Αεροδρόμιο. Στις 23 Ιουλίου, οι μάχες μεταξύ τουρκικών και ελληνικών δυνάμεων ήταν φοβερές και ο Ινδός τότε Στρατηγός Prem Chand, επικεφαλής της ΟΥΝΦΙΚΥΠ, διέταξε την κατάληψη του Αεροδρομίου και κήρυξε την περιοχή Προστατευόμενη από τα Ηνωμένα Έθνη…
Η ενέργεια του Στρατηγού Chand λήφθηκε με τη σύμφωνη γνώμη της βρετανικής κυβέρνησης, η οποία επενέβη τότε δυναμικά, ώστε να ματαιώσει κατάληψη του Αεροδρομίου από τους Τούρκους, με τον επί τόπου Βρετανό Ταξίαρχο, Henn, Διοικητή των Βρετανικών Στρατευμάτων στο νησί αποφασισμένο να σταματούσε τους Τούρκους και με βία αν χρειαζόταν, με τον οποίο συμφωνούσε και ο Βρετ. ΄Υπ. Αρμοστής… Ο δε Γλ. Κληρίδης είχε διατάξει την Εθνική Φρουρά να πάρει θέσεις μάχης και ζητούσε κάθε πίεση προς τους Τούρκους, για να μην προχωρήσουν στην κατάληψη του Αεροδρομίου.
Ο Βρετ. ΥΠΕΞ James Callaghan ζήτησε επίσης και από τον Αμερικανό ΥΠΕΞ Δρα Henry Kissinger να έβαζε και εκείνος πίεση στον Ετζεβίτ… (Βρετ. Στρατιωτική έκθεση 1975).
Θυμίζω ότι στις 17 Ιουλίου 1974 η βρετανική κυβέρνηση Wilson/Callaghan συμφώνησε στο 10 Downing Street με τα σχέδια του Ετζεβίτ για εισβολή και αλλαγή του στάτους κβο της Κυπριακής Δημοκρατίας, φτάνει, όμως, να μην ενοχλούσε τις Βρετανικές Βάσεις. Και προφανώς εκεί ήταν που εξουδετερώθηκε και η προέλαση Ετζεβίτ προς Λάρνακα που κυκλοφόρησε με τον τουρκικό χάρτη καρτ ποστάλ (Μέρος Β΄, «Σ», 23.7.23). Όταν του υποσχέθηκαν να μπλοκάρουν τους Έλληνες από του να στείλουν βοήθεια. Το έκαναν στο Πολεμικό Συμβούλιο στην Αθήνα, 20.7.1974 και με τα πλοία τους σε κλοιό πέριξ της Κύπρου…
(Βλέπε «Το Διεθνές Αεροδρόμιο Λευκωσίας και γιατί για 48 χρόνια δεν λειτουργεί…», «Σημερινή» έντυπη, 1.5.22 και ηλεκτρονική 4.5.22, https://simerini.sigmalive.com/article/2022/5/4/to-diethnes-aerodromio-leukosias-kai-giati-gia-48-khronia-den-leitourgei/).
Αναλύσεις
Αζερμπαϊτζάν – Τουρκία: Κηρύχθηκε ο πόλεμος για την ισλαμική μαντίλα
Το Αζερμπαϊτζάν, μια χώρα με μουσουλμανικό πληθυσμό σε ποσοστό 98%, μόλις απαγόρευσε τη χρήση της χιτζάμπ στα σχολεία, επικαλούμενο την αρχή της κοσμικότητας του κράτους.
Αναλύσεις
Μάικλ Ρούμπιν: Ο Τομ Μπάρακ θα Καταστρέψει την κληρονομιά του Τραμπ;
Ο Μπάρακ έχει αναδιαμορφώσει σχεδόν μόνος του την πολιτική των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή προς όφελος της Τουρκίας
Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ έχει διαλύσει χωρίς ενδοιασμούς τη σταδιοδρομία του διπλωματικού σώματος υπέρ των επιλεγμένων από τον ίδιο πολιτικών διορισμών και απεσταλμένων. Πολλά από αυτά τα άτομα είναι μακροχρόνιοι φίλοι και επιχειρηματικοί συνεργάτες. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Ορισμένοι υπηρεσιακοί παράγοντες του Στέιτ Ντιπάρτμεντ διαμαρτύρονται υπερβολικά όταν προσποιούνται τους σοκαρισμένους και μιλούν για το πώς η υπηρεσία τους ήταν πάντα πάνω από την πολιτική, ενώ πολλοί από τους ίδιους διοχέτευαν τακτικά διαρροές για να υπονομεύσουν πρωτοβουλίες με τις οποίες διαφωνούσαν προσωπικά.
Ο Τομ Μπάρακ, πρέσβης του Τραμπ στην Τουρκία και ειδικός απεσταλμένος του για τη Συρία, το Ιράκ και ορισμένες φορές το Λίβανο, είναι ανάμεσα στους πιο ισχυρούς συμβούλους του. Ακόμη και οι επικριτές του Μπάρακ αναγνωρίζουν ότι έχει, σχεδόν μόνος του, αναδιαμορφώσει την πολιτική των ΗΠΑ προς την Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή προς όφελος της Τουρκίας.
Ο Μπάρακ υπήρξε πρωτεργάτης στη φωνή για την πώληση των μαχητικών αεροσκαφών F-35 Joint Strike Fighter στην Τουρκία και την άρση των κυρώσεων για την αγορά του ρωσικού συστήματος αεράμυνας S-400 από την Τουρκία. Έχει υποβαθμίσει τόσο την εθνοκάθαρση της Τουρκίας στη Συρία όσο και την παραβίαση της κυριαρχίας της Ελλάδας. Επικριτές τόσο στην Τουρκία όσο και στις Ηνωμένες Πολιτείες ισχυρίζονται ότι έχει χρησιμοποιήσει τη θέση του για να πλουτίσει ο ίδιος.
Όπως και να έχει, η σύγχυση σχετικά με την προέλευση της πολιτικής αναπαράγει τις χειρότερες πτυχές της θητείας της Υπουργού Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον, όταν ξένοι αξιωματούχοι πίστευαν ότι η πρόσβαση απαιτούσε δωρεές τύπου «πληρώνω για να επηρεάσω» (pay-to-play) στο Ίδρυμα Κλίντον. Ενώ ο Τραμπ και ο Μπάρακ μπορούν να επικαλεστούν τα ηθικά ατοπήματα της Κλίντον ως προηγούμενο, τα ερωτήματα γύρω από την προέλευση της πολιτικής για την Τουρκία διαβρώνουν την αξιοπιστία των ΗΠΑ όχι μόνο στην Ανατολική Μεσόγειο αλλά και σε ολόκληρο τον πλανήτη.
Ο Μπάρακ, φυσικά, μπορεί επίσης να πιστεύει ειλικρινά ότι η Ουάσινγκτον θα πρέπει να βασιστεί στην Άγκυρα ως πληρεξούσιο (proxy) για την υπεράσπιση των συμφερόντων ασφαλείας των ΗΠΑ στην περιοχή. Το πρόβλημα με μια τέτοια θέση είναι ότι η Τουρκία σήμερα υποστηρίζει μερικές από τις χειρότερες σουνιτικές τρομοκρατικές οργανώσεις, από τη Γάζα μέχρι τη Λιβύη. Ο Μπάρακ φαίνεται να πιστεύει ότι μια περιφερειακή ισορροπία μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ μπορεί να δημιουργήσει αρκετή σταθερότητα ώστε να επιτρέψει στις ΗΠΑ να αποχωρήσουν από την περιοχή.
Σας θυμίζει κάτι; Είναι μια επανάληψη της θεωρίας του Προέδρου Μπαράκ Ομπάμα ότι η ειρήνη στη Μέση Ανατολή απαιτούσε μια ισορροπία μεταξύ Ισραήλ και Ιράν. Ολόκληρη η λογική του Κοινού Ολοκληρωμένου Σχεδίου Δράσης (JCPOA), της πυρηνικής συμφωνίας του 2015, ήταν η ιδέα ότι η επανένταξη του Ιράν στο διεθνές προσκήνιο θα δημιουργούσε σταθερότητα αναπαράγοντας την αμοιβαία εξασφαλισμένη καταστροφή σε περιφερειακό επίπεδο.
Αυτό που απέτυχε να καταλάβει ο Ομπάμα ήταν ότι η ιδεολογία που τροφοδοτούσε το μίσος της Ισλαμικής Δημοκρατίας ήταν αυτή που καθιστούσε τη σταδιοδρομία της σταθερότητας αδύνατη. Η άρση των κυρώσεων και η ενθάρρυνση των επενδύσεων επέτρεψαν απλώς στο Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης να γεμίσει ξανά τα ταμεία του, να τροφοδοτήσει τον πόλεμο μέσω πληρεξουσίων και να επανεκκινήσει τα προγράμματα πυραύλων και drones. Μέσα σε μια δεκαετία, η περιοχή γνώρισε έναν μεγάλο πόλεμο.
Η επιθυμία του Μπάρακ να μετατρέψει την Τουρκία στη μόνη δύναμη ικανή να εξισορροπήσει την ισχύ του Ισραήλ είναι πιθανό να ακολουθήσει την ίδια τροχιά. Ο Μπάρακ μπορεί να βλέπει τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ως σύμμαχο, αλλά ο Τούρκος ηγέτης είναι ένας ιδεολόγος τόσο αφοσιωμένος στην οικοδόμηση της τουρκικής πολεμικής βιομηχανίας, την ανάπτυξη πυρηνικής ενέργειας και την καταστροφή του Ισραήλ όσο ήταν και ο αείμνηστος ανώτατος ηγέτης του Ιράν, Αλί Χαμενεΐ.
Οι καμώματα του Μπάρακ, οι προσπάθειες να βοηθήσει την Τουρκία να παρακάμψει τις κυρώσεις και η μονομερής προώθηση των ιμπεριαλιστικών φιλοδοξιών της Τουρκίας έχουν την προφανή υποστήριξη του Τραμπ και θα φτάσουν στο σημείο να σκιάσουν την περιφερειακή κληρονομιά του Τραμπ. Όπως κάθε λογικός ιστορικός βλέπει τις ρίζες του σημερινού πολέμου στις αποφάσεις του Ομπάμα και των υπουργών Εξωτερικών του, έτσι και οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής σε μια δεκαετία από τώρα θα καταλάβουν ότι οι ρίζες των μελλοντικών συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή βρίσκονται στις αφελέις και λανθασμένες πολιτικές που προώθησε ο Πρέσβης και Ειδικός Απεσταλμένος Τομ Μπάρακ στο όνομα του Τραμπ.
Αναλύσεις
Ο Πούτιν χτυπά την οικονομία, ο Τραμπ περιπλέκει το παιχνίδι: Η Ευρώπη μπροστά στη μεγάλη δοκιμασία της Ουκρανίας
Από στρατιωτικής άποψης, η προφανής λύση είναι η παροχή περισσότερων και καλύτερων συστημάτων αεράμυνας. Ωστόσο, αυτά βρίσκονται σε περιορισμένη διαθεσιμότητα εξαιτίας της εμπλοκής των ΗΠΑ σε συγκρούσεις με το Ιράν υπό την προεδρία Τραμπ. Για να καλυφθούν τα κενά στην αεράμυνα, απαιτούνται νέες χρηματοδοτικές λύσεις. Μεταξύ αυτών είναι η παροχή κεφαλαίων για την ταχεία αποκατάσταση της χαμένης παραγωγικής ικανότητας, πιθανώς μέσω συμπράξεων δημόσιου και ιδιωτικού τομέα.
Μια παρέμβαση του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ αυτή την εβδομάδα δημιούργησε και πάλι προβλήματα στην πολεμική προσπάθεια της Ουκρανίας. Η συμφωνία του με τη Μόσχα, η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση εκατομμυρίων βαρελιών ρωσικού ντίζελ στις παγκόσμιες αγορές, καταδικάστηκε από τους Δημοκρατικούς αλλά και από ορισμένους επιφανείς Ρεπουμπλικάνους στις ΗΠΑ. Ο Τραμπ παρουσίασε ανοιχτά τη συμφωνία ως μια προσπάθεια να εξασφαλιστούν «χαμηλότερες τιμές για τους Αμερικανούς», καθώς πλησιάζουν οι ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου.
Παραμένει αβέβαιο αν η συμφωνία θα βοηθήσει ουσιαστικά το κόμμα του προέδρου να ανακτήσει ψήφους. Ωστόσο, δημιούργησε μια ακόμη ανοιχτή διαμάχη μεταξύ του Τραμπ και του προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι, ακριβώς τη στιγμή που η Ουκρανία χρειάζεται ανανεωμένη και στοχευμένη υποστήριξη από τους συμμάχους της.
Μια κλιμακούμενη ρωσική επίθεση
Τις τελευταίες εβδομάδες παρατηρείται μια αισθητή αλλαγή στη στρατηγική της Ρωσίας στον πόλεμο. Πολλοί ανέμεναν ότι ο Πούτιν θα διέταζε νέο κύμα επιστράτευσης και μια ανανεωμένη επίθεση στο Ντονμπάς. Αντί γι’ αυτό, επέλεξε να εντείνει τις επιθέσεις με βαλλιστικούς πυραύλους και drones, με στόχο να διαλύσει την ουκρανική οικονομία.
Παρατηρείται σημαντική αύξηση των επιθέσεων σε λιμάνια, αποθήκες σιτηρών και πλοία μεταφοράς, προφανώς με σκοπό να εμποδιστούν οι ουκρανικές αγροτικές εξαγωγές. Σημαντικές γέφυρες πάνω από τον ποταμό Δνείπερο στο Κίεβο έχουν πληγεί, όπως επίσης και σιδηροδρομικά δίκτυα σε ολόκληρη τη χώρα.
Οι επιθέσεις στο ενεργειακό δίκτυο της Ουκρανίας συνεχίζονται, παρά την υποτιθέμενη «ενεργειακή εκεχειρία» που, σύμφωνα με τον Τραμπ, αποτελούσε μέρος της συμφωνίας του με τη Μόσχα. Πλέον δεν στοχεύονται μόνο οι μονάδες παραγωγής ενέργειας αλλά και οι υποδομές μεταφοράς και διανομής.
Παράλληλα, επιθέσεις σε ουκρανικά χαλυβουργεία έθεσαν οριστικά εκτός λειτουργίας πέντε υψικαμίνους. Στο στόχαστρο έχουν επίσης βρεθεί μονάδες λιανικού εμπορίου, αποθηκευτικοί χώροι και κέντρα logistics.
Η πρόθεση της Ρωσίας είναι να οδηγήσει την ουκρανική οικονομία ξανά σε ύφεση, να προκαλέσει δυσχέρειες στον πληθυσμό και να υπονομεύσει το ηθικό των Ουκρανών. Ενδεχομένως μάλιστα να ελπίζει ότι θα προκαλέσει ένα νέο μεταναστευτικό κύμα εκτός της χώρας.
Τι ζητά η Ουκρανία από τους συμμάχους της
Η επιδείνωση του κρατικού προϋπολογισμού της Ουκρανίας, καθώς το ΑΕΠ παραμένει στάσιμο, τα δημόσια έσοδα δεν αυξάνονται και το δημοσιονομικό έλλειμμα διευρύνεται, θα αυξήσει τις χρηματοδοτικές ανάγκες της χώρας και τις απαιτήσεις της προς τους Ευρωπαίους συμμάχους της.
Πρόκειται για σοβαρό πρόβλημα. Η Ουκρανία είχε ήδη προειδοποιήσει ότι το 2026 αντιμετωπίζει χρηματοδοτικό κενό 27 δισεκατομμυρίων δολαρίων για τις αμυντικές δαπάνες, ενώ το δημοσιονομικό έλλειμμα του 2027 αναμένεται να φτάσει τα 32 δισεκατομμύρια δολάρια.
Η κατάσταση είναι τόσο κρίσιμη ώστε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο πιθανόν να καθυστερήσει περαιτέρω εκταμιεύσεις στο πλαίσιο του προγράμματος Extended Financing Facility (EFF), ύψους 7 δισ. δολαρίων, εάν δεν καλυφθεί το χρηματοδοτικό κενό ή δεν δοθούν νέες εγγυήσεις χρηματοδότησης.
Η εντατικοποίηση των ρωσικών επιθέσεων κατά της ουκρανικής οικονομίας, σε συνδυασμό με την παράταση του πολέμου, θα αυξήσει ακόμη περισσότερο αυτές τις ανάγκες.
Η στρατηγική του Πούτιν είναι σαφής. Επιδιώκει να αυξήσει το κόστος υποστήριξης της Ουκρανίας τη στιγμή που τα δημόσια οικονομικά πολλών ευρωπαϊκών χωρών βρίσκονται υπό πίεση και η ακροδεξιά, η οποία γενικά αντιτίθεται στη χρηματοδότηση της ουκρανικής πολεμικής προσπάθειας, ενισχύεται σε αρκετά κράτη.
Με σημαντικές εκλογικές αναμετρήσεις να πλησιάζουν, ιδιαίτερα στη Γαλλία τον επόμενο Μάιο, ο Πούτιν ελπίζει να παρουσιάσει την ουκρανική υπόθεση ως χαμένη, υπερβολικά δαπανηρή και ως βάρος για τους Ευρωπαίους φορολογούμενους.
Το ερώτημα είναι πώς θα αντιδράσουν οι ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι οποίοι συγκεντρώνονται στις Βρυξέλλες για διήμερη σύνοδο κορυφής.
Τα ρωσικά περιουσιακά στοιχεία
Η Ευρώπη χρειάζεται να επιδείξει φιλοδοξία και δημιουργικότητα στον τρόπο χρηματοδότησης της Ουκρανίας.
Το μήνυμα προς τον Πούτιν θα πρέπει να είναι ότι, ανεξάρτητα από τον πρόεδρο Τραμπ, η Ευρώπη παραμένει προσηλωμένη μακροπρόθεσμα και είναι έτοιμη να προσφέρει στην Ουκρανία το οικονομικό «βαρύ πυροβολικό» που απαιτείται για να κερδίσει τον πόλεμο.
Αρχικά, το δάνειο στήριξης της Ουκρανίας (Ukraine Support Loan – USL) ύψους 90 δισ. δολαρίων, το οποίο συμφωνήθηκε τον Δεκέμβριο του 2025, θα μπορούσε να αυξηθεί.
Ακόμη καλύτερη λύση θα ήταν η κατάσχεση των 210 δισ. ευρώ παγωμένων περιουσιακών στοιχείων της Κεντρικής Τράπεζας της Ρωσίας στην ΕΕ, κυρίως στο Βέλγιο, καθώς και άλλων 25 δισ. ευρώ στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Για τους Ευρωπαίους ηγέτες, θα έπρεπε να είναι προφανές ότι η Ρωσία οφείλει να πληρώσει για αυτόν τον πόλεμο αντί των Ευρωπαίων φορολογουμένων.
Η βελγική κυβέρνηση, η οποία μέχρι σήμερα αντιστέκεται στην κατάσχεση των περιουσιακών στοιχείων, δεν θα πρέπει να διαθέτει δικαίωμα ουσιαστικού βέτο σε ζητήματα ευρωπαϊκής ασφάλειας. Παράλληλα όμως, οι ανησυχίες της σχετικά με τις πιθανές νομικές ευθύνες πρέπει να ληφθούν υπόψη, μέσω ευρωπαϊκών εγγυήσεων που θα καλύπτουν τους σχετικούς κινδύνους.
Πρώτο βήμα θα μπορούσε να είναι η μεταφορά των περιουσιακών στοιχείων από τη βελγική δικαιοδοσία σε έναν κοινό ευρωπαϊκό φορέα ειδικού σκοπού (SPV). Τα κεφάλαια αυτά θα μπορούσαν στη συνέχεια να επενδυθούν αποδοτικότερα, δημιουργώντας υψηλότερες αποδόσεις οι οποίες θα χρηματοδοτούσαν ακόμη μεγαλύτερα πακέτα στήριξης προς την Ουκρανία.
Τελικά, η αναγκαιότητα της ευρωπαϊκής ασφάλειας θα πρέπει να υπερισχύσει των νομικών και οικονομικών επιχειρημάτων κατά της κατάσχεσης των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων.
Θωρακίζοντας την Ουκρανία
Απαιτούνται επίσης επείγοντα μέτρα για την προστασία της ουκρανικής οικονομίας από τις ρωσικές επιθέσεις.
Από στρατιωτικής άποψης, η προφανής λύση είναι η παροχή περισσότερων και καλύτερων συστημάτων αεράμυνας. Ωστόσο, αυτά βρίσκονται σε περιορισμένη διαθεσιμότητα εξαιτίας της εμπλοκής των ΗΠΑ σε συγκρούσεις με το Ιράν υπό την προεδρία Τραμπ.
Για να καλυφθούν τα κενά στην αεράμυνα, απαιτούνται νέες χρηματοδοτικές λύσεις. Μεταξύ αυτών είναι η παροχή κεφαλαίων για την ταχεία αποκατάσταση της χαμένης παραγωγικής ικανότητας, πιθανώς μέσω συμπράξεων δημόσιου και ιδιωτικού τομέα.
Δύο πρωτοβουλίες βρίσκονται σήμερα στο επίκεντρο:
1. Μηχανισμός αποζημίωσης πρώτων ζημιών (First-Loss Compensation Scheme)
Στόχος είναι η μείωση του κινδύνου που αντιμετωπίζουν οι ασφαλιστικές εταιρείες.
Υπάρχει ο φόβος ότι ακόμη και η περιορισμένη ασφαλιστική κάλυψη που είναι σήμερα διαθέσιμη στην Ουκρανία θα μειωθεί περαιτέρω εάν αυξηθούν οι απώλειες λόγω πολέμου.
Εάν όμως η ουκρανική κυβέρνηση και οι διεθνείς δωρητές αναλάβουν να καλύπτουν τις πρώτες ζημιές από επιθέσεις σε παραγωγικά περιουσιακά στοιχεία, τότε οι ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες θα είναι πιο πρόθυμες να παρέχουν ασφαλιστική κάλυψη.
Έτσι θα εξασφαλιστούν πόροι για την ταχεία ανοικοδόμηση εργοστασίων, αγροτικών εκμεταλλεύσεων, ενεργειακών εγκαταστάσεων, καθώς και υποδομών μεταφορών και logistics.
2. Επέκταση του Ukrainian Recovery and Reconstruction Guarantee Facility (URGF)
Η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης προωθεί την επέκταση του υφιστάμενου μηχανισμού εγγυήσεων URGF.
Ο μηχανισμός αυτός χρησιμοποιείται ήδη για την ασφάλιση αγροτικών εξαγωγών της Ουκρανίας, αλλά διαθέτει σημαντικούς περιορισμούς:
- Κάλυψη έως 2 εκατ. ευρώ ανά αποστολή.
- Μέγιστο 5 εκατ. ευρώ ανά πελάτη.
- Κάλυψη μόνο για 60 ημέρες μεταφοράς.
- Δεν καλύπτει αποθήκευση.
- Περιορίζεται στους όρους “Free on Board” (FOB).
Αυτό σημαίνει ότι οι αγρότες δεν προστατεύονται όταν τα σιτηρά βρίσκονται σε λιμάνια ή αποθηκευτικούς χώρους, δηλαδή ακριβώς στα σημεία όπου η Ρωσία εντείνει σήμερα τις επιθέσεις της.
Οι εξαγωγές σιτηρών αποφέρουν στην Ουκρανία ετήσια έσοδα ύψους 10-11 δισ. δολαρίων.
Οι διεθνείς δωρητές πρέπει να καταστήσουν ξανά οικονομικά βιώσιμη τη ναυτιλία από τα ουκρανικά λιμάνια. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να βοηθήσουν την αγορά να βρει λύσεις.
Ως πρώτο βήμα, η ουκρανική κυβέρνηση και οι δωρητές θα μπορούσαν να αυξήσουν το μέγεθος και το εύρος του URGF, ώστε να καλύπτει και την αποθήκευση σε τερματικούς σταθμούς λιμένων.
Μια συμφωνία που θα υποχρέωνε τη Ρωσία να επιστρέψει στην προηγούμενη συμφωνία ναυσιπλοΐας της Μαύρης Θάλασσας θα αποτελούσε την ιδανική λύση για την προστασία αυτού του εμπορίου. Εναλλακτικά, θα μπορούσε να εξεταστεί κάποια μορφή αεροπορικής ή αμυντικής προστασίας του ΝΑΤΟ για τα πλοία που εκτελούν αυτές τις μεταφορές.
Συμπέρασμα
Η συμφωνία του Τραμπ με τον Πούτιν αποδυναμώνει την Ουκρανία, αλλά δεν πρόκειται να αλλάξει θεμελιωδώς την πορεία του πολέμου.
Αυτό που θα αποδειχθεί καθοριστικό είναι αν η ουκρανική οικονομία καταφέρει να αντέξει έναν δύσκολο χειμώνα, ώστε η χώρα να επιβιώσει από τον πόλεμο και παράλληλα να συμβάλει στη διατήρηση της ευρωπαϊκής ασφάλειας. Καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες γίνονται ολοένα και πιο απρόβλεπτες, απαιτείται ευρωπαϊκή ηγεσία για να επιτευχθεί αυτό.
Το ερώτημα παραμένει: θα ανταποκριθεί η Ευρώπη;
chathamhouse.org
-
Αναλύσεις1 μήνα πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας